Генри Хокинс: Англияның әйгілі судьясы (1817-1907)
Henry Hawkins, 1st Baron Brampton
Генри Хокинс (1817-1907) – ағылшын судьясы, High Court of Justice судьясы. 19 ғасырдағы ең нашар судья деп танылды. Биографиясы мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық судья (1817–1907)
British judge (1817–1907)
Генри Хокинс, 1-ші Брэмптон бароны (14 қыркүйек 1817 – 6 қазан 1907), 1876 мен 1899 жылдар аралығында сэр Генри Хокинс деп аталған ағылшын судьясы. Ол 1876 жылдан 1898 жылға дейін Жоғары Сот судьясы қызметін атқарды. Р. Ф. В. Хьюстон оны "он тоғызыншы ғасырдағы ағылшын судьялары арасындағы ең нашар судья деп санады".
Henry Hawkins, 1st Baron Brampton, (14 September 1817 – 6 October 1907), known as Sir Henry Hawkins between 1876 and 1899, was an English judge. He served as a Judge of the High Court of Justice between 1876 and 1898. R. F. V. Heuston described him as "probably the worst judge on the English Bench in the nineteenth century."
Өмірбаян және білім
Хертфордширдегі Хитчин қаласында дүниеге келген Хокинс, заңгер Джон Хокинстің және Тед Пирстің қызы Сюзаннаның ұлы еді. Әкесінің арқасында ол ерте жасынан заң негіздерімен танысқан. Ол Бедфорд мектебінде оқыды және 1843 жылы Мидл Темплде адвокаттық қызметке қабылданды.
Born at Hitchin, Hertfordshire, Hawkins was the son of John Hawkins, a solicitor, and Susanna, daughter of Theed Pearse. Through his father he was early familiarised with legal principles. He was educated at Bedford School, and was called to the Bar, Middle Temple, in 1843.
Заңгерлік мансап 18431876
Хокинс бірден ескі сот айналымына қосылып, кіші жаста табысты тәжірибе жинағаннан кейін 1858 жылы адвокат, ал 1859 жылы Корольдің кеңесшісі атанды. Оның есімі Виктория патшайымының тұсында өткен көптеген танымал сот процестерімен байланысты. Ол Саймон Бернард ісіне, Рупелл мен Уэйт ісіне және Оверенд Гурни ісіне қатысты. Алайда Хокинс ең жоғары заңгерлік жетістіктеріне Тичборн соттары мен Сугден мен Лорд Сент-Леонардстың мұраға қатысты ісінде қол жеткізді, бұл Эдвард Сугденнің, 1-ші барон Сент-Леонардстың жоғалған өсиетіне байланысты болды. Ол екі жағдайда да жеңіске жетті. Ол сілтемелер мен төрелік істер бойынша табысты қызмет етті және жаңа сот үйлері үшін жер сатып алуда патшалық комиссарларға көмектесті. Сайлау петициялары оның кең ауқымды тәжірибесінің тағы бір бөлігін құрады.
Hawkins at once joined the old home circuit, and after enjoying a lucrative practice as a junior, became a barrister in 1858 and a Queen's Counsel in 1859. His name is identified with many of the famous trials of the reign of Queen Victoria. He was engaged in the Simon Bernard case, in that of Roupell v. Waite, and in the Overend Gurney prosecutions. The two causes célèbres, however, in which Hawkins attained his highest legal distinction were the Tichborne trials and the great will case of Sugden v. Lord St. Leonards, relating to the lost will of Edward Sugden, 1st Baron St Leonards. In both of these he won. He had a lucrative business in references and arbitrations, and acted for the royal commissioners in the purchase of the site for the new law courts. Election petitions also formed another branch of his extensive practice.
Соттық мансап 18761898
Хокинс 1876 жылы сотқа көтерілді және Жоғары Соттың қазынашылық бөліміне тағайындалды, бірақ ол қазынашылық бароны (Атқару актісімен жойылған атау) ретінде емес, сэр Генри Хокинс атағымен тағайындалды. Оның қылмыстық құқық туралы білімі кең және терең болғандықтан, ол өлім жазасын көп тағайындаған судья ретінде танымал болды. Хокинс өз заманындағы ең танымал ағылшын қылмыстық істерінің көптеген сот отырыстарында төрағалық етті. Оның алғашқы маңызды ісі – 1877 жылы Луис Стаунтон, оның бауыры Патрик және тағы екеуінің Луистің әйелі Харриет пен оның баласын аштықтан өлтіргені туралы сот. Ол айыптау тарапына тым ыңғайлы қарады ма деген сұрақ (мұнымен бірге өлімнің себебі аштық емес, менингит екенін көрсететін дәлелдер) романшы Чарльз Рид ұйымдастырған халыққа үндеу науқанына әкелді. Нәтижесінде үш айыпталғанның жазасы жеңілдетілді (Стаунтон ағайындары үшін өлім жазасынан гөрі түрме жазасы тағайындалды). Патрик Стаунтонның адвокаты Эдвард Кларк Хокинсті ешқашан кешірмеді, оны жаман судья деп есептеді. Хокинс басқарған басқа да сот істері: доктор Джордж Генри Лэмсонның 1881 жылғы желтоқсанда Уимблдонда өзінің жеңешесі Перси Джонсты улауы (сот 1882 жылғы сәуірде өтті); Мэри Фицпатриктің 1882 жылғы қарашадағы кісі өлтіру ісі; Эустон графының 1889 жылғы газет редакторы Эрнест Паркке қарсы қорлау ісі – Кливленд көшесінің даулы іскерлігінің бір бөлігі болған әділетсіздік; доктор Томас Нилл Кремнің 1891 жылғы желтоқсаннан 1892 жылғы сәуірге дейінгі Ламбет/Степнидегі проституткаларды улауы (сот 1892 жылғы қарашада өтті); және Альберт Милсом мен Генри Фаулердің 1896 жылғы ақпандағы Мұсвелл төбесіндегі кісі өлтіру ісі (сот 1896 жылғы мамырда өтті). 1898 жылы ол соттан зейнетке шықты. Келесі жылы ол Хантингдон графтығындағы Брэмптон бароны титулымен көтерілді және Тай кеңесіне ант берді. Лордтар палатасының апелляциялық шағымдарын қарауға ол жиі қатысты. Даулы судья Хокинске зейнеткерлік кезінде ашық сотта оны айыптаудан қорқу үшін қоштасу рәсімі өткізілмеді, өйткені сэр Эдвард Кларк оны айыптау үшін сотқа келуге уәде берген.
Hawkins was raised to the bench in 1876, and was assigned to the then exchequer division of the High Court of Justice, not as Baron of the Exchequer (an appellation which was being abolished by the Judicature Act), but with the title of Sir Henry Hawkins. His knowledge of the criminal law was extensive and intimate and he got a reputation as a hanging judge. Hawkins would be the judge at a large number of the most famous English criminal trials of his day. His first major case was the 1877 trial of Louis Staunton, his brother Patrick, and two others for the murder of Louis' wife Harriet and her baby by starvation. A question regarding whether he was too favourable to the prosecution's case (coupled with evidence of meningitis rather than starvation being the cause of death) led to a public campaign orchestrated by the novelist Charles Reade. The decision reduced the sentences of the three convicted defendants (for the Staunton brothers prison sentences rather than death sentences). Patrick Staunton's barrister, Edward Clarke, never forgave Hawkins, whom he considered a wicked judge. Other trials that Hawkins presided over included Dr George Henry Lamson for the poisoning of his brother in law Percy Johns at Wimbledon in December 1881 (the trial was in April 1882); the trial of Mary Fitzpatrick for murder in November 1882; the Earl of Euston's 1889 libel case against newspaper editor Ernest Parke – a notorious miscarriage of justice that was part of the Cleveland Street scandal; the trial of Dr Thomas Neill Cream for the Lambeth/Stepney poisonings of prostitutes from December 1891 to April 1892 (the trial was in November 1892); and the trial of Albert Milsom and Henry Fowler for the Muswell Hill murder in February 1896 (the trial was in May 1896). In 1898 he retired from the bench. The following year he was raised to the peerage as Baron Brampton, of Brampton in the County of Huntingdon, and sworn of the Privy Council. He frequently took part in determining House of Lords appeals. A controversial judge, Hawkins was not given a valedictory on his retirement, for fear that he would be abused in open court, Sir Edward Clarke having threatened to appear in order to condemn him.
Жеке өмір
Лорд Брэмптон екі рет үйленген. Ол бірінші рет Ханна Тереза Кейсиге (1815 жылы Сент-Айвс, Хантингдонширде Ханна Хелвиг болып туған. Ол 1836 жылы Томас Лоуренске тұрмысқа шыққан) үйленді. Ол 1886 жылдың 10 қыркүйегінде қайтыс болғаннан кейін, 1887 жылы Генри Фрэнсис Рейнольдстың қызы Джейн Луизаға екінші рет үйленді. Ол көп жылдар бойы Жокейлер клубының кеңесшісі қызметін атқарды, сондай-ақ осы клубтың белсенді мүшесі ретінде заңдық және сот жұмысынан ара-тұрып, маңызды жарыстарда демалып, жылқыны жақсы білетін сарапшы саналды. 1898 жылы ол католицизмге ауысты, ал 1903 жылы Леди Брэмптонмен (оның екінші әйелі) бірлесіп, сол жылы киеленген Рим-католик Вестминстер соборына Августин мен Григорийдің шіркеуін сыйға берді. 1904 жылы ол Ричард Харрис, K. C. өңдеген "Естеліктер" атты кітабын жариялады, оны Лондон қаласындағы Эдвард Арнольд баспасы шығарды. Лорд Брэмптон 1907 жылдың 6 қазанында 90 жасында Лондонның Парк Лейндегі Тилни көшесінде қайтыс болды, содан кейін барондық титулы жойылды. Ол 141 мың фунт стерлинг мүлік қалдырды. Леди Брэмптон (Джейн Луиза Рейнольдс) сол жылдың 17 қарашасында қайтыс болды. Олар екеуі Лондондағы Кенсал Грин зиратында бірге жерленген.
Lord Brampton was twice married. He married firstly Hannah Theresa Casey (born Hannah Helwig in St Ives, Huntingdonshire in 1815. She first married Thomas Lawrence in 1836) After her death on 10 September 1886 he married secondly Jane Louisa, daughter of Henry Francis Reynolds, in 1887. He held for many years the office of counsel to the Jockey Club, and as an active member of that body found relaxation from his legal and judicial duties at the leading race meetings, and was considered a capable judge of horses. In 1898 he converted to Catholicism, and in 1903 he presented, in conjunction with Lady Brampton (his second wife), the chapel of Sts. Augustine and Gregory to the Roman Catholic Westminster Cathedral, which was consecrated in that year. In 1904 he published his Reminiscences edited by Richard Harris, K. C., published by Edward Arnold, London. Lord Brampton died at Tilney Street, Park Lane, London, on 6 October 1907, aged 90; the barony then became extinct. He left a fortune of £141,000. Lady Brampton (Jane Louisa Reynolds) died in 17 November the same year. They are buried together in Kensal Green Cemetery in London.