Малакка және Сингапурдың заң шығару кеңесінің тарихы
Legislative Council of the Straits Settlements
Сингапур, Малакка, Пенанг: 1867-де құрылған Straits Settlements заң шығару кеңесінің тарихы. Үкіметтік және тағайындалған мүшелер, билік пен заңнамалық процестер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Проливовый поселениялерінің заң шығарушы кеңесі – 1867 жылдың 1 сәуірінде Проливовый поселениялер Корольдік колониясы мәртебесіне ие болғанда құрылған заң шығару органы. Бұл заңдарды жылдам және тиімді қабылдауға мүмкіндік берді, себебі ол заң шығарушылық иерархияға бағынудың және Үндістандағы Калькутта үкіметіне есеп берудің орнына, Лондондағы Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшыға тікелей бағынды. 4 ақпанда патент хаттары арқылы колониялық конституция бекітілді, ол губернаторға кең өкілеттіктер берді. Губернаторға атқарушы кеңес және заң шығарушы кеңес көмектесті, соңғысы колонияда заң шығарумен айналысты, алайда губернатор шешуші дауысқа және барлық заңдарға келісім беруге және вето құқығына ие болды.
The Legislative Council of the Straits Settlements was a legislature formed on 1 April 1867, when the Straits Settlements was made a Crown colony. This allowed laws to be made swiftly and efficiently, as it was directly responsible to the Secretary of State for the Colonies in London, instead of being placed under a legislative hierarchy and answering to the Calcutta government based in India. Letters patent granted a colonial constitution on 4 February, which allocated much power to the governor. The governor was assisted by an executive council and legislative council, the latter of which was entrusted with lawmaking in the colony, although the governor had a casting vote and the power of assent and veto on all legislations.
Ұйым
Заң шығарушы кеңес атқарушы кеңес мүшелерінен, бас судьядан және губернатор тағайындаған ресми емес мүшелерден тұрды. Осы тағайындалған мүшелер жергілікті халықты, соның ішінде азиялық мүшелерді жақсырақ өкілдік ету үшін көзделіпті. Олардың көп бөлігі бай азиялық бизнес пен кәсіби саладағы жетекшілерден құралған, алайда олар халықтың жалпы еркіне сәйкес келе бермейтін. Тек төрт мүшеден басталып, жылдар өте кеңейді, сингапурлық мүшелер кеңесте басымдық танытып, Малакка мен Пенанг саясаткерлерінің наразылығын тудырды. Еуропалық текті британдықтардың айқын бақылауына қарамастан, жергілікті азиялық халықтың жүйеге қарсылығы шамалы болды, бұл көбінесе бейжайлыққа байланысты. Бірақ кейбір ерекшеліктер де болды. Атқарушы кеңестің мүшесі Тан Чен Лок, бұрын Заң шығарушы кеңестің бірнеше шешімдеріне (мысалы, 1933 жылғы шетелдіктер туралы жарлық, ол иммиграцияны шектеген) қытайларға қарсы деп қарсылық білдірген, халықтық өкілдік үшін тікелей сайлау өткізуді және Заң шығарушы кеңестің ресми емес мүшелерінің санын көпшілікке дейін арттыруды ұсынды. Мұндай бастамалар сәтті болмады, себебі жергілікті саясатқа көбінесе немқұрайлы қаралатын қоғамнан қолдау аз болды, қытай халқы өздерінің коммерциялық және кәсіби мүдделерін өркендетуге және Қытайда болып жатқан оқиғаларға көбірек назар аударды, бұл көбінесе қытай ұлтшылдық сезімінің күшеюімен байланысты.
The Legislative Council was made of members in the Executive Council, the Chief Justice, and non official members nominated by the Governor. These nominated members were intended to better represent the local people, including in its ranks Asian members. Consisting mostly of wealthy Asian business and professional leaders, they did not necessarily represent the collective will of the people, however. Beginning with just four members, it grew over the years, with Singaporean members increasingly dominating the council to the displeasure of politicians from Malacca and Penang. Despite obvious control by British subjects of European descent, there was little opposition towards the system from the local Asian population, mainly attributed to apathy. There were a few exceptions. Tan Cheng Lock, a member of the Executive Council who had previously opposed several decisions made by the Legislative Council (such as the Aliens Ordinance of 1933 which restricted immigration) as anti Chinese, called for popular representation through direct election, and for the number of non official members to be increased to a majority of the Legislative Council. Initiatives like these were unsuccessful, as there was little support from a society widely apathetic to local politics, with the Chinese population paying more attention towards growing their commercial and professional interests and in events which were occurring in China, fuelled largely by the rise in Chinese nationalist sentiments.
Тарату
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, 1946 жылғы Straits Settlements (тарату) заңы Straits Settlements-ты таратып жіберді, соның салдарынан Сингапур жеке Корольдік колониясы болды, ал Пенанг және Малакка Малайя Одағының құрамына кірді. Сингапур өздігінен қалғаннан кейін, кеңес оның отарлық үкіметінің заң шығару органына айналып, Сингапурдың Заң шығару кеңесі деп атала бастады.
After the World War II, the Straits Settlements (Repeal) Act, 1946 dissolved the Straits Settlements, with Singapore becoming a Crown colony in its own right, while Penang and Malacca became part of the Malayan Union. With Singapore left on its own, the council became the legislature of its colonial government and was renamed the Legislative Council of Singapore.