Кіріспе
Хореография және Бродвей театры. Музыкалық театр тарихын зерттеушілер көп жылдар бойы суреттер жинақтарын, либреттолар мен ноталарын жинап, түрлі театрлық жұлдыздардың өмірін жазып келді. Дегенмен, американдық музыкалық театрдағы би дәстүрлерінің жазбалары ең қиын қолжетімді болған, ал олардың саны көп. Көбінесе би қозғалысы туралы сыншылар соңғы кездерде ғана айтқан немесе мүлдем назар алмаған, нәтижесінде мюзиклдердегі би номерлері жазылмай қалған. Би қозғалыстарын бір буыннан екінші буынға жеткізудің жалғыз жолы – көрсету, еліктеу, жаттығу және жеке бақылау болды. 1960 жылы «Bye Bye Birdie» мюзиклімен ғана шоудың толық хореографиясының тұрақты жазбасы пайда болды.
Chroniclers of the musical theater have been around for years, collecting pictorial surveys, librettos and scores, and recording the careers of various theatrical celebrities. Nothing in the American musical theater has been more inaccessible, however, than the record of its dance traditions, and there are many to recount. For the most part, dance movement itself was either the last to be mentioned by critics or ignored altogether, resulting in dance numbers in musicals going unrecorded. The only way to preserve dance movements from generation to generation was by demonstration, imitation, practice, and personal supervision. Not until 1960, with the musical Bye Bye Birdie, did the permanent notation of a show's complete choreography exist.
Тарих
1920 жылдардың соңында мюзиклде бидің рөлі өзгерді. Сеймур Феликс бидің сюжетті және кейіпкерлерді дамытуға көмектесуі, сондай-ақ қойылымның көтеріңкі рухын күшейтуі қажет екенін түсінді. "Кімге!" мюзиклінің продюсері Флоренц Зигфельдті оқиғаның басты екеніне көндірген Феликс, "тек музыкаға ырғақтап аяқпен соғу мен тепкілеу" емес, сюжеттің дамуын және шешімін көрсететін, біртіндеп ашылатын билерді жасауға кірісті. Биді сахнадағы тұтас әсерге енгізудің маңызды қадамы коммерциялық би үшін аса құнды және жаңашыл болды. Бұл идеяның алғашқы сәтті мысалы – "Пал Джой". Қойылымдағы билер, музыкалық қойылымдарда бағаланатын әсем ойын-сауық құндылықтарын төмендетпей, ортаны көркемдеді және кейіпкерлерді ашып көрсетті.
Танымал режиссерлер-хореографтар
Бидің кейіпкерді дамыту және сюжетті ілгерілету құралы ретіндегі маңыздылығы сезілген кезде, танымал режиссер-хореографтар пайда бола бастады: Джером Роббинс, Боб Фоссе және Гоуэр Чемпион. Роббинс қозғалысты бақылайтын адам шоуды бақылайды деп сенді. Бұл "Вестсайд оқиғасында" айқын байқалды, онда Роббинс хореографиясы мен жасөспірімнің махаббатының күшті құмарлығы оны қозғауға мүмкіндік берді. Роббинс коммерциялық биден бас тартып, Нью-Йорк қалалық балетінде хореограф ретінде мансап қуғанда, Боб Фоссе осы іске кірісіп, "Sweet Charity", "Pippin", "Chicago" және "Dancin'" сияқты қойылымдар арқылы режиссер-хореографтардың қадірін жоғарылатты. Фоссе материалды өзінің сахналық қойылымы мен хореографиясына бейімдеу үшін жазушылардың еңбегін өңдеу, өзгерту немесе қайта құру талантына ие болды. Фоссенің водевиль мен бурлескке тән стилі оны көрермендердің ризашылығын алу үшін керемет қойылымдар жасауға жетеледі. Чемпион Фосседей жеке, немесе Роббинс сияқты материалға бағытталған емес, бірақ оның шеберлігі мен жұмысы ескі стильдегі музыкалық комедия жанрын екі онжылдық бойы, 1960 жылғы "Bye Bye Birdie" қойылымынан бастап 1980 жылғы "42-ші көшеге" дейін сақтап қалды. Чемпион биді аяқталған эмоцияны көркейту, кеңейту және күшейту үшін пайдаланды. Ол Роббинс сияқты жаңашыл емес еді, Фосседей өзгеше стильді жасамады. Дегенмен, Чемпионның туындылары талантты әріптестерінің еңбектерімен бірге қазіргі заманғы музыкалық өнердің тарихында маңызды орын алады.