Кіріспе
Үндістанның журналисі Палагумми Саиннатх (1957 жылы туған) - үнді тілшісі және "Әркім жақсы құрғақшылықты жақсы көреді" атты кітабының авторы. Ол ауыл шаруашылығы туралы көп жазған. Оның ерекше қызығушылығы кедейлік, құрылымдық теңсіздік, таптық кемсітушілік және шаруалардың наразылығы. 2014 жылы ол Үндістанның әлеуметтік және экономикалық теңсіздік, ауыл мәселесі, кедейлік және жаһандану салдары туралы сөйлейтін онлайн-платформаны - "Ауылдық Үндістанның халықтық мұрағатын" (PARI) құрды. Ол Триконтиненталь: Әлеуметтік зерттеулер институтының аға науқасы болды. Ол бұған дейін 2014 жылы отставкаға кеткенге дейін "The Hindu" газетінің ауылдық істер редакторы болды. Журналистикасы үшін көптеген марапаттар алды. Экономист Амартия Сен оны "аштық пен аштық туралы әлемдегі ең ірі сарапшылардың бірі" деп атады. Оның "Әркім жақсы құрғақшылықты жақсы көреді" атты кітабында журналист ретінде жасаған іс-әрекеттерінің жинағы жинақталып, ол Үндістанның ауыл тұрғындарының жағдайына назар аударады.
Palagummi Sainath (born 1957) is an Indian columnist and author of the acclaimed book Everybody Loves a Good Drought. He has extensively written on rural India, his notable interests are poverty, structural inequities, caste discrimination and farmers protests. He founded the People's Archive of Rural India (PARI) in 2014, an online platform that focuses on social and economic inequality, rural affairs, poverty, and the aftermath of globalization in India. He was a senior fellow at Tricontinental: Institute for Social Research, and was earlier the Rural Affairs Editor at The Hindu until his resignation in 2014. He has received many awards for his journalism. The economist Amartya Sen called him "one of the world's great experts on famine and hunger". His book Everybody Loves a Good Drought is a collection of his field reports as a journalist, and focuses on different aspects of rural deprivation in India.
Ерте өмір және білім
Сайннат Мадрас штатының Мадрас қаласында (қазіргі Ченнай, Тамил Наду) телугу тілінде сөйлейтін отбасында дүниеге келген. Ол Үндістанның бұрынғы президенті В. В. Гиридің немересі. Саинат Ченнаидегі Лойола колледжінде оқыған. Ол Делидегі Джавахарлал Неру университетінен тарих мамандығы бойынша білім алған.
Мансап
Сайнат 1980 жылы "United News of India" газетінде еңбек жолын бастаған. Содан кейін ол Мумбаидан шығатын ірі үнді апталық таблоиды "Блитц" газетінде, алдымен сыртқы істер редакторы, содан кейін он жыл бойы редактордың орынбасары болып жұмыс істеді. 2012 жылдың күзінде ол Принстон университетінде МакГроу профессоры болды. 2015 жылдың 1 маусымында Сайнат Азия журналистика колледжінің ауылдық Үндістан мен цифрлық білім бойынша алғашқы ThoughtWorks кафедрасының профессоры болды. Ол 2014 жылы әлемдегі ең үздік медиа-сайыстың алғашқы "Жалпыға пайдалы" халықаралық сыйлығын жеңіп алды. Саинат Санкт-Франциск Ксавье университетінде әлеуметтік әділдік кафедрасының батыл кафедрасы қызметін атқарды. Саинәт - фотограф. Көрінетін жұмыс, көрінбейтін әйелдер: әйелдер және ауылдық Үндістандағы жұмыс көрмесі тек Үндістандағы 600 000-нан астам адаммен көрінді. Көрме халықаралық турнеге шығып, Азия қоғамында көрсетілді.
Әдебиетте немесе поп-мәдениетте
Жазушы Ману Джозеф Саинатты 2017 жылғы саяси триллерінде "П Сатья" атты кейіпкерді пайдаланып карикатуралайды.
Марапаттар мен құрметтер
Саинәт 1995 жылы Еуропалық комиссияның журналистика саласындағы Лоренцо Натали сыйлығын алған алғашқы үндістандық репортер атанды. 2000 жылы ол Amnesty International Global Human Rights журналистика сыйлығын жеңіп алды. Сол жылы ол Біріккен Ұлттар Ұйымының Азық-түлік және ауыл шаруашылығы ұйымының Боерма сыйлығын алды. 2002 жылы оған Канаданың Эдмонтон қаласында өткен Global Visions кинофестивалінде "Инспирация" сыйлығы берілді. Он жыл ішінде Сайнат Үндістанның құрғақшылықтан зардап шеккен он штатына сапар шегеді. Бұл сапар оған "Әркім жақсы құрғақшылықты жақсы көреді" атты кітабын жазуға ықпал етті. Ол 2006 жылы Нью-Йоркте Гарри Чапин медиа сыйлығын алды. Саинат 2007 жылы журналистика, әдебиет және шығармашылық коммуникация өнерлері бойынша Рамон Магсейсей сыйлығын алды. Ол "ауыл тұрғындарының ұлттық санасын қалпына келтіру үшін журналист ретінде жан-жақты еңбек еткені" үшін марапатталды. 1984 жылы Р. К. Лаксманнан кейін бұл санатта Магсейсей жүлдесін жеңген алғашқы үнді азаматы. 2007 жылы "Индиан экспресс" газетінің "Жыл журналисі" сыйлығының иегері. Саинат 2009 жылы "Журналистиканы үкімет бағаламауы керек және журналистер олар жайында жазған үкіметтерден сыйлық қабылдамауы керек" деп мәлімдеген. Сондықтан ол 2009 жылы "Падма Шри" сыйлығын қабылдамады. 2021 жылдың 28 маусымында Саинат "Азия өңірінің көптеген ерекше және әртүрлі мәдениеттерін жасайтын және сақтап қалған жеке тұлғаларды, топтарды немесе ұйымдарды" марапаттаған Жапонияның ең беделді халықаралық наградаларының бірі - Фукуока гран-приін жеңіп алды. Саинәт - журналистика саласындағы алғашқы лауреат. Сайнат 5 миллион иен сыйлық ақшасын екі мақсат үшін берді: COVID-19-дан қаза тапқан ауылдық журналистердің отбасыларына 1 млн. Ауылдық және далит, адиваси қауымдастықтарының журналистеріне арналған "Ауылдық Үндістанның халық мұрағаты" (PARI) стипендиясын құру үшін 2,3 млн. 2021 жылдың 7 шілдесінде Андхра Прадеш штатының үкіметі өзінің жаңа YSR өмір бойына қол жеткізген жетістіктері үшін сыйлықтарын жариялады. Саиннатхс журналистер санатқа кірген алғашқы адам болды. 1 миллион. Алайда ол журналистерге өздері жариялаған және сынға алған үкіметтерден сыйлық алу керек емес деп есептегендіктен, сыйлықты қабылдамады. Оның сөзінше, "журналист - үкіметтің сыртқы аудиторы". Канадалық деректі фильм түсіруші Джо Моулинс Саинат туралы "Өз руы" атты фильм түсірді. Эдмонтон халықаралық кинофестивалінің қазылар алқасы Саинатты фильмнің түсірушісімен бірге жүлдеге ие болуға ұсынды, өйткені бұл "илхам туралы сыйлық" болды. "Неронның қонақтары" атты тағы бір деректі фильмде Саинаттың осы тақырыпқа арналған баяндамасы арқылы теңсіздікке (Үндістанның аграрлық дағдарысында көрініс тапқандай) назар аударылады. "Nero's Guests" 2010 жылы ең үздік деректі фильм үшін Үндістан деректі фильмдер продюсерлері қауымдастығының алтын медаліне ие болды. Ол әдебиет докторы (D. Кіші) 2011 жылы Эдмонтон қаласындағы Альберта университетінің құрмет дәрежесі және 2017 жылы Новая Шотландиядағы Сент-Франсис Ксавьер университетінің тағы бір D. Litt.