Карл Густав Ренскёльд: Швецияның әскери қолбасшысы және кеңесшісі

Кіріспе

Швед фельдмаршалы (1651–1722)

Карл Густав Рехншиёльд (6 тамыз 1651 – 29 қаңтар 1722) – швед фельдмаршалы (fältmarskalk) және корольдік кеңесшісі. Ол Швеция королі Карл XII-нің кеңесшісі және бас әскери кеңесшісі болды, сондай-ақ Кароль армиясының бас қолбасшысының орынбасары болды, оның біліміне және дамуына үлкен үлес қосты. Рехншиёльд швед Помераниясында өсіп, Лунд университетінде философ Самуэль фон Пуфендорфтан дәріс алды. 1673 жылы швед әскери қызметіне қабылданды және Скан соғысы кезінде Халмстад, Лунд және Ландскрона шайқастарына қатысты, онда ол подполковник және генерал-адъютант болып тағайындалды. Соғыстан кейін ол бірнеше полктің қолбасшысы, тоғыз жылдық соғыс кезінде герцог Фридрих IV-нің бақылаушысы және ұстазы, ал Сканияның генерал-губернаторы болды. Ұлы Солтүстік соғысында Карл XII-нің Кароль армиясын ұйымдастырудағы оң қолы болды және Хумлебекке қону, сондай-ақ Нарва, Дюна және Клишов шайқастарының жоспарларын жасады. 1706 жылы Фрауштадт шайқасында өзінің жеке армиясымен фельдмаршал Шуленбург басқарған саксон-ресейлік армияны күйретіп жеңді. Осы қызметтері үшін Рехншиёльд фельдмаршал және граф титулымен марапатталды. Карл XII-нің Ресейге қарсы жорығы кезінде Рехншиёльд Холочин шайқасында және Веприк қоршауында қолбасшылық етті, онда ауыр жарақат алды. Карл XII оқтан жарақаттанғаннан кейін Рехншиёльд 1709 жылы Полтава шайқасында швед армиясының бас қолбасшысы болды, бірақ армия шешуші жеңіліске ұшырады. Шайқас аяқталғаннан кейін Рехншиёльд Ресейде тұтқынға алынып, граф Карл Пайпермен бірге басқа швед тұтқындарына көмектесу үшін Мәскеуде басқару кеңсесін басқарды. 1718 жылы Рехншиёльд босатылып, Карл XII атып өлтірілгенге дейін Фредрикстен қоршауына келді. Кейіннен Рехншиёльд Швецияның батысында қолбасшылық қызметін атқарды және ескі шрапнель жарақатынан 1722 жылы қайтыс болды.

Count Carl Gustav Rehnskiöld (6 August 1651 – 29 January 1722) was a Swedish Field Marshal (fältmarskalk) and Royal Councillor. He was mentor and chief military advisor to King Charles XII of Sweden, and served as deputy commander in chief of the Carolean Army, an army he assisted both in its education and development. Rehnskiöld grew up in Swedish Pomerania and studied at Lund University under philosopher Samuel von Pufendorf. He entered Swedish war service in 1673 and participated with distinction in the Battles of Halmstad, Lund, and Landskrona during the Scanian War, where he was appointed Lieutenant Colonel and Adjutant General. After the war, he was commander of several regiments, observer and tutor to Duke Frederick IV during the Nine Years' War, and Governor General of Scania. In the Great Northern War he was Charles XII's right hand man in the operative organization of the Carolean Army and drafted the battle plans for the landing at Humlebæk and for the battles of Narva, Düna and Kliszów. In the Battle of Fraustadt in 1706, with his own independent army, he decisively defeated a Saxon Russian Army under the command of Field Marshal Schulenburg. For his services, Rehnskiöld was appointed Field Marshal and the title of Count. During Charles XII's campaign against Russia, Rehnskiöld was in command during the Battle of Holowczyn and the siege of Veprik, where he was severely injured. After Charles XII became incapacitated by a bullet wound, Rehnskiöld replaced him as commander in chief of the Swedish Army during the Battle of Poltava in 1709, where it suffered a decisive defeat. After the battle, Rehnskiöld became a prisoner of war in Russia and spent the years in captivity together with Count Carl Piper by running a management office in Moscow to assist the other Swedish prisoners of war. Rehnskiöld was exchanged in 1718 and arrived at the siege of Fredriksten just before Charles XII was shot to death. Rehnskiöld later served as commander in western Sweden and, suffering from an old shrapnel injury, died in 1722.

Балалық шағы мен білім (16511676)

Рейнскиольд 1651 жылдың 6 тамызында Швеция Помераниясындағы Стральсунд қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы – Померанияның үкімет кеңесшісі Гердт Антонисон Рейнскиольд (1610–1658), бастапқыда Кеффенбринк, және барон Йохан Адлер Салвиустың немересі Биргитта Торскескал (1655 жылы қайтыс болды). Карл Густав Рейнскиольд – Рейнскиольдтардың он бір баласының сегізіншісі болған. 1658 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Карл Густавтың екі ағасы мен екі апасы қалды. Гердт Рейнскиольдтың өлімінен бұрын жақын достары болған үкіметтік кеңесші Филипп Кристоф фон дер Ланкен және аймақтық кеңесші Йоахим Кухн фон Овстиен бес бауырласты қамқорлыққа алды. Бауырластар қаржылық қиындықтарға тап болды, бір жағынан Гердт өмірінің соңғы кезеңіндегі ақша мәселелеріне, екінші жағынан бес бауырлас пен Гердт Рейнскиольдтың үшінші әйелі және жесірі Анна Катарина Гарффелт арасындағы мұралық дауларға байланысты. Қамқоршылар оған Биргитта Рейнскиольдтың отбасылық зергерлік бұйымдарын және мұрадан 14 000 риксдалер берді. Соның салдарынан бауырластар қамқоршыларының оларға қалай қарағанына наразылық білдіріп, Швеция үкіметіне бірнеше шағым хаттарын жазды. Карл Густав Рейнскиольдтың қайын інісі Андерс Аппельман кейіннен бес бауырласты тәрбиелеуге белсенді қатысып, Карл Густав пен оның бауырларының білімін жалғастыруына қаражат бөлді. Карл Густав Рейнскиольд үйден оқыды және 20 жасында Лунд университетіне түсті. Мұнда ол теология, тарих, тіл және философияны оқыды. Ол тарихшы және философ Самуэль фон Пуфендорфтың лекцияларына қатысты, ол ынталы оқушыны байқап, жеке сабақтарды ұсынды. Пуфендорфтың әсері ұзаққа созылды. Рейнскиольд Пуфендорфтың «Еуропадағы ең маңызды патшалықтар мен мемлекеттер тарихына кіріспе» (франкфуртта тек 1682 жылы басылған) еңбегін қайта жазды, қолжазбаға Пуфендорфтың жеке түсініктемелерін қосты және оны өмірінің соңына дейін сақтады. Атты әскер полкіне оралғанда, бұл жолы рытмастер ретінде Рейнскиольд Лунд шайқасына қатысты. Шайқас кезінде оның эскадрилья командирі Линдхиельм жарақаттанғанда, Рейнскиольд оны алмастырып, эскадрильясын жауға қарсы бастап кетті. Карл XI Рейнскиольдтың батырлығына қатты таңғалып, оны майор шындығына дейін көтерді және Эрик Дальбергтің басшылығы мен қадағалауымен Бас штабтың генерал-адъютанты етіп тағайындады. 1677 жылдың мамырында швед армиясы Рённебергадан шегінгенде, ол ван және артқы күзетке кезекпен басшылық етіп, көптеген шайқастарға қатысты. Оның күш-жігерін Дальберг жоғары бағалады және Карл XI-нің қатысуымен Рейнскиольдты «армиядағы ең үміткер жас офицерлердің бірі» деп атады. Ландскрона шайқасында Рейнскиольд өзінің екі ротасымен бірге даттық элиталық бөлімшелермен қоршалып, өмірлік полктің шығындары шайқасқа қатысқан швед полктері арасында ең жоғары болды. 1677 жылдың 5 қарашасында 26 жасында Рейнскиольд подполковник болып тағайындалды. Ол Корольдіктің жесір атты әскер полкінің іс жүзіндегі командасын алды, өйткені оның командирі генерал Рутгер фон Ашберг басқа жердегі міндеттермен болды. Рейнскиольд Карл XI-нің бас әскери кеңесшісі және ұстазы болған фон Ашбергпен ұзақ жылдар бойы достық қарым-қатынаста болды және оны соғыс өнеріндегі ұстазы деп есептеді. Соғыстың соңғы екі жылында Рейнскиольд Норвегияның Бохуслендегі майданында қызмет етті және Бохус бекінісін қалпына келтіруге қатысты. Уддевалла бекінісінде ол даттық құтқару әрекетін тойтарды. 1690 және 1691 жылдары Нидерланд Республикасы Францияға қарсы соғысқа еріктілер алу үшін Швециямен келіссөздер жүргізді. Швеция патшасы 6000 адаммен қамтамасыз етті, ал Рейнскиольд патшаның батасымен 1691 жылдың жазында Нидерландыға барды. Ол үш ай бойы Гольштейн-Готторп князі Фредерикке әскери бақылаушы және әскери тәлімгер болып қызмет етті. Рейнскиольд Карл XI-ге король Вильгельм III және Ұлы Альянстың бірлескен операциялары және одақтас күштер арасындағы тәртіпсіздік туралы баяндады. 1693 жылы Швецияға оралғаннан кейін Рейнскиольд Сканиялық атты әскер полкінің полковнигі болды және 1696 жылы атты әскердің генерал-майоры болды. 1693 жылдың сәуір айында фон Ашберг қайтыс болғаннан кейін Рейнскиольд ескі үлестіру жүйесін жаңарту жұмысын аяқтады, Карл XI-нің бас әскери басқарушысы болды және тактика және білім беру мәселелерімен айналысты. Херревад аббаттығында және Льюнгбихедте ол полкі үшін ауқымды оқу шараларын ұйымдастырды және оны жақсы жабдықталған және тиімді күреске дайындады. Оның басшылығымен Сканиялық атты әскер полкі швед атты әскеріндегі үлгі полкіне айналды. 1697 жылы Карл XI қайтыс болғаннан кейін оның ұлы Карл XII таққа отырды. Жаңа король Рейнскиольдқа барондық шен берді, оны Сканияның генерал-губернаторы және атты әскердің генерал-лейтенанты етіп тағайындады. Сканияның генерал-губернаторы ретінде Рейнскиольд патшалық жерін өңдеу, орман шаруашылығы арқылы патшалықтың мүдделерін қорғады және күдікті жаман егістің алдында ашаршылыққа қарсы күресті. Ол провинцияның әскери үлестіруін аяқтады және Даниямен болашақ соғысқа қарай корольдіктің қорғану жоспарын жасауға міндеттелді. Данияның оңтүстігіндегі Гольштейн-Готторп герцогтығымен шиеленіскен қарым-қатынасы болды, ол Швециямен одақтас болды. Рейнскиольд Швеция империясының шекаралық провинциялары оның ең мықты қорғанысын құрайтынын жақтады; әр провинция өз үлестірілген полктерімен қорғалады. Шығыс провинциялары фин үлестірілген полктерімен және 100-ден астам тұрақты бекіністермен күшейтілді, олар тіркелген гарнизон полктерімен күзетілді. Корольдіктің сәтті қорғануы үшін швед флоты Балтық теңізінде басымдыққа ие болуы керек, әскерді тасымалдау және жабдықтау желісін сақтау үшін. Армияда драгун полктері жетіспегендіктен, Рейнскиольд жаңа полк құруға рұқсат сұрады және 1700 жылы Өмірлік драгун полкін құрды. Подполковник Гуго Йохан Гамильтон оның оң қолы болып тағайындалды. Рейнскиольд одан патшаның жанында күресетін элиталық бөлім жасағысы келді және ол тек материктік Швециядан алынған адамдардан құралуы керек еді. Сканияда Рейнскиольд Аллеруп және Торуп шаруашылықтарының иесі болды. Ол Сканиядағы ең ірі мүйізді мал жиынтығына ие болды; барлығы 112 жұп. 1705 жылы Магнус Стенбок оның генерал-губернаторлық лауазымына жаңадан тағайындалды. 1697 жылдың 17 қаңтарында Рейнскиольд Бергсколлегиумның ассесоры Йохан Функтың қызы Элизабет Функқа үйленді. Рейнскиольд осылайша Карл Магнус Стюарттың, оның әйелінің үлкен әпкесі Маргарета Функқа үйленген, туысы болды. 1699 жылы олардың қызы дүниеге келді, ол бір жасқа толмай қайтыс болды. Рейнскиольд Швециядан Улы Север соғысына қатысу үшін кетті және 1707 жылдың көктемінде Альтранштадт сарайында әйелімен қайта қосылды. Швеция империясының барлық үлестірілген полктері жұмылдырылып, Оңтүстік Швецияға аттандыруға бұйрық берілді. Тұрақты армия 77 000 адамнан тұрды, олардың 10 000-ы Норвегия шекарасына, ал 16 000-ы Данияға қарсы күресу үшін Сканияға жиналды. Рейнскиольд Сканиядағы армияның орналасуына қолбасшылық етті, кейін оған қолбасшылық етті және корольдің тікелей басшылығымен оперативтік штаб басшысы болып тағайындалды. Швецияның сыртқы істер министрлігі, Бенгт Габриельссон Оксенстьерна басшылығымен, Карл XII-ге Ливонияны құтқаруға кеңес берді, бірақ король Даниялық қауіпті алдымен жоюды жөн көрді және Рейнскиольд Оксенстьернаға корольдың шешімін жеткізді. Дания соғыстан шыққаннан кейін швед армиясы тамыздың соңында Балтық майданына тасымалдау үшін Сканияда қайта жиналды. Соған дейін Карл XII-ге Ресей әскерінің, патша Петр I басшылығымен, Эстониядағы стратегиялық маңызды швед бекінісі Нарваны қоршап алғаны туралы хабарланды. Швед армиясы К...

Rehnskiöld was born on 6 August 1651 in Stralsund in Swedish Pomerania. His parents were the government councillor of Pomerania, Gerdt Antoniison Rehnskiöld (1610−1658), originally Keffenbrinck, and Birgitta Torskeskål (died 1655), niece of Baron Johan Adler Salvius. Carl Gustav Rehnskiöld was the eighth of the Rehnskiölds' eleven children. After his father's death in 1658, Carl Gustav had two brothers and two sisters. The government councillor Philip Christoff von der Lancken and the regional councillor Joachim Cuhn von Owstien, both close friends to Gerdt Rehnskiöld before his death, received custody over the five siblings. The siblings suffered from financial hardship, partly due to Gerdt's money problems during the latter part of his life, and partly because of inheritance disputes between the five siblings and Gerdt Rehnskiöld's third wife and widow Anna Catharina Gärffelt. The guardians had granted her Birgitta Rehnskiöld's family jewelry and 14,000 riksdaler from the heritage. As a result, the siblings complained about their guardians' way of treating them and wrote several letters of complaint to the Swedish government. Carl Gustav Rehnskiöld's brother in law Anders Appelman later came to participate more actively in the upbringing of the five siblings, and gave funds to Carl Gustav's and his brothers' continued education. Carl Gustav Rehnskiöld undertook home education and entered Lund University at the age of 20. Here he studied theology, history, language and philosophy. He participated in lectures with historian and philosopher Samuel von Pufendorf, who took notice of the keen student and offered individual lessons under his tutelage. Pufendorf left a lasting impression. Rehnskiöld re wrote Pufendorf's work Einleitung zur Historie der vornehmsten Reichen und Staaten in Europa (printed in Frankfurt only in 1682), provided the manuscript with Pufendorf's personal comments, and kept it for the remainder of his life. Back in the Horse Life Regiment, this time as ryttmästare, Rehnskiöld participated in the Battle of Lund. After his squadron commander Lindhielm was wounded during the battle, Rehnskiöld replaced him and lead his squadron against the enemy. Charles XI was highly impressed by Rehnskiöld's bravery, promoting him on the battlefield to major and transferring him to be Adjutant General in the General Staff under Erik Dahlbergh's guidance and supervision. When the Swedish Army retreated from Rönneberga in May 1677, he alternately commanded the van and rearguards, participating in numerous skirmishes. His efforts won the praise of Dahlbergh, who called Rehnskiöld "one of the most promising young officers in the army" in the presence of Charles XI. In the Battle of Landskrona, Rehnskiöld, along with his two companies, was surrounded by Danish elite units, and the Life Regiment's casualties were the highest among the Swedish regiments participating in the battle. On 5 November 1677, Rehnskiöld was promoted to lieutenant colonel at the age of 26. He took effective command of the Queen Dowager of the Realm's Horse Life Regiment since its commander, General Rutger von Ascheberg, was commanded elsewhere. Rehnskiöld became a long standing friend to von Ascheberg, who was Charles XI's chief military advisor and mentor, and whom Rehnskiöld regarded as his teacher in the art of war. In the last two years of the war, Rehnskiöld served on the Norwegian front in Bohuslän and participated in the relief of Bohus Fortress, where his career came close to an abrupt end when he was fired upon by a fortified Norwegian force. At Uddevalla's redoubt, he was the main reason that a Danish relief attempt was repelled. During 1690 and 1691 the Dutch Republic negotiated with Sweden for volunteers to fight in the war against France. The Swedish King provided 6,000 men, and Rehnskiöld, with the King's blessing, traveled to the Netherlands in the late summer of 1691. For three months he served as a military observer and military tutor to Prince Frederick of Holstein Gottorp. Rehnskiöld reported to Charles XI on King William III and the Grand Alliance's joint operations, and the lack of discipline among the Allied forces. On his return to Sweden in 1693 Rehnskiöld received the colonelcy of the Scanian Cavalry Regiment; he was made major general of cavalry in 1696. After von Ascheberg's death in April 1693, Rehnskiöld came to finish his work of renewing the old allotment system, becoming Charles XI's chief military steward, and was employed in matters of tactics and education. In Herrevad Abbey and Ljungbyhed he organized extensive training activities for his regiment, and worked hard making it well equipped and combat effective. Under his tutelage, the Scanian Cavalry Regiment became a model regiment in the Swedish cavalry. When Charles XI died in 1697, he was succeeded by his son Charles XII. The new King granted Rehnskiöld the title of Baron, appointed him Governor General of Scania and lieutenant general of cavalry. As Governor General, Rehnskiöld asserted the Crown's interests in Scania through cultivation of crown land, forest management, and by counteracting a famine before a suspected bad harvest. He completed the province's military allotment and was tasked with setting the kingdom's plan of defense for a coming war with Denmark. Denmark had a tense relationship with the Duchy of Holstein Gottorp to the south, which was allied with Sweden. Rehnskiöld advocated that the border provinces of the Swedish Empire would constitute its strongest defense; each province would be defended by its own allotted regiments. The eastern provinces were reinforced with Finnish allotted regiments and over 100 permanent forts, guarded by enlisted garrison regiments. For the kingdom to have a successful defense the Swedish Navy must have dominion over the Baltic Sea, to provide troop transports and maintain supply lines. Since the army was short of dragoon regiments, Rehnskiöld implored permission to set up his own regiment through recruitment, and, in 1700, he founded the Life Dragoon Regiment. Lieutenant Colonel Hugo Johan Hamilton was appointed its second in command. Rehnskiöld wanted to make it an elite unit fighting at the King's side, and it would consist only of men from mainland Sweden. In Scania, Rehnskiöld was the owner of Allerup and Torup farms. He owned the largest collection of oxen in all of Scania; 112 pairs in total. He was succeeded as Governor General by Magnus Stenbock in 1705. On 17 January 1697, Rehnskiöld married Elisabeth Funck, daughter of the assessor in Bergskollegium Johan Funck. Rehnskiöld was thus brother in law to Carl Magnus Stuart, who was married to his wife's older sister Margaretha Funck. In 1699, a daughter was born to the couple, who died before she was one year old. Rehnskiöld then left Sweden to embark on the Great Northern War, reuniting with his wife on the spring of 1707 in the castle of Altranstädt. Throughout the Swedish Empire the allotted regiments were mobilized and ordered to march to southern Sweden. The standing army consisted of 77,000 men, of which 10,000 were sent to the Norwegian border and 16,000 were gathered in Scania to fight against Denmark. Rehnskiöld was commander of the army's deployment in Scania, which he later commanded, and was appointed leader of the operational army headquarters, serving directly under the King. The Swedish ministry of foreign affairs, under Bengt Gabrielsson Oxenstierna, advised Charles XII to relieve Livland, but the King chose to first avert the Danish threat, and Rehnskiöld passed the King's decision to Oxenstierna. Following Denmark's withdrawal from the war, the Swedish Army reassembled in Scania at the end of August to be transported to the Baltic front. Shortly before, Charles XII was informed that Russian troops under Tsar Peter I had besieged the strategically important Swedish outpost of Narva in Estonia. The Swedish Army were shipped from Karlshamn to Pernau in Estonia on early October. Once informed about the Swedish landing, Augustus II ordered his troops to abandon the siege of Riga. With another threat stopped for the time being, Charles XII and Rehnskiöld left Pernau on 16 October and arrived at Reval on 25 October. At Wesenberg, east of Reval, Charles XII gathered all available Swedish units, a total of about 11,000 men. On 13 November the Swedish main army broke up and marched towards Narva. Many officers considered this venture too risky, since the Russian siege army was rumoured to number about 80,000 and the Swedish Army lacked supplies and reinforcements. After skirmishes with Russian reconnoitres the Swedes arrived at the outskirts of Narva on 20 November. Through reconnaissance the Swedes learned that the Russians, who were about 30,000 strong, had built a fortification system that stretched in a semicircle between the north and south sides of the city. Together with Quartermaster Lieutenant General Gerdt Ehrenschantz and artillery commander Johan Siöblad, Rehnskiöld drafted a simple battle plan that was never written on paper. The Swedes would attack with two columns, consisting of both infantry and cavalry, against the central part of the fortification line. Each column would then move to the south and north along the line and roll up the Russian defense so that the Russian Army would be trapped in two pockets against the Narva River. The Swedish artillery would support their advance. Rehnskiöld himself took charge of the left column while general Otto Vellingk commanded the right. Rehnskiöld's column was split into two groups, one under Major General Georg Johan Maidel and the other under Colonel Magnus Stenbock. In the afternoon of 20 November, the two Swedish columns advanced towards the Russian line. The Swedes, hidden by a heavy snowstorm that blew directly into the eyes of the Russians, breached the fortifications, causing a violent massacre and panic among the Russian troops. After a wild rout the Russian Army chose to surrender, and after negotiations were allowed to withdraw back to Russia. The Russians lost about 9,000 men during the battle, and their entire command was captured, while the Swedish casualties were estimated to be around 1,900 men. Peter I himself was not present at the battle, since he handed over the command of his army to Duke Charles Eugène de Croÿ, who became a prisoner of war. Many European nations were greatly impressed with the Swedish victory and congratulated the King and his army. Magnus Stenbock later praised Rehnskiöld for his efforts during the battle:

This is God's work alone, and if anything human had any part of it, it was the firm, immovable resolution once made by His Majesty, and the ripe dispositions of Lieutenant General Rehnskiöld against the intent of others, which were done honestly. I can truly declare him general. Grant him life under God, he will be a great Captain, so much more as he is an honorable and faithful friend, adored by the whole army. I have so much more reason to venerate him, who through his instigation that day I came to command on the most difficult side as Major General, of which I have the pleasure to call myself.

Польшадағы науқан

Негізгі швед әскері Dorpat қаласының сыртында және қираған Laiuse қамалында қыстады. Көктемде әскерді Швеция материгінен келген полктер күшейтіп, саны 24 000 адамға жетті. Маусым айында әскер бөлініп, оңтүстікке қарай Ригаға жорық жасап, Август II және оның 38 000 сарбаздан тұратын саксон-ресейлік әскеріне шабуылдады. 7 шілдеде швед әскері Риганың алдында тұрды, ал Карл XII және Рейнскиолд Дюна өзенін қаланың жанынан кесіп өтуді жоспарлады. Август II әскерін өзен бойында бекітті, бірақ шведтер Кокнесе немесе Ригадан өтетініне сенімді болмады және күштерін бөлуге шешті. Рейнскиолд Карл Магнус Стюарт пен Эрик Дальбергпен бірге шайқас жоспарын жасады. Дальбергке Рига маңында десанттық қайықтарды табу және қарсы жағалауға шығу үшін жаяу әскер бөлімдерімен жүзуге арналған батареялар салу тапсырылды. Дальберг ат әскерін өзеннен өткізу үшін жүзуге арналған көпір салдырып, сакс әскерін қуып жететін болды. Кавалерия Рейнскиолд, ал жаяу әскерге генерал-лейтенант Бернхард фон Ливен және король басшылық етті. Дюна операциясында Август II-ні жеңе алмаған Карл XII, Август әскерін жеңу үшін Польша аумағында әскери науқан жүргізуді және Ресейге қарсы шабуылға дайындалу үшін өзінің тылын сақтандыруды шешті. 1702 жылдың шілдесінде Карл XII және оның негізгі әскері Август II-ні Краковтың солтүстік-шығысындағы Клишов ауылында қуып жетеді. Ол Август II-ге шабуыл жасауға асықты, бірақ Рейнскиолдтың кеңесімен 8 шілдеде келген генерал-лейтенант Карл Морнердің дивизиясын күтті. Осы уақытта Август поляк кавалериясын күтті, ол келесі күні келді. Рейнскиолд генерал-лейтенанттар Бернхард фон Ливен және Якоб Спенспен бірге шайқас жоспарын жасады. Августтың 24 000-ға жуық саксон-поляк әскері Нида өзенінің жағасындағы тығыз орман мен кең батпақтармен қоршалған еді. Артиллерия екі қанаттың арасында, ал саксон орталығы артиллерияның артында орналастырылды. Швед әскері 12 000 сарбаздан тұрды. Негізгі швед күштері саксондық майданға параллель қозғалып, саксон оң қанатына қарай қанаттық маневр жасады. Рейнскиолд басқаратын швед оң қанаты сакстардың маршалы Адам Генрих фон Штайнау басқаратын майдангерлік шабуылға қарсы қорғанысқа шықты, сакс әскерлері шведтердің негізгі күшін кері қайтару үшін қайта топтасуға уақыт таба алмастан бұрын. 9 шілде күні таңертең швед әскері саксондық майданға қарай жылды. Польшалық кавалерия шведтердің сол қанатына шабуыл жасағанда және шведтердің негізгі күшін қоршауға қауіп тудырғанда, шведтер поляк кавалериясына қарсы қайта топтасуға мәжбүр болды және оны жеңіске жете алды. Рейнскиолд әскерлеріне шаршылар құруға бұйрық беріп, Штайнаудың майдангерлік шабуылына қарсы тұрып, оның әскерлерін кері шегінуге мәжбүр етті. Шведтердің негізгі күштері саксон лагеріне еніп, саксондық артиллерияны бақылауға алып, саксон орталығын қоршауға айналдырды. Август II кері шегінуге мәжбүр болды, ал шведтердің жоғалтулары 1 100 адамға бағаланды. Қайтыс болғандардың арасында Рейнскиолдтың жүрегі ауырған інісі Франс Антон Рейнскиолд, ол өмір сақшыларының капитаны, және шведтердің сол қанатын шабуылда басқарған Хольштейн-Готторп герцогы Фредерик IV болды. Карл XII Август II-нің кері шегінген әскерін қуып жете алмады, ал Август II-нің жеңілісі тағы да шешуші болмады, өйткені ол кері шегіп, жаңа әскерлерді ұйымдастыра алды. Нәтижесінде Карл XII және негізгі швед әскері Польша айналасында Август II-нің поляк ресурстарын және оның саксондық бөлімін жою үшін әрекет етті, сонымен қатар Август II-ге қарсы шыққан Польшадағы түрлі дворяндық топтарды оны тақтан түсіруге көндірді. 1702 жылдың желтоқсанында Рейнскиолд төрт жаяу әскер және тоғыз атлы полкпен, шамамен 10 000 сарбаздан тұратын жасаққа тағайындалды, ол швед әскерінен тәуелсіз жұмыс істеді. Оған Варшавадағы түрлі дворяндық топтар арасындағы келіссөздерді қамтамасыз ету және Торн қаласын қоршап тұрған швед әскерлерін қамтамасыз ету үшін жақын маңдағы ақша мен азық-түлік жинау міндеті жүктелді. Ол Пиотрков Трибуналскидің жанында штаб-пәтерді құрды, ал оның әскерлері негізінен Ұлы Польшаның әртүрлі жерлерінде орналасты, онда ол Август II үшін күресетін дворяндық топтарға мұқият назар аударды. Патшалық штабта болған кезде Рейнскиолд генерал-майор Арвид Аксель Мардефелтпен команда алмасты. 1703 жылдың сәуірінде Рейнскиолд кавалерия генералына көтерілді, ол поляк дворяндық топтарымен келіссөздер жүргізу кезінде оның беделін арттырды, олардың арасында князь Яков Людовик Собеский, магнат Ероним Августин Любомирский және кардинал Михал Стефан Радзиевский болды. 1704 жылдың ақпанында Варшава конфедерациясы жиналып, Август II-ні Польша патшасы лауазымынан алуға келісті, өйткені ол корольдіктегі ықпалын жоғалтқан еді. Рейнскиолд олардың кеңестерін қамтамасыз ету және Август II әскерлерінің шығысқа қарай жылжуына жол бермеу міндетін алды. Рейнскиолд 3 ақпанның 1706 жылы түскі уақытта шабуыл сигналын берді. Фрауштадт шайқасы екі швед қанаты ортадан жылдам жылдамдықпен жылдамдауымен басталды, бұл швед шайқас шегін қисайтып, Шулленбургты әлсіздік белгісі деп қабылдады. Алайда, швед қанаттары саксондық қанаттарға шабуыл жасап, олардың кавалериясын ығыстырды. Швед қанаттары саксон-ресейлік орталықты қоршап алып, оны күйретуге мәжбүр етті, Шулленбургті шегінуге мәжбүр етті. Шулленбург өзі қашуға үлкерді, бірақ оның әскерінің көп бөлігі швед кавалериясымен қырғынға ұшырады, ал қалғандары қоршалып алынды және тұтқынға алынды. Екі сағаттық шайқастан кейін Шулленбург әскерінен 7 377 адам қаза тауып, 7 300 мен 7 900 аралығы тұтқынға алынды, олардың шамамен 2 000-ы жараланған. Рейнскиолд әскерінен 400 адам қаза тауып, 1 000-ы жараланған. Көптеген саксон тұтқындары кейін швед әскерінде жұмыс істеді және баварлық полк пен француз және швейцарлық батальондарды құрды. Рейнскиолдтың аты кейін шайқастан кейін болған деп хабарланған қырғынмен байланысты болды. Лейтенант Йоахим Маттиæ Лит және полковник Нильс Гилленстернаның куәлігіне сәйкес, Рейнскиолд 500-ге дейін ресейлік әскери тұтқындарды қырғынға ұшыратуға бұйрық берді. Бірнеше күннен кейін Левенхаупт Пиперге, содан кейін Рейнскиолдқа олардың араздасуын аяқтауды ұсынды, осылайша олардың антагонизмі басқа швед офицерлеріне әсер етпес үшін. Швед генералдары мен полковниктерінің қатысуымен Рейнскиолд пен Пипер дауларын шешті. Екеуі де Мәскеуде қалды және швед тұтқындарына көмектесу және олардың мүдделерін қамтамасыз ету үшін ынтымақтастық орнатты. Ресей билігінің келісімімен олар қалаға басқару кеңсесін құрды, барлық байланыс швед билігімен осы кеңсе арқылы жүргізілді. Олар Стокгольмдегі мемлекеттік қазынадан жіберілген қаражат арқылы швед тұтқындарына көмектесу үшін көп еңбек етті, бірақ жылдар өте келе осы трансферлер азайып бара жатты. Өз елдеріндегі тұтқындарына швед билігінен қолдау көрсетілмегендіктен, Рейнскиолд пен швед офицерлері 1714 жылы патшадан жәрдем сұрауға мәжбүр болды. Алайда, патша Санкт-Петербургтегі Сенат алдында Рейнскиолд пен Пипердің бұрынғы бейтараптығы үшін жаза ретінде швед офицерлерінің өмір сүру жағдайын нашарлатуға шешім қабылдады, онда өш алу шараларына мәжбүр ету үшін қол қою талап етілді. швед командирі Нильс Штромберг пен ресейлік генерал Адам Вейде арасындағы айырбас актісі, олардың билігі жоқ мәселе. Ресей патшасының Ресейдегі швед тұтқындарына қатысты ұсталған тәртіп туралы есептерге наразылығы осы шешімге ықпал етті. Пипер Шлиссельбург бекінісінде түрмеге жабылды, онда ол ауырып 1716 жылы қайтыс болды. Рейнскиолд басқару кеңсесін өзі басқаруға мәжбүр болды. ...

The main Swedish army overwintered outside the town of Dorpat and the dilapidated Laiuse Castle. In the spring, the army was reinforced by regiments from the Swedish mainland, raising their numbers to 24,000 men. In June the army broke up and marched south to Riga to attack Augustus II and his combined Saxon Russian army, which was estimated to 38,000 men. On 7 July the Swedish main army stood outside Riga, and Charles XII and Rehnskiöld planned to cross the Düna river right next to the city. Augustus II entrenched his troops along the river, but they were uncertain whether the Swedes were going to cross at Koknese or Riga, and decided to split their forces. Rehnskiöld drafted the battle plan together with Carl Magnus Stuart and Erik Dahlbergh. Dahlberg was tasked to obtain landing boats near Riga and construct floating batteries, embarked by infantry units that would land on the opposite beach and establish a bridgehead. A floating bridge had been constructed by Dahlbergh to transfer the cavalry across the river and pursue the Saxon troops. The cavalry was commanded by Rehnskiöld, while the infantry was commanded by the King accompanied by Lieutenant General Bernhard von Liewen. Having failed to defeat Augustus II in the Düna operation, Charles XII decided to carry out a military campaign on Polish territory to defeat Augustus' army, and secure his own back for an attack against Russia. In July 1702, Charles XII and his main army caught up with Augustus II at the village of Kliszów northeast of Kraków. He was eager to attack Augustus II, but on Rehnskiöld's advice, waited for reinforcements from Lieutenant General Carl Mörner's division, which arrived on 8 July. At the same time, Augustus waited for the Polish cavalry, which arrived the following day. Together with Lieutenant Generals Bernhard von Liewen and Jakob Spens, Rehnskiöld drafted the battle plan. Augustus had around 24,000 Saxon Polish troops covered by dense forest and vast swamps on the Nida river. The artillery was stationed at a height between the two wings, while the Saxon center was placed behind the artillery. The Swedish Army consisted of 12,000 troops. The main Swedish force would move parallel to the Saxon front line and perform a flanking maneuver towards the Saxon right wing. The Swedish right wing, led by Rehnskiöld, would defend itself against the Saxon frontal assault, led by Field Marshal Adam Heinrich von Steinau, before the Saxon troops had the time to regroup in order to repel the Swedish main force. On the morning of 9 July, the Swedish troops advanced towards the Saxon front line. When the Polish cavalry began to attack the Swedish left wing and threatened to surround the main Swedish force, the Swedes were forced to regroup to face the Polish cavalry and managed to rout the cavalry. By ordering his troops to form squares, Rehnskiöld successfully resisted Steinau's frontal attack, whose troops were forced to withdraw. The Swedish main forces advanced into the Saxon camp, took control of the Saxon artillery, and threatened to encircle the Saxon center. Augustus II was forced to withdraw, and lost about 4,000 men, with Swedish losses were estimated at 1,100 men. Among the dead was Rehnskiöld's nephew Frans Anton Rehnskiöld, who was Captain of the Life Guards, and Frederick IV, Duke of Holstein Gottorp, who commanded the Swedish left wing in their attack. Charles XII failed to hunt down Augustus II's retreating army and Augustus II's defeat was once again not decisive, as he was able to withdraw and organize new troops. As a result, Charles XII and the main Swedish army operated around Poland to destroy Augustus II's Polish resources and his Saxon division, while also persuading various nobility factions in Poland who opposed Augustus II to depose him as King. In December 1702 Rehnskiöld was commissioned with four infantry and nine cavalry regiments, about 10,000 men, operating independently from the Swedish main army. He was tasked with securing the negotiations between the various noble factions in Warsaw, and to collect money and food from the immediate vicinity to supply the Swedish troops besieging the city of Thorn. He established headquarters near Piotrków Trybunalski, while his troops were mostly stationed in different locations in Greater Poland, where he kept a watchful eye towards the nobility factions fighting for Augustus II. During his debriefings to the royal headquarters, Rehnskiöld exchanged command with Major General Arvid Axel Mardefelt. In April 1703 Rehnskiöld was promoted to General of cavalry, elevating his prestige during his negotiations with the Polish nobility factions which included Prince James Louis Sobieski, magnate Hieronim Augustyn Lubomirski and Cardinal Michał Stefan Radziejowski. In February 1704 the Warsaw Confederation congregated and agreed to depose Augustus II as King of Poland, since he had lost much of his influence in the kingdom. Rehnskiöld was given the task of securing their deliberations and preventing the troops of Augustus II from advancing eastwards. Rehnskiöld gave the attack signal at noon on 3 February 1706. The battle of Fraustadt began with the two Swedish wings advancing faster than the center, making the Swedish battle line curved, which Schulenburg perceived as a sign of weakness. The Swedish wings, however, charged the Saxon flanks and drove off their cavalry. The Swedish wings encircled and enclosed the Saxon Russian center, which soon disintegrated, forcing Schulenburg to retreat. Schulenburg himself managed to escape, but large parts of his army were cut down by the Swedish cavalry and the remnants were surrounded and captured. After two hours of battle, 7,377 men from Schulenburg's army had been killed and between 7,300 and 7,900 were taken prisoner; among these, about 2,000 were wounded. Of Rehnskiöld's troops, 400 were killed and 1,000 were wounded. Many of the Saxon prisoners were subsequently employed in the Swedish Army and formed a Bavarian regiment and a French and a Swiss battalion respectively. Rehnskiöld's name was later tied to a massacre that was purported to have occurred shortly after the battle. According to testimony from a Lieutenant Joachim Matthiæ Lyth and Lieutenant Colonel Nils Gyllenstierna, Rehnskiöld ordered the massacre of up to 500 Russian prisoners of war. A few days later Lewenhaupt proposed, first to Piper and later to Rehnskiöld, that they should reconcile so that their hostile relationship would not affect the other Swedish officers. In the presence of Swedish generals and colonels, Rehnskiöld and Piper settled their differences. Both remained in Moscow and established a collaboration to help the Swedish prisoners of war and satisfy their interests. With the approval of the Russian authorities they established a management office in the city, through which all contact with the Swedish authorities was routed. They worked hard to raise money for the Swedish prisoners through funds sent from the State Treasury in Stockholm; however, over the years these transfers became increasingly sporadic. Due to the lack of support from the Swedish authorities for their captured countrymen, Rehnskiöld and the Swedish officers were forced to request allowances from the Tsar in 1714. However, the Tsar decided to exacerbate the conditions of subsistence for the Swedish officers as a punishment for Rehnskiöld's and Piper's earlier inflexibility before the Senate in Saint Petersburg, where threats of reprisals were required to compel them to sign the exchange act between the Swedish Commandant Nils Stromberg and the Russian General Adam Veyde, a matter in which they had no authority. The Tsar's resentment over reports of the treatment of Russian prisoners of war in Sweden was a contributing factor to this decision. Piper was imprisoned in Shlisselburg Fortress, where he fell ill and died in 1716. Rehnskiöld was forced to take care of the management office by himself. He wrote letters of complaint to the Swedish authorities regarding the misery of the Swedish prisoners around Russia. With the rapid spread of pietism among the prisoners Rehnskiöld formed an ecclesiastical board in Moscow, from which captive chaplains were sent out to the Swedish prison camps. Rehnskiöld himself decided the biblical texts for the four set days for intercession. My God knows what anxiety I have been carrying around during this long captivity, and noticed me being far away from Your Majesty's gracious eyes, and my most sincere courtship. But my only concern and work has been to serve the other unfortunate poor prisoners, those I supported from my poor estate, that is nowadays almost empty, and from time to time I must expect an unruly misfortune falling over me, because my protests rush back to me. Your Most Gracious Majesty, I thus pray that You do not keep Your gracious hand away from me, so that I may not perish in this misery, but with Your gentleness, the one I always enjoyed undeservedly, save me from this danger. After a long time without any effort from the Swedish side, the matter of getting Rehnskiöld exchanged from captivity was raised in the spring of 1718, when Russia commenced peace negotiations with Sweden in Lövö village on Vårdö in Åland. Rehnskiöld came to be involved in the matter of succession in Sweden on the initiative of Georg Heinrich von Görtz from Holstein Gottorp, who had served as Swedish "grand vizier" since 1716 and was responsible for the peace talks. Charles XII had no heirs, so Görtz wanted Rehnskiöld on his side to strengthen his own position in the Holstein Party, in which Görtz held great influence. Görtz and his party wanted to make Charles Frederick, Duke of Holstein Gottorp heir to the Swedish throne, in order to counteract the pressure from the Hessian party, whose choice for heir to the throne was landgrave Frederick of Hesse Kassel, Prince consort to Charles XII's sister Princess Ulrika Eleonora. After pressure from the Swedish side, Peter I gave the order on 17 September to send Rehnskiöld to Lövö, where he would be exchanged with Major General Ivan Trubetskoy and Count Avtonom Golovin. Rehnskiöld arrived at Lovö on 14 October, where he entrusted Görtz's secretary, Andreas Stambke, to convince Charles Frederick to marry a daughter to Peter I in order to bolster relations between Sweden and Russia. On 30 October the exchange was finalized and Rehnskiöld was finally released.