Жаяу пошташы Флоридада 19 ғасырда

Кіріспе

Флоридадағы 19 ғасырдағы пошта жеткізу маршруты

"Жалаңаяқ пошташы" – Флориданың мәшһүр символы. Бұл 1885–1892 жылдар аралығындағы Палм-Бич пен солтүстіктегі Уорт көлі маңындағы елді мекендер, сондай-ақ оңтүстіктегі Майами, Коконат Гроув және Лимон-Сити арасындағы алғашқы АҚШ пошта маршрутындағы пошта тасымалдаушыларын білдіреді. Пошташылар Палм-Бич пен Майами арасындағы 68 шақырымдық қашықтықты байланыстыратын жол болмағандықтан, жаяу және қайықпен жүруге мәжбүр болды. Бір бағытты саяхаттың шамамен 28 шақырымын түрлі қайықтармен, ал қалғанын жағалау бойындағы тығыз құммен жүріп өтті. Маршрут – "Жұлдызды маршрут" болды, онда тасымалдаушылар Пошта басқармасымен келісімшарт жасасты. Алғашқыда бұл маршрут "жалаңаяқ маршруты" деп аталды, ал тасымалдаушылар "жағалай жүрушілер" немесе "жағалай саяхаттаушылар" деп аталды. "Жалаңаяқ пошташы" термині шамамен 1940 жылы қолданысқа енді.

Бос аяқпен жүру жолы

1880-жылдардың басында Уорт көлі маңындағы елді мекендер пошта тасымалының соңғы нүктесі болды. Пошта Титусвиллден Палм-Бичке дейін бірнеше «Жұлдызды» маршруттар арқылы жеткізілді. Палм-Бичтің оңтүстігіне пошта жеткізілмеді. Оңтүстікке қарай, Майами мен Бискейн шығанағы маңындағы елді мекендерге апта сайын Ки-Весттен келетін шхунамен пошта жеткізілді. 1885 жылы Уорт көлі мен Бискейн шығанағы арасында пошта тасымалын жүзеге асыру үшін «Жұлдызды» маршрут құрылды. Бұл маршрут Палм-Бичтен Майамиге және кері 136 мильді құрады және алты күнге созылды. Пошташы Палм-Бичтен дүйсенбі күні таңертең шығып, қайықпен Лейк Уорт лагунасының оңтүстік жағына жетті. Одан кейін ол жағаға өтіп, қазіргі Делрей-Бичтегі Оранж-Гроув баспана үйіне дейін жаяу жүрді, онда ол түнді өткізді. Келесі күні (сейсенбі) ол жағалай Fort Lauderdale House of Refuge-ге дейін жалғастырды, онда да түнді өткізді. Сәрсенбі күні пошташы қайықпен Нью-Ривер өзенінен оның сағасына дейін жүрді, содан кейін жаяу Бискейн шығанағының солтүстік жағындағы Бейкердің Халоуверіне дейін жетті. Соңында ол қайықпен Бискейн шығанағы арқылы Майамиге жетті. Бейсенбі күні ол кері жолға шығып, сенбі күні Палм-Бичке қайтып келді. Басқа мәліметтерге сәйкес, Майамиге дейінгі маршрут бастапқыда Юпитерден басталған, бірақ 1887 жылы Юпитерден Гиполуксоға (Палм-Бичтің оңтүстігінде) жаңа «Жұлдызды» маршрут ашылғаннан кейін қысқартылды. Осы қысқартылған маршруттың қалған бөлігі Гиполуксодан Майамиге дейін жүргізілді. Бұл маршрут «жалаң аяқпен жүрілетін маршрут» деп аталды, өйткені пошташылар жағажайда жалаң аяқпен жүрді. Пошташылар және ұзақ қашықтыққа жаяу жүрудің тәсілін үйренген басқа адамдар «жағажайда жүрушілер» немесе «жағажайдағы саяхатшылар» деп аталды. Жалаң аяқпен жүрілетін маршрут 1892 жылға дейін жалғасты, содан кейін Лантанадан Лемон-Ситиге дейін тас жол салынып аяқталды, ал Лейк-Уорт айманындағы пошта келісімшартын Гай Меткалф өз міндетіне алды. «Жалаң аяқ пошташы» термині алғаш рет 1939 жылы қолданылды, ол кезде жалаң аяқпен жүрілетін маршруттағы пошташылардың бірі болған Чарльз Уильям Пирс бұл терминді Вест Палм-Бич пошта кеңсесі үшін Джеймс Эдвард Гамильтонның қабырға суреттерін салған Стивен Доханосқа жолдаған хатында пайдаланды. Бұл термин алғаш рет 1940 жылы The Palm Beach Post газетінде жарияланды. Тағы бір деректе (1869 жылы) пошта Сент-Огастиннен Юпитер шығанағына дейін жағалау бойымен қайықпен, одан Майамиге жаяу, содан кейін Ки-Вестке шхунамен жеткізілгендігі айтылады.

In the early 1880s the communities around Lake Worth were at the end of the mail routes. The mail was carried by a series of Star routes from Titusville to Palm Beach. There was no mail delivery south of Palm Beach. To the south, Miami and the communities around Biscayne Bay received mail by a weekly schooner from Key West. A Star route to carry mail between Lake Worth and Biscayne Bay was established in 1885. The route involved a round trip of 136 miles from Palm Beach to Miami and back, and took six days. The carrier would leave Palm Beach on Monday morning, traveling by boat to the southern end of the Lake Worth Lagoon. He would then cross over to the beach and walk down to the Orange Grove House of Refuge in what is now Delray Beach, where he would spend the night. The next day (Tuesday) he would continue walking down the beach to the Fort Lauderdale House of Refuge, where he would spend that night. On Wednesday the carrier traveled by boat down the New River to its inlet, and then would walk down the beach to Baker's Haulover at the north end of Biscayne Bay. Finally, he would travel down Biscayne Bay by boat to Miami. On Thursday he would start the return trip, arriving in Palm Beach on Saturday. By an alternate account, the route to Miami originally started from Jupiter, but was shortened in 1887, when a new Star route was established from Jupiter to Hypoluxo (south of Palm Beach), with the shortened route running from Hypoluxo to Miami for the rest of its existence. This route was called the "barefoot route" because the carriers walked barefoot on the beach. The mail carriers, and others who had learned the method of walking long distances on a sloping beach without tiring, were called "beach walkists" or "beach walkers". The barefoot route continued until 1892 when a rock road was completed from Lantana to Lemon City, and the mail contract from the Lake Worth area was taken over by Guy Metcalf. The first known use of "barefoot mailman" was in 1939, when Charles William Pierce, who had been one of the carriers on the barefoot route, used the term in correspondence with Stevan Dohanos, who was painting murals of James Edward Hamilton, another carrier, for the West Palm Beach post office. The term first appeared in print in The Palm Beach Post in 1940. Another source states that (in 1869) the mail is carried along the coast from St. Augustine to Jupiter Inlet in boats, from there to Miami by foot, and then to Key West by schooner.

Бос аяқ пошташылар

Бірінші жалаң аяқ пошташы – Эдвин Рутвен Брэдли, Чикаго қаласының зейнеткерлік газетшісі және Лейк-Уорт тұрғыны, 1885 жылы жылына 600 доллар төлеммен пошта келісімшартын жеңіп алды. Ол және оның ұлы Луи шамамен екі жыл бойы аптасына бір рет хат тасымалдаумен кезектесіп айналысты. Оның екінші ұлы Гай Брэдли кейін құйрық қауырсыны үшін аң аулаудан қорғалған құстарды күзеткен ерте ойын сақшысы ретінде танымал болды, бірақ оның қанымен өлтірілуінен кейін атақты болды. Үшінші және ең танымал жалаң аяқ пошташы – Джеймс Э. "Эд" Гамильтон, ол 1885 жылы Кентукки штатының Кадис қаласынан (Тригг округі) Гиполюксоға келді. Гамильтон 1887 жылы Э.Р. Брэдли жұмыстан кеткеннен кейін жалаң аяқпен жүретін бағыттың мердігері болды. Гамильтон 1887 жылғы 10 қазаннан кейін жалаң аяқпен бағытты жүріп бара жатып жоғалып кетті. 10 қазанда Гиполюксо арқылы өтетін кезінде Гамильтонның денсаулығы нашар болған. Апта соңында Гамильтон Лейк-Уортқа оралмағандықтан іздеу жұмыстары басталды. Гамильтонның барлық киімдері қоса алғандағы барлық мүліктері Хиллсборо шығанағының солтүстік жағалауында табылды. Ол Форт-Лодердейлдегі қауіпсіз үйге, шығанақтың оңтүстігіне ешқашан жеткен жоқ. Гамильтон шығанақты кесіп өту үшін қолданған қайығы жоғалып кетті. Ол суға батып кеткен немесе қайығын қайтарып алуға тырысқанда акула немесе аллигатор шаққан деп болжанады. Оның денесі табылған жоқ. Қауіпсіз үйдің күзетшісі Чарльз Коман анықтаған "солтүстіктен келген белгісіз біреу" Гамильтонның қайығын шығанақтың арғы жағына алып, оны оңтүстік жағына тастап кеткен деген күдік туды. Кейін белгісіз біреу мемлекеттік мүлікті (Гамильтонның қайығын) зақымдағаны үшін айыпталды. Джексонвиллдегі федералды сотта сотталған "белгісіз біреу" ақталды, сондықтан оның аты сот тізіміне енгізілмеді. Гамильтонның жоғалуынан кейін бұрын Гиполюксода пошта бастығы болған Эндрю Гарнет жалаң аяқпен жүретін бағыт келісімшартын жеңіп алды. Гарнет сапарға шыға алмағанда Чарльз Уильям Пирс оны ауыстырды. Басқа да тасымалдаушылардың арасында Джордж Чартер, Боб Даутит, Дэн Келли, Дэн Маккарли, Фредерик Маттхаус, Отто Маттхаус, Эдвард "Нед" Пит, Джордж Сирс және тек Стаффорд деген атпен белгілі бір адам болды. Генри Джон Буркхардт – соңғы жалаң аяқ пошташы.

The first barefoot mailman was Edwin Ruthven Bradley, a retired Chicago newsman and Lake Worth resident, who won the postal contract in 1885 with a bid of $600 per year. He and his son, Louie, took turns carrying the mail once a week for about two years. His second son, Guy Bradley, would later become famous after his murder while serving as an early game warden protecting the egrets being poached for tail feathers. The third, and most famous, of the barefoot mailmen was James E. "Ed" Hamilton, who had come to Hypoluxo from Cadiz, Kentucky (Trigg County) in 1885. Hamilton became the barefoot route contractor when E. R. Bradley quit in 1887. Hamilton disappeared while walking the barefoot route soon after October 10, 1887. Hamilton was not feeling well when he passed through Hypoluxo on October 10. When Hamilton had not returned to Lake Worth at the end of the week, a search was started. Hamilton's possessions, including all of his clothes, were found on the north bank of the Hillsboro Inlet. He had never arrived at the Fort Lauderdale House of Refuge, south of the inlet. The boat that Hamilton used to cross the inlet was missing. He was presumed to have drowned or been taken by a shark or alligator while trying to swim across the inlet to retrieve his boat from the far side. His body was never recovered. A "stranger from the north", identified by House of Refuge keeper Charles Coman, was suspected of having taken Hamilton's boat across the inlet and leaving it on the south side. The stranger was later charged with tampering with government property (Hamilton's row boat). Tried in Federal Court in Jacksonville, the "stranger" was acquitted and therefore his name was never entered in the court records. After Hamilton's disappearance, Andrew Garnett, who had previously been the postmaster at Hypoluxo, successfully bid for the barefoot route contract. Charles William Pierce substituted for Garnett when he could not travel the route. Other men who have been reported as carriers on the barefoot route included George Charter, Bob Douthit, Dan Kelly, Dan McCarley, Frederick Matthaus, Otto Matthaus, Edward "Ned" Peat, George Sears and a man known only as Stafford. Henry John Burkhardt was the last barefoot mailman.

Гиполюксо қаласы

1955 жылы құрылған Гиполюксо қаласына кіре берісте орналасқан үш қош келдіңіз тақтасында "Гиполюксоға қош келдіңіз – Жалаң аяқ пошташының мекені" деп жазылған.

Тарихи белгі

Флорида штатының тарихи белгісі, Бока-Ратон қаласындағы Испан өзені мемлекеттік паркінің аумағында, жалаң аяқ пошташыларды еске алады.

Пошта кеңсесінің қабырғалық суреті

1939 жылы Қазынашылық департаментінің Көркемөнер бөлімі Стивен Доханоспен Флорида штатының Вест-Палм-Бич пошта бөлімінде "Джеймс Эдвард Гамильтон, пошта тасқарысы туралы аңызды" бейнелейтін алты қабырға суретін салуға келісім жасады. "Жаланақ аяқпен жүретін маршрут" бойынша тасымалдаушылардың бірі болған Чарльз У. Пирс сол кезде Флорида штатының Бойнтон-Бич қаласында пошта бастығы қызметін атқарды және Доханоспен хат алмасып, Джеймс Гамильтонның "жаланақ аяқпен жүретін маршрут" бойынша киген киімдерінің суреттерін ұсынды. Кейін Доханос Пирс алғаш рет осы әңгімелерде "жаланақ аяқ пошташы" терминін қолданғанын, содан кейін бұл термин қабырға суреттеріне қолданылғанын еске алды. Қабырға суреттеріне жасалған кейбір эскиздер қазір Смитсоновтың американдық өнер мұражайында сақтаулы.

Роман және кино

1943 жылы Теодор Пратттың Джеймс Гамильтонның оқиғасына негізделген "Жалаң аяқ пошташы" романы Нью-Йорктегі Duell, Sloan and Pearce баспасында жарық көрді. 1951 жылы Роберт Каммингс, Терри Мур, Джером Кортленд және Джон Рассел қатысқан фильмге бейімделді.

Қазылар алқасының саяхаттары

Американың Оңтүстік Флоридадағы Скауттар Кеңесі жыл сайын 35 мильдік, 2 күндік жаяу жүріске демеушілік етеді. Бұл жаяу жолдың бір бөлігі, бұрын "Жалаң аяқ пошташылар" қолданған жолдардың ішінде өтеді. Скауттар нақты АҚШ поштасын тасиды және Флорида штатының Помпано-Бич қаласынан Флорида штатының Оңтүстік Майами-Бич қаласына дейінгі жаяу жүрістің барлық кезеңінде толыққанды өздерін-өздерімен қамтамасыз етуі керек (судан басқа).