15 ғасыр соңының гравері және суретшісі: «Үй кітабының шебері» және Амстердам кабінетінің шебері
Master of the Housebook
15 ғасырдағы неміс суретшісі: «Үй кітабының шебері» және Амстердам кабінетінің шебері. Оның гравюралық өнері, «құрғақ нүкте» техникасы және туындылары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үй кітабының шебері және Амстердам кабинетінің шебері – XV ғасырдың соңғы тоқсанында Оңтүстік Германияда жұмыс істеген гравер және суретшіге берілген екі атау. Ол, басқа гравюраларында (өзі салған ағаш кескіштерінен басқа) құрғақ инемен салу (drypoint) деп аталатын граверлік түрін қолданған алғашқы суретші болып есептеледі. Бірінші атау оның суреттерімен безендірілген, суреттер кітабынан шыққан, ол XVII ғасырдан 2008 жылға дейін Вальдбург-Вольфэгг неміс дворяндық отбасының меншігінде болды. Олар оны 20 миллион еуроға швейцариялық сатып алушыға сатқаны хабарланды; алайда, экспортқа сатудың заңдылығы күмәнді және қазіргі уақытта кітап отбасының қолында. 1999 жылы кітап Вашингтондағы Ұлттық өнер галереясына көрмеге жіберілді. Оның сақталған гравюраларының көп бөлігі Амстердамдағы Риксмузейдің гравюралар бөлмесінде сақталады, сондықтан оның екінші аты солай аталады. Көптеген, бірақ барлық емес, өнер тарихшылары әлі де Үй кітабы мен гравюралардың бір суретшінің туындысы екеніне келіседі.
Master of the Housebook and Master of the Amsterdam Cabinet are two names used for an engraver and painter working in South Germany in the last quarter of the 15th century. He is apparently the first artist to use drypoint, a form of engraving, for all of his prints (other than woodcuts he may have designed). The first name derives from his book of drawings with watercolour, called the Medieval Housebook, which belonged to the German noble family of Waldburg Wolfegg from the 17th century until 2008, when they were reported to have sold it for €20 million to a Swiss buyer; however, the legality of its sale for export has been challenged and, for the moment, it remains with the family. In 1999, the book was lent to the National Gallery of Art in Washington, D. C., for an exhibition. The majority of his surviving prints are in the print room at the Rijksmuseum in Amsterdam, hence his second name. Most, but not all, art historians still agree that the Housebook and the prints are by the same artist.
Жұмыс
Оның тоқсан бір гравюрасы өте сирек, ал алпысы тек бір данада сақталған, ал бесеуінен аспайды. Барлығы 124 дана, оның 80-і Амстердамда. Гравюралары жасалғанда тек қана беткі, сызылған сызықтар қолданылғандықтан, ыдыс немесе қалайы қоспасынан жасалған тақталардың тозуына дейін әрқайсысынан оннан жиырмаға дейін ғана басылым алынған деп есептеледі. Көптеген гравюралар осы шебердің жоғалған туындыларының көшірмелері деп саналады. Әсіресе, Исраел ван Меккенем отыздан астам көшірме жасаған сияқты. Оның жұмыстары өте жақсы салынған және жанды, ерте Нидерланд суретіне тән егжей-тегжейге қызығушылық танытады. Артур Мейджер Хинд оның стилі туралы былай дейді: «Ол – осы дәуірде өте ерекше еркін сурет салу шеберлігіне ие суретші. Оның гравюралау әдісінде әуесқойдың кейбір ретсіздігі болғанымен, оның өрнектей алу қабілеті күшті және шеберлікпен жасалған». Көптеген туындыларында діни емес, зайырлы сюжеттер бейнеленген, бұл сол кезеңдегі суретшілерге тән емес. Өзінің замандасы Мартин Шонгауэрмен бірге, Хаусбук шебері Германиядағы ескі шебер гравюраларын жасаған жетекші суретші болды. Шонгауэр де, Хаусбук шебері де Альбрехт Дюрердің гравюраларына елеулі әсер етті. Шебердің жарық пен көлеңке моделі және кейбір бейнелі типтері Нидерландтың ықпалынан туындағанын байқауға болады. Оның туындыларының арасында шағын саны да суреттер бар, атап айтқанда Готадағы Ғашықтар жұбы, Шпейер алтары (Берлиндегі Gemäldegalerie, Франкфурттағы Штадель мұражайы және Фрайбургтағы Августин мұражайы арасында бөлінген) және Киелі отбасы (Нюрнберг, Germanisches Nationalmuseum, 2004 жылдан бері). Алайда, көптеген ғалымдар Гота ғашықтары мен Шпейер алтарының бір суретшіге тиесілі болмауы мүмкін екенін айтады және тек Ғашықтар жұбын Хаусбук шеберіне жатқызады. Басқалары оған келіспейді және гравюралар мен алтардың бір суретшінің туындылары екенін айтады.
His ninety one prints are extremely rare, with sixty surviving in one impression (copy) only, and none in more than five – there are a total of 124 impressions, 80 in Amsterdam. It is thought that because his prints were made using only the shallow, scratched line of drypoint, probably on tin or a pewter type alloy, only ten to twenty impressions of each could be taken before the plate wore out. Many engravings by other artists are believed to be copies of missing works by this master. In particular, Israhel van Meckenem seems to have copied more than thirty. His work is very well drawn and lively, with the interest in detail typical of Early Netherlandish painting. Arthur Mayger Hind notes of his style that "he is an artist with a freedom of draughtsmanship quite remarkable at this epoch. If his manner of engraving has something of the irregularity of an amateur, his power of expression is vigorous and masterly." A high proportion depicts secular subjects, more than is typical with artists of the period. Along with his contemporary Martin Schongauer, the Housebook Master was the leading artist making old master prints in Germany in his period. Both Schongauer and the Housebook Master had a considerable influence on the prints of Albrecht Dürer. The Master suggests Netherlandish influence in the modelling of light and shade and in some of his figural types. A small number of paintings are also thought to be his work, notably the Pair of Lovers in Gotha, the Speyer Altarpiece (divided among Gemäldegalerie, Berlin, the Städel, Frankfurt, and Augustiner Museum Freiburg, and the Holy Family (Nuremberg, Germanisches Nationalmuseum, since 2004). However, many scholars feel the Gotha Lovers and the Speyer Altarpiece cannot be by the same artist, and favour attributing only the Lovers to the Housebook Master. Others disagree, and attribute the engravings and the altarpiece to the same master.
Эрхард Рювич?
1936 жылы алғаш рет ол Утрехт қаласының Эрхард Реувичі деп танылуы керек деген ұсыныс жасалды. Ол Майнц қаласында суретші және (немесе) баспагер болып жұмыс істеген, 1483 немесе 1484 жылы Қасиетті жерге жасаған қажырлы саяхатынан кейін жасалған Венецияның 5 фут (2 метр) биіктігіндегі әсерлі ағаш кескіндемесі панорамалық көрінісін жобалап, қол қойған. Реувич 1486 жылғы Бернхард фон Брейденбахтың «Sanctae Peregrinationes» атты саяхат туралы латын тіліндегі еңбегін басып шығарды, онда ағаш кескіні алғаш рет бүктелетін бет ретінде пайдаланылды. Бұл дизайнды кейін Майкл Волгемут Нюрнберг жылнамасы үшін бейімдеді. Реувич Майнц соборының бай каноны Брейденбахтың серігіндегі суретші ретінде қабылданды. Кітапта Иерусалимді қоса алғанда, тағы алты қаланың панорамалары, Таяу Шығыс киім-кешектерінің зерттеулері және алғаш рет басылған экзотикалық әліпбилер де болды. Бұл кітап бестселлерге айналып, келесі үш онжылдықта он үш рет қайта басылды, соның ішінде Франция мен Испанияда басылған басылымдар үшін иллюстрациялық блоктар жергілікті баспаханаларға жіберілді. 1485 жылы Реувич Майнцте басылған дәрілік өсімдіктер жинағында ағаш кескіндері үшін бірнеше өсімдіктерді суреттеді. Оның «Хаусбук шеберімен» сәйкестендірілуі кеңінен қабылданбады, бірақ А. Хайатт Мэйор оны қолдады; басқа да ұсыныстар жасалды. 1980 жылдардағы жаңа зерттеулерде ғалымдардың пікірі сәйкестендіруге қарсы болды. «Speculum Humanae Salvationis» атты 1473 жылғы басылымның ағаш кескіндерінің дизайны «Хаусбук шеберіне» жатқызылды.
It was first suggested in 1936 that he should be identified as Erhard Reuwich of Utrecht, an artist and (or) printer working in Mainz, who designed and signed an influential 5 feet (2 m) woodcut panoramic view of Venice made following a visit in 1483 or 1484 during a pilgrimage to the Holy Land. Reuwich printed the account in Latin of the trip, the Sanctae Peregrinationes by Bernhard von Breydenbach of 1486, in which the woodcut was the first ever fold out plate. The design was later adapted by Michael Wolgemut for the Nuremberg Chronicle. Reuwich was taken as an artist in the entourage of Breydenbach, a wealthy canon of Mainz Cathedral. The book also contained panoramas of six other cities, including Jerusalem, studies of Near Eastern costume, and an exotic alphabet the first in print. It was a bestseller, reprinted thirteen times over the next three decades, including editions printed in France and Spain, for which the illustration blocks were shipped out to the local printers. In 1485 Reuwich drew some plants for the woodcuts in a herbal also published in Mainz. His identification with the Housebook Master has not been generally accepted, though A. Hyatt Mayor supported it; other suggestions have also been made. The trend of scholarly opinion has moved against the identification in more recent works in the 1980s. The design of the woodcuts for a 1473 edition of the Speculum Humanae Salvationis has been attributed to the Housebook Master.