Parmeliaceae – 2700-нан астам түрді қамтитын үлкен лишайлар отбасы. Әртүрлі өсу формалары, кең таралғандығы және анықтаудағы қиындықтары туралы ақпарат. Лишайлар, түрлері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пармелия тұқымдасы – леканоромицеттердің ірі және алуан түрлі тұқымдасы. 2700-ден астам түрі бар. Пармелия тұқымдасының көпшілігі жапырақты, бұтақты немесе бұташа жаратылысты өсімдік түрінде кездеседі. Бұл топтың морфологиялық әртүрлілігі мен күрделілігі зор, көптеген мысалдарды түр деңгейіне дейін анықтау өте қиын. Тұқымдас дүниежүзілік таралымға ие және кең ауқымды мекендеу орындарында мен климаттық аймақтарда кездеседі. Бұл жол жиегіндегі тас жолдан бастап альпілік тау жыныстарына дейін, тропикалық жаңбырлы ормандардағы ағаштардан Арктика тундрасындағы бұталарға дейін қамтиды. Пармелия тұқымдасының өкілдері құрлықтағы көптеген ортада таралған. Parmeliaceae тұқымдасының бірнеше түрі IUCN-ның жаһандық Қызыл тізіміне бағаланған.
Family of lichens
The Parmeliaceae is a large and diverse family of Lecanoromycetes. With over 2700 species The majority of Parmeliaceae species have a foliose, fruticose, or subfruticose growth form. The morphological diversity and complexity exhibited by this group is enormous, and many specimens are exceedingly difficult to identify down to the species level. The family has a cosmopolitan distribution, and is present in a wide range of habitats and climatic regions. This includes everywhere from roadside pavement to alpine rocks, from tropical rainforest trees to subshrubs in the Arctic tundra. Members of the Parmeliaceae are found in most terrestrial environments. Several Parmeliaceae species have been assessed for the global IUCN Red List.
Таксономия
Бірнеше молекулалық филогенетикалық зерттеулерге сүйенсек, қазіргі уақытта шектелген Parmeliaceae монофилеттік топ екені дәлелденді. Бұл шектеуге бұрын сипатталған Alectoriaceae, Anziaceae, Hypogymniaceae және Usneaceae тұқымдастары кіреді, олардың көпшілігі лишайниктерді жүйелеуші мамандар тарапынан қабылданбайды. Дегенмен, бұл тұқымдас лишайлардың ең жан-жақты зерттелген топтарының бірі болғанына қарамастан, оның ішіндегі кейбір туыстық байланыстар әлі де нақты емес. Филогенетикалық талдау тұқымдаста жеті ерекше кладтың бар екенін көрсетеді. Пармелиоид клады ең үлкені болып табылады, ол 27 туыс және шамамен 1850 түрді қамтиды – бұл тұқымдастағы түрлердің шамамен үштен екі бөлігін құрайды.
Based on several molecular phylogenetic studies, the Parmeliaceae as currently circumscribed has been shown to be a monophyletic group. This circumscription is inclusive of the previously described families Alectoriaceae, Anziaceae, Hypogymniaceae, and Usneaceae, which are all no longer recognised by most lichen systematists. However, despite the family being one of the most thoroughly studied groups of lichens, several relationships within the family still remain unclear. Phylogenetic analysis supports the existence of seven distinct clades in the family. The Parmelioid clade is the largest, containing 27 genera and about 1850 species – about two thirds of the species in the family.
Апетекия
Апотециялар леканорин типтес, жапырақ немесе шет бойында пайда болады және сабақсыз немесе қысқа сабақты (немесе сирек шұңқырлы) болады. Таллиндік эксиппль таллистің өзімен бір түсті. Аскилер амилоидты, және көптеген түрлердің басым бөлігінде әр аскиде сегіз спора болады, бірақ кейбір түрлер көп споралы, ал бірнеше Menegazzia түрлерінде әр аскиде екі спора болады.
Apothecia are lecanorine, produced along the lamina or margin, and sessile to pedicellate (or less often sunken). Thalline exciple is concolorous with the thallus. Asci are amyloid, and the vast majority of species have eight spores per ascus, though a few species are many spored, and several Menegazzia species have two spores per ascus.