Роберт Фредерик: Американ армиясының генералы және екінші дүниежүзілік соғыстағы қаһарманы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттары армиясының генералы Роберт Трайон Фредерик (14 наурыз 1907 – 29 қараша 1970) – АҚШ армиясының жоғары шенді офицері. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 1-ші арнайы күштер тобына, 1-ші одақтас әуе десанттық тобына және 45-ші жаяу әскер дивизиясына қолбасшылық етті, және екі рет Ерекше қызмет орденімен марапатталды.

Ерте өмір және әскери мансап

Фредерик 1907 жылдың 14 наурызында Сан-Францискода, Калифорния штатында дүниеге келген. Ол 1923-1924 жылдары Стаунтон әскери академиясында, ал 1924-1928 жылдары Вест-Пойнттегі АҚШ Әскери академиясына (USMA) оқыды. Вест-Пойнтті бітіргеннен кейін, ол АҚШ Армиясының жағалау артиллерия корпусына екінші лейтенант болып кірісті. 1939 жылы Канзас штатындағы Форт-Левенворттағы АҚШ Армиясының Командалық және Бас штаб колледжін бітірді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Фредерик Соғыс департаментінде штаб офицері болып қызмет еткен. АҚШ-тың Біріккен Штаттары Жапсыру шабуылынан кейін Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда, 1942 жылы Фредерикке жаңа АҚШ-Канадалық полк мөлшеріндегі командалық күшін құру тапсырылды, ол 1-ші арнайы қызмет күштері (кейін немістер "Жынды бригада" деп атады) аталды. 9 шілдеде 1942 жылы Монтана штатындағы Форт-Уильям Генри Харрисон қаласында құрылған бөлімше бастапқыда Норвегиядағы коммандостық операцияларға арналған еді және қысқы және таулы соғысқа, сондай-ақ қолма-қол жекпе-жекке және басқа да жаяу әскер дағдыларына қатысты кеңінен оқытылды. 1943 жылдың сәуірінде бөлімше оқу үшін Вирджиния штатының Брэдфорд лагеріне, содан кейін Вермонт штатының Этан Аллен фортына көшірілді. Норвегия миссиясы жойылды, бірақ 1-ші арнайы қызмет күштері орнына 1943 жылдың шілдесінде Алеут аралдарына жіберілді. Ол қыркүйекте Құрама Штаттарға оралды, содан кейін қазан айында Еуропа операциялар театрына (ETO) кетті. Фредериктің әскерлері 1943 жылдың қарашасында француздық Марокконың Касабланка қаласына келді және тез арада Италия майданына көшті. 1943 жылдың 19 қарашасында Неапольге қонған 1-ші арнайы қызмет күштері майданға шықты. 1943 жылдың желтоқсаны мен 1944 жылдың қаңтарында 1-ші арнайы қызмет күштері Монте-ла-Дифенса, Монте-ла-Реметанеа, Монте-Саммукро (720-ші төбе) және Монте-Вишиарода бірқатар операциялар жүргізді. 1-ші арнайы қызмет күштері жаудың күштеріне шабуыл жасап, Монте-ла-Дифенсаны басып алды. 1944 жылдың 2 ақпанында полковник Фредерик және оның әскерлері Анциоға қонды және Муссолини каналы бойындағы шайқасқа қатысты. 1944 жылдың 4 маусымында олар Италияның астанасы Римге кірген алғашқы одақтас әскерлері болды. Фредерик екі рет Ерекше қызмет кресімен марапатталды, бұл АҚШ армиясының соғыстағы батылдығы үшін берілетін екінші жоғары наградасы. Бірінші награда 1944 жылдың 10-13 қаңтарында Монте-Мажода Фредерик үш рет жарақаттанған кезде алды, ал екіншісі 1944 жылдың 4 маусымында Римге шабуыл жасаған кезде берілді. Анциода ол бірнеше рет жараланды, оның ішінде бір күні екі жарақат алды. 1944 жылдың 23 маусымында Фредерик бөлімшені тастап кететінін жариялады. Ол шілде айында бригадалық генералдың бір жұлдызды офицерлік шеніне көтерілді. Сол кезде 82-ші әуе десанттық дивизияны басқаратын генерал-майор Джеймс М. Гавинмен бірге Фредерик пен Гавин (Фредериктен сегіз күн кіші) соғыста АҚШ армиясының ең жас екі дивизия командирі болды. 1945 жылдың 10 қыркүйегіне дейін 45-ші дивизияны басқарды. 45-ші дивизия 1944 жылдың желтоқсанынан 1945 жылдың ақпанына дейін француздық Эльзаста ауыр шайқастарды бастан өткерді және 17 ақпанда жаңару үшін майданнан алынды. Наурыздың ортасында ол Германияға соңғы шабуыл ретінде "Undertone" операциясы үшін XV корпусына тағайындалды. Дивизия Рейн өзенінен өтіп, Майнға қарай жылды. Баварияға дейін Майн бойымен жылжып, 28 наурыздан 3 сәуірге дейін Ашафенбургте ауыр шайқастарға қатысты, содан кейін Нюрнбергке қарай жылды, 16-20 сәуірде ауыр шайқастарда басып алды. Оңтүстікке қарай жылжып, дивизия 26 сәуірде Дунай өзенінен өтіп, Мюнхенге қарай 20-шы бронетанкті дивизияға жол ашты. 29 сәуірде Мюнхенге жеткен дивизия шайқастан оккупацияға көшті. Ұлыбританияның премьер-министрі Уинстон Черчилль Фредерикті "барлық уақыттағы ең ұлы жауынгер генерал" деп атап, "егерде бізде оған ұқсас ондаған адам болғанда, 1942 жылы Гитлерді талқандаған болар едік" деді. 1-қатар Ерекше қызмет ордені (жапырақпен) Армиядағы ерекше қызмет медалі (жапырақпен) Күміс жұлдыз 2-қатар Армиядағы ерекше қызмет медалі (жапырақпен) Армиядағы ерекше қызмет медалі (күміс жапырақпен) Армиядағы ерекше қызмет медалі (жапырақпен) Армиядағы ерекше қызмет медалі (күміс жапырақпен) Қола жұлдыз (күміс жапырақпен) Армиядағы ерекше қызмет медалі (жапырақпен) Әуе медалі (күміс жапырақпен) Мүсәр жүрек (жеті жапырақпен) 3-қатар Америкалық қорғаныс қызметі медалі (қызмет жұлдызымен) Америкалық кампания медалі Азия-Тынық мұхиты кампаниясы медалі (бір қызмет жұлдызы және жебе ұшымен) Еуропа-Африка-Жақын Шығыс кампаниясы медалі (үш қызмет жұлдызымен) 4-қатар Екінші дүниежүзілік соғыстағы Жеңіс медалі Армияның оккупациялық медалі Ұлттық қорғаныс қызметі медалі Ерекше қызмет ордені (Ұлыбритания) 5-қатар Құрмет легионының офицері (Франция) 1939-1945 жылдарығы соғыс айрығы (күміс жапырақпен) Францияның үлкен медалі (Франция) Сен-Шарль орденінің үлкен офицері (Монако) Король Хокон VII еркіндік медалі (Норвегия)

Frederick was serving as a staff officer in the War Department when the United States entered World War II following to the Japanese attack on Pearl Harbor. In 1942 Frederick, then a lieutenant colonel, was tasked with raising a new U. S. Canadian regiment size commando force, which became the 1st Special Service Force (later called the "Devil's Brigade" by the Germans). The unit, activated on July 9, 1942, at Fort William Henry Harrison, Montana, was originally intended for commando operations in Norway, and trained extensively in winter and mountain warfare, as well as hand to hand combat and other infantry skills. In April 1943, the unit moved to Camp Bradford, Virginia for training, then to Fort Ethan Allen, Vermont. The Norway mission was cancelled, however, and the 1st Special Service Force was sent instead to the Aleutian Islands in July 1943. It returned to the contiguous United States in September, and then left in October for the European Theater of Operations (ETO). Frederick's men arrived in Casablanca in French Morocco in November 1943 and quickly moved to the Italian front. Landing at Naples on November 19, 1943, the 1st Special Service Force went into the line. In December 1943 and January 1944, the 1st Special Service Force conducted a series of operations at Monte la Difensa, Monte la Remetanea, Monte Sammucro (Hill 720) and Monte Vischiataro. The 1st Special Service Force attacked and captured the enemy forces at the impregnable Monte la Difensa. On February 2, 1944, Frederick, now a full colonel, and his men landed at Anzio and went into action along the Mussolini Canal. They were the first Allied troops to enter the Italian capital of Rome on June 4, 1944. Frederick was decorated twice with the Distinguished Service Cross, the U. S. Army's second highest award for valor in combat. The first award was for actions on January 10–13, 1944 at Monte Majo where Frederick was wounded three times in combat, and the second award for actions on June 4, 1944 during the drive on Rome. While at Anzio he was wounded a number of times, including two separate wounds on a single day. On June 23, 1944, Frederick announced he was leaving the unit. He was promoted to the one star general officer rank of brigadier general in July, Along with Major General James M. Gavin, then commanding the 82nd Airborne Division, this made both Frederick and Gavin (eight days younger than Frederick) the two youngest division commanders in the U. S. Army during the war. He led the 45th Division until September 10, 1945. The 45th saw heavy combat in French Alsace from December 1944 through to February 1945, and was pulled from the line to rehabilitate on February 17. In mid March, it was assigned to XV Corps for Operation Undertone, the final drive into Germany. The division crossed the Rhine and advanced to the Main. Moving along the Main into Bavaria, participating in heavy fighting in Aschaffenburg from March 28 to April 3 and then drove to Nuremberg, taken in heavy fighting from April 16–20. Moving south, the division crossed the Danube on April 26, and opened up the path for the U. S. 20th Armored Division to drive on Munich. Reaching Munich on April 29, the division shifted from combat to occupation. The British Prime Minister, Sir Winston Churchill, declared that Frederick was "the greatest fighting general of all time" and "if we had had a dozen more like him we would have smashed Hitler in 1942". 1st RowDistinguished Service Cross w/ Oak Leaf ClusterArmy Distinguished Service Medal w/ Oak Leaf ClusterSilver Star2nd RowLegion of Merit w/ Oak Leaf ClusterBronze Star Medal w/ Oak Leaf ClusterAir MedalPurple Heart w/ seven Oak Leaf Clusters3rd RowAmerican Defense Service Medal w/ battle clasp (service star)American Campaign MedalAsiatic Pacific Campaign Medal w/ one service star and Arrowhead deviceEuropean African Middle Eastern Campaign Medal w/ three service stars4th RowWorld War II Victory MedalArmy of Occupation MedalNational Defense Service MedalDistinguished Service Order (United Kingdom)5th RowOfficer of the Legion of Honour (France)Croix de guerre 1939–1945 w/ palm (France)Grand Officer of the Order of St. Charles (Monaco)King Haakon VII Freedom Medal (Norway)