Уильям Ллойд Гаррисон: Аболиционист және журналист өмірі мен қызметі
William Lloyd Garrison
Уильям Ллойд Гаррисон (1805-1879) – американдық аболиционист, журналист. "The Liberator" газетінің авторы, құлдыққа қарсы күрескен, АҚШ-тағы өзгерістерді жақтаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист және аболиционист (1805–1879)
American journalist and abolitionist (1805–1879)
Уильям Ллойд Гаррисон (1805 жылдың желтоқсаны – 1879 жылдың 24 мамыры) – американдық аболиционист, журналист және әлеуметтік реформатор. Ол ең көп таралған құлдыққа қарсы газеті "The Liberator" арқылы танымал, Гаррисон 1831 жылы газетті құрылып, АҚШ-тағы құлдық жойылғанға дейін Бостонда жариялаған. Гаррисон "мемлекеттік басқаруға қарсылық" көзқарасын ұстанып, соғыс, империализм және құлдықпен айналысқандықтан американдық үкіметтің заңдылығын мойындамады, оны сыбайлас және тирандық деп есептеді. Бастапқыда зорлық-зомбылыққа қарсы болды және жамандыққа қарсы христиандық бейбітшілікті жақтады; Америка Азамат соғысы басталғанда бұрынғы принциптерін тастап, қарулы күрес пен Линкольн әкімшілігін қолдады. Ол Америка құлдыққа қарсы қоғамының негізін қалаушылардың бірі болды және АҚШ-тағы құлдарды тез арада және өтемақысыз босатуды, бірте-бірте және өтемақымен босатуға қарсы жақтады. Гаррисон "The Liberator" газетін басқаруға көмектесетін әріптеуші болды, газетке өзінің редакциялық мақалаларын жазып жатқанда, оларды қағазға түсірмей тікелей әріптеуге түсіретін. Шейіт болған Илия Лавджой сияқты, Гаррисонның басына да сыйлық қойылды; оның бейнесі өртеліп, Бостондағы кеңсесінің алдында дарға асу тіректері орнатылды. Кейін Гаррисон әйелдер құқығын қорғаушы ретінде көзге түсті, бұл аболиционист қауымдастығында жікке бөлінуге әкеп соқты. 1870 жылдары Гаррисон әйелдердің сайлау құқығы қозғалысының белді тұлғасына айналды.
William Lloyd Garrison (December , 1805 – May 24, 1879) was an American abolitionist, journalist, and social reformer. He is best known for his widely read anti slavery newspaper The Liberator, which Garrison founded in 1831 and published in Boston until slavery in the United States was abolished by the Thirteenth Amendment in 1865. Garrison promoted "no governmentism" and rejected the inherent validity of the American government on the basis that its engagement in war, imperialism, and slavery made it corrupt and tyrannical. He initially opposed violence as a principle and advocated for Christian pacifism against evil; at the outbreak of the American Civil War, he abandoned his previous principles and embraced the armed struggle and the Lincoln administration. He was one of the founders of the American Anti Slavery Society and promoted immediate and uncompensated, as opposed to gradual and compensated, emancipation of slaves in the United States. Garrison was a typesetter, which aided him in running The Liberator, and when working on his own editorials for the paper, Garrison would set them in type without first writing them out on paper. Much like the martyred Elijah Lovejoy, a price was on Garrison's head; he was burned in effigy and gallows were erected in front of his Boston office. Later on, Garrison would emerge as a leading advocate of women's rights, which prompted a split in the abolitionist community. In the 1870s, Garrison became a prominent voice for the women's suffrage movement.
Ерте өмір
Гаррисон 1805 жылғы 10 желтоқсанда Массачусетс штатының Ньюберипорт қаласында дүниеге келді. Ауру және мүгедек теңізшілерге көмек көрсету туралы заңға сәйкес, оның әкесі Абиджа Гаррисон, сауда кемелерінің ұшқышы және капитаны, американдық құжаттар алды және 1806 жылы отбасымен Ньюберипортқа көшіп келді. 1807 жылғы АҚШ-тың эмбарголық заңы Ұлыбританияға зиян келтіру мақсатымен қабылданды, бұл Американың коммерциялық теңіз тасымалының төмендеуіне әкелді. Әкесі Гаррисон жұмыссыз қалды және 1808 жылы отбасын тастап кетті. Гаррисонның анасы – Франсис Мария Ллойд, ол бойы ұзын, әдемі және мықты діни сенімді әйел болған. Ол отбасының атын сақтау үшін ұлы Уильямды ортатамысы Ллойд деп атауды бастады; ол кейіннен өзінің атын «Wm. Ллойд» деп жазды. Ол 1823 жылы Мэриленд штатының Балтимор қаласында қайтыс болды. Гаррисон жас кезінде үйде жасалған лимонад пен тәттілер сатты, сондай-ақ отбасын асырау үшін ағаш жеткізіп берді. 1818 жылы, 13 жасында Гаррисон Ньюберипорт Геральд газетінде композитор шәкірті болып жұмыс істей бастады. Ол көп ұзамай мақалалар жаза бастады, көбінесе Аристид деген псевдониммен. (Аристид – «Әділ» лақап атымен белгілі афиналық мемлекет қайраткері және қолбасшы.) Ол қағаз қажеттілігі болмай, өзі басып жазғанда-ақ жаза алатын. Шәкірттігі аяқталғаннан кейін Гаррисон Ньюберипорт еркін баспасөзінің жалғыз иесі, редакторы және баспашысы болды, ол Herald-те шәкірт болған досы Исаак Кнаптан құқықтарды алды. Олардың тұрақты авторы – ақын және құлдыққа қарсы күрескер Джон Гринлиф Уиттиер. Гарисон шағын қалалық газетші ретіндегі ерте жұмысында кейіннен ұлттық деңгейде танымал жазушы, спикер және газет баспагері ретінде пайдаланған дағдыларды жинады. 1828 жылы ол Бостон қаласындағы National Philanthropist журналының редакторы болып тағайындалды, бұл заңмен бекітілген тыйым салуды қолдаған алғашқы американдық журнал болды. Ол 1820 жылдары құлдыққа қарсы қозғалысқа қатысты, және уақыт өте келе Америка отарлау қоғамын да, қозғалысқа қатысқан көптеген адамдардың біртіндеп реформа жасау көзқарасын да қабылдамады. Гаррисон өзінің құлдыққа қарсы көзқарасын жариялау үшін «The Liberator» газетін құрды, ал 1832 жылы ол оның оқырмандарынан Жаңа Англия құлдыққа қарсы қоғамын ұйымдастырды. Бұл қоғам Америка құлдыққа қарсы қоғамына айналды, ол құлдықты дереу жою керек деген позицияны қабылдады.
Garrison was born on December 10, 1805, in Newburyport, Massachusetts, the son of immigrants from the British colony of New Brunswick, in present day Canada. Under An Act for the relief of sick and disabled seamen, his father Abijah Garrison, a merchant sailing pilot and master, had obtained American papers and moved his family to Newburyport in 1806. The U. S. Embargo Act of 1807, intended to injure Great Britain, caused a decline in American commercial shipping. The elder Garrison became unemployed and deserted the family in 1808. Garrison's mother was Frances Maria Lloyd, reported to have been tall, charming, and of a strong religious character. She started referring to their son William as Lloyd, his middle name, to preserve her family name; he later printed his name as "Wm. Lloyd". She died in 1823, in the city of Baltimore, Maryland. Garrison sold homemade lemonade and candy as a youth, and also delivered wood to help support the family. In 1818, at 13, Garrison began working as an apprentice compositor for the Newburyport Herald. He soon began writing articles, often under the pseudonym Aristides. (Aristides was an Athenian statesman and general, nicknamed "the Just".) He could write as he typeset his writing, without the need for paper. After his apprenticeship ended, Garrison became the sole owner, editor, and printer of the Newburyport Free Press, acquiring the rights from his friend Isaac Knapp, who had also apprenticed at the Herald. One of their regular contributors was poet and abolitionist John Greenleaf Whittier. In this early work as a small town newspaper writer, Garrison acquired skills he would later use as a nationally known writer, speaker, and newspaper publisher. In 1828, he was appointed editor of the National Philanthropist in Boston, Massachusetts, the first American journal to promote legally mandated temperance. He became involved in the anti slavery movement in the 1820s, and over time he rejected both the American Colonization Society and the gradualist views of most others involved in the movement. Garrison co founded The Liberator to espouse his abolitionist views, and in 1832 he organized out of its readers the New England Anti Slavery Society. This society expanded into the American Anti Slavery Society, which espoused the position that slavery should be immediately abolished.
Реформатор
25 жасында Гаррисон құлдыққа қарсы қозғалысқа қосылды, кейіннен 1826 жылы пресвитериандық пастор Джон Ранкиннің "Кұлдық туралы хаттар" кітабы оны осы мәселеге тартуға себеп болды. Біраз уақытқа ол Африканың батыс жағалауындағы (қазіргі Либерия) аймаққа бостандыққа шыққан афроамерикандықтарды "қайта орналастыруды" қолдаған Америка отарлау қоғамына қатысты. Қоғамның кейбір мүшелері құлдарға бостандық беруді жақтағанмен, басқалары көшіруді АҚШ-тағы бостандыққа шыққан афроамерикандықтардың санын азайту құралы деп есептеді. Оңтүстік штаттарының өкілдері қоғамдағы бостандыққа шыққан афроамерикандықтардың құлдық институтын сақтауға көмектесетін қауіпті азайтады деп ойлады. 1829-1830 жылдардың соңында "Гаррисон отарлаудан бас тартты, қателігі үшін көпшілік алдында кешірім сұрады, және әдеттегідей, оған адалдардың барлығын сынады". Ол антиколониалистік белсенді және аболиционист Уильям Уоткинстің оның көзқарасына әсер еткенін айтты.
At the age of 25, Garrison joined the anti slavery movement, later crediting the 1826 book of Presbyterian Reverend John Rankin, Letters on Slavery, for attracting him to the cause. For a brief time, he became associated with the American Colonization Society, an organization that promoted the "resettlement" of free blacks to a territory (now known as Liberia) on the west coast of Africa. Although some members of the society encouraged granting freedom to enslaved people, others considered relocation a means to reduce the number of already free blacks in the United States. Southern members thought reducing the threat of free blacks in society would help preserve the institution of slavery. By late 1829–1830, "Garrison rejected colonization, publicly apologized for his error, and then, as was typical of him, he censured all who were committed to it." He stated that anti colonialism activist and fellow abolitionist William J. Watkins had influenced his view.
Жалпыға бірдей азаттыққа жетудің даусы
1829 жылы Гаррисон Балтиморда, Мэриленд штатында жарық көрген квакер газетінің редакторы Бенджамин Ландимен бірге жазуға кірісті. Баспагер және газет редакторы ретінде тәжірибесі бар Гаррисон газеттің макетін өзгертті және өндіріс мәселелерін шешті. Бұл Ландиге құлдыққа қарсы лекциялар оқу үшін көбірек уақыт беруге мүмкіндік берді. Гаррисон бастапқыда Ландидің біртіндеп босату туралы көзқарасын ұстанып, бірақ «Генийде» жұмыс істеген кезде, құлдықты дереу және толық жою қажеттігіне көз жеткізді. Ланди мен Гаррисон пікір алмасса да, газетте бірлесіп жұмысын жалғастырды. Әрқайсысы өз редакторлық мақалаларына қол қойды. Гаррисон «Қара тізім» деген жаңа рубриканы ұсынды, онда «құлдықтың қасіреттері – адамдарды ұрлау, қамшылау, кісі өлтіру» туралы қысқа хабарламалар жарияланды. Мысалы, Гаррисон Гаррисонның туған қаласы Ньюберипорттан (Массачусетс штаты) болатын Фрэнсис Тоддтың құл саудасымен айналысқанын және оның «Фрэнсис» кемесімен Балтимордан Нью-Орлеанға құлдарды тасығандарын хабарлады. (Бұл заңмен рұқсат етілген. 1808 жылы Африкадан құл әкелуге тыйым салынғаннан кейін, Мэриленд пен Вирджинияда құлдарды көбейтіп, оңтүстікке сату кеңейді; АҚШ-тағы құлдық#Құл саудасы бөлімін қараңыз.) Тодд Мэриленд штатында Гаррисон мен Ландиге қарсы арнайы шағымданып, құлдыққа жаулы соттардан қолдау күтті. Мэриленд штаты да Гаррисонға қарсы қылмыстық іс қозғап, оны кінәлі деп танып, 50 доллар айыппұл төлеуге міндеттеді, сонымен қатар сот шығындарын да өтеуге бұйырды. (Ландиге қарсы айыптаулар алынып тасталды, өйткені ол оқиға жарияланған кезде саяхатта болған.) Гаррисон айыппұл төлеуден бас тартып, алты айға түрмеге кесілді. Құлдыққа қарсы белсенді Артур Таппан оның айыппұлын төлегеннен кейін жеті аптадан соң босатылды. Гаррисон Мэрилендтен кетуге шешім қабылдады, ол және Ланди достықпен ажырасты.
In 1829, Garrison began writing for and became co editor with Benjamin Lundy of the Quaker newspaper Genius of Universal Emancipation, published at that time in Baltimore, Maryland. With his experience as a printer and newspaper editor, Garrison changed the layout of the paper and handled other production issues. Lundy was freed to spend more time touring as an anti slavery speaker. Garrison initially shared Lundy's gradualist views, but while working for the Genius, he became convinced of the need to demand immediate and complete emancipation. Lundy and Garrison continued to work together on the paper despite their differing views. Each signed his editorials. Garrison introduced "The Black List," a column devoted to printing short reports of "the barbarities of slaverykidnappings, whippings, murders." For instance, Garrison reported that Francis Todd, a shipper from Garrison's home town of Newburyport, Massachusetts, was involved in the domestic slave trade, and that he had recently had slaves shipped from Baltimore to New Orleans in the coastwise trade on his ship the Francis. (This was completely legal. An expanded domestic trade, "breeding" slaves in Maryland and Virginia for shipment south, replaced the importation of African slaves, prohibited in 1808; see Slavery in the United States#Slave trade.) Todd filed a suit for libel in Maryland against both Garrison and Lundy; he thought to gain support from pro slavery courts. The state of Maryland also brought criminal charges against Garrison, quickly finding him guilty and ordering him to pay a fine of $50 and court costs. (Charges against Lundy were dropped because he had been traveling when the story was printed.) Garrison refused to pay the fine and was sentenced to a jail term of six months. He was released after seven weeks when the anti slavery philanthropist Arthur Tappan paid his fine. Garrison decided to leave Maryland, and he and Lundy amicably parted ways.
Құтқарушы
1831 жылы Гаррисон баспасөздің саяси өзгерістерді әкелу құралы екенін толық түсініп, Жаңа Англияға оралды. Ол досы Айзек Кнаппен бірлесіп, «The Liberator» атты құлдыққа қарсы апталық газетті құрды. Бірінші санында Гаррисон былай деді:
In 1831, Garrison, fully aware of the press as a means to bring about political change, returned to New England, where he co founded a weekly anti slavery newspaper, The Liberator, with his friend Isaac Knapp. In the first issue, Garrison stated:
«The Liberator» газетіне төленген жазылымдар әрқашан оның таралымынан кем болды. 1834 жылы газеттің екі мың жазылушысы болды, олардың үштен екі бөлігі – афроамерикандықтар. Мейірімді жандар газетті штат заң шығарушыларына, губернаторлар резиденцияларына, Конгресске және Ақ үйге ақысыз тарату үшін төлем жасады. Гаррисон құлдықты жою үшін зорлық-зомбылықты қолдамаса да, оның қарсыластары оны қауіпті фанатик деп санады, себебі ол құл иелеріне өтемақы төлемей, дереу және толық құлдықты жоюды талап етті. «The Liberator» жарық көргеннен кейін жеті ай өткен соң Вирджинияда Нат Тернердің құл көтерілісі Оңтүстікте Гаррисонға қарсы наразылықты күшейтті. Солтүстік Каролинадағы үлкен қазылар алқасы оны өртке саларлық материалдарды таратуда айыптады, ал Джорджия заң шығарушы органы оны ұстап, сотқа жеткізу үшін 5000 доллар (1832 жылғы 5000 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең) сыйақы ұсынды. Кнап 1840 жылы «The Liberator» газетінен бөлініп кетті. Кейін, 1845 жылы Гаррисон бұрынғы серігі және досы туралы некролог жариялағанда, Кнаптың «қиын жағдайлар мен бизнес басқарудағы нашарлық салдарынан, ішімдікке құмар болғанын» және осының себебінен серіктердің жолдары айырылғанын айтты. Гаррисон «The Liberator» газетінде жариялаған құлдыққа қарсы эсселер мен өлеңдердің арасында 14 жасар Анна Элизабет Дикинсонның 1856 жылғы мақаласы да болды. «The Liberator» газеті Солтүстік штаттарында бірте-бірте көптеген жақтастар жинады. Ол көптеген есептерді, хаттарды және жаңалықтарды басып шығарды немесе қайта басып шығарды, құлдыққа қарсы қозғалыс үшін ақпараттық аламат ретінде қызмет етті. 1861 жылға қарай газеттің Солтүстік Америкада, Англияда, Шотландияда және Канадада жазылушылары болды. Азамат соғысы аяқталғаннан және он үшінші түзету арқылы құлдық жойылғаннан кейін Гаррисон 1865 жылдың 29 желтоқсанында «Валедиктория» бағанасын жазып, соңғы санын (1820-шы нөмір) жариялады. Журналистикадағы ұзақ мансабы мен құлдыққа қарсы күресті талқылағаннан кейін ол былай деп жазды:
Paid subscriptions to The Liberator were always fewer than its circulation. In 1834 it had two thousand subscribers, three fourths of whom were black people. Benefactors paid to have the newspaper distributed free of charge to state legislators, governor's mansions, Congress, and the White House. Although Garrison rejected violence as a means for ending slavery, his critics saw him as a dangerous fanatic because he demanded immediate and total emancipation, without compensation to the slave owners. Nat Turner's slave rebellion in Virginia just seven months after The Liberator started publication fueled the outcry against Garrison in the South. A North Carolina grand jury indicted him for distributing incendiary material, and the Georgia Legislature offered a $5,000 reward (5000.0 in 1832 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) for his capture and conveyance to the state for trial. Knapp parted from The Liberator in 1840. Later in 1845, when Garrison published a eulogy for his former partner and friend, he revealed that Knapp "was led by adversity and business mismanagement, to put the cup of intoxication to his lips," forcing the co authors to part. Among the anti slavery essays and poems which Garrison published in The Liberator was an article in 1856 by a 14 year old Anna Elizabeth Dickinson. The Liberator gradually gained a large following in the Northern states. It printed or reprinted many reports, letters, and news stories, serving as a type of community bulletin board for the abolition movement. By 1861 it had subscribers across the North, as well as in England, Scotland, and Canada. After the end of the Civil War and the abolition of slavery by the Thirteenth Amendment, Garrison published the last issue (number 1,820) on December 29, 1865, writing a "Valedictory" column. After reviewing his long career in journalism and the cause of abolitionism, he wrote:
Ұйымдастыру және реакция
Гаррисон "Озаттандырушы" газетін шығарумен қатар, АҚШ-та құлдықты толық жоюды талап ететін жаңа қозғалысты ұйымдастырды. 1832 жылдың қаңтарына қарай ол Нью-Англияның құлдыққа қарсы қоғамын құру үшін жеткілікті жақтастар жинады, ал келесі жазда ондаған бөлімшелер мен бірнеше мың мүшесі болды. 1833 жылдың желтоқсанында он штаттың құлдыққа қарсы күресушілері Американың құлдыққа қарсы қоғамын (АҚҚ) құрды. Нью-Англия қоғамы 1835 жылы Массачусетс құлдыққа қарсы қоғамы ретінде қайта ұйымдастырылса да, басқа Нью-Англия штаттарындағы мемлекеттік қоғамдардың құрылуына жағдай жасады және соғысқа дейінгі кезеңде құлдыққа қарсы күрестің орталығы болып қала берді. Көптеген бөлімшелер Гаррисонның құлдыққа қарсы қозғалысқа белсенді қатысуға шақыруына жауап ретінде әйелдер құрды. Олардың ең ірісі – Бостон әйелдерінің құлдыққа қарсы қоғамы, ол "Озаттандырушы" газетін қолдау үшін қаражат жинады, құлдыққа қарсы үнқатысулар жариялады және құлдыққа қарсы петициялар жинады. Американың құлдыққа қарсы қоғамының мақсаты – барлық американдықтарды "Құл ұстау – Құдай алдындағы қорқынышты қылмыс" және "барлық тараптардың міндеті, қауіпсіздігі және ең жақсы мүдделері оны дереу тоқтатуды, елден кетусіз талап етеді" деген философияға көндіру болды. Сонымен қатар, 1834 жылдың 4 қыркүйегінде Гаррисон зейнеткерлікке шыққан құлдыққа қарсы саудагердің қызы Хелен Элиза Бенсонға (1811–1876) үйленді. Олардың бес ұлы мен екі қызы болды, олардың біреуі ұл, екіншісі қыз бала кезінде қайтыс болды. Құлдыққа қарсы ұйымдардың және олардың қызметінің тудырған қаупі оңтүстік және солтүстік штаттардағы құл иелерінен зорлық-зомбылыққа ұшырады. Мобтар құлдыққа қарсы жиналыстарды таратып, лекторыларға шабуыл жасады, құлдыққа қарсы кеңселерді тонады, құлдыққа қарсы үнқатысуларды тасымалдаған пошта қаптарын өртеді және құлдыққа қарсы баспа машиналарын жойды. Оңтүстік штаттарында Гаррисонды "тірі немесе өлі" ұстағандарға жомарт сыйлықтар ұсырылды. 1835 жылдың 21 қазанында, Бостон коммерциялық газетінде сипатталғандай, "бір жарым мыңнан екі мыңға дейін өте құрметті мырзалар" жиналысы Бостонның құлдыққа қарсы кеңселері орналасқан ғимаратты қоршады, онда Гаррисон отты британдық құлдыққа қарсы күресуші Джордж Томпсон олармен келісімін орындай алмағаннан кейін Бостон әйелдерінің құлдыққа қарсы қоғамының жиналысына сөз сөйлеуге келіскен еді. Қала әкімі Теодор Лайман әйелдерді ғимараттан кетуге көндірді, бірақ Томпсонның ішінде болмағанын білгеннен кейін, олар Гаррисонды шақыра бастады. Лайман құлдықтан босатуға қарсы болды, бірақ қантөгіске жол бергісі келмеді және Гаррисонның артқы терезеден қашуын ұсынды, ал Лайман көпшілікке Гаррисонның кеткенін айтты. Көпшілік Гаррисонды көріп, тұтқындады, беліне арқан байлап, оны Бостон орталығына қарай көшелер арқылы сүйреп, оны қаралау және қауырсынмен жабуға шақырды. Қала әкімі араласып, Гаррисонды қорғау үшін Леверет көшесіндегі түрмеге алып барды. Оның үйінің алдына дарға асу үшін бағана орнатылып, оның бейнесі өртелді.
In addition to publishing The Liberator, Garrison spearheaded the organization of a new movement to demand the total abolition of slavery in the United States. By January 1832, he had attracted enough followers to organize the New England Anti Slavery Society which, by the following summer, had dozens of affiliates and several thousand members. In December 1833, abolitionists from ten states founded the American Anti Slavery Society (AAS). Although the New England society reorganized in 1835 as the Massachusetts Anti Slavery Society, enabling state societies to form in the other New England states, it remained the hub of anti slavery agitation throughout the antebellum period. Many affiliates were organized by women who responded to Garrison's appeals for women to take an active part in the abolition movement. The largest of these was the Boston Female Anti Slavery Society, which raised funds to support The Liberator, publish anti slavery pamphlets, and conduct anti slavery petition drives. The purpose of the American Anti Slavery Society was the conversion of all Americans to the philosophy that "Slaveholding is a heinous crime in the sight of God" and that "duty, safety, and best interests of all concerned, require its immediate abandonment without expatriation." Meanwhile, on September 4, 1834, Garrison married Helen Eliza Benson (1811–1876), the daughter of a retired abolitionist merchant. The couple had five sons and two daughters, of whom a son and a daughter died as children. The threat posed by anti slavery organizations and their activity drew violent reactions from slave interests in both the Southern and Northern states, with mobs breaking up anti slavery meetings, assaulting lecturers, ransacking anti slavery offices, burning postal sacks of anti slavery pamphlets, and destroying anti slavery presses. Healthy bounties were offered in Southern states for the capture of Garrison, "dead or alive". On October 21, 1835, "an assemblage of fifteen hundred or two thousand highly respectable gentlemen", as they were described in the Boston Commercial Gazette, surrounded the building housing Boston's anti slavery offices, where Garrison had agreed to address a meeting of the Boston Female Anti Slavery Society after the fiery British abolitionist George Thompson was unable to keep his engagement with them. Mayor Theodore Lyman persuaded the women to leave the building, but when the mob learned that Thompson was not within, they began yelling for Garrison. Lyman was a staunch anti abolitionist but wanted to avoid bloodshed and suggested Garrison escape by a back window while Lyman told the crowd Garrison was gone. The mob spotted and apprehended Garrison, tied a rope around his waist, and pulled him through the streets towards Boston Common, calling for tar and feathers. The mayor intervened and Garrison was taken to the Leverett Street Jail for protection. Gallows were erected in front of his house, and he was burned in effigy.
Әйелдер мәселесі мен бөліну
Гаррисонның құлдыққа қарсы әйелдердің жаппай өтініш жасауына шақыруы әйелдердің саяси дауыс беруге құқығы туралы дау тудырды. 1837 жылы жеті штаттың құлдыққа қарсы күресші әйелдері Нью-Йоркте жиналып, өтініш беру күш-жігерлерін кеңейтіп, қоғамдық істерге қатысуға тыйым салған әлеуметтік нормаларды жоққа шығарды. Сол жазда, Анжелина Гримке мен Сара Гримке қарындастары, олардың көпшілік алдында сөйлеуі дау тудырғандықтан, әйелдер құқықтары туралы трактаттар жазды: Анжелинаның «Кэтрин Э. Бичерге хаттары» және Сараның «Жыныстардың теңдігі және әйелдің жағдайы туралы хаттары». Гаррисон оларды алдымен «Азат етушіде», содан кейін кітап түрінде жариялады. «Әйел мәселесі» бойынша шегінуге шақыруларға мойын бұрудың орнына, Гаррисон 1837 жылдың желтоқсанында «Азат етуші» әйелдердің құқықтарын «барынша қолдайтынын» жариялады. Массачусетс құлдыққа қарсы қоғамы әйелдерді басшылық лауазымдарға тағайындады және Әбби Келлиді бірнеше әйел агенттердің біріншісі ретінде жұмысқа алды. 1840 жылы Гаррисонның құлдыққа қарсы қозғалыста әйелдер құқықтарын ілгерілетуі кейбір құлдықтан азат етушілерді, соның ішінде Нью-Йорк ағайындары Артур Таппан мен Льюис Таппанды ААС-тан шығып, әйелдерді қабылдамайтын Америка және шетелдік құлдыққа қарсы қоғамды құруға итермеледі. Сол жылдың маусым айында Лондонда өткен Дүниежүзілік құлдыққа қарсы конвенция Американың әйел делегаттарын қабылдаудан бас тартқанда, Гаррисон, Чарльз Ленокс Ремонд, Натаниел П. Роджерс және Уильям Адамс делегат ретінде орын алудан бас тартты және әйелдерге көрермендер галереясында қосылды. Бұл дау әйелдер құқықтары мәселесін Англияға ғана емес, болашақ әйелдер құқықтарының көшбасшысы Элизабет Кэди Стэнтонға да таныстырды, ол күйеуі Генри Б. Стэнтонмен бірге конвенцияға көрермен ретінде қатысты. Генри Стэнтон Таппанның ААС басшылығын Гаррисоннан тартып алуға жасаған сәтсіз әрекетіне қатысқанмен, ол Гаррисонның ықпалына наразы болған аболиционистердің басқа тобының мүшесі болды, Гаррисонның АҚШ Конституциясы құлдықты қолдайтын құжат болғандықтан, аболиционистер саясатқа және үкіметке қатыспауы керек деген талабымен келіспеді. Аболиционистердің саны артып, соның ішінде Стэнтон, Геррит Смит, Чарльз Тернер Торри және Амос А. Фелпс құлдыққа қарсы саяси партия құруды және құлдыққа саяси шешім іздеуді қалады. Олар 1840 жылы ААС-тан шығып, «Еркіндік партиясын» құрып, Джеймс Г. Бирниді президенттікке ұсынды. 1840 жылдың соңында Гаррисон үшінші жаңа ұйымның құрылуын жариялады – «Жақсартудың жалпы достары», демеушілер мен негіздейтін мүшелерінің арасында танымал реформаторлар Мария Чапман, Эбби Келли Фостер, Оливер Джонсон және Амос Бронсон Алкотт (Луиза Мей Алкотттің әкесі) болды. Еркіндік партиясының кейбір мүшелері әйелдер құқықтарын, соның ішінде әйелдердің сайлау құқығын қолдаса да, Гаррисонның «Азат етушісі» 1840 жылдары әйелдер құқықтарын қорғаудың жетекші жақтаушысы болып қала берді, мақалалар, сөздер, заңдық есептер және осы тақырыпқа қатысты басқа да жаңалықтарды жариялады. 1849 жылдың ақпанында Гаррисонның есімі Массачусетс заң шығарушы органына жіберілген әйелдердің сайлау құқығы туралы өтінішхаттың басында тұрды, бұл американдық заң шығарушы органға жіберілген алғашқы өтінішхат болды, және ол Люси Стоун мен Венделл Филлипс ұйымдастырған жыл сайынғы сайлау құқығы туралы өтінішхат кампанияларын қолдады. Гаррисон 1850 жылдың 30 мамырында өткен алғашқы Ұлттық әйелдер құқығы конвенциясын шақыруға қатысты, ол сол жиынға арналған сөзінде жаңа қозғалыстың әйелдерге дауыс беру құқығын қамтамасыз етуді басты мақсаты ретінде белгілеуі керек екенін айтты. Келесі қазанда Вурчестерде өткен ұлттық конвенцияда Гаррисон Ұлттық әйелдер құқығы жөніндегі орталық комитетке тағайындалды, ол конвенциялар қабылдаған бағдарламаларды жүзеге асыру, қаражат жинау, басылымдарды шығару және жыл сайынғы конвенцияларды ұйымдастырумен айналысқан қозғалыстың атқару комитеті ретінде жұмыс істеді.
Garrison's appeal for women's mass petitioning against slavery sparked controversy over women's right to a political voice. In 1837, women abolitionists from seven states convened in New York to expand their petitioning efforts and repudiate the social mores that proscribed their participation in public affairs. That summer, sisters Angelina Grimké and Sarah Grimké responded to the controversy aroused by their public speaking with treatises on woman's rightsAngelina's "Letters to Catherine E. Beecher" and Sarah's "Letters on the Equality of the Sexes and Condition of Woman"and Garrison published them first in The Liberator and then in book form. Instead of surrendering to appeals for him to retreat on the "woman question," Garrison announced in December 1837 that The Liberator would support "the rights of woman to their utmost extent." The Massachusetts Anti Slavery Society appointed women to leadership positions and hired Abby Kelley as the first of several female field agents. In 1840, Garrison's promotion of woman's rights within the anti slavery movement was one of the issues that caused some abolitionists, including New York brothers Arthur Tappan and Lewis Tappan, to leave the AAS and form the American and Foreign Anti Slavery Society, which did not admit women. In June of that same year, when the World Anti Slavery Convention meeting in London refused to seat America's women delegates, Garrison, Charles Lenox Remond, Nathaniel P. Rogers, and William Adams refused to take their seats as delegates as well and joined the women in the spectators' gallery. The controversy introduced the woman's rights question not only to England but also to future woman's rights leader Elizabeth Cady Stanton, who attended the convention as a spectator, accompanying her delegate husband, Henry B. Stanton. Although Henry Stanton had cooperated in the Tappans' failed attempt to wrest leadership of the AAS from Garrison, he was part of another group of abolitionists unhappy with Garrison's influencethose who disagreed with Garrison's insistence that because the U. S. Constitution was a pro slavery document, abolitionists should not participate in politics and government. A growing number of abolitionists, including Stanton, Gerrit Smith, Charles Turner Torrey, and Amos A. Phelps, wanted to form an anti slavery political party and seek a political solution to slavery. They withdrew from the AAS in 1840, formed the Liberty Party, and nominated James G. Birney for president. By the end of 1840, Garrison announced the formation of a third new organization, the Friends of Universal Reform, with sponsors and founding members including prominent reformers Maria Chapman, Abby Kelley Foster, Oliver Johnson, and Amos Bronson Alcott (father of Louisa May Alcott). Although some members of the Liberty Party supported woman's rights, including women's suffrage, Garrison's Liberator continued to be the leading advocate of woman's rights throughout the 1840s, publishing editorials, speeches, legislative reports, and other developments concerning the subject. In February 1849, Garrison's name headed the women's suffrage petition sent to the Massachusetts legislature, the first such petition sent to any American legislature, and he supported the subsequent annual suffrage petition campaigns organized by Lucy Stone and Wendell Phillips. Garrison took a leading role in the May 30, 1850, meeting that called the first National Woman's Rights Convention, saying in his address to that meeting that the new movement should make securing the ballot to women its primary goal. At the national convention held in Worcester the following October, Garrison was appointed to the National Woman's Rights Central Committee, which served as the movement's executive committee, charged with carrying out programs adopted by the conventions, raising funds, printing proceedings and tracts, and organizing annual conventions.
Дау
1849 жылы Гаррисон Бостонның сол кездегі ең танымал сот процестерінің біріне қатысты. Қара теңізші Вашингтон Гуд, басқа қара теңізші Томас Хардингті өлтіргені үшін өлім жазасына кесілді. "The Liberator" басылымында Гаррисон сот шешімінің "өте әлсіз дәлелдерге" негізделгенін айтты және Гудты атқа жазалау туралы үкіметтің шешімін нәсілдік дискриминацияға байланысты деп қорқыныш білдірді. Бостонда 1836 жылдан бері басқа барлық өлім жазалары жеңілдетілгендіктен, Гаррисон Гудтың Бостонда капиталдық қылмыс үшін атқа жазаланған соңғы адам болатынына сендіріп, "Массачусетс аспанға тігілген соңғы адам – түсті адам болмасын!" деп жазды. Гаррисон мен сол кездегі көптеген белгілі тұлғалардың күш-жігеріне қарамастан, Гуд 1849 жылдың 25 мамырында асылды. Гаррисон құлдыққа қарсы ең сөзді және радикалды оппозицияның бірі ретінде танылды. Оның азат етуге қатысты көзқарасы "әдепті ықпал ету", зорлық-зомбылықсыздық және пассивті қарсылыққа баса назар аударды. Сол кездегі басқа да құлдыққа қарсы күресушілер бірте-бірте азат етуді жақтағанмен, Гаррисон "барлық құлдардың дереу және толық азаттығын" талап етті. 1854 жылдың 4 шілдесінде ол Конституцияның бір данасын жазды, оны "Өліммен жасалған келісім, тозақпен жасалған келісім" деп айыптап, Конституцияға құлдықты енгізген келісімге сілтеме жасады. 1855 жылы оның Фредерик Дугласпен сегіз жылдық одағы, Дугластың классикалық либералдық құқық теориясы мен құлдыққа қарсы күресуші Лайсандер Спунердің пікіріне (саяси құлдыққа қарсы күресушілер арасында басым) Конституцияны құлдыққа қарсы деп түсіндіргеннен кейін бұзылды. Джон Браунның Харперс-Ферриге шабуылы, одан кейін Браунның соты мен өлімі "The Liberator" басылымында жақсы бақыланды. Гаррисон Браунның сотта айтқан соңғы сөзін парақша түрінде басып, "The Liberator" кеңсесінде қолжетімді етті. Гаррисонның құлдыққа қарсы пікірлері оны көп рет қауіпке ұшыратты. Балтимордағы түрмеге қамаудан және Джорджия штаты оның басына бәліс тағайындағаннан басқа, ол қорлау мен жиі өлім жазалау қаупіне тап болды. Азамат соғысының алдында Бруклиндегі Универсалист шіркеуінде айтылған уағызда "Гаррисон мен оның ізбасарларының қанқұмарлық көзқарастары" айыпталды және Оңтүстіктің ашулануын түсіндірді, себебі олар Гаррисон сатқындарының ақылсыз және қанды сөздерін Солтүстіктің адал пікірлері деп қабылдады.
In 1849, Garrison became involved in one of Boston's most notable trials of the time. Washington Goode, a black seaman, had been sentenced to death for the murder of a fellow black mariner, Thomas Harding. In The Liberator Garrison argued that the verdict relied on "circumstantial evidence of the most flimsy character " and feared that the determination of the government to uphold its decision to execute Goode was based on race. As all other death sentences since 1836 in Boston had been commuted, Garrison concluded that Goode would be the last person executed in Boston for a capital offense writing, "Let it not be said that the last man Massachusetts bore to hang was a colored man!" Despite the efforts of Garrison and many other prominent figures of the time, Goode was hanged on May 25, 1849. Garrison became famous as one of the most articulate, as well as most radical, opponents of slavery. His approach to emancipation stressed "moral suasion," non violence, and passive resistance. While some other abolitionists of the time favored gradual emancipation, Garrison argued for the "immediate and complete emancipation of all slaves." On July 4, 1854, he publicly burned a copy of the Constitution, condemning it as "a Covenant with Death, an Agreement with Hell," referring to the compromise that had written slavery into the Constitution. In 1855, his eight year alliance with Frederick Douglass disintegrated when Douglass converted to classical liberal legal theorist and abolitionist Lysander Spooner's view (dominant among political abolitionists) that the Constitution could be interpreted as being anti slavery. The events in John Brown's raid on Harpers Ferry, followed by Brown's trial and execution, were closely followed in The Liberator. Garrison had Brown's last speech, in court, printed as a broadside, available in the Liberator office. Garrison's outspoken anti slavery views repeatedly put him in danger. Besides his imprisonment in Baltimore and the price placed on his head by the state of Georgia, he was the object of vituperation and frequent death threats. On the eve of the Civil War, a sermon preached in a Universalist chapel in Brooklyn, New York, denounced "the bloodthirsty sentiments of Garrison and his school; and did not wonder that the feeling of the South was exasperated, taking as they did, the insane and bloody ravings of the Garrisonian traitors for the fairly expressed opinions of the North."
Жоюдан кейін
АҚШ құлдықты жойғаннан кейін, 1865 жылдың мамыр айында Гаррисон Америкалық құлдыққа қарсы қоғамның президенті қызметінен кететінін жариялады және құлдыққа қарсы күресте жеңіске жеткенін, сондай-ақ қоғамды таратуға қатысты резолюция ұсынды. Алайда, бұл шешім оның көп жылдық досы Венделл Филлипстің бастауымен қызу пікірталас тудырды. Филлипс оңтүстіктегі афроамерикандықтар толыққанды саяси және азаматтық теңдікке қол жеткізгенге дейін Америкалық құлдыққа қарсы қоғамның миссиясы толыққанды орындалмағанын мәлімдеді. Гаррисон толық азаматтық теңдік маңызды болғанымен, Америкалық құлдыққа қарсы қоғамның ерекше міндеті орындалғанын, ал жаңа міндеттерді жаңа ұйымдар мен жаңа басшылық жақсырақ атқара алатынын айтты. Бірақ, оның көп жылдық одақтастарының арасындағы терең даудың салдарынан, ол резолюцияны қабылдау үшін қажетті қолдауды жиная алмады және ол 118–48 есебімен жеңіліске ұшырады. "Құдайға шүкір, аболиционист ретіндегі қызметі аяқталды" деп мәлімдеген Гаррисон президенттік лауазымынан кетіп, оны жалғастыру туралы ұсыныстан бас тартты. Бостонға оралғаннан кейін, ол Америкалық құлдыққа қарсы қоғамнан толықтай қол үзді және 1865 жылдың соңында "Азат етуші" басылымын тоқтатты. Венделл Филлипс басқарған Америкалық құлдыққа қарсы қоғам АҚШ Конституциясына он бесінші түзету енгізілгенге дейін, афроамерикандық ерлерге дауыс беру құқығы берілгенге дейін тағы бес жыл бойы жұмыс істеді. (Генри Майердің сөзіне сәйкес, Гаррисон бас тартудан ренжіді және көп жыл бойы ашулы болды; "оқиғалар тізбегі қайталаған сайын, ол әрқашан біреуге келесі [Америкалық құлдыққа қарсы қоғам] отырысына бармайтынын айтатын" [594].) Америкалық құлдыққа қарсы қоғамнан қол үзгеннен және "Азат етуші" журналын жапқаннан кейін Гаррисон қоғамдық реформалық қозғалыстарға қатысуын жалғастырды. Ол афроамерикандықтардың азаматтық құқықтары мен әйелдер құқықтарын, әсіресе сайлау құқығын қолдады. Ол "The Independent" және "The Boston Journal" газеттеріне қайта құру және азаматтық құқықтар туралы мақалалар жазды. 1870 жылы ол Мэри Ливермор, Томас Уэнтворт Хиггинсон, Люси Стоун және Генри Блэкуэллмен бірге әйелдердің сайлау құқығы туралы газеттің қосымша редакторы болды. Ол Америкалық әйелдердің сайлау құқығы қауымдастығының (AWSA) және Массачусетс әйелдердің сайлау құқығы қауымдастығының президенті болды. Ол 1870 жылдарда Жаңа Англиядағы әйелдердің сайлау құқығын қолдау науқандарының маңызды тұлғасы болды. 1873 жылы ол Фредерик Дуглас пен Венделл Филлипспен ұзақ жылдардан кейін араалымдарын жаңартты және олармен Эбби Келли Фостер мен Люси Стоун ұйымдастырған Бостон шай партиясының жүз жылдығына арналған AWSA митингісінде платформада жылы жағдайда кездесті. Чарльз Самнер 1874 жылы қайтыс болғанда, кейбір республикашылар Гаррисонды Сенаттағы орынға үміткер ретінде қарастырды; Гаррисон лауазымды қабылдауға қарсы моральдық ұстанымын білдіргендіктен бас тартты.
After the United States abolished slavery, Garrison announced in May 1865 that he would resign the presidency of the American Anti Slavery Society and offered a resolution declaring victory in the struggle against slavery and dissolving the society. The resolution prompted a sharp debate, however, led by his long time friend Wendell Phillips, who argued that the mission of the AAS was not fully completed until black Southerners gained full political and civil equality. Garrison maintained that while complete civil equality was vitally important, the special task of the AAS was at an end, and that the new task would best be handled by new organizations and new leadership. With his long time allies deeply divided, however, he was unable to muster the support he needed to carry the resolution, and it was defeated 118–48. Declaring that his "vocation as an Abolitionist, thank God, has ended," Garrison resigned the presidency and declined an appeal to continue. Returning home to Boston, he withdrew completely from the AAS and ended publication of The Liberator at the end of 1865. With Wendell Phillips at its head, the AAS continued to operate for five more years, until the ratification of the Fifteenth Amendment to the United States Constitution granted voting rights to black men. (According to Henry Mayer, Garrison was hurt by the rejection, and remained peeved for years; "as the cycle came around, always managed to tell someone that he was not going to the next set of [AAS] meetings" [594].) After his withdrawal from AAS and ending The Liberator, Garrison continued to participate in public reform movements. He supported the causes of civil rights for blacks and woman's rights, particularly the campaign for suffrage. He contributed columns on Reconstruction and civil rights for The Independent and The Boston Journal. In 1870, he became an associate editor of the women's suffrage newspaper, the Woman's Journal, along with Mary Livermore, Thomas Wentworth Higginson, Lucy Stone, and Henry B. Blackwell. He served as president of both the American Woman Suffrage Association (AWSA) and the Massachusetts Woman Suffrage Association. He was a major figure in New England's woman suffrage campaigns during the 1870s. In 1873, he healed his long estrangements from Frederick Douglass and Wendell Phillips, affectionately reuniting with them on the platform at an AWSA rally organized by Abby Kelly Foster and Lucy Stone on the one hundredth anniversary of the Boston Tea Party. When Charles Sumner died in 1874, some Republicans suggested Garrison as a possible successor to his Senate seat; Garrison declined on grounds of his moral opposition to taking office.
Еврейлерге қарсылық
Гаррисон ежелгі яһудилерді "аяқтары жамандыққа басатын" өзгелерден оқшауланған халық деп атады және яһуди диаспорасы олардың "өзімшілдігі мен өзіне разы болуының" салдары болды деп санды. Америкалық еврей шериф және жазушы Мордекай Мануэль Ноа құлдықты қорғағанда, Гаррисон Ноаға "адалдықтан безген яһуди" және "Мәсіх пен бостандықтың жауы" деп шабуыл жасады. Басқа кездерде Гаррисон Ноаны "Шейлок" деп, сондай-ақ "Исаны айқышқа міхтегендердің тікелей ұрпағы" деп сипаттады.
Garrison called the ancient Jews an exclusivist people "whose feet ran to evil" and suggested that the Jewish diaspora was the result of their own "egotism and self complacency." When the Jewish American sheriff and writer Mordecai Manuel Noah defended slavery, Garrison attacked Noah as "the miscreant Jew" and "the enemy of Christ and liberty." On other occasions, Garrison described Noah as a "Shylock" and as "the lineal descendant of the monsters who nailed Jesus to the cross."
Кейінгі өмір және өлім
Гаррисон көбірек уақытын үйде отбасымен өткізді. Ол апта сайын балаларына хат жазып, денсаулығы нашарлаған әйелі Хеленге күтім жасады. 1863 жылдың 30 желтоқсанында ол жеңіл инсульт алғаннан кейін көбінесе үйде болуға мәжбүр болды. Хелен 1876 жылдың 25 қаңтарында суық тиіп, пневмониядан қайтыс болды. Гаррисонның үйінде қаралы жиын өтті. Гаррисон қайғыға батып, қызба мен қабынудан шарлап, өз бөлмесіне қамалды, ол рәсімге қатыса алмады. Венделл Филлипс аза тұтқан сөз сөйледі, ал Гаррисонның көптеген ескі жолдастары оған жеке көңіл айту үшін жоғары қабатқа келді. Әйелінің қазасынан кейін Гаррисон баяу қалпына келді және Хеленмен байланыс орнату үмітімен спиритуалистік үйірмелерге қатыса бастады. Гаррисон 1877 жылы соңғы рет Англияға сапар шекті, онда ол Джордж Томпсонмен және британдық құлдыққа қарсы қозғалыстың көп жылдық достарымен кездесті. Бүйрек ауруынан зардап шеккен Гаррисон 1879 жылдың сәуірінде денсаулығы нашарлап, қызы Фаннидің отбасымен бірге Нью-Йоркке көшті. Мамыр айының соңында оның жағдайы нашарлап, аман қалған бес баласы оның қасына асықты. Фанни оған ән айтуды ұсынды. Ол ән айта алмаса да, балалары сүйікті әндерін орындады, ал ол қолдарын және аяқтарын соғып ырғақ берді. 1879 жылдың 24 мамырында Гаррисон есінен танып, түнгі жарыққа дейін қайтыс болды. Гаррисон 1879 жылдың 28 мамырында Бостонның Ямайка Плейн ауданындағы Форест Хиллз зиратына жерленді. Еске алу рәсімінде Теодор Дуайт Велд пен Венделл Филлипс аза тұтқан сөздер айтты. Сегіз досы, ақ және қара нәсілділер, оның табытын көтеріп жүрді. Бостон қаласының барлық жерінде тулар жартылай төмен түсірілді. Фредерик Дуглас, сол кезде АҚШ маршалы қызметін атқарып жүрген, Вашингтондағы шіркеуде өткен еске алу рәсімінде Гаррисонды еске алып былай деді: "Осы адамның даңқы – ол шындықтың қасында жалғыз тұрып, тыныш күтуі еді". Гаррисонның ұлы Уильям Ллойд Гаррисон кіші (1838–1909) бірыңғай салық, еркін сауда, әйелдердің сайлау құқығы және қытайлықтарды алып тастау туралы заңды жоюдың белсенді жақтаушысы болды. Оның үшінші ұлы Венделл Филлипс Гаррисон (1840–1907) 1865 жылдан 1906 жылға дейін «The Nation» журналының әдеби редакторы болды. Оның тағы екі ұлы (Джордж Томпсон Гаррисон және Фрэнсис Джексон Гаррисон, оның өмірбаянын жазған және құлдыққа қарсы белсенді Фрэнсис Джексонның құрметіне аталған) және Хелен Фрэнсис Гаррисон (Генри Виллардқа үйленген) қызы сақталды. Фаннидің ұлы Освальд Гаррисон Виллард танымал журналист, NAACP-тің негізін қалаушы мүшесі болды және құлдыққа қарсы белсенді Джон Браунның маңызды өмірбаянын жазды.
Garrison spent more time at home with his family. He wrote weekly letters to his children and cared for his increasingly ill wife, Helen. She had suffered a small stroke on December 30, 1863, and was increasingly confined to the house. Helen died on January 25, 1876, after a severe cold worsened into pneumonia. A quiet funeral was held in the Garrison home. Garrison, overcome with grief and confined to his bedroom with a fever and severe bronchitis, was unable to join the service. Wendell Phillips gave a eulogy and many of Garrison's old abolitionist friends joined him upstairs to offer their private condolences. Garrison recovered slowly from the loss of his wife and began to attend Spiritualist circles in the hope of communicating with Helen. Garrison last visited England in 1877, where he met with George Thompson and other longtime friends from the British abolitionist movement. Suffering from kidney disease, Garrison continued to weaken during April 1879. He moved to New York to live with his daughter Fanny's family. In late May, his condition worsened, and his five surviving children rushed to join him. Fanny asked if he would enjoy singing some hymns. Although he was unable to sing, his children sang favorite hymns while he beat time with his hands and feet. On May 24, 1879, Garrison lost consciousness and died just before midnight. Garrison was buried in the Forest Hills Cemetery in Boston's Jamaica Plain neighborhood on May 28, 1879. At the public memorial service, eulogies were given by Theodore Dwight Weld and Wendell Phillips. Eight abolitionist friends, both white and black, served as his pallbearers. Flags were flown at half staff all across Boston. Frederick Douglass, then employed as a United States Marshal, spoke in memory of Garrison at a memorial service in a church in Washington, D. C., saying, "It was the glory of this man that he could stand alone with the truth, and calmly await the result." Garrison's namesake son, William Lloyd Garrison Jr. (1838–1909), was a prominent advocate of the single tax, free trade, women's suffrage, and of the repeal of the Chinese Exclusion Act. His third son, Wendell Phillips Garrison (1840–1907), was literary editor of The Nation from 1865 to 1906. Two other sons (George Thompson Garrison and Francis Jackson Garrison, his biographer and named after abolitionist Francis Jackson) and a daughter, Helen Frances Garrison (who married Henry Villard), survived him. Fanny's son Oswald Garrison Villard became a prominent journalist, a founding member of the NAACP, and wrote an important biography of the abolitionist John Brown.
Мұра
Лев Толстой Гаррисонның және оның замандасы Адин Баллоудың еңбектерінен күшті әсер алды, себебі олардың христиандық анархизм туралы жазғандары Толстойдың қалыптасып келе жатқан діни-саяси идеологиясына сай келді. Толстой 1904 жылы Гаррисонның қысқаша өмірбаянын жариялағаннан бөлек, "Құдайдың Патшалығы сенің ішінде" сияқты ғылыми-публицистикалық шығармаларында Гаррисон мен оның еңбектерін жиі сілтеме жасайды. 2018 жылы жарық көрген басылымда американдық философ және анархист Криспин Сартуэлл Гаррисонның және Баллоу сияқты оның басқа да христиандық анархист замандастарының еңбектері Махатма Ганди мен Мартин Лютер Кингке де тікелей әсер еткенін айтты.
Leo Tolstoy was greatly influenced by the works of Garrison and his contemporary Adin Ballou, as their writings on Christian anarchism aligned with Tolstoy's burgeoning theo political ideology. Along with Tolstoy publishing a short biography of Garrison in 1904, he frequently cited Garrison and his works in his non fiction texts like The Kingdom of God Is Within You. In a 2018 publication, American philosopher and anarchist Crispin Sartwell wrote that the works by Garrison and his other Christian anarchist contemporaries like Ballou directly influenced Mahatma Gandhi and Martin Luther King Jr., as well.
Ескерткіштер
Бостон Гаррисонға арналған ескерткішті Коммунестл даңғылында орнатты. 2005 жылы Гаррисон Нью-Йорктің Питерборо қаласындағы Ұлттық Құлдықтан Азат ету Құрметтілер залына енгізілді. 2005 жылдың желтоқсан айында Гаррисонның 200 жылдығына орай, оның ұрпақтары Бостонда шамамен бір ғасырдан бергі алғашқы отбасылық кездесуді өткізді. Олар әулеттерінің ең танымал өкілінің мұрасы мен ықпалы туралы талқылады. Ньюберипорт пен Эймсбери (Массачусетс) арасындағы Джон Гринлиф Уиттиер көпірі мен 95-ші тас жолының бойындағы бірлесіп пайдалануға арналған жол Гаррисонның құрметіне аталды. Жаңа көпір салынғаннан кейін 2018 жылы 3,2 километрлік жол ашылды.
Boston installed a memorial to Garrison on the mall of Commonwealth Avenue. In 2005 Garrison was inducted into the National Abolition Hall of Fame, in Peterboro, New York. In December 2005, to honor Garrison's 200th birthday, his descendants gathered in Boston for the first family reunion in about a century. They discussed the legacy and influence of their most notable family member. A shared use path along the John Greenleaf Whittier Bridge and Interstate 95 between Newburyport and Amesbury, Massachusetts, was named in honor of Garrison. The 2 mile trail opened in 2018 after the new bridge was completed.