Соғыс баласы: Оңтүстік Судандық әртіс және саяси белсендінің өмірі
Emmanuel Jal
Эммануэль Жал – Оңтүстік Судандық-Канадалық суретші, жазушы, саяси белсенді және бұрынғы бала әскер. Өмірбаянында соғыс баласы ретіндегі өмірін баяндайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эммануэль Жал (1 қаңтар 1980 жылы туған Жал Жок) – Оңтүстік Судандық-Канадалық суретші, актер, жазушы, бұрынғы бала әскер және саяси белсенді. Оның "Соғыс баласы: бала әскердің хикаясы" атты автобиографиясы 2009 жылы жарық көрді.
Emmanuel Jal (born Jal Jok 1 January 1980) is a South Sudanese Canadian artist, actor,author, former child soldier, and political activist. His autobiography, War Child: A Child Soldier's Story, was published in 2009.
Балалық шақ
Жал Суданның Бахр-эль-Газал аймағындағы (қазіргі Оңтүстік Судан) Уарап штатының Тонж ауылында нуер отбасында дүниеге келген. Ол өзінің нақты қай жылы туғанын білмейді, ал туылған күнін 1980 жылдың 1 қаңтары деп жазады. Екінші Судандық азаматтық соғысы басталған кезде Жал кішкентай бала еді. Оның әкесі Судан Халықтық Азаттық Армиясына (SPLA) қосылған. Жал жеті жаста болғанда, оның анасын Судан үкіметінің әскери қызметкерлері өлтірді. Ол білім алу және мүмкіндіктер іздеп, Эфиопияға аттанған мыңдаған балалардың қатарына қосылуды шешті. Алайда, жол бойында көптеген балалар, Жал да соның ішінде, SPLA-ға тартылып, Этвастағы әскери оқу лагерлеріне жеткізілді. Лагерлер халықаралық гуманитарлық ұйымдар мен БҰҰ өкілдерінің алдында мектеп ретінде көрсетілсе де, жасырын түрде балалар соғысуға дайындалды. Жал бірнеше жыл бойы Эфиопияда SPLA қатарында соғысты, бірақ сонда да соғыс басталып, бала-әскерлер күрес салдарынан Суданға қайта оралып, Юба қаласындағы үкіметке қарсы SPLA күш-жігеріне қосылды. "Көптеген балалар онда қатты ашуланып, оларға не болғанын білгісі келді. Біздің бәріміз де кек алуды қаладық". Соғыс шыдайсыз болғанда Жал және басқа балалар қашып кетуге шешім қабылдады. Олар үш ай бойы жолда болды, көптегендері қайтыс болды, олар Waat қаласына жеткенше, ол негізгі SPLA-дан бөлініп шыққан шағын топтың штабы болды. Waat қаласында Жал британдық гуманитарлық көмекші Эмма МакКунмен танысты, ол SPLA-ның жоғары дәрежелі командирі Риек Мачарға үйленген. Ол кезде Жал 11 жаста еді, ал МакКун оның солдат болмауын талап етті. Ол оны асырап алып, Кенияға алып өтті. Ол Найробидегі Брукхаус халықаралық мектебінде білім алды. Бірнеше айдан кейін МакКун жол апатында қаза тапты, бірақ оның достары (Мадлен Бантинг және Анна Ледгард) Жалға оқуын жалғастыруға көмектесті. Алайда, МакКун қайтыс болғаннан кейін, оның күйеуі Мачар Эммануэльдің өзімен бірге тұруына келіспеді, сондықтан ол кембағалдық ауданда (әлде Кileleshwa-ға келгенге дейін) тұруға мәжбүр болды. Ол Kileleshwa-да басқа босқындармен бірге Арборетум жоғары сынып колледжінде оқыды.
Jal was born to a Nuer family in the village of Tonj, Warrap State in the Bahr el Ghazal region of Sudan (now South Sudan). He does not know exactly when he was born, and records his date of birth as 1 January 1980. Jal was a young child when the Second Sudanese Civil War broke out. His father joined the Sudan People's Liberation Army (SPLA). When Jal was roughly seven years old, his mother was killed by Sudanese government soldiers. He then decided to join the thousands of children travelling to Ethiopia seeking education and opportunity. Along the way however, many of the children, Jal included, were recruited by the SPLA and taken to military training camps in the bush in Etwas disguised as a school in front of international aid agencies and UN representatives, but behind closed doors the children were training to fight. Jal spent several years fighting with the SPLA in Ethiopia, until war broke out there too and the child soldiers were forced back into Sudan by the fighting and joined the SPLA's efforts to fight the government in the town of Juba. "Many kids there were so bitter, they wanted to know what happened to them. And we all wanted revenge." When the fighting became unbearable Jal and some other children decided to run away. They were on the move for three months, with many dying on the way, until they reached the town of Waat, which was the headquarters of a small group that had separated themselves from the main SPLA. In Waat, Jal met Emma McCune, a British aid worker married to senior SPLA commandant Riek Machar. Jal was only 11 years old then and McCune insisted he should not be a soldier. She adopted him and smuggled him to Kenya. There he attended school in Brookhouse International School in Nairobi. McCune died in a road accident a few months later, but her friends (Madeleine Bunting and Anna Ledgard) helped Jal to continue his studies. However, after McCune died, her husband Machar did not agree with Emmanuel staying with him, and he was forced to live in the slums (maybe before he came to Kileleshwa). He stayed in Kileleshwa with other refugees while attending Arboretum Sixth Form College.
Музыка
Британдық көмекші қызметкердің (Эмма МакКун) көмегімен Джал Кенияға қашып кетті. Бірақ тіпті ол да қиындықтарсыз болмады, өйткені ол жылдар бойы шалаптарда өмір сүрді. Бірақ Джал ақырында хип-хопты танып, оның рухани және саяси күшті екенін түсінді. Кенияда оқып жүргенде, Джал басынан өткендердің ауыртпалығын жеңілдету үшін ән айта бастады. Ол сондай-ақ жергілікті көше балалары мен босқындарға ақша жинау арқылы қоғамдық өмірге белсенді қатысты. Осы саладан өткен Гаткуотт Джал сияқты адамдардың ынталандыруымен Джал музыкаға көбірек берілді және бірнеше топ құрды. Оның алғашқы синглы "All We Need Is Jesus" Кенияда хитке айналып, Ұлыбританияда эфирде ойнатылды. Джал музыкасы арқылы Судан жастарын ынталандырып, этникалық және діни бөліністерді жеңіп, азаматтардың бірлігіне үміт артады. Кенияға қашып келгеннен кейін ол хип-хопқа ғашық болды, себебі ол ауданның мәселелерін жақсы түсіне білді, және оны ерекше сезіне алды. Ол музыкалық білімі мен тарихы болмаса да, хип-хоптың өзінің тарихын айтудың ең оңай және тиімді жолы екенін сезінді. Ол өзінің алғашқы альбомын шығарды, ол араб, ағылшын, суахили, динка және нуер тілдеріндегі рэптердің қоспасынан тұрды. Бірліктің символизмі атауда көрінеді, ол нуер тілінде "бейбітшілік", ал судандық араб тілінде "күш" деген мағынаны білдіреді. Оның өлеңдері Судан халқының бейбіт, тәуелсіз отанына оралу тілегін көрсетеді. Джал Кенияда болғанда тек америкалық хип-хопты ғана тыңдаса да, "Gua" әнінің ритмі әдеттегі американдық хип-хоптан емес, Африкаға тән. "Gua" деп аталатын ән Кенияда бірінші орынға ие болды және "The Rough Guide to the Music of Sudan" және "Help: A Day in the Life" альбомдарында пайда болды, олар балаларға көмек көрсету үшін Ұлыбританияның ең танымал әншілерін CD-ге біріктірді (War Child өндірген). Оның келесі синглы "War Child" рэп пен соулды үйлестіріп, әлемдік музыканың атмосферасын тудырады. Ол өзінің тарихын күшті өлеңдер арқылы айтумен бастайды: "Мен соғыс баласымын / Мен бір себеппен аман қалғаныма сенемін / Өмірімді айту үшін, өмірге әсер ету үшін". Ол әнді өзінің өмірі мен оған тиген ауыртпалық туралы баяндаумен жалғастырады. "Ағылшын тілінде жазылған, Джалдың екінші тілі, жаңа альбом [War Child] хип-хоптың шебер әншілерінің поэзиялық өнерінен кем болуы мүмкін, бірақ сөздердің қарапайымдығы – жартылай айтылған, жартылай хип-хоп пен африкалық хорлардың қоспасымен әнделген – оқиғаға назар аударады". Оның екінші альбомы Ceasefire 2005 жылдың қыркүйегінде шықты және "Gua" әнінің жаңадан жазылған нұсқасын қамтиды. Бұл альбом белгілі судандық мұсылман музыканты Абд Эль Гадир Салиммен бірлесіп жасалған, және Судандағы бейбітшілікке деген ұмтылыстың ортақ негізінде қақтығыстың екі жағын және әртүрлі музыкалық дәстүрлерді біріктіреді. Бұл ынтымақтастық болашаққа бағытталған көрініс, екі судандық – христиан және мұсылман бірігіп, келіспеушіліктерді бейбіт жолмен жеңуге жол ашады. Екі музыкант та музыка саласында ғана емес, елдің болашағында маңызды тұлғаларға айналу үшін қиындықтарды бастан өткерді. Олар өзара айырмашылықтары мен музыкалық стильдерін бірге өмір сүрудің символы ретінде көрсетеді. Альбом төрт тілде уағыздайды, үміттің дыбысын музыкалық формаға айналдыру үшін барлық музыка түрлерін біріктіреді. Ceasefire – бұл екі адамның музыкалық жобадағы ынтымақтастығы ғана емес, сонымен қатар екіге бөлінген ұлттың екі жартысының бір-біріне сенуге үйренуінің символы. Бұл альбомның "Gua" нұсқасы американдық ER телесериалының 12-ші маусымындағы "Бұл жерде періштелер жоқ" (2006 жылдың 4 мамырында көрсетілген) эпизодының соңында ойнатылды. Басқа да көптеген жерлерде ол 2005 жылдың жазында Корнуоллда өткен Live 8 концертінде өнер көрсетті. Ол 2005 жылғы Американдық Госпель Музыкасы сыйлығында ең үздік халықаралық әртіс атанды. Джалдың үшінші альбомы Warchild 2008 жылдың 12 мамырында Ұлыбританияда Sonic360 Records компаниясы шығарды. Джал Эми Уайнхаус, Эдди Грант, Уилл Смит және басқалармен бірге 2008 жылдың 27 маусымында Лондондағы Хайд-паркте Нельсон Манделаның 90 жылдық мерейтойына арналған концертте әндер орындады. Оны мейнстримге бұрылып, хип-хоптың конформистік аймағына енгені үшін сынға алған Эммануэль: "Мен өзімді қолдаған әлемдік музыка тыңлаушыларынан бас тартпаймын", - дейді Джал. "Менің музыкамда әлі де африкалық әсер бар. Мен америкалық болып көрінуге тырыспаймын. Мен африкалықтай рэп айтамын, себебі мен африкалықпын. 'Warchild' әнінде мен бір себеппен аман қалғанымды айтамын: өмірімді айту үшін. Мен осыған сенемін. Мен елде болып жатқан жағдайды әлемге жеткізу үшін осы әндерді орындауға міндеттімін". Эммануэль Джалдың See Me Mama альбомы 2012 жылдың 7 тамызында Джалдың Gatwitch Records лейблы арқылы шығарылды. See Me Mama Universal Music Canada компаниясымен таратылды. Оның соңғы альбомы Naath, оның қарындасы Ньяруачпен бірлесіп жасалған, 2019 жылғы Juno сыйлығына "Жылдың әлемдік музыка альбомы" номинациясына ие болды.
With the help of a British aid worker (Emma McCune), Jal escaped into Kenya. But even that came with hardships as he lived for years in the slums. But Jal eventually stumbled upon hip hop and discovered the genre harboured incredible power, both spiritual and political. While studying in Kenya, Jal started singing to ease the pain of what he had experienced. He also became very active in the community, raising money for local street children and refugees. With the encouragement of those around him like Gatkuoth Jal who has also gone through the same experience, Jal became increasingly involved in music and formed several groups. His first single, "All We Need Is Jesus", was a hit in Kenya and received airplay in the UK. Through his music, Jal counts on the unity of the citizens to overcome ethnic and religious division and motivate the youth in Sudan. After escaping to Kenya, he fell in love with hip hop in the way that it identified issues being faced by the neighbourhood, which he was able to identify with in a unique manner. Although he lacked any music background or knowledge of its history, he felt that hip hop could provide the easiest and most effective vehicle to express his story and lobby for political change. He went on to produce his first album, Gua, a mix of rap in Arabic, English, Swahili, Dinka and Nuer. The symbolism of unity is expressed in the title, meaning both "peace" in Nuer and "power" in Sudanese Arabic. His lyrics illustrate the desires of the Sudanese people to return to a peaceful, independent homeland. Although the only hip hop Jal had ever listened to was American, while he was in Kenya, the beat to "Gua" is not the usual American hip hop, but rather is strongly African. The title track, also called "Gua", was a number one hit in Kenya and featured on The Rough Guide to the Music of Sudan and Help: A Day in the Life, bringing together some of Britain's best known on a CD in aid of children in conflict zones (produced by War Child). His next single, "War Child", mixes rap with soul to produce a world music vibe. He begins with telling his story through powerful lyrics; "I'm a war child / I believe I've survived for a reason / To tell my story, to touch lives." He continues the song with the narrative of his life and the pain inflicted upon him. "Written in English, Jal's second language, the new album [War Child] may lack the poetic gymnastics of hip hop's more fluent stars, but the plainness of the words – half spoken, half chanted over a mix of hip hop and African flavored choruses – keeps the focus on the story." His second album, Ceasefire, was released in September 2005 and includes a re recording of "Gua". This album is a collaboration with the well known Sudanese Muslim musician Abd El Gadir Salim and brings together opposing sides of the conflict, and different music traditions, to a common ground of the wish for peace in Sudan. The collaboration represents a vision for the future, as two Sudanese men, a Christian and a Muslim, unify and pave the way to overcome differences peacefully. Both musicians endured unimaginable adversity to become important figures, not only in music, but in the future of a country. They accentuate the differences between them and their musical styles, as a symbol of co existence. The album preaches in four languages, encompasses every type of music in one, in an effort to transform the sound of hope into musical form. Ceasefire is not only the sound of two men collaborating on a musical project, but more symbolically, two halves of a divided nation learning to trust each other. This album's version of "Gua" was played on the American television series ER at the very end of the Season 12 episode "There Are No Angels Here" (aired on 4 May 2006). Among other places he performed at the Live 8 Concert in Cornwall in the summer of 2005. He was awarded a 2005 American Gospel Music Award for best international artist. Jal's third album, Warchild, was released by Sonic360 Records in the UK on 12 May 2008. Jal, along with an all star line up featuring Amy Winehouse, Eddy Grant, Will Smith and others, performed songs at Nelson Mandela's 90th Birthday concert at London's Hyde Park on 27 June 2008. Criticized for being steered into the mainstream and entering a conformist territory of hip hop, Emmanuel says ""I'm not turning away from the world music audience which has supported me," Jal says. "There's still an African influence in my music. I don't try to sound American. I rap like an African, because that's what I am. In the song 'Warchild,' I say I survived for a reason: to tell my story. I believe that. I feel a responsibility to do these songs and tell the world what is happening in my country." Emmanuel Jal's album, See Me Mama, was released on 7 August 2012, via Jal's label, Gatwitch Records. See Me Mama was distributed by Universal Music Canada. His newest album, Naath, a collaboration with his sister Nyaruach, was nominated for the 2019 Juno Award for World Music Album of the Year.
Белсенділік
Жал музыка арқылы өзгелердің балалық шағын қорғауға ұмтылады. «Музыканың күші зор. Бұл – сіздің санаңызға, жүрегіңізге және жаныңызға сіздің рұқсатыңызсыз сөйлейтін жалғыз нәрсе». New Statesman журналындағы сұхбатта, саясат пен өнердің араласуы керек пе деген сұраққа Жал былай деп жауап береді: «Керек болған жағдайда, олар араласуы керек. Соғыс, ашаршылық, аштық және әділетсіздік кезінде мұндай қайғылы жағдайды тек музыка, кино және би арқылы көтеріліп, жаныңызды сергітсеңіз ғана ұмытуға болады. Оны халыққа жеткізуге, хабар таратуға, жақсылыққа ықпал етуге пайдалануға болады. Боб Марли осыған керемет мысал: оның хабары бүгінге дейін естіліп келеді». Ол өзінің терең мағыналы өлеңдері арқылы Судан үкіметінің сыбайлас жемқорлығы мен ашкөздігін әлемге жария етеді. Әндерінің басты тақырыбы – Судандағы қарама-қарсы тараптардың бейбітшілікке шақыруы және соғыста балалардың қатысуына қарсылық. Ол АҚШ-тағы хип-хоп мәдениетінің қазіргі жағдайын да қатты сынға алады. Ол хип-хопты көшедегі беделге емес, шынайы хабарды жеткізуге арналған құрал ретінде қарастырады. «Ол тек керемет әндер ғана емес, адамдар оның сөздерін түсінеді, хабарына мән береді, ол – үлгілі тұлға». Американдық хип-хоп әншілерінің хабарларына алаңдаушылық білдіріп, «Американдық хип-хоп әлі де қылмыстық әлеммен, есірткімен, жыныстық зорлық-зомбылықпен және ашкөздікпен байланысты. Бұл – шайқас алаңы» дейді. Оның «50 Cent» әніндегі үндеуі, балаларға зиян келтіретін зорлық-зомбылыққа толы хабарларын өзгертуге шақырады, мысалы, оның «Bulletproof» видео ойыны арқылы. «Сіздер крек-кокаин сатудан жеткілікті зиян келтірдіңіздер/ енді "қара адамды өлтіру" ойыны бар/ Біз осы өмір салтынан бір буынды жоғалттық/ енді сіздер оны балалар ойнауы үшін ойынға қосуды қалайсыз». The Washington Post 2008 жылы жазғандай, «The Roots және Жал хип-хоптың деңгейін көтерді». Эммануэль «Кедейлікті жою» науқанының, «Балаларды солдат етіп пайдалануды тоқтату» коалициясының және «Қаруды бақылау» науқанының өкілі. 2008 жылы Жал қазіргі құлдық пен адам саудасы туралы хабардарлықты арттыру мақсатымен «Call+Response» деректі фильміне әртүрлі әндер орындады. Эммануэль Жал туралы «Соғыс баласы» атты деректі фильмін 2008 жылы С. Карим Хробог және Interface Media Group түсірді. Фильмнің халықаралық тұсаукесері Берлин кинофестивалінде, ал Солтүстік Америкадағы тұсаукесері Трибека кинофестивалінде өтті, онда ол Cadillac көрермендер сыйлығын жеңіп алды. 2009 жылы осы атпен автобиографиясы жарық көрді. Музыкадағы жетістіктеріне қарамастан, Жалдың ең үлкен құмарлығы – ол құрған Gua Africa қайырымдылық қоры. Мектептер салумен қатар, коммерциялық емес ұйым босқындар лагерьлеріндегі Судан соғысынан аман қалғандарға стипендиялар береді және Найробидегі ең кедей аудандардағы балаларға білім беруді қолдайды. Ұйымның басты мақсаты – соғыс пен кедейліктен зардап шеккен адамдармен, отбасылармен және қауымдастықтармен жұмыс істеу. Судан мен Кенияда орналасқан Gua Africa балалар мен жасөспірімдерге білім беруге бағытталған, олардың көпшілігіне бұл мүмкіндік әлде қашан қол жетімсіз. 2008 жылдың сәуірінде Гуа Африка Ұлыбританияның қайырымдылық мәртебесін алды, сондай-ақ Оңтүстік Суданда үкіметтік емес ұйым ретінде тіркелді. 2011 жылдың сәуірінде олар Кенияда үкіметтік емес ұйым мәртебесін алды. Гуа Африка Эммануэль Жалдың «Жеңу үшін жеңіліп қал» жобасының үш игілік алушы ұйымының бірі болып табылады, ал қалған екі ұйым – Africa Yoga Project және MyStart. Музыкант, белсенді және жалпы жұртты жігерлендіретін тұлға ретінде Эммануэль басқаларды «жеңуге» көмектесу үшін бір нәрсені «жоюға» шақырады. Ол өзі үйінен бас тартып, қазіргі заманғы көшпелі өмір сүреді. Жал 661 күн бойы «Жеңу үшін жоғалту» оразасын аяқтады, Оңтүстік Судандағы Лир қаласында Эмма МакКунның құрметіне мектеп салды. 2008 жылдың желтоқсанынан 2010 жылдың қазанына дейін музыкант күніне бір рет тамақтанып, таңғы ас пен түскі астан бас тартып, «Эмма академиясы» деп аталатын мектепке қаражат жинады. Эммануэль Жалдың соңғы жобасы – «Біз бейбітшілік қалаймыз 2012» атты жаһандық бейбітшілік науқаны. Бұл жобаның мақсаты – әлемге бейбітшілік мүмкін екенін жеткізу, музыка мен белсенділік арқылы геноцидтің алдын алуға болатынын көрсету. Оның бейбітшілік туралы хабары 2012 жылдың 2 қазанында шыққан «See Me Mama» атты екінші студиялық альбомымен бірге жарнамаланады. Альбомнан түскен табыстың бір бөлігі Жалдың қайырымдылық қорларын қолдауға жұмсалады. 2013 жылдың 25-27 сәуірінде Эммануэль Жал «Бирмингем қозғалысының сабақтары: Жастар, белсенділік және адам құқықтары үшін күрес» симпозиумында сөз сөйледі, оны Алабама штатының Бирмингем қаласындағы Бирмингем азаматтық құқықтары институты ұйымдастырды. Жал бүкіл әлемдегі адам құқықтары үшін күресте жастар белсенділерінің рөлі туралы сөйлейді. 2014 жылы ол Дрезден бейбітшілік сыйлығын алды. 2015 жылы ол кәсіпкер Пол Линдлимен серіктестікте «The Key is E» әлеуметтік кәсіпорнының іргесін қалады. «The Key is E» африкалықтарды білім беру және кәсіпкерлік арқылы қолдауға, оларға қаржыландыру мен тәлімгерлік беруге бағытталған. 2015 жылы ұйым Себастьян Тильдің режиссерлік жұмысымен «The Key is E» деректі фильмін ұсынды, оның тұсаукесері One Young World шарасында өтті.
Jal aims to protect the childhood of others through music. "Music is powerful. It is the only thing that can speak into your mind, your heart and your soul without your permission." Asked in an interview in a New Statesman magazine article if politics and art should mix, Jal answers: "When there is a need, they should mix. In times of war, starvation, hunger and injustice, such tragedy can only be put aside if you allow yourself to be uplifted through music, film and dance. It can be used to communicate messages to the masses and create awareness, to influence the people positively. A perfect example is Bob Marley: his message is still being heard today." Through his heartfelt lyrics, he opens the world up to the corruption and greed of the Sudanese government; central to the themes of his songs is the campaign for peace of opposing sides in Sudan and the clear message that children have no place in wars. He has also passionately criticised the current state of hip hop culture in the United States. He sees hip hop as a vehicle to communicate an authentic message, rather than a space to pursue street credibility. "As well as simply being great songs, people are really getting into the lyrics, really understanding his message, and he is a great role model." He has expressed concern about the message being sent by American hip hop artists, saying "American hip hop is still entwined with gang culture, drugs, sexual violence, and greed. It's a battleground." His song "50 Cent" speaks to the successful American rapper to change his violent messages, which have a destructive influence on children, as exemplified through his Bulletproof videogame. "You have done enough damage selling crack cocaine/now you got a 'kill a black man' video game/We have lost a whole generation through this lifestyle/now you want to put it in the game for a little child to play " "The Roots and Jal set the hip hop bar higher," wrote The Washington Post in 2008. Emmanuel is a spokesman for the Make Poverty History campaign, the Coalition to Stop the Use of Child Soldiers and the Control Arms campaign. In 2008, Jal also got involved in the musical movement of spreading awareness about current slavery and human trafficking by performing various songs for the rockumentary, Call+Response. A documentary about Emmanuel Jal called War Child was made in 2008 by C. Karim Chrobog and Interface Media Group. It made its international debut at the Berlin Film Festival and its North American debut at the Tribeca Film Festival, where it won the Cadillac Audience Award. An autobiography under the same name was released in 2009. Despite his accomplishments in music, Jal's biggest passion is for Gua Africa, a charity that he founded. Besides building schools, the nonprofit provides scholarships for Sudanese war survivors in refugee camps, and sponsors education for children in the most deprived slum areas in Nairobi. The organisation's main mission is to work with individuals, families, and communities that have been affected by war and poverty. Based in both Sudan and Kenya, Gua Africa focuses on providing children and young adults with an education that would otherwise be unavailable to the majority. In April 2008 Gua Africa was granted full UK charity status and also received an NGO registration in South Sudan. In April 2011 they received NGO status in Kenya. Gua Africa is also one of three beneficiary charities of Emmanuel Jal's 'Lose to Win' challenge, with the other charities being the Africa Yoga Project and MyStart. As a musician, activist and general inspirational figure Emmanuel is challenging others to "lose" something to help others less fortunate to "win". He himself will be giving up his home and living as a modern day nomad for the duration of the challenge. Jal completed a 661 day "Lose to Win" fast to build a school in Leer, Southern Sudan, in Emma McCune's honour. From December 2008 to October 2010, the musician ate one meal per day, skipping his breakfasts and lunches to raise funds and awareness for the school, called Emma Academy. Emmanuel Jal's most recent project is a Global Peace campaign called We Want Peace 2012. The project is a steady effort to inform the world that peace is a possibility. That genocide can be prevented through the power of music and activism. His message of peace is cleverly being promoted alongside his second studio album See Me Mama, released 2 October 2012. A percentage of the profits made from the album will of course be used to support Jal's charities. On 25–27 April 2013, Emmanuel Jal was a featured speaker at "Lessons of the Birmingham Movement: A Symposium on Youth, Activism and the Struggle for Human Rights", hosted by the Birmingham Civil Rights Institute in Birmingham, Alabama. Jal will discuss the role of youth activists in current human rights struggles across the globe. In 2014 he received the Dresden Peace Prize. In 2015 he launched a social enterprise The Key is E in partnership with Entrepreneur Paul Lindley The Key is E uses education and entrepreneurship, to empower Africans. And give them access to funding and mentors. In 2015, the organisation launched 'The Key is E' documentary, Directed by Sebastian Thiel. This was premiered at One Young world.
Кітап
Соғыс баласы: Бала сарбаздың әңгімесі. Сент-Мартин баспасы, 2009; Сент-Мартин Гриффин, 2010 (жұқа қағаздан).
War Child: A Child Soldier's Story. St. Martin's Press, 2009; St. Martin's Griffin, 2010 (paperback).