Вирокин: Вирустың иммундық жүйеге әсер ететін протеиндері
Virokine
Вирокин – ірі ДНҚ вирустарының иммундық жүйенің жұмысын бұзатын протеиндері. Автоиммундық ауруларға емдік әсері болуы мүмкін. Вирустық иммуномодуляция.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Вирокиндер – кейбір ірі ДНҚ вирустарымен кодталған, жас ұяшық бөліп шығаратын және жас иесінің иммундық жүйесінен қашуға көмектесетін ақуыздар. Егер мұндай ақуыздар цитокиндерге, өсу факторларына немесе комплементті реттеушілерге ұқсас болса, олар вирокиндер деп аталады; ал егер ақуыздар жасушалық рецепторларға ұқсас болса, кейде вирурецептор термині қолданылады. Вирустық кодталған иммуномодуляциялық ақуыздардың үшінші класы цитокиндерге тікелей байланысатын ақуыздардан тұрады. Осы ақуыздардың иммуномодуляциялық қасиеттеріне байланысты, олар аутоиммундық ауруларды емдеуде пайдалы болуы мүмкін деп саналады.
Virokines are proteins encoded by some large DNA viruses that are secreted by the host cell and serve to evade the host's immune system. Such proteins are referred to as virokines if they resemble cytokines, growth factors, or complement regulators; the term viroceptor is sometimes used if the proteins resemble cellular receptors. A third class of virally encoded immunomodulatory proteins consists of proteins that bind directly to cytokines. Due to the immunomodulatory properties of these proteins, they have been proposed as potentially therapeutically relevant to autoimmune diseases.
Механизм
Иммундық сигналды вирукиндердің бұзу механизмі – қожайынның сигналдық молекулаларының олардың мақсатты рецепторларымен байланысуын бәсекелестік тежеу арқылы жүзеге асады деп есептеледі. Вирокиндер қожайын рецепторларындағы байланыс орындарын алып, сигналдық молекулалардың кіруін қысқартады. Вироцепторлар қожайын рецепторларын имитациялап, сигналдық молекулаларды нысаналарын табудан ауыртады. Цитокин байланыстыратын ақуыздар цитокиндерді байланыстырып, оқшаулайды, осылайша олардың рецепторлармен өзара әрекеттесетін байланыс бетін жабады. Бұл қожайынның иммундық жауабын әлсіретіп, бұрмалайды. 1990 жылдардың басында иммундық ақуыздармен реттілік гомологиясы бар вирустық кодталған ақуыздар туралы бірнеше хабарламалар пайда болды, одан кейін сібір қымылы мен вакцина вирустарының маңызды иммундық реттеуші IL1B-ге тікелей араласуы туралы хабарламалар жарияланды. Алғашқы анықталған вирукин – миксома вирустарында кездесетін эпидермалық өсу факторына ұқсас ақуыз болды. Вирокиндерге қатысты алғашқы жұмыстардың көп бөлігі вакцина вирусымен байланысты болды, ол жақын жасушалардың көбеюін ынталандыратын және қабынуға әкелетін қосымша иммундық белсенділікті бөлетін ақуыздарды шығарады. Ұқсас байқаулар герпес вирусы тұқымдасында да жасалды; мысалы, Эпштейн-Барр вирусы адам интерлейкин 10-мен жоғары реттілік сәйкестігі бар интерлейкин ақуызын кодтайды, бұл оның жақындағы эволюциялық тегін көрсетеді.
The primary mechanism of virokine interference with immune signaling is thought to be competitive inhibition of the binding of host signaling molecules to their target receptors. Virokines occupy binding sites on host receptors, thereby inhibiting access by signaling molecules. Viroceptors mimic host receptors and thus divert signaling molecules from finding their targets. Cytokine binding proteins bind to and sequester cytokines, occluding the binding surface through which they interact with receptors. The effect is to attenuate and subvert host immune response. The early 1990s saw several reports of virally encoded proteins with sequence homology to immune proteins, followed by reports of the cowpox and vaccinia viruses directly interfering with key immune regulator IL1B. The first identified virokine was an epidermal growth factor like protein found in myxoma viruses. Much of the early work on virokines involved vaccinia virus, which was discovered to secrete proteins that promote proliferation of neighboring cells and block complement immune activity leading to inflammation. Similar observations have been made in the herpesvirus family; for example, Epstein Barr virus encodes an interleukin protein with high sequence identity to the human interleukin 10, suggesting a recent evolutionary origin.