Кіріспе
Австриялық оператор Вольфганг Сущицки, БСК (29 тамыз 1912 – 7 қазан 2016) – Австрияда туған британдық деректі фотограф, сонымен қатар 1940 жылдары Пол Ротамен бірлесіп жұмыс істегенімен және Майк Ходжестің 1971 жылғы «Картерді алу» фильміндегі жұмысымен танымал оператор. Эндрю Пулвер 2007 жылы Сущицкиді «британдық деректі фильмдер қозғалысының соғысқа дейінгі даңқты күндерімен байланысты тірі байланыс» деп сипаттады. Оның фотосуреттері Ұлттық галереяда, Лондондағы Австрия мәдени форумында және Фотографтар галереясында көрмеленді, сондай-ақ көптеген халықаралық фотосуреттер жинағына енген. Ол оператор Питер Сущицкидің (1941 жылы туған), классикалық музыкант және жазушы Миша Донаттың және Джулия Донаттың әкесі болды.
Wolfgang Suschitzky, BSC (29 August 1912 – 7 October 2016), was an Austrian born British documentary photographer, as well as a cinematographer perhaps best known for his collaboration with Paul Rotha in the 1940s and his work on Mike Hodges' 1971 film Get Carter. Andrew Pulver described Suschitzky in 2007 as "a living link to the prewar glory days of the British documentary movement." His photographs have been exhibited at the National Gallery, the Austrian Cultural Forum in London and the Photographers' Gallery, and appear in many international photography collections. He was the father of cinematographer Peter Suschitzky (born 1941), classical musician and writer Misha Donat, and Julia Donat.
Ерте өмір
Сушицки Австрия-Венгрияның Вена қаласында дүниеге келген. Оның әкесі еврей тегінен шыққан вендік социал-демократ болған, бірақ 1908 жылы дінінен бас тартып, атеист немесе "konfessionslos" атанған. Ол Венада алғашқы социал-демократиялық кітап дүкенін ашқан (кейін ол баспагерге айналған), ал Сушицки сол кітап дүкенінің үстіндегі пәтерде дүниеге келген. Оның әпкесі – фотограф Эдит Тюдор Харт (1908–1973). Сушицки әкесі туралы: «Ол ұлы адам еді. Бұл шындықты кейінірек түсіндім, күнделікті көріскенде емес. Бірақ мен қызықты адамдармен таныстым, оның кейбір авторлары бізбен түскі ас ішіп, немесе дүкеніне келгендермен кездестім», – деген. 2007 жылдың қыркүйек айында 95 жасында берген сұхбатында Сушицки 1917 жылғы Ресей революциясын қарсы алған балалық шақтың қызығушылығын еске алды. Ол дінсіз өскендіктен, достарының дін сабақтарынан босатылып, сыртта кітап оқуға рұқсат алғанына қызғанышпен қарағанын айтты және өзін «өте тәлкек бала» деп сипаттады. «Біз достарыммен әр күні саябақта түрлі ойын-құдақтар ойнайтынбыз». Ол үйде де, мектепте де жиі қиындыққа тап болды. Венаның білім беру кеңесшісінің кеңесімен әкесі оны тәртіпке келтіру үшін күндізгі интернатқа жіберді. Бірақ ол тәлкек мінезін тоқтатпады және көбінесе мектепте ұсталды. Сушицкидің алғашқы құмарлығы зоология болды, бірақ ол Австрияда осы саламен күнкөріс таба алмайтынын түсінді, сондықтан әпкесінің ықпалымен Höhere Graphische Bundes Lehr und Versuchsanstalt-та фотографияны оқыды. Осы кезде Австриядағы саяси ахуал социалистік демократиядан австрофашизмге қарай өзгере бастады. Социалист және еврей тегінен болған Сушицки Австрияда өзіне болашақ жоқ деп шешіп, 1934 жылы әпкесі тұратын Лондонға кетіп, онда әкесі өзін-өзі өлтірді. Сушицки Гэмпстедте голландиялық Хелена Вильгельмина Мария Элизабет (Пук) Воутеге үйленді және олар Нидерландыға көшіп кетті. Бір жылдан кейін әйелі оны тастап кеткен, ол: «Бұл үлкен сәттілік болды, себебі мен сол жерде қалғанда, енді тірі болмас едім», – деді. Ол 1935 жылы Англияға оралып, 1939 жылы Илона Донатқа үйленді, олардан үш бала дүниеге келді.
Мансап
Сущицкидің алғашқы жұмысы Нидерландта газет оқушыларға арналған посткардаларды фотоға түсіру болды. Бұл жұмыс тек бірнеше ай ғана созылды, ол Пол Ротамен бірге жұмыс істеді, олармен ол ұзақ жылдар бойы ынтымақтастықта болды. Соғыс кезінде олардың жұмысына «World of Plenty» (1943) және үкіметтің қолдауымен түсірілген ақпараттық қысқаметражды фильмдер мен журналдық бағдарламалар кірді. Ротамен бірге ол толық метражды фильмдерге көшті, «No Resting Place» (1951) фильмінде жұмыс істеді, ол толыққанды британдық фильмдердің алғашқыларының бірі болды және барлық түсірілімдері локацияда жүргізілді. Фильм 1952 жылы «BAFTA» сыйлығының «Ең үздік фильм» номинациясына ие болды. Содан кейін ол Колин Лесслидің «Оракул» (1953) комедиясын түсірді, одан кейін тағы бір Ротаның «Мысық пен тышқан» (1958) фильмін түсірді. Ол сондай-ақ Джек Клейтонның «The Bespoke Overcoat» қысқаметражды фильмінде жұмыс істеді, ол 1956 жылғы «Оскар» марапатында «Ең үздік қысқаметражды фильм, екі рулонда» номинациясын жеңіп алды. Ол шамамен 1959 жылы жазушы К.С. Льюистің суретін де түсірді. 1960 жылдары Сущицкидің жұмысына Джозеф Стриктің Джеймс Джойстың «Улисс» (1967) және «Hammer Film Productions» компаниясының «Оның кек алуы» (Клифф Оуэн, 1968) фильмдерін бейімдеу кірді. Ол сондай-ақ Кен Хьюздің режиссерлік еткен «The Small World of Sammy Lee» (1963) британдық қылмыстық фильмінің операторы болды. Бұл фильм сценарист Майк Ходжеске үлкен әсер етті, олар Сущицкимен бірге «Get Carter» (1971) фильмінде жұмыс істеді. «Get Carter» фильмін түсіруге дейін ол Дуглас Хикокс режиссерлік еткен Джо Ортонның «Entertaining Mr. Sloane» (1970) пьесасының бейімделуіне түсірді. Оның ұлы Питер Сущицкий ASC/BSC де оператор. Вольф (немесе Су, оның басқа да танымал аты) Дэвид Эллистің «Кинэматографшылармен әңгімелер» кітабында (Scarecrow Press) көрсетілген.
Фотография
Сущицкий үшін, ол «документалистің әлеуметтік сезімталдығы және неміс экспрессионисінің көзі» деп сипатталды, оның фотосурет шығармашылығында еңбек және еңбекші адамдардың бейнесі орталық орын алады. Документальдық фотография – әлеуметтік жағдайларды көңіл жасыған түсіндіру арқылы бейнелеуден тұрады: «Фотоқұжат – заманауи көріністің айғағы және ең жақсы жағдайда, әлеуметтік жағдайларға жасалған нәзік фотосуреттік пікір, тікелей әлеуметтік үгіт емес», – деді Сущицкий. Мансабының басында ол Picture Post, Illustrated, Animal and Zoo немесе Geographic Magazine сияқты журналдарға тапсырыс бойынша классикалық жұмыстар жасады; кейіннен оның фотосуреттері көбінесе операторлық қызметімен қатар түсірілді. Оның фотосуреттерінің ерекшелігі – оның қызмет салаларын анық ажырату қиын, ол көбінесе фильм және фотокамераны дерлік бір уақытта қолданды, бұл ерекше эстетикалық эффектілерге алып келуі мүмкін, мысалы, әртүрлі контексттерде бірнеше рет кездесетін мотивтер немесе, Питер Шрейнердің айтуынша, кино өндірісінің шетінде жасалған деректік фотография: «Сущицкийдің фотосуреттерін белгілі бір фотография жанрына жатқызу қиын. Бір жағынан, олар қазіргі тарихи контексттерді, дәстүрлі қолөнерді және ауыр индустриялық өндірісті, бірақ ең бастысы – тынышсыз әлемдегі әлеуметтік қатынастарды көрсететін айқын жазбаларды ұсынады. Екінші жағынан, олар белгілі бір өндіріс ортасында туған өнімдер. Олардың (документальдық) фильмдердің шетінде немесе ортасында түсірілуі Вольф Сущицкийдің натуралистік және қойылған кадрлардың ерекше үйлесіміне үлес қосатын маңызды ерекшелік болып табылады». Оның фотосуреттерінің көп бөлігі FOTOHOF архивінде сақталады.
"Suschitzky's Photographs "are difficult to ascribe to a particular photographic genre. On the one hand, they represent vivid records that provide an account of what are now historical contexts, of traditional craft and of heavy industrial production, but above all of social relationships within a restless world. On the other, they themselves are the products of a particular context of production. The fact that they were taken either on the periphery or at the very heart of (documentary) film sets [ ] is also an essential characteristic that contributes to Wolf Suschitzky's distinctive blend of naturalistic and staged moments." His photographic estate is largely housed in the FOTOHOF archiv.
Өлім
Сушицки 7 қазан күні 2016 жылы Лондонда 104 жасында дүние салды.
Вольф Сущицкийдің фотосуреттер сыйлығы
Вольф Сущицки фотосуреттер сыйлығы 2018 жылдан бері екі жылда бір рет Австрияның Лондондағы мәдени форумымен табыс етілуде: Сущицкидің өзінің туған елімен де, қабылдаған елімен де байланысын көрсете отырып, сыйлық бір австриялық және бір британдық фотографқа бірдей беріледі. Қазылар алқасы әр елден бір жеңімпазды іріктеп алады, олар ақшалай сыйлық, көрмеге қатысу мүмкіндігі және екінші елде тұру мүмкіндігін иеленеді.
Жарияланымдар
2020 жылғы Вольф Сушицки. Жұмыс. Зальцбург: FOTOHOF архиві.