Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық аболиционист
American abolitionist
Дэвид Уокер (28 қыркүйек 1796 – 6 тамыз 1830) – американдық аболиционист, жазушы және құлдыққа қарсы күрескер. Әкесі құл болғанмен, анасы бос болғандықтан, ол да бос адам санатында болды (partus sequitur ventrem). 1829 жылы Бостон қаласында (Массачусетс штаты) тұрғанда, Африкалық Ұлы Ложаның (кейін Принс Холл Ұлы Ложасы, Массачусетс юрисдикциясы) көмегімен «Әлемнің афроамерикандық азаматтарына үндеу» атты шақыруын жариялады. Бұл үндеу құлдықтың зұлматы мен теңсіздігіне, сондай-ақ әрбір адамның діни және саяси принциптерге сәйкес әрекет етуге жауапкершілігіне назар салды. Сол кездегілердің кейбіреуі бұл кітапшаның қоздыратын реакциядан қорқып, алаңдады. Оңтүстік штатының азаматтары Уокердің көзқарастарына ерекше қарсы болды, нәтижесінде «қоздырылатын жарияланымдардың» таралуын тыйым салатын заңдар қабылданды, ал Солтүстік Каролина заңнамасы құлдар мен бос афроамерикандықтарды бақылау үшін Солтүстік Каролинада бұрын-соңды қабылданбаған ең қатаң шараларды енгізді. Уокер өзінің қара нәсілді достарының басынан өткен зұлымдыққа шыдамады. «Егер мен осы қанды жерде қалатын болсам, ұзақ өмір сүре алмаймын. Мен құлдардың тізбектерін үнемі естіп, олардың жеккөруші еңселеріне тап болып тұруым керек», – деп ойлады ол кейін. Сондықтан, жас кезінде Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына көшіп келді, ол өркендеп келе жатқан бос афроамерикандықтар үшін маңызды орталық болды. Ол белсенділердің күшті Африкалық Методист Епископтық шіркеуімен (AME шіркеуі) байланысқа түсті, ол АҚШ-тағы алғашқы афроамерикандық діни ұйымның мүшелері болды. Кейін ол кеме жасау орталығы және белсенді афроамерикандық қауымдастығы бар Филадельфияға сапар шекті және онда тұрды, дәл сол жерде AME шіркеуі құрылған. АҚШ Тәуелсіздік соғысынан кейін Массачусетс штатында құлдық жойылған еді. 1826 жылдың 23 ақпанында ол Джонас Батлердің қызы Элиза Батлерге үйленді. Оның отбасы Бостондағы танымал афроамерикандық отбасы болды. Олардың балалары Лидия Энн Уокер (1830 жылдың 31 шілдесінде Бостонда бір жас тоғыз айлық шаладан өкпе ауруынан қайтыс болды), оның туған жылы 1830 және 1835 жылдары да көрсетілген. Оның қайтыс болған күні 1901 жыл деп те айтылады. Кейін ол кемежайларға жақын Браттл көшесінде киім дүкені ашты. Ол 1780 жылдары құрылған және афроамерикандықтарға жасалған кемсітушілікке қарсы тұрған Принс Холл масондық ұйымымен байланысты болды, сондай-ақ Африкаға бос афроамерикандықтарды отарлауға қарсы болған Массачусетс жалпы түсті қауымдастығының негізін қалаушылардың бірі болды және Рев. Сэмюэл Сноуденнің методист шіркеуінің мүшесі болды. Уокер сонымен қатар құлдық пен расизмге қарсы көптеген сөздер айтты. Томас Далтон мен Уокер Джон Т. Хилтонның 1828 жылдың 24 маусымында Бостонның Африкалық Ұлы Ложасының алдында сөйлеген «Жыл сайынғы мейрамда, Жақия баптист» атты сөздерін жариялауға көмектесті (Бостон, 1828). Олар нәсілшілдікке ұшырағанымен, Бостонның афроамерикандық отбасылары 1820 жылдары салыстырмалы түрде жақсы жағдайда өмір сүрді. Бостондағы афроамерикандықтардың біліктілігі мен белсенділігінің деңгейі ерекше жоғары болды. Тарихшы Питер Хинкстің сөзінше: «Түрлі қалалар мен елді мекендерде афроамерикандықтардың санының өсуі білімді және қоғамдық өмірге белсенді қатысатын жергілікті афроамерикандық көшбасшылардың қалыптасуымен тығыз байланысты болды». 1828 жылдың соңына қарай Уокер Бостонның құлдыққа қарсы басты өкіліне айналды.
David Walker (September 28, 1796August 6, 1830) was an American abolitionist, writer, and anti slavery activist. Though his father was enslaved, his mother was free; therefore, he was free as well (partus sequitur ventrem). In 1829, while living in Boston, Massachusetts, with the assistance of the African Grand Lodge (later named Prince Hall Grand Lodge, Jurisdiction of Massachusetts), he published An Appeal to the Colored Citizens of the World, a call for black unity and a fight against slavery. The Appeal brought attention to the abuses and inequities of slavery and the responsibility of individuals to act according to religious and political principles. At the time, some people were aghast and fearful of the reaction that the pamphlet would provoke. Southern citizens were particularly upset with Walker's viewpoints and as a result there were laws banning circulation of "seditious publications" and North Carolina's "legislature enacted the most repressive measures ever passed in North Carolina to control slaves and free blacks". Walker found the oppression of fellow black people unbearable. "If I remain in this bloody land," he later recalled thinking, "I will not live long I cannot remain where I must hear slaves' chains continually and where I must encounter the insults of their hypocritical enslavers." Consequently, as a young adult, he moved to Charleston, South Carolina, a Mecca for upwardly mobile free black people. He became affiliated with a strong African Methodist Episcopal Church (AME Church) community of activists, members of the first black denomination in the United States. He later visited and likely lived in Philadelphia, a shipbuilding center and location of an active black community, where the AME Church was founded. slavery had been abolished in Massachusetts after the American Revolutionary War. He married February 23, 1826 Eliza Butler, the daughter of Jonas Butler. Her family was an established black family in Boston. Their children were Lydia Ann Walker (who died July 31, 1830, of lung fever at the age of one year and nine months in Boston),efn|His year of birth is also given as 1830 and 1835. His date of death is also given as 1901. He next owned a clothing store on Brattle Street near the wharfs. He was involved with Prince Hall Freemasonry, an organization formed in the 1780s that stood up against discriminatory treatment of black people; became a founder of the Massachusetts General Colored Association, which opposed colonization of free American Black People to Africa; and was a member of Rev. Samuel Snowden's Methodist church. Walker also spoke publicly against slavery and racism. Thomas Dalton and Walker oversaw the publication of John T. Hilton's An Address, Delivered Before the African Grand Lodge of Boston, No. 459, June 24, 1828, by John T. Hilton: On the Annual Festival, of St. John the Baptist (Boston, 1828). Although they were not free from racist hostility and discrimination, black families in Boston lived in relatively benign conditions in the 1820s. The level of black competency and activism in Boston was particularly high. As historian Peter Hinks documents: "The growth of black enclaves in various cities and towns was inseparable from the development of an educated and socially involved local black leadership." By the end of 1828, Walker had become Boston's leading spokesman against slavery.
Жариялану тарихы
1829 жылдың қыркүйегінде Уокер африкалық американдықтарға арналған үндеуін жариялады, ол "Уокердің үндеуі", төрт мақалада; "Әлемнің түсті азаматтарына, әсіресе және тікелей Америка Құрама Штаттарының азаматтарына" деген кіріспемен бірге, Бостон қаласында, Массачусетс штатында 1829 жылдың 28 қыркүйегінде жазылған. Бірінші басылым өте сирек; 1830 жылы екінші, содан кейін үшінші басылым жарық көрді. Уокердің 1830 жылғы екінші басылымында Гарнет Дэвид Уокердің алғашқы өмірбаяны және оның өзінің "Америка Құрама Штаттарының құлдарына арналған үнқатысуы" атты ұқсас тақырыптағы сөйлеуі жарияланды. Бұл сөйлеу 1843 жылы жарыққа шығарғанда тым радикалды деп танылып, басылымнан алынып тасталды.
In September 1829, Walker published his appeal to African Americans, entitled Walker's Appeal, in Four Articles; Together with a Preamble, to the Colored Citizens of the World, but in Particular, and Very Expressly, to Those of the United States of America, Written in Boston, State of Massachusetts, September 28, 1829. The first edition is quite rare; a second and then a third edition appeared in 1830. Walker's second edition, of 1830, Garnet included the first biography of David Walker, and a similarly themed speech of his own, his 'Address to the Slaves of the United States of America.' which was perceived as so radical that it was rejected for publication when delivered, in 1843.
Расизм
Уокер 19 ғасырдың басындағы расизмге қарсы күресті. Ол, әсіресе, Америка Колонизациялық Қоғамы сияқты ұйымдарды сынады, олардың мақсаты – АҚШ-тан барлық еркін және босатылған афроамерикандықтарды Африкадағы колонияға депортациялау (осылайша Либерия құрылды). Уокердің памфлеті жарық көрмес бұрын үш жыл бұрын қайтыс болған экс-президент Томас Джефферсонның афроамерикандықтардың төмендігі туралы жарияланған пікірлеріне қарсы жазды. Ол АҚШ-тағы ақ нәсілділердің қара терінің төмендік пен кемсіздіктің белгісі деген тұжырымын жоққа шығарды. Ол сыншыларды "Египеттіктер Израиль ұрпақтарын олардың адам емес екендігін айтып, қорлағандығын көрсететін, қасиетті немесе әдеттегі тарихтың бір бетін көрсетуге" шақырды, бұл олардың Мысырда құлдықта болған кезеңіне сілтеме жасады.
Walker challenged the racism of the early 19th century. He specifically targeted groups such as the American Colonization Society, which sought to deport all free and freed black people from the United States to a colony in Africa (this was how Liberia was established). He wrote against published assertions of black inferiority by the late President Thomas Jefferson, who died three years before Walker's pamphlet was published. He rejected the white assumption in the United States that dark skin was a sign of inferiority and lesser humanity. He challenged critics to show him "a page of history, either sacred or profane, on which a verse can be found, which maintains that the Egyptians heaped the insupportable insult upon the children of Israel, by telling them that they were not of the human family", referring to the period when they were enslaved in Egypt.
Тең құқықтылық
1820 және 1830 жылдарға қарай, қара нәсілді ерлер мен әйелдердің тең құқықтары үшін белгілі бір деңгейде ұмтылыс білдірген жеке адамдар мен топтар пайда болды, бірақ Уокердің үндеуі жарияланған кезде жалпыұлттық құлдыққа қарсы қозғалыс болған жоқ. Тарихшы Герберт Аптекер былай жазды:
By the 1820s and '30s, individuals and groups had emerged with degrees of commitment to equal rights for black men and women, but no national anti slavery movement existed at the time Walker's Appeal was published. As historian Herbert Aptheker wrote:
Аболиционист болу – әлсіз жүректілерге арналған іс емес. XIX ғасырдың бірінші жартысында құл иелері ұлттағы ең тығыз байланысты және ең маңызды экономикалық бірлік болды, олардың миллиондаған құлдары мен миллиардтаған долларлық инвестиция құрайтын миллиондаған акр жері бар еді. Бұл экономикалық күшке саяси билік тең келді, себебі оның иелері ұлт ішінде және Оңтүстікте үстемдік құрды. Аптекер Конституциядағы ережеге сіңіп тұрған, онда құлдардың үштен бес бөлігі штаттың жалпы санына есептелді, Конгресс орындарын және сайлаушылар алқасын бөлу мақсатында. Бұл Оңтүстіктегі ақ сайлаушыларға олардың санына қарағанда сайлау кеңсесінде әлдеқайда көп билік берді; құлдар мен бос қара адамдар дауыс бере алмады. Оның нәтижесінде Оңтүстік саясаткерлерінің үлкен билігі пайда болды және оңтүстік өкілдері президенттікке сайланды.
To be an Abolitionist was not for the faint hearted. The slaveholders represented for the first half of the nineteenth century the most closely knit and most important single economic unit in the nation, their millions of bondsmen and millions of acres of land comprising an investment of billions of dollars. This economic might had its counterpart in political power, given its possessors dominance within the nation and predominance within the South. Aptheker was referring to the provision in the Constitution that counted three fifths of the slave population toward the total of any state, for purposes of apportionment of Congressional seats and the electoral college. This gave the white voters in the South power in electoral office much greater than their numbers represented; neither slaves nor free black people could vote. It resulted in Southern politicians having enormous power and to the election of Southerners as presidents.
Құлдықтың әсері
Апелляция құлдықтың және еркін қара американдықтардың бағынышты болуы мен кемсітуінің зиянды салдарына тоқталып, оларды сипаттады. Құлдықтан босатылғандардың ерекше реттеуге мұқтаж екендігі айтылды, "өйткені олар өздерін-өздері реттеуге сенімді емес еді және қоғам белгілеген шекараны бұзуы мүмкін еді".
The Appeal described the pernicious effects of both slavery and the subservience of and discrimination against free black Americans. Those outside of slavery were said to need special regulation "because they could not be relied on to regulate themselves and because they might overstep the boundaries society had placed around them."
Қуғынға қарсы тұру
Өзінің Үндеуінде Уокер қара нәсілді қауымды құлдыққа және кемсітушілікке қарсы күресуге шақырды. Тарихшы Пол Гудманның пікірінше, "Уокердің poleмикасына бірлік әкелетін нәрсе – нәсілдік теңдік үшін күрес және оны жеңіп алуда қара нәсілділердің белсенді қатысуы". Әдебиеттанушы Крис Апап бұл пікірмен келіседі. Апаптың сөзінше, Үндеу қара нәсілділердің бостандық үшін тек дұға етумен шектелуі керек деген ұғымды жоққа шығарды. Апап Үндеудегі бір сөзге ерекше тоқталды, онда Уокер қара нәсілділерді "[құтылу жолыңызды анық көретінше, қатыгез қанаушылар мен кісі өлтірушілердің билігінен бостандыққа немесе табиғи құқыққа қол жеткізуге тырыспаңыздар; сол сәт келгенде, қорқудың немесе қайғырудың қажеті жоқ" деу арқылы жігерлендіреді. Апап Уокердің бұл сөздерін Киелі кітаптағы "қорқудың немесе қайғырудың қажеті жоқ" деген нұсқаумен байланыстырады. Ол былай түсіндірді: "Бұл тікелей 2 Патшалар кітабының 20:15 аятынан алынған цитата, онда израильдіктерге «қорқудың немесе қайғырудың қажеті жоқ» делінеді, себебі Құдай олар үшін шайқасып, жауларынан құтқарады, олардың ешқандай күш жұмсауына мұқтаж болмайды". Киелі кітапта израильдіктерден тек дұға ету күтіледі, бірақ Уокер қара нәсілділердің "әрекет етуі" керек деп мәлімдейді. Тарихшы Питер Хинкстің айтуынша, Уокер "ұлтты көтерудің кілті – жеке адамның моральдық жақсаруына деген ынтасы: білім алу, өздігінен ұстау, протестанттық дінге адалу, тұрақты еңбек ету және өзін-өзі басқару" деп сенген.
In his Appeal Walker implored the black community to take action against slavery and discrimination. "What gives unity to Walker's polemic," historian Paul Goodman has argued, "is the argument for racial equality and the active part to be taken by black people in achieving it." Literary scholar Chris Apap has echoed these sentiments. The Appeal, Apap has asserted, rejected the notion that the black community should do nothing more than pray for its liberation. Apap has drawn particular attention to a passage of the Appeal in which Walker encourages blacks to "[n]ever make an attempt to gain freedom or natural right, from under our cruel oppressors and murderers, until you see your ways clear; when that hour arrives and you move, be not afraid or dismayed." Apap has interpreted Walker's words as a play on the Biblical injunction to "be not afraid or dismayed." As he points out, "'be not afraid or dismayed' is a direct quote from 2 Chronicles 20.15, where the Israelites are told to 'be not afraid or dismayed' because God would fight the battle for them and save them from their enemies without their having to lift a finger." In the Bible, all the Israelites are expected to do is pray, but Walker asserts that the black community must "move." According to historian Peter Hinks, Walker believed that the "key to the uplift of the race was a zealous commitment to the tenets of individual moral improvement: education, temperance, protestant religious practice, regular work habits, and self regulation."
Білім беру және дін
Білім мен дін Уокер үшін ерекше маңызды болды. Оның пікірінше, қара нәсілділердің білімі қара нәсілділердің табиғатынан кемшіліктері бар деген ұғымды жоққа шығару ғана емес, сонымен қатар ақ нәсілділерді қорқытады. "Түсті адамдарды біліммен қамтамасыз ету дегеннің өзі-ақ біздің қатыгез қанаушыларды қорқытып жібереді", - деп жазды ол. Уокердің ойынша, білімді адамдардың бауырларын оқытуға ерекше міндеті бар, ал сауатты қара нәсілділер оның кітапшасын оқи алмайтындарға оқуға шақырылды. Ол былай деп түсіндірді: "Аспан астындағы әр ұлттың, тілдің және диалектінің барлық түсті ерлер, әйелдер мен балалары осы үндеудің бір данасын алуға және оны оқуға немесе оқып беруге тырысуы керек, өйткені ол олар үшін арнайы жазылған". Дін мәселесінде Уокер "Менің Иемнің ізгі хабарының уағыздаушылары" деп аталатынтардың екіжүзділігін қатты сынады, олар бізді өздерінің табиғи мұрасы ретінде ғана емес, сонымен қатар әлемдегі кез келген сенімсіз немесе деист сияқты қаталдықпен қарады – олар тек біздің қанымыз бен азабымызды Иеміз Иса Мәсіхті даңқтау үшін пайдаланғысы келгендей. Оның пікірінше, қара нәсілділер құлдыққа қатысты Киелі кітаптағы тұжырымды қабылдамай, ақ нәсілділерді Құдай оларды зұлымдықтары үшін жазаламас бұрын, тәубе етуге шақыру керек. Тарихшы Шон Виленцтің айтуынша, Уокер өзінің "Үндеуінде" "барлық жаратылыстарына әділдікті сыйлайтын Құдай деп есептейтін, нәсілшілдік бұрмалаулардан тазартылған христиандық діннің нұсқасын ұсынды".
Education and religion were especially important to Walker. Black knowledge, he argued, would not only undermine the assertion that black people were inherently inferior; it would terrify white people. "The bare name of educating the colored people," he wrote, "scares our cruel oppressors almost to death." Those who were educated, Walker argued, had a special obligation to teach their brethren, and literate black people were urged to read his pamphlet to those who could not. As he explained: "[i]t is expected that all colored men, women and children, of every nation, language and tongue under heaven, will try to procure a copy of this Appeal and read it, or get some one to read it to them, for it is designed more particularly for them." Regarding religion, Walker excoriated the hypocrisy of "pretended preachers of the gospel of my Master, who not only held us as their natural inheritance, but treated us with as much rigor as any Infidel or Deist in the world — just as though they were intent only on taking our blood and groans to glorify the Lord Jesus Christ." It fell upon blacks, he argued, to reject the notion that the Bible sanctioned slavery and urge whites to repent before God could punish them for their wickedness. As historian Sean Wilentz has maintained, Walker, in his Appeal, "offered a version of Christianity that was purged of racist heresies, one which held that God was a God of justice to all His creatures."
Басқа елдермен салыстыру
Апелляциясында Уокер ақ американдықтарды құлдыққа қатысты көзқарастарын басқа топтармен салыстыра отырып сынады. Осы еңбекте Уокер британдықтарды мақтап, оларды "жер бетіндегі түсті адамдардың ең жақсы достары" деп атады. Олар бізді аздап-аздап қанаса да, қазір Батыс Индиядағы колониялары арқылы бізге ауыр қысым көрсетіп отыр. Дегенмен, олар біздің жағдайымызды жақсарту үшін жер бетіндегі барлық басқа елдердің бірлескен күштерінен жүз есе артық іс тындырды. Керісінше, Уокер ақ американдықтарды "әдемі сөздермен көрсетілген діншілігімен және бос еркіндік туралы айтуларымен" "екіжүзділік пен арсыздықтың ең төменгі шегіне" дейін айыптады.
In the Appeal, Walker criticized white Americans by comparing their position on slavery to other groups. Walker praised the British in the work, arguing that they were "the best friends the coloured people have upon earth. Though they have oppressed us a little and have colonies now in the West Indies which oppress us sorely—Yet notwithstanding they have done one hundred times more for the melioration of our condition, than all the other nations of the earth put together". In contrast, Walker denounced white Americans "with their posturing religiosity and their hollow cant of freedom" to "the lowest reaches of hypocritical infamy".
Қайта сатып алу мүмкіндігі
Уокердің Америка Құрама Штаттарын сынағанына қарамастан, оның үндеуі елді құтқарылмайтын деп жарияламады. Ол ақ американдықтарды «осы Америка Құрама Штаттарының түрлі терілі халқын» «әлем жаратылғаннан бері өмір сүрген ең төмендеген, қайғылы және басылған халыққа» айналдырды деп айыптаса да, тарихшы Шон Виленцтің сөзіне сүйенсек, «ол тіпті ең өткір тұстарында да республикалық қағидаларды немесе туған елін жоққа шығармады».
Despite Walker's criticism of the United States, his Appeal did not declare the nation irredeemable. He may have charged white Americans with the sin of turning "colored people of these United States" into "the most degraded, wretched, and abject set of beings that ever lived since the world began,", but as historian Sean Wilentz has argued, "even in his bitterest passages Walker did not repudiate republican principles, or his native country."
Қайырымдылық көзқарасының орынсыздығы
Уокер ақ адамдардың кейбір құлдарды босатуға дайындығы үшін мақтауға лайық емес екенін айтты. Тарихшы Питер Хинкстің түсіндіруінше, Уокер былай деді: «Ақтар қараларға бостандық бергенде, олар бұрын олардан осы бостандықты әділетсіз түрде ұстап алғандықтан, оны пайдалану құқығынан басқа ештеңе бермеді. Олар қараларға сыйлық берген жоқ, керісінше, Құдайдан және олардан ұрлағандарын қайтарды. Сондықтан ақтарды бостандықтың көзі деп құрметтеу – барлық жақсылықтың бастауы және тек оның алдында ғана міндеттеме мен қарыз сезімі тууы керек екенін мойындамаумен тең».
Walker asserted that white people did not deserve adulation for their willingness to free some slaves. As historian Peter Hinks has explained, Walker argued that "[w]hites gave nothing to blacks upon manumission except the right to exercise the liberty they had immorally prevented them from so doing in the past. They were not giving blacks a gift but rather returning what they had stolen from them and God. To pay respect to whites as the source of freedom was thus to blaspheme God by denying that he was the source of all virtues and the only one with whom one was justified in having a relationship of obligation and debt."
Өлім
1830 жылы жаз айында Бостонға келгеннен кейін бес жыл өткен соң Уокер қайтыс болды. Оны улаған деген қауесет болғанымен, Уокер Оңтүстік Бостонның қара нәсілділерге арналған зиратына жерленді. Оның нақты жерленген орны белгісіз күйде қалды.
Just five years after he arrived in Boston, Walker died in the summer of 1830. Though rumors suggested that he had been poisoned, Walker was buried in a South Boston cemetery for blacks. His probable grave site remains unmarked.</blockquote>
Оның ұлы Эдвард Г. Уокер (сондай-ақ Едвин Г. Уокер деп те аталады) Уокер қайтыс болғаннан кейін дүниеге келді және 1866 жылы Массачусетс штатының заң шығарушы жиналысына сайланған алғашқы қара нәсілді адам болды. Ұлттық саябақтар қызметі Бостонның афроамерикалықтардың ұлттық тарихи орны үшін, соның ішінде қара Beacon Hill қауымы үшін жүріп танысуға арналған турларды әзірледі. Толыққанды баяндамалар қара көрші және қалалық белсенділер үшін маңызды болған Дэвид Уокер туралы әңгімелерді қамтиды. Бұл турдың онлайн нұсқасы да қолжетімді.
His son Edward G. Walker (also known as Edwin G. Walker) was born after Walker's death, and in 1866 would become the first black man elected to the Massachusetts State Legislature. The National Park Service has walking tours developed for the Boston African American National Historic Site, including the black Beacon Hill community. The comprehensive narratives include discussion of David Walker, who was integral to the black neighborhood and city activists. An online version of the tour is also available.