Жігіттің 37-ші туған күніне: Романтикалық драма

Кіріспе

Майкл Прессманның 1996 жылғы фильмі «Гиллианға 37 жасқа толған күні» – Майкл Прессманның режиссерлік еткен, Дэвид Э. Келлидің Майкл Брейдидің осы аттас пьесасы негізінде жазған американдық романтикалық фантастикалық драмалық фильм. Басты рөлдерде Питер Галлахер, Мишель Пфайффер және Клэр Дэнс ойнаған. Музыкасын Джеймс Хорнер жазған. Әке мен қызы Дэвид пен Рейчел әйелі мен анасы Гиллианның трагикалық өліміне қатысты күресіп жатыр. Олар қараңғы күннің екі жылдығын еске алу үшін оның әпкесі мен күйеуін шақырады. Пьесадан бейімделген бұл фильм АҚШ-та 1996 жылдың 25 қазанында шықты және сыншылар тарапынан көбінесе жағымсыз бағаланды.

Сюжет

Әйелі Джиллианның (оның туған күніне орай яхтаның мачтасынан құлап кеткенінен) қайтыс болуына терең қайғы басқан Дэвид Льюис Нантакеттегі жазғы үйін тұрақты мекенге айналдырады. Ол көбінесе сол жағалауда уақыт өткізеді, Джиллианның рухымен сөйлесіп, қызы Рейчелге немқұрайлы қарайды. Джиллианның қайтыс болған күнінің екінші жылдығында Дэвид оның қарындасы Эстер Уилер мен күйеуі Полды демалыс күндеріне шақырады. Эстер өзінің досы Кевин Доллофты алып келуді талап етеді, оның Дэвидке романтикалық қызығушылық тудыратынына үміттенеді. Бірақ ол оны елемей, Джиллианның туған күнін тойлау рәсімін жалғастырады. Жағажайдағы үйде Пол Эстердің Дэвидтің ісіне араласпауын өтінеді. Рейчелдің досы Синди оны жігіттермен еркін қарым-қатынас жасауға ынталандырады. Дэвид жүгіріп кеткенде, Пол оның усаулы мінез-құлқы туралы сөйлесуге тырысады. Рейчел Эстерге әкесінің жағажайдағы сағаттап өткізетін рәсімдері туралы айтады. Апта соңындағы арнайы той ретінде олар үйде әсем кешкі ас дайындайды. Сол жерде Эстер Дэвидті өзін-өзі оқшаулап, Рейчелді ескермей, әдебиет профессоры болған кезін ұмытқаны үшін кінәлайды. Ол кітап жазу үшін демалыс алғанын айтып, кейін жағажайға серуендеуге кетеді. Сол жерде Дэвид Джиллианмен сөйлеседі. Ол баршаның келгенін және олардың оны өмірін жалғастыруға қысым жасағанын айтады. Джиллиан оған Рейчел әрқашан бірінші орында болуы керектігін еске салады. Ол қайтадан жоғалып кеткен соң, Дэвид Рейчелмен бетпе-бет келіп, ол оның ойдағы арбасымен сөйлесетінін және шын мәнінде кітап жазбайтынын мойындайды. Рейчел кіргенде, тәтесі Эстер оны сұраққа тартып, бірақ ол уайымдауға ештеңе жоқ дейді. Сол түні оның ұйқысыздығын сезінген Пол, Эстердің дүйсенбі күні Дәуіттің қамқорлығын жоғалту үшін сотқа баратынын біледі, өйткені Рейчел көбірек оқшауланып, оқу үлгерімі нашарлап барады. Келесі күні Дэвид бірнеше апта бойы дайындалып келген құмнан мүсін жасау байқауына қатысады, ол өткен жылы жеңген баладан озуға бейілді. Синди Рейчелді әуесқой бикини киіп, жағажайда мақтанышпен жүруге шақырады. Олар жағажайдағы еркектердің көпшілігін, оның ішінде Полды да қызықтырады. Дэвид қызын қарағанда, Рейчелді жасыруға асығады. Кейінірек Дэвид ыстықтан басы ауырып, бір әйелге шақырады. Оны Джиллиан деп ойлап, құлап түседі. Оянғаннан кейін Дэвид жарыста жеңіске жеткенін біледі. Рейчел оның өмірін жалғастыруын қалайды. Пол Дэвидке әйелінің дүйсенбі күні сотқа баратынын айтып, оны Джиллианға деген қайғысын жасыруға көндіруге тырысады, сондықтан ол оған қарсы шығуға асығады. Дэвид оны сыртқа шығуын айтады, содан кейін Эстер оның бір кезде өзін-өзі өлтіруге талпынғанын сәтсіз аяқтағанын еске салады. Рейчел жағажайда танысқан Джоймен бірге кешкі асқа барады. Дэвид Джиллианмен сөйлесу үшін жағалауға барады. Эстер Кевинді онымен сөйлесуге жібереді, ол оның қайтыс болған әйеліне құлшылық ететінін, оның кемшіліктерін мойындамайтынын айтады. Рейчел ешқашан ішімдік ішпегендіктен, Джоуи оны тек екі рет ішкеннен кейін мас күйінде қайтарып әкеледі. Ол ұйықтап, ұйықтап жатыр. Рейчел түсінде Джиллиан оны түнгі велосипедпен алып кетеді, бірақ трактордың трейлері шабуға келгенде айқайлап оянады. Ол әкесіне енді ол жерде қалуы мүмкін емес екенін айтады, өйткені ол Джиллианды жібермейді. Демалыс күніндегі оқиғалар Эстер мен Полдың қарым-қатынасын қайта қарастыруға мәжбүр етеді, өйткені Синдидің әуесқойлығы мен оның ишаралары жұпқа керіспір тудырады. Жасөспірімдер блефін жасаса, ештеңе істемейді. Пол Эстерге екеуі де Дэвидтің Джиллианмен байланысына қызғанышпен қарайтынын айтады, өйткені ол әлі де оған жиырма жыл бойы қызғанады, ал олар көбінесе серіктес. Уилерлерді, Кевин мен Рейчелді паромға шығарып салып, Дэвид қызымен қоштасады, ол оны тастамайтынын мәлімдейді. Дэвид үйді тақтаймен жабу үшін тағы бір күн қалатынын айтады, содан кейін ол да кетеді, өйткені ол Джиллианның естелігіне сатқындық жасамастан Рейчелге қамқор әке бола алатынын түсінеді.

Affected by the death of his wife Gillian (who fell from the mast of their yacht on a family outing on their sailboat on her birthday), David Lewis turns their summer cottage in Nantucket, Massachusetts into a permanent home. He spends most of his time on the beach there, communicating with Gillian's spirit and unwittingly neglecting their daughter Rachel. On the second anniversary of Gillian's death, David invites her sister Esther Wheeler and her husband Paul to stay for the weekend. She insists on bringing her female friend named Kevin Dollof, whom she hopes David will become romantically interested in. He, however, ignores her and proceeds with the ritualistic celebration of Gillian's birthday. At the beach house, Paul tries to discourage Esther from meddling in David's affairs. Rachel's friend Cindy tries to encourage her to be more bold with guys. David goes for a run while Paul tries to confront him about his hermit like behavior. Rachel talks to Esther about her father's ritual along the beach, spending hours there every day. As part of the special weekend ritual, they have a formal fancy dinner in the house. There Esther accuses David of holing himself in, neglecting Rachel and his literature professor background. He insists he has taken a sabbatical to write a book, then stomps off to walk on the beach. There, David talks with Gillian. He talks about everyone's arrival and the pressure they are putting on him to move on. Gillian reminds him that Rachel must always come first. Once she has disappeared again, David comes face to face with Rachel and admits both that he talks to her imagined ghost and that he is not really writing a book. When Rachel comes in, her aunt Esther presses her, but she says there is nothing to worry about. That night, sensing her sleeplessness, Paul discovers Esther has a court appointment on Monday to petition David lose custody for neglect, as Rachel is increasingly withdrawn and her grades have been slipping. The next day David throws himself into the sand sculpture contest he has been preparing for weeks, determined to beat the child who won the previous year. Cindy has encouraged Rachel to wear a provocative bikini and strut down the beach. They attract most males' on the beach, including Paul. When David sees his daughter being ogled, he hurries to cover Rachel up. David later calls out to a woman, probably due to heat stroke. Having mistaken her for Gillian, he then collapses. After waking up, David discovers he has won the competition. Rachel is concerned, wishing he would move on. Paul lets David know about his wife's court date on Monday to try to convince him to better hide his heartache over Gillian, so he races back to confront her. David tells her to get out, then Esther points out that she had thwarted his suicide attempt back in the day. Rachel goes to a party with Joey, a guy she met on the beach. David goes to the coast to talk with Gillian. Esther sends Kevin to talk to him, and she suggests he is idolizing his dead wife rather than recognising her flaws. As Rachel never consumed alcohol, Joey brings her back drunk after having only two drinks. She goes to bed to sleep it off. Rachel dreams that Gillian takes her night cycling, but wakes up screaming as a tractor trailer almost hits her in the nightmare. She tells her dad she can no longer stay with him there, as he cannot let Gillian go. The events of the weekend cause Esther and Paul to re examine their relationship, as Cindy's flirty nature and his innuendo causes friction for the couple. When the teen calls his bluff, he does not try anything. Paul points out to Esther that they are both envious of David's bond with Gillian, as he is still crazy about her twenty years since they met whereas they are more companions. Seeing the Wheelers, Kevin and Rachel off at the ferry, David says goodbye to his daughter, who doubles back, declaring she will not leave him. David says he will stay one more day to board up the house and leave too, coming to realize that he can be an attentive father to Rachel without betraying Gillian's memory.

Өндіріс

Фильм Массачусетс штатының Нантакет қаласында және Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласы мен айналасында түсірілді, бірақ жағажай сахналарының бір бөлігі Калифорния штатының Лонг-Бич қаласында, ал желкен қайықтың апаты Калифорния штатының Марина-дель-Рей қаласында түсірілді. Екеуінің арасындағы айқын ерекшеліктерді The New York Times газетінің сыншысы Джанет Маслин де атап өтті. Variety журналында Эммануэль Леви фильмді "арзан бағалы "Адамдық рух" деп сипаттады, ол – шынайы, көтеріңкі пьеса мен епті, есептелген Lifetime телефильмінің қоспасы. Джанет Маслин The New York Times газетінде былай деп жазды: "Кейіпкерлер өздерінің қайғысын тілек карточкаларына жазғандай білдіргенде, олардың көз жастарын шығару әлеуетін іске асыру оңай емес". The Washington Post газетінің Рита Кемпли: "Айдың жарығы мен сиқырға қарамастан, фильм көңіл көтеруге лайық емес" деп жазды. Көптеген сыншылар басты кейіпкердің қайтыс болған әйеліне деген шексіз қайғысының оның айналасындағыларға қаншалықты зиян келтіретінін қабылдау қиын болды. Роджер Эберт әсіресе наразылығын білдірді: "Фильм Эстердің өзінің ісімен айналысуы керек екенін, Дэвид қайғыруға құқылы екенін, Рахель аралда бақытты өмір сүретінін және егер Джиллиан Дэвидке көрінсе, одан да жақсы екенін түсіне алмайды". Лос-Анджелес Таймс газетінің Джек Мэтьюс: "Ghost фильміне ұқсас көріністеріне қарамастан, Gillian мүлдем басқа бағытқа бұрылады. Ghost фильмінде біз Патрик Суэйздің адасқан жаны мен қайғылы Деми Мурдың қайта қосылуын күткенбіз. Gillian фильмінің мақсаты – Дэвидтің өткенге қыналып, азаптануын тоқтату". Сан-Франциско Хроникасының Мик ЛаСалл фильмде драмалық күш жетіспейді деп ойлады: "Қайғырып жүрген күйеу ешқашан жеткілікті түрде ақымақ көрінбейді, ал әпке ешқашан жеткілікті түрде ашуланбайды, драмадан қашынылады. Мәселелер түсініксіз. Және барлығы жақсы адамдар болып қалады. Шындығында, фильмнің драмалық емес таңдауларына тән – күйеуі оның (Джиллианның) иллюзия екенін біледі, сондықтан ол ақылдан безген емес. Ол жын емес. Ал қайын сіңлісі, жамандықтан алыс, тек алаңдаушылық танытады. Неге біз осы адамдарды бақылап отырмыз?" Барлық сыншылар бірауыздан мақтаған бір жайт – Дэйнстің қиын жағдайдағы қыз рөліндегі өнері. Леви: "Дэйнс өзінің буынының ең талантты актрисаларының бірі екенін тағы да дәлелдеді" деп жазды.

The film was filmed on location in Nantucket, Massachusetts, and in and around Wilmington, North Carolina, although some of the beach scenes were filmed at Long Beach, California, and the sailing accident was filmed at Marina del Rey, California; the obvious differences between the two were noticeable enough to be mentioned by The New York Times reviewer Janet Maslin. Emanuel Levy in Variety described the film as "a bargain basement Ghost, a hybrid of an earnest, inspirational play and a sleek, calculated Lifetime telepic." In her review for The New York Times, Janet Maslin wrote: "It's not easy for the story's tear jerking potential to be realized when its characters express their pain as if they were writing greeting cards." Rita Kempley of The Washington Post wrote that "for all the moonlight and magic, the film scares up little in the way of enchantment." Many critics found it difficult to accept the basic premise, that the main character's continued mourning of his deceased wife is so detrimental to those around him. Roger Ebert, in particular, expressed frustration: "The movie cannot see that Esther is a deranged nuisance who should mind her own business, that David is entitled to his grief, that Rachel is happy living on the island, and that if Gillian appears to David, so much the better." Jack Matthews of the Los Angeles Times wrote: "Despite its apparent parallels to Ghost, Gillian takes an entirely opposite path. Throughout Ghost, we were made to feel desperate for a reunion of Patrick Swayze's roaming spirit with a mourning Demi Moore. In Gillian, the whole purpose is to get David to give up the ghost." Mick LaSalle of the San Francisco Chronicle thought the film lacked dramatic impetus: "the grieving husband never quite seems crazy enough and the sister is never angry enough drama is avoided. Issues are muddy. And everyone stays a nice person In fact, typical of the film's undramatic choices it's ungenerous unwillingness to commit to the extreme the husband knows she [Gillian] is an illusion. So he's not crazy. She's not a ghost. And the sister in law, far from evil, is merely concerned. So why are we watching these people?" One aspect that garnered unanimous praise was Danes' performance as the troubled daughter. Levy wrote, "Danes proves again that she's one of the most naturally gifted actresses of her generation."