Кіріспе

1940 жылы құрылған өнер және әдеби журнал «Angry Penguins» 1940 жылы 18 жасында сюрреалистік ақын Макс Харрис құрған өнер және әдеби журнал еді. Бастапқыда Аделаидада негізделген журнал, Харрис 1942 жылы Хайд тобына қосылғаннан кейін Мельбурнға көшті – бұл өнер меценаттары Джон және Санди Ридке тиесілі Хайд мүлігінде тұратын авангард суретшілер мен жазушылардың тобы. «Ашулы пингвиндер» кейіннен сол атпен танымал болған өнер қозғалысымен байланысты болды және оны дамытуға ықпал етті. Қозғалыстың негізгі өкілдері – Сидни Нолан, Артур Бойд, Джой Хестер, Грей Смит және Альберт Таккер.

Шығуы мен этикасы

Angry Penguins журналының алғысы Phoenix Аделаида университетінде Университет одағының қаражатымен жарық көрді. 1940 жылы басшылық ауысқаннан кейін қаржыландыру тоқтатылды. Phoenix жариялануын тоқтатты, бірақ Артс Ассоциациясының қолдауымен J.I.M. Stewart, Charles Jury және басқалардың қаржысымен Angry Penguins атауымен жаңадан басталды. Angry Penguins алғаш рет Оңтүстік Австралияның астанасы Аделаидада жарық көрді. Журнал атауы Харристің "Mithridatum of Despair" өлеңіндегі «түннің ашулы пингвиндері» деген тіркестен алынған, ал осы атауды журнал үшін пайдалануды Харриске C.R. Jury ұсынған. Журналдың Аделаидадағы басты қарсыласы – Австралияның жергілікті халықтарының мәдениетін және Австралия халық балладалары дәстүрін қолдайтын ұлтшыл және антимодернист әдеби қозғалыс Jindyworobaks болды. Angry Penguins ақыны Джеффри Даттонның айтуынша, «біз Йейтс, Эллиот және Оденмен бірге болдық, ал Лоусон мен Паттерсонды Jindyworobaks-қа қалдырдық». 1942 жылы Харрис Мельбурнда Джон мен Санди Ридтің қолдауын алды, содан кейін журнал олардың Хейдтегі үйіне (қазіргі Хейд заманауи өнер мұражайы) көшірілді. Angry Penguins суретшілері – сюрреализм мен экспрессионизмнің Австралиядағы алғашқы өкілдері, олардың ішінде Джон Персевал, Гай Грей Смит, Артур Бойд, Сидни Нолан, Данила Васильев, Альберт Такер және Джой Хестер бар.

Эрн Маллидің арамзалығы

Олардың сюрреализмге деген қызығушылығы Джеймс МакОули мен Гарольд Стюартты зерттеу және азаматтық істер басқармасында қызмет еткен кезінде топтың ең әйгілі оқиғасын – Эрн Малли алаяқтығын және одан кейінгі әдепсіздікке қатысты сот процесін жасауға жетеледі. Джеймс МакОули мен Гарольд Стюарт журналдың 1944 жылғы күзгі санында жарияланған әдеттегі жұмыстармен үйлесетін өлеңдер жинағын ұсынды және оларды жақында қайтыс болған, бірақ шындығында болмаған жас ақын Эрн Маллиге жатқызды. Бұл өлеңдер мағынасыз біріктірілген үзінділерден жасалған пастиш ретінде құрылды; МакОули мен Стюарт модернизмді сынады және оның ешқандай ішкі құндылығы жоқ екенін көрсеткісі келді. Өлеңдер журналдың авторлары мен демеушілері тарапынан ынтамен қабылданып, жарияланды. Алаяқтық әшкέρ болғаннан кейін басылымға теріс пікірлер көп түсті, соның салдарынан журналдың имиджіне нұқсан келді.

Сын

Австралия Коммунистік партиясы Angry Penguins журналын ашық түрде сынады. 1944 жылғы тамыз айындағы "Коммунистік шолу" журналында Вик О'Коннор журналдың "австралиялық өнерге ешқандай үлес қоспайтыны және оның әсері Австралия стандарттарын көтерудің орнына құлдыратуға алып келеді" деген пікірін қолдап, мәдени жарияланымдардың редакторлары Австралиядағы "әлеуметтік және экономикалық өмір деңгейін" жалпы дамытудың бір бөлігі ретінде мәдени дамуды ілгерілетуге жауапты екенін, ал Angry Penguins журналының редакторлары оған "мүлдем немқұрайлы" екенін жазды. Көрменің каталогында ағылшын жазушысы К. П. Сноу Angry Penguins қозғалысының "өнер толығымен интернационалдану кезінде көрінетін 'ұлттық' модернизмнің соңғы гүлденуі болуы мүмкін" деген сөздері келтірілген.

Мәдени сілтемелер

Менің жалған өмірім – 2003 жылы Питер Кэридің Эрн Малли әйелі туралы аңызға негізделген романы. Бұл әдеби журнал редакторы болып жұмыс істейтін жас әйелдің басынан өткен оқиға, яғни бірінші тұлғада баяндалған шағын повесть. Ол көп жылдар өткен соң алаяқтықты жасаған адаммен кездеседі (романда ол Эрн Малли емес, Боб Маккоркл деп аталады). Кэриге оқиғаны әдепкі бойынша баяндаудан гөрі "керемет ойлау" идеясы қызықтырақ көрінеді; Эрн Малли кейіпкері – ет пен қаннан тұратын, өзінің "жаратушысын" мазалап жүретін адам. Ричард Фланаганның Букер сыйлығын жеңіп алған "Тынық солтүстікке қарай тар жол" (2013 ж.) романында басты кейіпкер Дориго Эванс "Ашулы пингвиндер" атты туындының тұсаукесерінде өмірінің махаббатымен танысады.