Самюэль Рингголд Уорд: Құлдықтан бостандыққа дейінгі жол
Samuel Ringgold Ward
Сэмюэл Рингголд Уорд (1817-1866): Афроамерикалық құлдан босаған, аболиционист, жазушы, дін қызметкері. Құлдыққа қарсы күресі, өмірбаяны туралы ақпарат.
American journalist, abolitionist, minister (1817–c. 1866)
Сэмюэл Ринггольд Уорд (17 қазан 1817 – шамамен 1866) – құлдықтан қашып, аболиционист, газет редакторы, еңбек қозғалысының көшбасшысы және конгрегациялық шіркеудің пасторы болған африка-американдық. Ол 1853 жылы Ұлыбританиядағы сөздерінен кейін жазылған, құлдыққа қарсы күресін баяндайтын «Қашқан құлдың өмірбаяны: АҚШ, Канада және Англиядағы құлдыққа қарсы еңбегі» атты ықпалды кітаптың авторы. Бұл кітап оған 1850 жылдары АҚШ-тан қашып келген көптеген құлдардың паналаған Канаданың құлдыққа қарсы қоғамына қаржы жинауға көмектесті.
Samuel Ringgold Ward (October 17, 1817 – c. 1866) was an African American who escaped enslavement to become an abolitionist, newspaper editor, labor leader, and Congregational church minister. He was author of the influential book Autobiography of a Fugitive Negro: his anti slavery labours in the United States, Canada and England, written after his speeches throughout Britain in 1853. It enabled him to raise funds for the Anti Slavery Society of Canada, where many escaped slaves from the USA were arriving in the 1850s.
Ерте өмір
Сэмюэл Ринггольд Уорд 1817 жылы Мэриленд штатының шығыс жағалауында құлдықта туды, бірақ 1820 жылы ата-анасымен бірге Нью-Джерсиге қашып, 1826 жылы Нью-Йоркке көшті. Жағдайға келген соң, Уордтың ата-анасы оны Африкалық еркін мектепке берді.
Samuel Ringgold Ward was born into slavery in 1817 on Maryland's eastern shore but fled as a child with his parents in 1820 to New Jersey and soon relocated to New York in 1826. Once settled, Ward's parents enrolled him in the African Free School.
Пасторальдық және жою жұмыстары
Құлдыққа қарсы сенімі мен шебер тілділігі оны саясатқа бастап келді, онда ол 1840 жылы алдымен Бостандық партиясына қосылды, 1848 жылға дейін онда болды, содан кейін 1848 жылы Еркін Топырақ партиясына кірді. Ол соңғы партияның санаулы өкілдерінің бірі болды, олар құл мемлекеттерін одаққа қосылмау арқылы жою мәселесіне қызығушылық танытты. Шындығында, 1848 жылғы маусымда өткен Бостандық партиясының ұлттық съезінде Уорд АҚШ вице-президенті лауазымына кандидаттығына партия ішіндегі дауыс беруде 84 мүмкін дауыстың 12-сін алып, екінші орынға шықты. Басқа аболиционистер, ақ және қара нәсілділер, Уордтың шебер тілділігін жақсы біліп, аболиционистік қозғалыстағы оның керемет еңбегін жоғары бағалады. Оның қызметі оны басқа шебер тілді және аболиционист Фредерик Дугласпен жақын байланысқа әкелді, ол оның туралы: "[Уорд] оратор және ойшыл ретінде біздің барлығымыздан әлдеқайда жоғары болды" және "оның интеллектының сұлулығы тікелей нәсілдің даңқына арналды" деді. Ол Америкаға келген кезде, онда аз ғана прогресс болды және ол: "Мұнда мен американдық қара нәсілділерге деген жек көрудің ақымақтығын, зұлымдығын және сонымен бірге жеңілмейтіндігін басқа еш жерде көрмегендей көрдім" деп жазды. Сол жерде оның кіші ұлы Уильям Рейнольдс Уорд қайтыс болып, жерленді; және оның екі қызы, Эмили мен Элис дүниеге келді. Кортландтан отбасы 1851 жылы Нью-Йорк штатының Сиракуз қаласына көшті. Алайда, Самуэль Уорд сол жылдың қазан айының бірінші күні "Джерриді құтқару" акциясына қатысқандықтан, ол сол жылдың қараша айында жеделдетіп Канадаға эмиграциялауға мәжбүр болды. Самуэль Уордтың АҚШ-тағы соңғы жылдары ол екі газеттің редакторы және иегері болды: "Фермер және Солтүстік Жұлдызы" және Бостонның "Бейтарап азаматы". Ол "құлдыққа қарсы еңбек, ұйымдастыру, үгіт-насихат және газеттер" қажеттігіне берік сенді және газеттерді сынаудан немесе, тіпті Илия П. Лавджойдың өлімі сияқты жағдайларда, жабылудан сақтау қажеттігін сезіне отырып, құқық тануды оқуға кірісті.
His beliefs in the end of slavery and his oratory skills led him to politics where he joined first the Liberty Party in 1840, where he remained until 1848, and later the Free Soil Party in 1848, becoming one of the few from the latter party that was interested in the abolitionist aspect of preventing further inclusion of slave states into the union. Indeed, at the Liberty Party National Convention in June 1848, Ward received 12 out of a possible 84 votes to place second in balloting for that party's nomination as their candidate for the office of U. S. Vice President. Other abolitionists, both white and black, were well aware of Ward's oratory abilities and commended his brilliant efforts in the abolitionist movement. His activities brought him in close contact with fellow orator and abolitionist Frederick Douglass, who said of him, "As an orator and thinker [Ward] was vastly superior to any of us" and that "the splendors of his intellect went directly to the glory of race." Little progress had been made in America while he had been away and he was to record that "here I saw more of the foolishness, wickedness, and at the same time the invincibility, of American Negro hate, than I ever saw elsewhere". While there, his youngest son, William Reynolds Ward, died and was buried; and two of his daughters, Emily and Alice, were born. From Cortland, the family moved to Syracuse, New York, in 1851. However, the stay was brief, on account of Samuel Ward participating in the "Jerry Rescue" on the first day of October in that year, leading him to emigrate in some haste to Canada that November. During the last few years of Samuel Ward's residence in the United States he had become editor and part owner of two newspapers; the Farmer and Northern Star, and Boston's Impartial Citizen. He was a firm believer in the need for "anti slavery labors, organizations, agitation, and newspapers" and conscious of the need to keep the papers from being censured, or worse as in the death of Elijah P. Lovejoy, he commenced the study of law.
Бірінші афроамерикалық жұмысшы көшбасшысы
Антебеллум кезінде босатылған афроамерикалықтар жұмысқа орналасуда да кемсітушілікке ұшырады, өйткені көптеген кәсіподақтар қара нәсілді жұмысшыларды қабылдамайтын. Осыған жауап ретінде Фредерик Дуглас пен Уорд Американың алғашқы афроамерикалық жұмысшылар одағы – Америка түсті терілі жұмысшылар лигасының құрылуына көмектесті. 1850 жылдың 13 маусымында Нью-Йорктегі Сион шіркеуінің лекциялық залында құрылған Лига Сэмюэл Ринггольд Уордты бірінші президенті, Фредерик Дугласты вице-президенті, ал Генри Биббті хатшысы етіп тағайындады. Одақ қысқа ғұмыр сүргенімен және сол кездегі қалалардағы қара жұмысшылардың аз санымен шектелгенімен, оның мақсаттарына қара кәсіпкерлерге несие беру үшін қор құру, несие беруді және үнемдеуді ынталандыратын банк құру, сондай-ақ өнеркәсіптік көрме ұйымдастыру кірді. Ол бас редактор болған кезде, Солтүстік Америкадағы алғашқы әйел баспагер ретінде, оның жұмысын жеңіл-жеңіл қабылдамауы мүмкін деген қорқыныштан, бастапқыда газет бетінде Уорд пен пастор Александр МакАртурдың есімдерін көрсетті. "Осы батыл жобаның жарияланған редакторы Уорд газетке қызығушылық пен жазылуды арттыру үшін ғана атын берді." Көпшілік жиналған жерлерде полиция араласуына түскен. Ол өмірінің соңғы 11 жылын Ямайкада дін қызметкері және фермер ретінде өткізді.
Freed blacks during the Antebellum also faced discrimination in employment, as black laborers were not welcome in most unions. In response, Frederick Douglass and Ward helped organize the American League of Colored Laborers, the first black American labor union. Assembled on June 13, 1850 in the lecture room of Zion's church in New York City, the League appointed Samuel Ringgold Ward as its first president, Frederick Douglass as its vice president, and Henry Bibb as its secretary. Although short lived and stymied by the small number of black workers in cities at the time, the union's goals included the creation of a fund to give loans to black entrepreneurs, the creation of a bank that would provide credit and encourage saving, and an industrial fair. While she was the editor in chief, as the first woman publisher in North America, she was afraid of not being taken seriously and originally hid her involvement with the paper by putting Ward's and the Rev. Alexander McArthur's names on the masthead. "Proclaimed editor of this bold venture, Ward only lent his name to the newspaper to generate interest and subscriptions." where large crowds required the intervention of the police. after spending his last 11 years of life as a minister and farmer in Jamaica.
Жарияланған кітаптары
Уорд, Сэмюэл Ринггольд (1855; 1970 және 1996 жылдары қайта басылды) Қашқын негрдің өмірбаяны: АҚШ, Канада және Англиядағы құлдыққа қарсы күресі. Торонто: Джон Сноу, 1-басылым. Берк, Рональд К. (1995). Сэмюэл Ринггольд Уорд: Христиан аболиционист. Нью-Йорк және Лондон: Garland Publishing, Inc., 1995. Прайс, Моник (2004). Сэмюэл Ринггольд Уорд.
Ward, Samuel Ringgold (1855; reprinted 1970 and 1996) Autobiography of a Fugitive Negro: His Anti slavery Labours in the United States, Canada, & England. 1st edn Toronto: John Snow. Burke, Ronald K. (1995). Samuel Ringgold Ward: Christian Abolitionist. New York & London: Garland Publishing, Inc., 1995
Price, Monique (2004). Samuel Ringgold Ward.
Диссертациялар
Берк, Рональд К. (1975). "Сэмюэл Ринггольд Уорд: Христиан аболиционисі". PhD диссертациясы, Сиракуза университеті.
Burke, Ronald K. (1975). "Samuel Ringgold Ward: Christian Abolitionist." Ph. D. diss., Syracuse University.
Журнал мақалалары
Берк, Рональд К. (1972). "Самюэль Ринггольд Уордтың бейтарап азаматы", Journalism Quarterly 49: 759–760. (1978). "Нью-Йорк штатындағы Сэмюэль Ринггольд Уордтың құлдыққа қарсы қызметі", Afro Americans in New York Life and History, 2: 17–28. (1996). "Сэмуэль Ринггольд Уорд және қара аболиционизм: ассимиляцияланған христологияның риторикасы", The Journal of Communication and Religion 19: 61–71. Керр Ричи, Дж. Р. (2012). "Самуэль Уорд және императорлық мәртебе жасау", Slavery and Abolition 33(2): 205–219.
Burke, Ronald K. (1972). "THE IMPARTIAL CITIZEN of Samuel Ringgold Ward," Journalism Quarterly 49: 759–760. (1978). "The Antislavery Activities of Samuel Ringgold Ward in New York State," Afro Americans in New York Life and History, 2: 17–28. (1996). "Samuel Ringgold Ward and Black Abolitionism: Rhetoric of Assimilated Christology," The Journal of Communication and Religion. 19: 61–71. Kerr Ritchie, J. R.(2012). "Samuel Ward and the making of an imperial subject," Slavery and Abolition 33(2): 205 219.