Астрид Кирхерр: «Битлз» дәуіріндегі фотограф және суретші
Astrid Kirchherr
Астрид Кирхерр (1938-2020) – неміс фотографы, Beatles тобының алғашқы суреттерін түсірген суретші. Сюжеттер, өмірбаяны, фотокөргермелері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс фотографы және суретші (1938–2020)
German photographer and artist (1938–2020)
Астрид Кирхерр (20 мамыр 1938 – 12 мамыр 2020) – неміс фотографы және суретші, ол Beatles тобымен (оның достары Клаус Вурман және Юрген Воллмермен бірге) және топтың алғашқы құрамының – Джон Леннон, Пол Маккартни, Джордж Харрисон, Стюарт Сатклифф және Пит Бесттің – Гамбургтегі алғашқы күндері түсірілген суреттерімен танымал болды. Кирхерр 1960 жылы Гамбургтегі Кайзеркеллер барында суретші Стюарт Сатклиффпен танысты, ол Beatles тобында бас гитарада ойнады, кейіннен 1962 жылы қайтыс болғанға дейін олар никелесті. Кирхерр 1967 жылдан кейін өте сирек фотосурет түсірді, бірақ оның ерте жұмыстары Гамбург, Бремен, Лондон, Ливерпуль, Нью-Йорк, Вашингтон, Токио, Вена және Рок-н-ролл Даңқы залында көрмеге қойылды. Ол үш лимиттік фотоальбом шығарды.
Astrid Kirchherr (; 20 May 1938 – 12 May 2020) was a German photographer and artist known for her association with the Beatles (along with her friends Klaus Voormann and Jürgen Vollmer) and her photographs of the band's original members – John Lennon, Paul McCartney, George Harrison, Stuart Sutcliffe and Pete Best – during their early days in Hamburg. Kirchherr met artist Stuart Sutcliffe in the Kaiserkeller bar in Hamburg in 1960, where Sutcliffe was playing bass with the Beatles, and was later engaged to him, before his death in 1962. Although Kirchherr shot very few photographs after 1967, her early work has been exhibited in Hamburg, Bremen, London, Liverpool, New York City, Washington, D. C., Tokyo, Vienna, and at the Rock 'n' Roll Hall of Fame. She published three limited edition books of photographs.
Ерте өмір
Кирхерр 1938 жылғы 20 мамырда Германияның Гамбург қаласында дүниеге келді. Ол Ford Motor Company компаниясының неміс бөлімшесінің бұрынғы басшысының қызы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Балтық теңізінің қауіпсіз аймағына эвакуацияланды, онда ол жағалауда өлген адамдарды көргенін еске алды (Cap Arcona және SS Deutschland кемелері бомбаға түсіріліп, батып кеткеннен кейін) және ол қайтып келгенде Гамбургтегі қирауды еске алды. Бітіргеннен кейін Кирхерр Гамбургтегі сәндік үлгілер, тоқыма, графика және жарнама мектебіне (Meisterschule für Mode, Textil, Grafik und Werbung) түсті, өйткені ол киім дизайнын оқығысы келді, бірақ қара-ақ фотосуретке бейімділігін көрсетті. Мекеменің бас фотосуретшісі Райнхард Вольф оны мамандығын ауыстыруға көндіріп, бітіргеннен кейін өзінің көмекшісі қызметіне алды. Кирхерр 1959 жылдан 1963 жылға дейін Вольфтың көмекшісі болып жұмыс істеді. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында Кирхерр және оның көркем мектебіндегі достары еуропалық экзистенциалистік қозғалысына қатысты, олардың жақтастары кейіннен Леннонмен "Exis" деп аталды. 1995 жылы ол BBC Radio Merseyside радиосына: "Сол кезде біздің философиямыз, өйткені біз әлі кішкентай едік, қара киім киіп, мұңды көріну болатын. Әрине, біз Жан-Поль Сартрдың кім екенін білдік. Бізге француз суретшілері мен жазушылары шабыт берді, себебі біз олардан жақын нәрсені таба алмадық. Англия тым алыс болды, ал Америка туралы айту тіпті болмайды. Сондықтан Франция ең жақын болды. Біз барлық ақпаратты Франциядан алдық және француз экзистенциалистері сияқты киінуге тырыстық. Біз еркін болғымыз келді, ерекше болғымыз келді және қазір біз оны «стильді» дейміз." деді.
Kirchherr was born on 20 May 1938 in Hamburg, Germany, and was the daughter of a former executive of the German branch of the Ford Motor Company. During World War II, she was evacuated to the safety of the Baltic Sea where she remembered seeing dead bodies on the shore (after the ships Cap Arcona and the SS Deutschland had been bombed and sunk) and the destruction in Hamburg when she returned. After her graduation, Kirchherr enrolled in the Meisterschule für Mode, Textil, Grafik und Werbung in Hamburg, as she wanted to study fashion design but demonstrated a talent for black and white photography. Reinhard Wolf, the school's main photographic tutor, convinced her to switch courses and promised that he would hire her as his assistant when she graduated. Kirchherr worked for Wolf as his assistant from 1959 until 1963. In the late 1950s and early 1960s, Kirchherr and her art school friends were involved in the European existentialist movement whose followers were later nicknamed "Exis" by Lennon. In 1995, she told BBC Radio Merseyside: "Our philosophy then, because we were only little kids, was wearing black clothes and going around looking moody. Of course, we had a clue who Jean Paul Sartre was. We got inspired by all the French artists and writers, because that was the closest we could get. England was so far away, and America was out of the question. So France was the nearest. So we got all the information from France, and we tried to dress like the French existentialists We wanted to be free, we wanted to be different, and tried to be cool, as we call it now."
" Битлз " тобы
Кирхерр, Вурманн және Фоллмер – Мейстершюледе оқыған, мода, мәдениет және музыка туралы ортақ пікірлері бар достар еді. Вурманн Астридтің жігіті болып, Кирхеррдің үйіне көшіп келді, онда оның жеке бөлмесі болды. Вурманн Кирхерр мен Фоллмерден осы жаңа музыканы тыңдауды сұрады, ал оларды Кейзеркеллерге (Рипербанның қатал аймағында) баруға көндіргеннен кейін Кирхерр барлық тілегінің Битлзға мүмкіндігінше жақын болу екенін түсінді. Бұл үш дос бұрын ешқашан рок-н-роллды естімеген, олар тек дәстүрлі джаз, сондай-ақ Нат Кинг Коул мен The Platters сияқты әншілерді тыңдайтын. Содан кейін үштік әр түн сайын сағат 9-да Кейзеркеллерге келіп, сахнаның алдына отыратын. Кейінірек Кирхерр: «Басымда айналмалы аттракцион сияқты болды, олар керемет көрінді. Мен тек олармен бірге болуды және оларды жақсы білуді қаладым» деді. Кирхерр кейіннен өзінің, Вурманннің және Фоллмердің неміс болғаны үшін және Германияның жақындағы тарихы үшін өкініш сезінгенін айтты. Битлзбен танысу оған өте ерекше болды, бірақ ағылшыздар оның қамыр жегенін ойлап, оның қалың неміс акцентіне назар аударатынын білгенімен, олар мұндай әзілдерді бірге қылып күлді. Леннон сахнадан: «Сендер, немістер, біз соғысты жеңдік» деп әзілдеп айтатын, ол көрермендердің арасында ағылшын тілін білетін немістердің азайып кеткенін білген, бірақ ағылшын тілді елдердің теңізшілері күліп тастайтын.
Kirchherr, Voormann and Vollmer were friends who had all attended the Meisterschule, and shared the same ideas about fashion, culture and music. Voormann became Astrid's boyfriend, and moved into the Kirchherr home, where he had his own room. Voormann asked Kirchherr and Vollmer to listen to this new music, and after being persuaded to visit the Kaiserkeller (which was in the rough area of the Reeperbahn), Kirchherr decided that all she wanted to do was to be as close to the Beatles as she could. The trio of friends had never heard rock n' roll before, having previously listened to only trad jazz, with some Nat King Cole and The Platters mixed in. The trio then visited the Kaiserkeller almost every night, arriving at 9 o'clock and sitting by the front of the stage. Kirchherr later said: "It was like a merry go round in my head, they looked absolutely astonishing My whole life changed in a couple of minutes. All I wanted was to be with them and to know them." Kirchherr later said that she, Voormann and Vollmer felt guilty about being German, and about Germany's recent history. Meeting the Beatles was something very special for her, although she knew that English people would think that she ate sauerkraut, and would comment on her heavy German accent, but they made jokes about it together. Lennon would make sarcastic remarks from the stage, saying "You Krauts, we won the war", knowing that very few Germans in the audience spoke English, but sailors from English speaking countries present would roar with laughter.
Суреттер
Кирхерр Битлзден фотосессияда суретке түсіруге рұқсат сұрады, бұл оларға әсер етті, себебі басқа топтарда тек достары түсірген суреттер ғана болды. Келесі күні таңертең Кирхерр Роллекорд камерасымен Рипербаньға жақын қалалық саябақтағы Гамбургер Дом жәрмеңкесінде суреттер түсірді. Кирхеррдің жатын бөлмесі (барлығы қара түсті, жиһазы қоса, қабырғалары күміс фольгамен жабылған, төбеден үлкен ағаш бұтағы ілінген) әсіресе Вурман үшін безендірілген, бірақ олар Каизеркеллерге барганнан кейін қарым-қатынастары таза платоникалыққа айналды. Кирхерр Сатклифпен кездесе бастады, бірақ ол әрқашан Вурманның жақын досы болып қалды. Кейін Кирхерр Сатклифке және басқа Битлз мүшелеріне Preludin дәрісін берді, оны сырамен бірге ішкенде олар эйфория сезіміне бөленіп, таңға дейін сергек болатын. Битлз бұрын да Прелудинді қолданған, бірақ сол кезде дәрігердің рецептісіз алу мүмкін емес еді. Кирхеррдің анасы оны жергілікті дәріханадан сұраусыз алып берген. Кирхеррмен танысқаннан кейін Леннон Синтия Пауэллге (сол кездегі қарындасы) жазған хаттарын "Астрид мұны айтты, Астрид соны жасады" деп толтырды, бұл Пауэллді қызғанышқа ұшыратты, оған дейін Сатклифтің Кирхеррмен қарым-қатынаста екенін оқығанға дейін. Пауэлл 1961 жылдың сәуір айында Дот Роунмен (Маккартнидің сол кездегі қарындасы) бірге Гамбургке барғанда, Кирхеррдің үйінде тұрды. 1963 жылдың тамызында Кирхерр Леннон мен Синтиямен Парижде кездесті, олар екеуі де кешіккен бал айына барғанда, ал Кирхерр бірнеше күн демалысқа қызымен барды. Төртеуі шарап барларынан шарап барларына барып, ақырында Кирхеррдің пәтеріне келді, онда төртеуі де Кирхеррдің жалғыз төсегінде ұйықтап қалды. Битлз 1966 жылы Германияда гастрольде жүргенде Кирхеррмен Гамбургте қайта кездесті, сонда Кирхерр Леннонға 1961 және 1962 жылдары Сатклифке жазған хаттарын берді. Леннон бұл сыйлықты "мен жылдар бойы алған ең жақсы сыйлық" деп атады. Битлздің барлық мүшелері Кирхеррге көптеген хаттар жазды: "Менде Джорджтан [Харрисоннан] тек бір-екі хат бар, мен оларды ешкімге көрсетпеймін, бірақ ол көп хат жазды. Басқалары да солай ойлады. Мен оларды тастап жіберген шығармын. Жастық шақта осылай істейсің – болашақты ойламайсың". Гарри Кирхеррдің фотограф болуын ұсынды, бірақ Кирхерр кейін "Ливерпуль Эхо" газетінде жарнама бергенін айтты. Кирхерр суреттерді 1995 жылға дейін "Ливерпуль күндері" атты кітапта жариялаған жоқ, ол қара-ақ суреттердің шектеулі жинағы. Кирхерр 1960-шы жылдары әйел фотограф ретінде қабылданудың қаншалықты қиын болғанын айтты: "Кез келген журнал мен газет мені тағы да Битлзді суретке түсіруді қалады. Немесе олар менің ескі суреттерімді, тіпті бұрмаланған болса да, жақсы ма, жаман ма, соны да қалаған. Олар менің басқа жұмысыма қарамайды. 60-шы жылдары фотограф қыз үшін танылу өте қиын болды. Соңында мен бас тартым. 1967 жылдан бері суретке түсе алмаймын". Кирхерр "When We Was Fab" (Genesis Publications 2007) кітабы оның фотосуреттер кітабының соңғысы болады деп мәлімдеді: "Мен өзім ең жақсы көретін суреттерімді қамтитын, мен қалағандай басылған бір кітап жасауға шешім қабылдадым, тіпті мәтіні мен дизайнына дейін. Бұл кітап – мен өзім, сондықтан ол соңғысы болады. Ақиқатында соңғысы". Кирхерр басқа фотографтарға, мысалы, Энни Лейбовицке (оның жұмысындағы юмор үшін), Ирвинг Пеннге, Ричард Аведонға, Джим Ракетке және Рейнхард Вольфке (неміс Уикипедиясы) және француз кинорежиссерлері Франсуа Трюфо мен Жан Коктоға құрмет білдірді. Кирхеррдің туындылары Гамбург, Бремен, Лондон, Ливерпуль, Нью-Йорк, Вашингтон, Токио, Вена және Рок-н-ролл Даңқы залы сияқты халықаралық көрмелерде көрсетілді.
Kirchherr asked the Beatles if they would mind letting her take photographs of them in a photo session, which impressed them, as other groups had only snapshots that were taken by friends. The next morning Kirchherr took photographs with a Rolleicord camera, at a fairground in a municipal park called Hamburger Dom which was close to the Reeperbahn, Kirchherr's bedroom (which was all in black, including the furniture, with silver foil on the walls and a large tree branch suspended from the ceiling), was decorated especially for Voormann, with whom she had a relationship, although after the visits to the Kaiserkeller their relationship became purely platonic. Kirchherr started dating Sutcliffe, although she always remained a close friend of Voormann. Kirchherr later supplied Sutcliffe and the other Beatles with Preludin, which, when taken with beer, made them feel euphoric and helped to keep them awake until the early hours of the morning. The Beatles had taken Preludin before, but it was only possible at the time to obtain Preludin with a doctor's prescription note. Kirchherr's mother received them from a local chemist, who supplied them without asking questions. After meeting Kirchherr, Lennon filled his letters to Cynthia Powell (his girlfriend at the time) with "Astrid said this, Astrid did that", which made Powell jealous, until she read that Sutcliffe was in a relationship with Kirchherr. When Powell visited Hamburg with Dot Rhone (McCartney's girlfriend at the time) in April 1961, they stayed at Kirchherr's house. In August 1963, Kirchherr met Lennon and Cynthia in Paris while they were both there for a belated honeymoon, as Kirchherr was there with a girlfriend for a few days' holiday. The four of them went from wine bar to wine bar and finally ended up back at Kirchherr's lodgings, where all four fell asleep on Kirchherr's single bed. The Beatles met Kirchherr again in Hamburg in 1966 when they were touring Germany, and Kirchherr gave Lennon the letters he had written to Sutcliffe in 1961 and 1962. Lennon said it was "the best present I've had in years". All of the Beatles wrote many letters to Kirchherr: "I only have a couple from George [Harrison], which I'll never show anyone, but he wrote so many. So did the others. I probably threw them away. You do that when you're young – you don't think of the future." so Harry suggested Kirchherr be the photographer, although Kirchherr later said she placed an advertisement in the Liverpool Echo newspaper. Kirchherr didn't publish the photographs until 1995, in a book called Liverpool Days, which is a limited edition collection of black and white photographs. Kirchherr described how difficult it was to be accepted as a female photographer in the 1960s: "Every magazine and newspaper wanted me to photograph the Beatles again. Or they wanted my old stuff, even if it was out of focus, whether they were nice or not. They wouldn't look at my other work. It was very hard for a girl photographer in the 60s to be accepted. In the end I gave up. I've hardly taken a photo since 1967." Kirchherr was quoted as saying that When We Was Fab (Genesis Publications 2007), would be her last book of photographs: "I have decided it is time to create one book in which I am totally involved so that it contains the pictures I like most, printed the way I would print them, even down to the text and design This book is me and that is why it will be the last one. The very last one." Kirchherr expressed respect for other photographers, such as Annie Leibovitz (because of the humour in her work), Irving Penn, Richard Avedon, Jim Rakete and Reinhard Wolf (German Wikipedia), and French film makers François Truffaut, and Jean Cocteau. Kirchherr's work has been exhibited internationally in places, such as Hamburg, Bremen, London, Liverpool, New York City, Washington D. C., Tokyo, Vienna, and at the Rock 'n' Roll Hall of Fame.
Кейінгі өмірі
1967 жылы Кирхерр ағылшын барабаншысы Гибсон Кемпке (туған Gibson Stewart Kemp, 1945 жылдың тамызы, Ливерпуль, Ланкашир) үйленді, ол Рори Сторм және Ураган тобында Ринго Старрдың орнын басты. Неке жеті жылдан соң ажырасып кетті. Ол 1995 жылы: "Менің [екінші] күйеуіммен арадағы қарым-қатынасым 1985 жылы аяқталды. Балаларым болмағанына өкінемін. Мен өзімді ана ретінде елестете алмайтын едім. Бірақ қазір әлемдегі жағдайды көріп, қуаныш сезінемін. Мен жалғыз өмір сүремін және өте бақыттымын", – деді. Оның қазасы туралы алғаш рет Beatles тарихшысы Марк Льюисон Twitter желісінде хабарлады.
In 1967, Kirchherr married English drummer Gibson Kemp (born Gibson Stewart Kemp, August 1945, Liverpool, Lancashire), who had replaced Ringo Starr in Rory Storm and the Hurricanes. The marriage ended in divorce after seven years. She then worked as a barmaid, as an interior designer, and then for a music publishing firm, She commented in 1995: "My [second] marriage ended in 1985 I regretted I had no children. I just couldn't see me have any. But now I am pleased when I see the situation the world is in. I live alone and am very happy." News of her death was first announced by Beatles historian Mark Lewisohn via Twitter.