José Patiño

Кіріспе

Испаниялық мемлекет қайраткері Дон Хосе Патиньо и Розалес (11 сәуір 1666 - 3 қараша 1736) - Испанияның бірінші мемлекеттік хатшысы қызметін 1734 - 1736 жылдары атқарған испан мемлекет қайраткері.

Өмірбаян

Оның әкесі, дон Лукас Патиньо де Ибарра, сеньор де Кастелар, шыққан тегі галисий, болды, оның мүшесі құпия кеңес және инспекторы әскерлері герцогтігінде Милан үшін король Испания, кімге ол, содан кейін, тиесілі. Анасының қыз кезінде шыққан аты Беатриче де Розалес и Фачини. Патиньо Миланда дүниеге келген. Патиньо отбасы Испания мұрагерлік соғысында Бурбон әулетін қатты қолдады. Ағасы Балтасар, кейіннен Кастелар маркизі, дипломат ретінде танымал мансап жасады, ал оның ұлы Лукас белгілі бір генерал болды. Жозе Патиньо діни қызметкер болуды көздеген, бірақ зайырлы мансапты таңдаған, 1700 жылы Филипп V патшалық құрған кезде Милан сенатына қайтадан орын алды. Бірақ герцогтігін жоғалтып алғаннан кейін ол Испанияға ауыстырылды және 1707 жылы әскери ордендердің басқарушы органына енгізілді. Мұрагерлік соғыс кезінде ол Экстремадураның, содан кейін Каталонияның 1711 жылдан 1718 жылға дейін интенданты болып қызмет етті. 1717 жылы ол француз үлгісіне сай жаңадан қайта ұйымдастырылған әскери-теңіз флотының интенданты болып тағайындалды. Оның қабілеті мен еңбекке қабілеттілігі Джулио Альберонидің мақұлдауына ие болды, бірақ жеке өмірінде ол ешқашан достаспады. Патиньоның испан стиліне әсер еткен және өмір бойы итальяндықтарға түсуіне себеп болған итальяндық білім оны одан әрі ұсынуға көмектескен болуы мүмкін. Патиньо Альберонидің патша мен оның қасарысқан патшайымы Елизавета Фарнезедің үгіт-насихаттарымен жүргізген салиқасыз сыртқы саясатына қатты күмәнданады. Ол апатқа ұшырайтынын алдын ала айтты, бірақ мемлекеттік қызметші ретінде ол тек бұйрықтарға мойынсұна алды және 1718 және 1720 жылдар аралығында Сардиния, Сицилия және Сеутаға жіберілген әртүрлі экспедицияларды ұйымдастырудың басты қасиеті болды. Ол соңғы жылы патша мен патшайымға белгілі болды, ол Төрт жақты одақ соғысында Наварра шекарасындағы француз әскерлеріне қарсы апатты операциялар кезінде комиссар генерал ретінде әрекет етті. Алайда 1726 жылы ғана патша оған толықтай сенім білдірді. Ол мен оның ағасы, Кастелар маркизі, патша мен патшайымды бір уақыт бойы әсирлеген Рипперданың басты қарсыластары болды. Бұл ерекше адамның құлдырауында Патиньо әскери-теңіз флоты, Үндістан - яғни отарлар - және сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Соғыстық кеңсе басқа бөлімдерге кейінірек қосылды. 1726 жылдың 13 мамырынан бастап өліміне дейін Патиньо премьер-министр болды. Әкімшілігінің соңғы кезеңінде ол Англиямен Америкадағы сауда және отарлаушылық бәсекелестікке байланысты екі ел арасындағы дауларға қатысты Англиямен келіссөздер жүргізді, ол қайтыс болғаннан кейін 1739 жылы Дженкинс құлағының соғысының басталуына әкелді. 1735 жылы ол Португалиямен соғысып, Оңтүстік Америкадағы Банда Ориентал аймағын португалдардан қайтарып алды. Патиньо и Кампильо (Мадрид, 1882) еңбегінде Дон Антонио Родрикес Вилла мемлекет қайраткерінің өмірінің күндерін жинады және кейбір құнды қағаздарды жариялады. Бірақ Патиньо әкімшілігінің ең жақсы есебі Уильям Кокстің Бурбон әулеті Испания корольдерінің естеліктері (Лондон, 1815), бұл Мадридтегі ағылшын министрлерінің хат-хабарларына негізделген.

His father, Don Lucas Patiño de Ibarra, Señor de Castelar, who was by origin a Galician, was a member of the privy council and inspector of the troops in the Duchy of Milan for the king of Spain, to whom it then, belonged. His mother's maiden name was Beatrice de Rosales y Facini. Patiño was born in Milan. The Patiño family were strong supporters of the Bourbon dynasty in the War of the Spanish Succession. The elder brother Baltasar, afterwards marquis of Castelar, had a distinguished career as a diplomatist, and his son Lucas was a general of some note. José Patiño, who had been intended for the priesthood but adopted a secular career, was granted the reversion of a seat in the senate of Milan on the accession of Philip V in 1700. but on the loss of the duchy he was transferred to Spain, and put on the governing body of the military orders in 1707. During the War of Succession he served as intendant of Extremadura, and then of Catalonia from 1711 to 1718. In 1717 he was named intendant of the navy, which had just been reorganized on the French model. His capacity and his faculty for hard work secured him the approval of Giulio Alberoni, with whom, however, he was never on very friendly terms in private life. Patiño's Italian education, which affected his Spanish style, and caused him to fall into Italianisms all through his life, may have served to recommend him still further. Patiño profoundly distrusted the reckless foreign policy undertaken by Alberoni under the instigation of the king and his obstinate queen, Elizabeth Farnese. He foretold that it would lead to disaster, but as a public servant he could only obey orders, and he had the chief merit of organizing the various expeditions sent out to Sardinia, Sicily and Ceuta between 1718 and 1720. He became known to the king and queen in the latter year, while he was acting as a species of commissary general during the disastrous operations against the French troops on the frontier of Navarre in the War of the Quadruple Alliance. It was not, however, until 1726 that he was fully trusted by the king. He and his brother, the marquis of Castelar, were the chief opponents of the adventurer Ripperda, who captivated the king and queen for a time. On the fall of this remarkable person, Patiño was named secretary for the navy, the Indies—that is to say the colonies—and for foreign affairs. The war office was added to the other departments at a later date. From 13 May 1726 until his death Patiño was, in fact, prime minister. During the later part of his administration he was much engaged in the laborious negotiations with England in relation to the disputes between the two countries over their commercial and colonial rivalries in America, which after his death led to the outbreak of the War of Jenkins' Ear in 1739. In 1735 he also started a war with Portugal to retake the Banda Oriental in South America from the Portuguese. In his Patiño y Campillo (Madrid, 1882), Don Antonio Rodríquez Villa has collected the dates of the statesman's life, and has published some valuable papers. But the best account of Patiños administration is to be found in William Coxe's Memoirs of the Kings of Spain of the House of Bourbon (London, 1815), which is founded on the correspondence of the English ministers at Madrid.