Э.У. Свантон: Англиялық крикет журналисі және комментаторы

Кіріспе

Ағылшын крикет журналисі (1907–2000)

ағылшын микологы және мұражай кураторы

Эрнест Уильям "Джим" Свантон (11 ақпан 1907 – 22 қаңтар 2000) – ағылшын журналисі және авторы, ең көп танылғаны крикет туралы жазушы және комментатор ретінде, E. W. Swanton әріптерімен. Ол The Daily Telegraph газетінде спорт журналисі және 30 жыл бойы BBC радиосында хабаршы болып жұмыс істеді. Ол "Тест матч спец" бағдарламасының тұрақты комментаторы болды, оны ерекше, "жемісті" дауысымен оңай тануға болады. 1970 жылдары жұмыстан шыққаннан кейін де, ол 2000 жылы қайтыс болғанға дейін кейбір мақалалар мен бағандарды жазуын жалғастырды.

Ерте өмір

Свантон Лондонның оңтүстігіндегі Форест-Хилл қаласында, қор брокері Уильям Свантон мен ағылшын әйелге үйленген соң атын Уолтерстен Уолтерске өзгерткен неміс саудагерінің қызы Лилиан Эмилидің үш баласының жалғыз ұлы және үлкені ретінде дүниеге келді. Ол ірі денелі сәби болғандықтан, оны ерте балалық шағынан бастап "Джамбо" деген сөздің қысқартылған түрі – Джим деп атаған. Әкесі Форст-Хилл крикет клубының қазынашысы болған, ал Свантон өзі әлі коляскада отырған кезінде, 59 жастағы У.Г. Грейстің Лондон округі атынан Форст-Хиллға қарсы жүз ұпай жинаған крикет матчына қатысқанын айтқан. Ол Брайтлендс дайындық мектебінде (кейіннен Дулуич колледжі дайындық мектебінің бөлігі) және Кранли мектебінде оқыған. Ол мектепте оқуда да, спортта да айрықша көзге түспеді және мектепті бітіргеннен кейін журналист болуға шешім қабылдады.

Соғысқа дейінгі журналистика

Свантон 1924 жылы Флит-стриттегі Amalgamated Press-те жұмыс істей бастады. 1927 жылы Лондонның "Ивнинг Стандарт" газетінің тілшісі болып, жаз айларында крикет, ал қыс айларында регби туралы жазды. Ол 1930 жылы Лордс стадионында Австралияға қарсы өткен екінші тестілік матчтен бастап 1999 жылы Овал стадионында Жаңа Зеландияға қарсы өткен төртінші тестілік матчке дейін шамамен 70 жыл бойы тестілік крикет туралы жазды. 1934 жылы ол BBC Empire Service телеарнасында хабаршы ретінде екінші мансабын бастады және 1938–1939 жылдары Оңтүстік Африкаға MCC турнесіне түсініктеме берді. Бұл BBC тікелей эфирде көрсеткен алғашқы халықаралық турне болды. Свантон 1935 жылы "Арабтар" деген жеке крикет клубын құрды, ол үйі жоқ, көшпелі клуб еді. Ол 1937 және 1938 жылдары Миддлсекс округінің крикет клубы үшін университет командаларына қарсы үш округтік крикет матчында ойнады. Бірақ ол өзінің ерекше қабілетін көрсетпеді, бес бірінші сыныптық иннингсте бар болғаны 67 ұпай жинады. Ол сонымен қатар Сандвич Таун Крикет Клубының президенті болды; ол 1976 жылдан бастап 25 жыл қызмет еткен деп көрсетілген, бірақ ол 2000 жылдың қаңтарында қайтыс болды. Х. С. Алтам 1914 жылға дейінгі кезеңді қамтитын "Крикет тарихы" атты кітап жазған. Алтамның шақыруымен Свантон кітапты Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейінгі кезеңді қамту үшін жалғастырды. Бұл толықтырылған басылым алғаш рет 1938 жылы жарық көрді. 1947 жылы жаңартылған басылым үшін кітап екі томға бөлінді, бірінші томын Алтам, екінші томын Свантон жазды. 1948 және 1962 жылдары тағы да жаңартылған басылымдар шықты.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Суонтон Екінші дүниежүзілік соғыста Бедфордшир атты әскерінде қызмет етті. Сингапур шайқасында жапондықтар оны жаралап, тұтқынға алғанда ол қанағаттандырылған майор шенімен болды және үш жыл соғыс тұтқыны ретінде өмір сүрді. Оның бөлімшесі Бірма-Сиам темір жолы бойындағы лагерьлерде уақыт өткізді, ол полиомиелитке шалдығып, көп салмақ жоғалтты, бірақ оның 1939 жылғы "Wisden Cricketers' Almanack" кітабының көп оқылған бір данасы көңіл-күйді көтерді. Кейін ол 1946 жылғы "Wisden Cricketers' Almanack" басылымындағы "Жапондардың билігіндегі крикет" мақаласында қолдан жасалған жабдықтармен, өте қиын жағдайларда және қатыгездік қорқынышы астында крикет ойнауды сипаттады.

Соғыстан кейінгі мансап

1946 жылы «The Daily Telegraph» газетінің крикет тілшісі болып, 1975 жылға дейін сол қызметте қалды. 1967 жылдан 1988 жылға дейін «Крикет» журналының бас редакторы болды. Ол 1946-1975 жылдар аралығында жеті рет Австралияға крикет тілшісі ретінде сапар шекті, бірақ ешқашан Пәкістанға крикет туралы хабарлау үшін бармады, Үндістанда тек бір тестілік матч туралы жазды және 1964 жылдан бастап апартеидке қарсылық білдіріп, Оңтүстік Африкаға барудан бас тартты. Оның жазу стилі өте лаконикалық және қарапайым болды, Невилл Кардус немесе Джон Арлоттың әсем әңгімелеуінен аулақ, оқиғаны не болғанын және неге болғанын ғана баяндады. Джон Уорр оны «Он Буйрық пен Энид Блайтонның арасындағы нәрсе» деп сипаттаған. Оның радиодағы түсіндірулері Арлоттың романтизміне қарама-қарсы болды. Көбінесе дәстүршіл көзқарастас болған ол, джентльмен-әуесқой крикетшінің жоғалуына өкінді және Керри Пакердің Әлемдік сериялық крикетінің коммерцияландыруына қарсы болды. 1975 жылдан 1984 жылға дейін МКК Бас комитетінде қызмет етті. Мэрилебон крикет клубының президенті болған жоқ, бірақ 1989 жылы құрметті өмірлік вице-президент болып сайланды. 1981 жылы Кент округінің крикет клубының президенті, сондай-ақ Крикет қоғамы мен Forty Club-тың президенті болды. 1965 жылы OBE, ал 1994 жылы CBE ордендерімен марапатталды. 1972 жылы «Крикет адамының түрі» атты автобиографиясын, ал 1999 жылы «The Daily Telegraph» газетінен алынған некрологтар жинағын «Менің замандас крикетшілерім» деген атпен жариялады. 2000 жылы Кентербериде жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болғанға дейін ғасырдың үздік крикетшілерін анықтау үшін Wisden Cricketers of the Century дауыс берушілерінің бірі болды. 1991 жылы «Крикетші» журналының 70 жылдығына орай, сол кездегі редакторы Кристофер Мартин Дженкинс Свантонды осы 70 жылдың ішіндегі ең үздік XI құрамын таңдауға шақырды. Свантонның құрамына төрт австралиялық, төрт Батыс Үндістандық, екі ағылшын және бір үнділік кірді. Команда: Джек Хоббс, Сунил Гаваскар, Дон Брэдман, Гэри Соберс, Джордж Хедли, Кит Миллер, Алан Дэвидсон, Годфри Эванс, Лэнс Гиббс, Билл О’Рейли, Малкольм Маршалл. Оның некрологтары мақтауға толы болды, Тед Декстер «The Sunday Telegraph» газетінде «Ол басқа крикет комментаторларының өлшемшарты болды» деді. Ол Тони Грейгтің Англиядағы крикет карьерасының бастапқы кезеңінде көмектесті.

He became cricket correspondent for The Daily Telegraph in 1946, remaining in that post until 1975. He was also editorial director of The Cricketer from 1967 to 1988. He toured Australia as a cricket correspondent seven times between 1946 and 1975, but never visited Pakistan to report on cricket, only reported on one Test match in India, and refused to visit South Africa from 1964 as a protest against apartheid. His writing style was very spare and simple, reporting what happened and why, without the flourishes of Neville Cardus or John Arlott. John Warr once described it as being "halfway between the Ten Commandments and Enid Blyton". His radio commentary provided a contrast to the romanticism of Arlott. Essentially a traditionalist, he regretted the passing of the gentleman amateur cricketer, and objected to the commercialisation brought about by Kerry Packer's World Series Cricket. He served on the MCC main committee from 1975 to 1984. He never served as president of the Marylebone Cricket Club, but was elected an honorary life vice president in 1989. He was president of Kent County Cricket Club in 1981, and president of the Cricket Society and the Forty Club. He was awarded the OBE in 1965 and the CBE in 1994. He published his autobiography, Sort of a Cricket Person, in 1972, and published Cricketers of my Time, a collection of obituaries from The Daily Telegraph, in 1999. He made his selections as one of the voters for the Wisden Cricketers of the Century in 2000, shortly before he died of heart failure in Canterbury. When The Cricketer completed 70 years in 1991, its then editor Christopher Martin Jenkins invited Swanton to select a greatest XI from those 70 years. Swanton's 11 included four Australians, four West Indians, two Englishmen, and one Indian. The team was: Jack Hobbs, Sunil Gavaskar, Don Bradman, Gary Sobers, George Headley, Keith Miller, Alan Davidson, Godfrey Evans, Lance Gibbs, Bill O'Reilly, Malcolm Marshall. His obituaries were fulsome, with Ted Dexter in The Sunday Telegraph saying "He was the standard by which other cricket commentators were judged". He helped Tony Greig in Greig's early cricketing career in England.

Жеке өмір

Свантон 1958 жылғы ақпанда Энн Марион Карбутқа үйленді. Ол Этон колледжінің үй басқарушысы Реймонд де Монтморенсидің қызы және лицензияланған есепші Джордж Карбуттың жесірі болған. Олар Кент қаласының Сандвич қаласының жанында тұрды, екеуі де жақын жердегі Роял Сент-Джордж клубында гольф ойнауды ұнатты. Сонымен қатар, олардың Барбадостағы Сэнди-Лейнде қыстағы үйі болды. Ол 1998 жылы қайтыс болды. Свантонның соғыс жылдарындағы тәжірибесі оны терең англо-католиктік сенімге итерді, және ол англикан шіркеуінің пасторы болуды ойлады. Бұрынғы Кентербери архиепископы Лорд Ранси оның қосылу рәсімінде сөз сөйледі. Дэвид Рейверн Аллен жазған Свантонның өмірбаяны, оның қайтысынан кейін жарық көрген, оның өмірінен бұрын белгісіз көптеген фактілерді ашты.