Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық криминолог (1827–1920)
American criminologist (1827–1920)
Зебулон Рид Броквей (28 сәуір, 1827 – 21 қазан, 1920) – пенолог және АҚШ-та "түрме реформасының әкесі" және "американдық мерзімінен бұрын босатудың әкесі" деп есептеледі.
Zebulon Reed Brockway (April 28, 1827 – October 21, 1920) was a penologist and is sometimes regarded as the "Father of prison reform" and "Father of American parole" in the United States.
Ерте өмір
Броквей 1827 жылдың 28 сәуірінде Коннектикут штатының Лайм қаласында туған. 1853 жылдың 13 сәуірінде Джейн Вудхаусқа (1828-1911) үйленген.
Brockway was born in Lyme, Connecticut on April 28, 1827. He married Jane Woodhouse (1828 1911) on April 13, 1853.
Мансап
Ол өзінің еңбек жолын 1848 жылы Коннектикут штатының Уэзерсфилд қаласындағы мемлекеттік түрмеде түрме күзетшісі немесе күзетшінің көмекшісі болып бастады. Броквей түрменің мақсаты жазалау ғана емес, оңалту екенін ашық түрде мәлімдеді. Өзінің тұжырымдарын анекдоттық және евгеникалық "түрме ғылымына" негіздеп, Броквей реформаторлық мекемедегі адамды реформалау құралы ретінде христиандық моральдық білім беруді, қолмен еңбекпен қатар жария түрде қолдады. Ол сондай-ақ түрме тәртібін нығайту үшін белгісіз мерзімге сотталу идеясын пайдаланды. 1895 жылы Штаттық қайырымдылық кеңесі бұрын реформаторлық мекемеде қамалған Джон Гилмор шартты түрде босату шарттарын бұзғаны үшін судья алдына келгенде, Елмираға қайтарудың орнына мемлекеттік түрмеге жіберуді сұрап, шағымдануға арызбен келді. Штаттық қайырымдылық кеңесі жүргізген тергеу Броквейдің өзінің ондағы қамауға алынған адамдарға жүйелі түрде қатыгез дене жазасын қолданғанын, сондай-ақ мәжбүрлі еңбек, ұсақ құқық бұзушылықтар үшін жалғыз камераға қамау, медициналық көмек көрсетуден бас тарту және аштық арқылы басқару әдістерін пайдаланғанын көрсетті. Елмирадағы қамаулылар жыныстық зорлық-зомбылықтың кең таралғанын, кейбір жағдайларда күзетшілердің оған көмектескенін, сыныптап бөлу жүйесінің адамдарды ұзақ мерзімге қамауда ұстау үшін тәуелсіз түрде қолданылғанын және Броквейдің кейбір адамдарды босатудан бас тартқанын, егер олар босатылғаннан кейін Елмира реформаторлық мекемесінде жұмыс істеуге келіспесе, айтты. Босатылғаннан кейін Елмирада күзетші болып жұмысқа орналасқан мұндай адамдардың бірі өз кезегінде қызмет барысында өзін-өзі өлтірді. Тергеу туралы зерттеуінде Александр Писциотта былай деп жазады: "Комиссияның 1894 жылғы 14 наурызда жарияланған соңғы есебі нақты болды; оның қорытындылары Нью-Йорк штатының қайырымдылық кеңесінің он мүшесімен бірауыздан бекітілді: "Бас инспектор З.Р. Броквейге қарсы айыптаулар және "қамауға алынғандарды қатыгездікпен, қатыгездікпен, шамадан тыс, қорлаушылықпен және ерекше жазалау" туралы айыптаулар дәлелденді және толыққанды дәлелдермен расталды, және ол кінәлі деп танылды". Броквей 1900 жылы 72 жасындағы тағы бір сыннан кейін зейнетке шықты. Броквей Елмирада соншалықты танымал болғандықтан, бес жылдан кейін 77 жасында қала әкімі болып сайланды. 1912 жылы ол "Елу жыл түрме қызметінде: Автобиография" (1912) атты кітабын жазды.
He began his career as a prison guard or assistant warden at the state prison in Wethersfield, Connecticut in 1848. Publicly, Brockway claimed to believe that the aim of the prison was to rehabilitate and not simply just to punish. Grounding his claims in anecdotal and eugenic "prison science," Brockway publicly advocated for the reformatory's provision of Christian moral education paired with manual labor as a means of reforming the individual incarcerated therein. He also used the idea of the indeterminate sentence to incentivize prison discipline. In 1895, the State Board of Charities opened an investigation into accusations of brutality at Elmira after John Gilmore, a man formerly incarcerated at the reformatory, appeared before a judge on a parole violation and begged to be sent to the state prison rather than returned to Elmira. An investigation by the State Board of Charities revealed that Brockway himself regularly inflicted violent corporal punishment on individuals incarcerated there, and utilized forced labor, solitary confinement for negligible offenses, refusal of medical care, and starvation as methods of governance. Individuals incarcerated at Elmira also testified that sexual violence was rampant and in some cases facilitated by guards, that the grading system was used arbitrarily as a method to keep people imprisoned for longer terms, and that Brockway refused to release some people from prison unless they'd agree to take employment at Elmira Reformatory upon release. One such individual coerced into employment as a watchman at Elmira after release was found to have committed suicide during his shift. In his research on the investigation, Alexander Pisciotta writes, "The final report of the committee, released on 14 March 1894, was unequivocal; its findings were unanimously endorsed by the ten members of the New York State Board of Charities: 'That the charges and the allegations against the general superintendent Z. R. Brockway of 'cruel, brutal, excessive, degrading and unusual punishment of the inmates' are proven and most amply sustained by the evidence, and that he is guilty of the same.' Brockway retired at the age of 72 in 1900 after further criticism. Brockway was such a popular man in Elmira that he was elected mayor five years later at 77. In 1912, he wrote Fifty Years of Prison Service: An Autobiography (1912).
Өлім
Зебулон Брокуэй 1920 жылы 21 қазанда Эльмира қаласында 93 жасында қайтыс болды.
Zebulon Brockway died in Elmira, on October 21, 1920, at the age of 93.