Қызыл Қырғыз қозғалысы: Камбоджа тәуелсіздігі үшін күрес
Khmer Issarak
Хмер Иссарак қозғалысы (1945-1953) – француз және отаршылдыққа қарсы тәуелсіздік күресі. Түрлі фракциялардан құралған, Камбоджа үкіметін құлатуға ұмтылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кхмер Иссарагы (, немесе "Тәуелсіз кхмер") – француз және отаршылдыққа қарсы "еркін құрылымдағы" тәуелсіздік қозғалысы болды. Бұл қозғалыс "белгісіз" деп сипатталған. Иссарак 1945 жыл шамасында құрылды және әрқайсысының жеке басшысы бар бірнеше топтардан тұрды. Иссарак топтарының көпшілігі 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бастап 1953 жылы Камбоджа тәуелсіздік алғанға дейін белсенді түрде күресті. Кхмер Иссарағының бастапқы мақсаты – тәуелсіздік үшін француз билігіне қарсы күресу еді, бірақ кейін Камбоджа үкіметін құлатуға көшті. "Иссарак" термині бастапқыда коммунист еместерді білдірген, алайда 1950 жылдардың басында Вьетминь басшылығындағы партизандар басқа коммунист емес күштерді біріктіру мақсатымен өздерін Иссарак деп атады.
The Khmer Issarak (, or 'Independent Khmer') was a "loosely structured" anti French and anti colonial independence movement. The movement has been labelled as “amorphous”. The Issarak was formed around 1945 and composed of several factions, each with its own leader. Most of the Issarak factions fought actively between the end of the Second World War in 1945 and Cambodia’s independence in 1953. The initial objective of the Khmer Issarak was to fight against the French in order to gain independence, before later focusing on overthrowing the Cambodian government. The term Issarak originally referred to non communist, but in the early 1950s the Việt Minh guided guerrillas branded themselves Issaraks for the sake of unifying other non communist forces.
Иссарак
Пок Кхун 1944 жылы Бангкокта қозғалысты құрды және оны алғаш рет «Кхмер Иссарак» деп атады. Кхмер Иссарактың алғашқы мүшелерінің кейбіреулерін Таиландтың биліктегі үкіметі қолдады. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бастап 1948 жылға дейін Таиланд үкіметі Таиланд шекарасы бойында және Таиландтың екі провинциясында – Баттамбанг пен Сием Рипте – әрекет еткен партизандық күштерді қолдау саясатын жүргізді. Таиландтың көмегімен құрылған топтардың кейбірі кейін оң және сол қанатты топтарды құрды, олардың ішінде Сон Нгок Мин, Сиу Хенг және Тоу Самоут болды. Бұл партизандар 1945 жылы Бангкокта эмиграциядағы үкімет құрды. 1948 жылдан кейін бірнеше Таиландпен байланысты Иссарактар таратылды немесе ханзада Сианук басқарған Пномпень үкіметімен ынтымақтасты. Ұзақ өтпей, вьетнамдықтар басшылық еткен Иссарактар Кхмер Иссарак қауымдастығын құрып, кхмер және француз билігіне қарсы қарулы күресін жалғастырды. 1950 жылдары Вьетминь бақылауындағы Иссарак топтары ақырында коммунистік ұйымдарға айналды, мысалы, Кхмер халық революциялық партиясы (КХРП). Камбоджа азамат соғысына қатысқан Қызыл кхмерлер мен Демократиялық Кампучияның бірнеше маңызды тұлғалары Вьетминьнің ықпалымен тығыз байланысты болды. Қарулы күрес басталған алғашқы он жылдық ішінде фракциялар арасында белгілі бір үйлесім болды, бірақ көбінесе әртүрлі топтар тәуелсіз күресті. Тіпті 1953 жылы, Камбоджа тәуелсіздік алған жылы, Францияға қарсы соғыс әлі де географиялық және идеологиялық тұрғыдан бөлінген түрлі басшылармен басқарылды. 1954 жылғы Женева конференциясынан кейін «Вьетнамдағы жаулықты тоқтату туралы келісім» шарттарына сәйкес, Вьетминь басшылығымен Иссарактардың көпшілігі Вьетнам Демократиялық Республикасына (ВДР) жер аударылды немесе жасырын күшке айналып, коммунистік ұйымдар құрды. Сонымен қатар, Камбоджа француздардан тәуелсіздік алғандықтан, көптеген ұлтшыл Иссарактар мен кейбір коммунистік топтар қаруларын тапсырды. Бірнеше күшті Иссарак басшылары, мысалы, Дап Чхуон және Принц Нородом Чантарингсей әртүрлі кезеңдерде Сианук үкіметімен одақтасты. Содан кейін Кхмер Иссарак қозғалысы тарихқа еніп кетті.
Poc Khun, a highborn Khmer, founded a movement in Bangkok in 1944, and called it the Khmer Issarak for the first time on record. Some of the early Issarak members were backed by the Thai authoritative government. From the end of the Second World War through to 1948, the Thai government had a policy of supporting large number of guerrilla forces, which operated along the Thai frontier and in the two Thai ruled provinces, Battambang and Siem Reap. Among those groups, which were aided by Thailand, some of the members later established right wing and left wing bands, including Son Ngoc Minh, Sieu Heng and Tou Samouth. These guerrillas formed a government in exile in Bangkok in 1945. After 1948, several of the Thai sponsored Issaraks dissolved or cooperated with the Phnom Penh government, led by Prince Sihanouk. Soon afterwards, the Vietnamese guided Issaraks formed the Khmer Issarak Association, continuing armed struggles against the Khmer and French authorities. In the 1950s, the Viet Minh controlled Issarak groups eventually transformed into communist organizations: for instance, the Khmer People’s Revolution Party (KPRP). Several significant figures in the Khmer Rouge and Democratic Kampuchea who participated in the Cambodian Civil War, were closely related to the Viet Minh influenced Issaraks. During the first decade of armed struggles, there was some coordination between factions, however in most cases, different bands fought independently. Even in 1953, the year Cambodia gained independence, the anti French war was still led by disparate leaders, who were divided geographically and ideologically. After the Geneva Conference in 1954, due to terms of the "Agreement on the Cessation of Hostilities in Vietnam", most Viet Minh guided Issaraks were either exiled to the Democratic Republic of Vietnam (DRV) or turned underground and formed communist organizations. At the same time, as Cambodia had already gained independence from the French, most nationalist Issaraks and some communist groups disarmed themselves. Several powerful Issarak leaders such as Dap Chhuon and Prince Norodom Chantaraingsey allied with the Sihanouk government in different periods of time. The Khmer Issarak movement then faded into history.
Коммунистік емес Иссарак топтары
Тәуелсіздік қозғалысы кезінде солтүстік-батыста орналасқан коммунистік емес Иссарактар шамамен 10 жылға созылған французға қарсы соғыста үстемдік құрды. Иссарактар бүкіл мемлекет аумағында соғысты. Коммунистік емес партизандар Вьетмин басшылығымен Иссарак күштерімен жиі бірлесіп шайқастар ұйымдастырды. Коммунистік емес топтардың ішінде Пок Хун, Дап Чуон және Принц Чантараингсей ең танымалдары болды. Тайланд тарапынан қолдау көрсетілген Иссарак қозғалысының қысқа мерзімді мақсаты – 1941-1946 жылдар аралығында Тайланд бақылауында болған провинцияларда француз колониализміне қарсы үгіт жүргізу болды. Дегенмен, қозғалыстың басты мақсаты француз Индокитай колониясының толық тәуелсіздігін қамтамасыз ету еді. Алайда, 1947 жылдың қараша айында Таиландта оңшыл әскери төңкеріс болып, Приди үкіметі құлатылды. Жаңа тайланд үкіметі қолдауын қысқартып, Иссарактарды Камбоджаға қайта оралуға мәжбүр етті. Тайланд премьер-министрі Фибунның оралуының екі салдары болды. Біріншіден, Тайланд көмегін тоқтатқаннан кейін Вьетмин Иссарак топтарының сүйене алатын санаулы көздерінің біріне айналды. Екіншіден, камбоджалық тәуелсіздік қозғалысы коммунистер мен коммунистер емес күштер арасында толыққанды жікке бөлінді. Көптеген партизандық топтар Вьетминмен ынтымақтастыққа бармағандықтан, олардың бір бөлігі бекіністер құрып, соғыс лордтарына айналды, ал көпшілігі тарап кетті.
During the independence movement, non communist Issaraks that were based in the northwest dominated the anti French war which lasted for around 10 years. Those Issarak groups fought throughout the entire state. The non communist guerrillas often coordinated battles with the Viet Minh led Issarak forces. Among the non communist bands, Poc Khun, Dap Chhuon, Prince Chantaraingsey’s were the most prominent. Furthermore, short term goal of the Thai supported Issarak movement was to conduct propaganda against French colonialism in the ceded provinces, which under Thai control from 1941 1946. Nevertheless, the ultimate purpose of the movement was to gain full independence for the French Indochina colony. However, in the rightist military coup in Thailand in November 1947 the Pridi administration was overthrown, and the new Thai government reduced support its and forced the Issaraks to come back to Cambodia. There were two consequences of the return of Thai Prime Minister Phibun. First of all, with Thailand cutting its assistance the Viet Minh became one of the few sources that the Issarak groups could rely on. Secondly, a permanent split in the Cambodian independent movement between communists and non communists took place. Due to a large number of guerrilla groups being unwilling to work with the Viet Minh, some of them set up strong bases and became warlords, but the majority dissolved.
Пок Кхун
"Кхмер Иссарак" термині алғаш рет 1944 жылы қолданылды, Тайландтың жаңа премьер-министрі Хуан Апайвонг Приди мен оның "Еркін Тайланд" қозғалысының жетекшілігімен қызметке келгеннен кейін. Одан кейін Бангкоктағы ақпарат тарату бөлімінде жұмыс істеген Пок Кхун "Кхмер Иссарак" атты қозғалысты құрды. Пок Кхун Пномпеньдегі жоғары мәртебелі аристократиялық отбасында дүниеге келді және князь Мониретханың әйелінің туысы болды. 1946 жылдың тамызында Пок Кхун Баттамбанг провинциясындағы "Кхмер Иссарак" қозғалысын басқарды және Баттамбангтағы округтен Халық өкілдері палатасына депутат болып сайланды. Ол 1947 жылға дейін, тіпті провинция Камбоджаға қайтарылғаннан кейін де лауазымында қалды.
The first time that the term "Khmer Issarak" was employed was in 1944, after the new Thai Prime Minister Khuang Aphaiwong who took office under the guide of Pridi and his Free Thai movement. Soon a movement called Khmer Issarak was founded by Poc Khun, who used to work in the Publicity Department in Bangkok. Poc Khun was born in a high ranking aristocratic family in Phnom Penh and coincidentally was the uncle of Prince Monireth’s wife. In August 1946, Poc Khun was the leader of the Khmer Issarak in Battambang province, and was elected as a representative to the House of Representatives from a district in Battambang. He continued to hold office until 1947, even after the province was returned to Cambodia.
Дап Чуон
1947 жылдың соңында Бангкокта оңшыл төңкерістен бұрын, ақпан айында Тайланд астанасында бірлескен кхмерлік Иссарак және Вьетмин қолбасшылығымен партизандық топ құрылды. Дап (сержант) Чхуон бұл топтың командирі болды. Чхуон бұрынғы камбоджалық милиция мүшесі және белсенді Иссарак болған. Тайландтың қолдауымен ол 1943 жылдан бері алынып қойылған провинцияларда французға қарсы партизандық күштерді ұйымдастырды. Чхуон мистикалық күшке сенген және шайқастар алдында жиі «сиқырлы» рәсімдер өткізген. 1948 жылдың басына қарай Чхуон Вьетминмен байланысты кхмер халқының азат ету комитетінің жетекшісі болды. Дап Чхуонның әскері бастапқыда Вьетминмен бірлесіп басқарылса да, ол KPLC президенті болғанмен, Чхуон өзі коммунист емес және оның әскері Вьетминнен оқытылмаған. 1949 жылы Дап Чхуон Сианукпен келісімге келді, келіссөздерге бір жыл кетті. Бағынудың орнына Чхуон Сиемреапқа әкімшілік және әскери толық өкілеттік алды, ол көп ұзамай оның жеке иелігіне айналды. Патшамен келісімге келгеннен кейін Чхуон 1955 жылғы сайлауды бақылау үшін қауіпсіздік директоры, ал 1957 жылы ішкі істер министрі болып тағайындалды. Бағынудан он жыл өткен соң, Сиемреап облысының губернаторы және солтүстік-батыс аймағының әскери қолбасшысы Чхуон Сианук үкіметін құлатуға тырысқан деп айыпталды, кейіннен 1959 жылдың ақпанында Сиемреап маңында Лон Ноль жіберген кісі қолынан қаза тапты.
Before the right wing coup in Bangkok in late 1947, a jointly Khmer Issarak Viet Minh commanded guerrilla group was founded in the Thai capital in February. Dap (Sergeant) Chhuon became the commander of the group. Chhuon was a former Cambodian militia member and an active Issarak. With Thai support, he had organized anti French guerrilla forces in the ceded provinces since 1943. Chhuon believed in supernatural power and often conducted "magical" ceremonies before his battles. By early 1948, Chhuon was the leader of Viet Minh associated Khmer People’s Liberation Committee. Although Dap Chhuon’s army was initially jointly run with the Viet Minh, and he was the president of KPLC, Chhuon himself was not a communist neither his soldiers received Viet Minh training. In 1949, Dap Chhuon rallied with Sihanouk, the negotiation taking a year to reach agreement. In exchange for the submission, Chhuon received administrative and military carte blanche over Siem Reap, which became his fief very soon. After rallying with the King, Chhuon had been appointed as director of security, for the sake of overseeing the 1955 election, and minister of interior in 1957. Ten years after his submission, Chhuon, who was the governor of Siem Reap and military commander of the northwest, was accused of attempting to overturn Sihanouk’s government, and later he was shot by a killer sent by Lon Nol near Siem Reap in February 1959.
Коммунистік иссарак топтары
Коммунист емес Дап Чуон мен оның әскерінен өзгеше, Сиу Хенг, Лонг Бунруот, Сон Нгок Мин және Тоу Самут Камбоджадағы маңызды коммунистік күрескерлер болды және олардың партизандық отрядтарына Вьет Мин үлкен ықпал етті. Вьетнамға жақын жатқан провинцияларда вьетнамдық идеологиялар, ұйымдар мен бөлімшелер француздықтарға қарсы қарсылықты дамытуда шешуші роль атқарды. Индокитай Коммунистік партиясы (ИКП) сол шекаралық провинцияларда саяси мектептер ашты. Көптеген студенттер камбоджалықтар болды, оларды вьетнамдықтар тартты және оларға марксизм-ленинизм және вьетнамдықтармен ынтымақтастықтың маңыздылығы туралы білім берді. Дегенмен, кхмер коммунистік ұйымдары Бірінші Индокитай соғысының жеңісіне бағынышты болғандықтан, Камбоджада француздықтарға қарсы вьетнамдықтармен бірге шайқасқан сарбаздардың саны ең көп дегенде 5700 болды.
Unlike Dap Chhuon and his army, who were not communist, Sieu Heng, Long Bunruot, Son Ngoc Minh and Tou Samouth, were significant communist fighters in Cambodia and their guerrillas were heavily influenced by the Viet Minh. In provinces close to Vietnam, Vietnamese ideologies, organizations and units played critical roles in developing the anti French resistance. Political schools were set up by the Indochina Communist Party (ICP) in those bordering provinces. Most of the students were Cambodian who were recruited by the Vietnamese, and they were taught about Marxism Leninism and significance of cooperating with the Vietnamese. However, as Khmer communist organizations had to subordinate to the victory of the First Indochina War, only at most 5700 soldiers fought the French with the Vietnamese in Cambodia.
Сиу Хенг
Сеу Хенг 1945 жылы коммунист болған коммунистік кхмер иссарактарының қолбасшысы болды. Ол 1950-ші жылдары француз басқыншылығына қарсы әскери қарсылықты жетектеді, бірақ содан кейін саясаттан қол үзді. Сон Нгок Мин 1950-ші жылдардың ортасында Ханойға кеткеннен кейін, Хенг Камбоджадағы коммунистік қозғалыстарды басқарды. 1955 жылғы сайлаулар қарсаңында Хенг Сианукқа құпия агент болып жұмыс істеді, кейіннен үкіметке ашық түрде өтті және Лон Нолға революционерлер туралы ақпарат ұсынды. Осымен қатар, ол "революция жасау мүмкін емес" деп мәлімдеді. 1975 жылы Хенгті әйелінің туысы Лонг Бунруот өлтірді.
Sieu Heng was commander of communist Khmer Issaraks, who became a communist in 1945. He led the military resistance against the French in the 1950s but dropped out of politics afterward. After Son Ngoc Minh left for Hanoi in the mid 1950s, Heng was in charge of communist movements inside Cambodia. Around 1955 election, Heng became a secret agent to Sihanouk and later openly defected to the government, with providing information about revolutionaries to Lon Nol. At the same time, he claimed that “making revolution was impossible”. In 1975, Heng was killed by his wife’s nephew, Long Bunruot.
Ұзын бунрут
Лонг Бунрут 1946 жылы Бангкоктегі Тамасат университетінде студент кезінде Тай коммунистік партиясына қосылды. 1953 жылы тәуелсіздік алғаннан кейін Лонг Бунрут революциялық күресін жалғастырды және Иссарак қозғалысының жетекшісі ретінде Сианук үкіметіне қарсы үздіксіз күресті. Азамат соғысы аяқталған соң ол Кампучия Коммунистік партиясының (ККП) екінші маңызды тұлғасы болды және Нуон Чеа деген атпен танылды.
Long Bunruot, joined the Thai Communist Party in 1946, when he was a student at Thammasat University in Bangkok. After the independence in 1953, Long Bunruot remained revolutionary and continuously fought against the Sihanouk government as an Issarak leader. At the end of the civil war, he became the second vital figure of the Communist Party of Kampuchea (CPK), and better known as Nuon Chea.
Сон Нгок Мин
Ачар Миан, кхмер монахы, Камбоджаның бұрынғы премьер-министрі Сон Нгок Тан және Вьетнамдық көшбасшы Хо Ши Минмен байланыс орнату мақсатында кейінірек өзін Сон Нгок Мин деп атады. 1945 жылы ол Индокитай Коммунистік партиясына (ИКП) қосылды. Вьетнамдықтар басымдық құрған ұйымға қосылған алғашқы камбоджалық ол болды. Бірінші Индокитай соғысында француздармен күресу үшін камбоджалық коммунистерге басшылық еткеннен кейін, Сон 1955 жылы Солтүстік Вьетнамға көшіп, 1972 жылы қайтыс болды. 1950 жылы Камбоджа коммунистерінің өкілі ретінде Сон Нгок Мин Сиу Хенг, Тоу Самут және басқалармен бірге Вьетмин өкілдерімен Камбоджа шекарасына жақын, Оңтүстік Вьетнамдағы Хатиен қаласында кездесті. Ол Камбоджадағы революциялық ахуалды талдап, "басты күштің" әлсіздігіне байланысты Камбоджада революция жасау қиын екенін айтты. Кейін Камбоджада "Хмер қарсыласының бірінші ұлттық құрылтайы" өтті, осы құрылтайда Хмер Иссарак қауымдастығы және Халықты азат ету орталық комитеті (ХАОК) құрылды. Мин ХАОК президенті болды, ол барлық бұрынғы ИКП мүшелерінен тұрды. Екі айдан кейін, Вьетмин басшылығымен Иссарак Камбоджа аумағының үштен бірін бақылап, Мин Камбоджаның тәуелсіздігін жариялады, бұл Сианук үкіметі Франциядан тәуелсіздік алғанға үш жыл бұрын болды.
Achar Mean, a Khmer monk took his name later as Son Ngoc Minh, in order to link with the former Cambodian Prime Minister Son Ngoc Thanh and the Viet Minh leader Ho Chi Minh. Son joined the ICP in 1945. He was the first Cambodian who joined the Vietnamese dominated organization. After commanding the Cambodian communist to fight the French in the First Indochina War, Son moved to northern Vietnam in 1955 and died in 1972. In 1950, as a representative of the Cambodia communist, Son Ngoc Minh met Viet Minh’s representatives with Sieu Heng, Tou Samouth and others at Hatien, southern Vietnam, which near Cambodian border. He analysed the revolutionary situation in Cambodia and stated due to the weak “principle force”, Cambodia could hardly have a revolution. Later, the “First National Congress of Khmer Resistance” was held in Cambodia, on the meeting, Khmer Issarak Association and People’s Liberation Central Committee (PLCC) was founded. Minh was the president of the PLCC, which consisted of all former ICP members. Two months later, as the Viet Minh guided Issarak controlled one third of the Cambodian territory, Minh declared Cambodia’s independence, three years before Sihanouk’s government gained independence from France.
Тоу Самут
Ачар Сок – 1948 жылы «Тоу Самут» революциялық есімін алған көрнекті будда ғалымы және белсенді коммунист болды. Ол қаза тапқан кезде КПК Орталық комитетінің хатшысы, Оңтүстік-Шығыс азат ету комитетінің ішкі істер министрі қызметін атқарды. 1962 жылы өлтірілгенге дейін Тоу Самут француздық білім алған жас кхмердің демеушісі болды, ол Тоу Самуттың хатшысы болып жұмыс істеді. Сол жас жігіт – Салот Сар, ол Демократиялық Кампучия құрылғаннан кейін Пол Пот ретінде әйгілі болды.
Achar Sok was an outstanding Buddhist scholar and active communist, who took a revolutionary name of Tou Samouth in 1948. At the time of his assassination, he was the secretary of the CPK’s central committee, interior minister of the Committee of Liberation of the Southeast. Years before his assassination in 1962, Tou Samouth was a patron of a young French educated Khmer, who work as Tou Samouth’s secretary. The young man was Saloth Sar, better known as Pol Pot after the establishment of Democratic Kampuchea.
KPLC
1948 жылғы 1 ақпанда Иссарак қозғалысы Чхуонды президент етіп тағайындап, Кхмер халықтық азаттық комитетін (КХАК) құрды. Оның он бір жетекшісінің бесеуі Вьетнамға симпатия танытты, бұл Иссарак қозғалысының кейбір элементтерін әлсіретті. Чхуон формальды түрде коммунизмге қарсы болғанымен, ұйымда екі маңызды Вьетмин қолдаушысы болды: ИКП Солтүстік-Батыс бөлімшесінің басшысы Сиу Хенг және оның жүрегі туысы Лонг Бунруот. Осы кезде Вьетмин Иссарактың отаршылдыққа қарсы күресін күшейтуге және оны жалпы коммунизмге, әсіресе вьетнамдық коммунизмге қолдау көрсетуге бағытталған күшті күш жұмсады. Бұл әсіресе елдің шығыс бөлігінде байқалды, онда партизандық топтардың көпшілігіне вьетнамдықтар жетекшілік етті. Елдің батыс жағында Сон Нгок Мин Тайландтан жеткілікті қару-жарақпен оралды, ол бірнеше рота жауынгерін жабдықтауға жететін. 1947 жылы ол Оңтүстік-Батыс Кампучияны азат ету комитетін құрды (бұл ерекше атап өтуге лайық, себебі 1970-1975 жылдар аралығындағы азамат соғысының соңында оңтүстік-батыс Камбоджадағы ең күшті және жақсы ұйымдастырылған коммунистік армиялардың бірі болды, және ол Пол Поттың қолдаушыларының негізгі ядросын құрады). 1948 жылдың соңына қарай елдің көптеген аймақтары күшті Иссарак ұйымдарының тиімді бақылауында болды. Алайда, 1949 жылға қарай Иссарак қозғалысы осы түрінде аяқталуға жақын болды: француздықтар кейбір Иссарак басшыларының ашкөздігін пайдаланып, оларға отаршылдық лауазымдар берді, ал басқалары радикалды ұйымдарға қосылды. Чхуонның КХАК Сиу Хенгті және көптеген басқа солшылдарды қуды, содан кейін өзін Кхмер ұлттық азаттық комитеті (КҰАК) ретінде қайта құрды, оның әскери қолбасшысы ханзада Чантарингсей болды. Ту Самут және басқа солшыл Иссарактар Вьетнамның белсенді қатысуымен Біріккен Иссарак майданын құрды. Чхуон француздықтарға кетті, ал Чантарингсей ақырында КҰАК-тан шығып, оңшыл, монархияға қарсы кхмер ұлтшылдары, Хмер Серай тобымен, Сон Нгок Танның жетекшілігімен бірікті. Кхмер Иссарактары осы кезеңде зорлық-зомбылықтарымен, азаптауларымен, қарақшылықтарымен және соттан тыс жазалауларымен танымал болды.
On 1 February 1948, the Issarak movement formed the Khmer People's Liberation Committee with Chhuon as its president. Five of its eleven leaders were sympathetic to the Vietnamese, which eliminated certain elements of the Issarak movement. Though Chhuon was nominally anti communist, the organisation also had two important Viet Minh supporters: Sieu Heng, who was the head of the ICP North Western branch, and his nephew Long Bunruot. By this time the Viet Minh was leading a concerted attempt to foster Issarak's anti colonialism and to turn it into support for communism in general, and Vietnamese communism in particular. This was especially the case on the eastern side of the country, where guerrilla cells were often commanded by Vietnamese. On the other side of the country, Son Ngoc Minh returned from Thailand with enough weapons to equip a fairly large company. In 1947 he established the Liberation Committee of South West Kampuchea (this is particularly of note, because by the end of the civil war of 1970 75 the south west had one of the most powerful and well organised communist armies in Cambodia, and which would form the main core of Pol Pot's support). By late 1948 many areas of the country were under the effective control of powerful Issarak organisations. By 1949, however, the Issarak movement in this form was coming to an end: the French began to exploit the greed of some Issarak leaders by giving them colonial positions, while others went off to join more radical organisations. Chhuon's KPLC expelled Sieu Heng and the majority of the other leftists, and remodelled itself as the Khmer National Liberation Committee, with Prince Chantaraingsey as its military commander. Tou Samouth and the other leftist Issaraks formed the United Issarak Front, which had heavy Vietnamese involvement. Chhuon went over to the French, while Chantaraingsey eventually left the KNLC and aligned with the right wing, anti monarchical Khmer nationalists, the Khmer Serai, under Son Ngoc Thanh. The Khmer Issarak were notorious for their violence during this period, known for torture, banditry and summary executions.
Демократиялық Кампучияның құрылуы
Камбоджалық Азамат соғысы кезінде коммунистік күштер Иссарак күштерінің партизандық тактикасын және ұйымдастырылуын ғана емес, сонымен қатар көптеген кейінгі коммунистер Иссарактармен байланыста болғанда марксистік-ленинизм идеяларымен алғаш танысты. Камбоджаның шығыс аймағында Вьетминьнің ықпалындағы күштердің көшбасшылары Демократиялық Кампучия құрылғанға дейін және одан кейін де көбінесе өзгермеді. 1976 жылы Пол Пот оларды тазартуға дейін, олардың күштері Пол Поттың жақтастарынан өзгеше форма кигенімен қатар, азаматтармен өте жақсы қарым-қатынас жасап, Сианукқа адал болды.
Not only would the guerrilla tactics and organisation of the Issarak forces be mimicked by the communist forces during the Cambodian Civil War, but many later communists were first introduced to the concepts of Marxist Leninism whilst involved with the Issaraks. In the eastern area of Cambodia, the leaders of those Viet Minh influenced forces remained largely unchanged up to and beyond the establishment of Democratic Kampuchea. Until purged by Pol Pot in 1976, their forces not only wore differing uniforms to those of Pol Pot loyalists, but were noted to be exemplary in their treatment of the civilian population and to retain a certain degree of loyalty to Sihanouk.