АҚШ-тағы Treatment Advocacy Center ұйымы – ауыр психикалық аурулармен күресуге арналған коммерциялық емес ұйым. АОТ, мәжбүрлеу емдері, психиатриялық көмек туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың коммерциялық емес ұйымы
U. S. non profit organization
Емдеуді қолдау орталығы (TAC) – АҚШ-тың коммерциялық емес ұйымы, Вирджиния штатының Арлингтонында орналасқан. 1997 жылы бастапқыда NAMI емдеу іс-қимыл орталығы ретінде жарияланды. Кейіннен TAC-ті психиатр Э. Фуллер Торри басқарды және ұйым өз миссиясын "ауыр психикалық ауруларды уақтылы және тиімді емдеуге кедергі келтіретін факторларды жоюға бағытталған" деп белгілейді. Ұйым психикалық ауру диагнозы қойылған адамдарға қатысты заңмен міндетті амбулаториялық көмек көрсету немесе амбулаториялық міндеттемелерге байланысты ұсынылған заңдар, саясаттар және тәжірибелермен танымал (бұл көмекке қатысты амбулаториялық емдеу, AOT деп те аталады). Ұйым өздерінің басқа маңызды мәселелерін "аногнозия, емдемеудің салдары, психикалық ауруды қылмыстық қылық ретінде қарастыру, психиатриялық төсек орындарының жетіспеушілігі, мемлекеттік қызметтерге кететін шығындар, зорлық-зомбылық және психикалық ауру" деп атап көрсетеді. Психикалық денсаулықты қолдаушылар TAC-ті мәжбүрлеуді және күштеп емдеуді қолдағаны үшін сынайды.
The Treatment Advocacy Center (TAC) is a U. S. non profit organization based in Arlington, Virginia, originally announced as the NAMI Treatment Action Centre in 1997. The TAC was subsequently directed by psychiatrist E. Fuller Torrey and identifies its mission as "dedicated to eliminating barriers to the timely and effective treatment of severe mental illness". The organization is most well known for proposed laws, policies, and practices regarding legally compelled outpatient services or outpatient commitment for people diagnosed with mental illness (also known as assisted outpatient treatment, AOT). The organization identifies its other key issues as "anosognosia, consequences of non treatment, criminalization of mental illness, psychiatric bed shortages, public service costs, violence and mental illness". Advocates for mental health have criticized TAC for endorsing coercion and forced treatment.
Тарих
TAC веб-сайтына сәйкес, Э. Фуллер Торри 1998 жылы Психикалық аурулар жөніндегі ұлттық альянстың (NAMI) тармағы ретінде Емдеуді қолдау орталығын құрған, бірақ басқа дереккөздер бастапқы атауы NAMI Емдеу іс-қимыл орталығы болғандығын көрсетеді. Ол кездегі NAMI директоры Лори Флинн баспасөз хабарламасында былай деді: "Ми зерттеулері мен емдеу саласындағы керемет прогресске қарамастан, осы заманда көптеген адамдарның мұңайып, көмексіз қалғаны ұлттық ұят". TAC бастапқы қаржылық қолдауды Стэнли медициналық зерттеу институтының негізін қалаушылары Теодор және Вада Стэнлиден алды; TAC жеке атқарушы директор мен кеңесі бар серіктес ұйым ретінде құрылды. Ұйым, коммерциялық емес ұйым болып табылатын Стэнли медициналық зерттеу институтының қаржысымен жұмыс істейді, ол АҚШ-та екіполярлы бұзылу және шизофренияны зерттеуді қаржыландырады. Торри қазіргі уақытта Емдеуді қолдау орталығының басқарма мүшесі және Стэнли медициналық зерттеу институтының атқарушы директоры. Дереккөздерге сәйкес, Торри мен NAMI арасындағы қарым-қатынас нашарлаған, және 2012 жылы жақтастар Торридің TAC-қа қатысуы мен мәжбүрлі емдеуді қолдауына наразылық білдіргеннен кейін ол NAMI-дың ұлттық конвенциясына шақырылмай қалды.
Although according to the TAC website, E. Fuller Torrey founded the Treatment Advocacy Center in 1998 as an offshoot of the National Alliance on Mental Illness (NAMI), other sources indicate that the original name was the NAMI Treatment Action Center. Laurie Flynn, the NAMI director at the time, stated in a press release, "It's a national disgrace that, in this age of remarkable progress in brain research and treatment, so many individuals are left out in the cold". TAC received initial financial support from Theodore and Vada Stanley, founders of the Stanley Medical Research Institute; TAC was founded as an affiliate organization with a separate executive director and board. The organization operates with funding from the affiliated Stanley Medical Research Institute, a non profit organization which provides funding for research into bipolar disorder and schizophrenia in the United States. Torrey is currently a member of the Treatment Advocacy Center's board and is executive director of the Stanley Medical Research Institute. The relationship between Torrey and NAMI seemed to sour according to sources, with Torrey being disinvited from NAMI's national convention in 2012 after advocates protested his TAC involvement and promotion of outpatient commitment.
Қаржыландыру
Емдеуді қолдау орталығының демеушілері Дэвид Базуцки және National Life Group.
Donors to the Treatment Advocacy Center include David Baszucki and National Life Group.
Дау
TAC-тің заңмен міндетті емделуге басымдық беруіне басқа да әлеуметтік қорғау ұйымдары қарсы тұрады. Базелон психикалық денсаулық заңдары орталығы мәжбүрлі емдеу туралы мәлімдемесінде былай дейді: "Мәжбүрлі емдеу – құқықтардың ауыр бұзушылығы ғана емес, сонымен қатар нәтижесіз болады. Өзін-өзі билеуден айырылу қаупі адамдарды көмекке жүгінуден тоқтатады. Мәжбүрлеу емдеушілік қарым-қатынасты және ұзақ мерзімді емделуді құртады". Ұлттық психикалық денсаулықты қалпына келтіру коалициясының негізін қалаушы Дэниел Фишер амбулаториялық міндеттемелі емдеуді 1940-50 жылдардағы жаппай мекемелендіруге алып баратын "қауіпті жол" деп сипаттады.
TAC's major focus on legally mandated treatment is opposed by other advocacy groups. The Bazelon Center for Mental Health Law in a statement on forced treatment states "not only is forced treatment a serious rights violation, it is counterproductive. Fear of being deprived of autonomy discourages people from seeking care. Coercion undermines therapeutic relationships and long term treatment." Daniel Fischer, founder of National Coalition for Mental Health Recovery, described outpatient commitment as "a slippery slope" back to the kind of mass institutionalization seen in the 1940s and '50s".