Кіріспе

Британдық химик (1893–1970)

Питер де ла Маре
| дипломдық жұмысының тақырыбы = Көміртек сақиналарының қалыптасуы және тұрақтылығы
| марапаттар =
Дэви медалі (1946)
Корольдік медаль (1952)
Фарадей лекциясы сыйлығы (1961)
Корольдік қоғамның мүшесі (28 қазан 1893 – 8 желтоқсан 1970) – Лидс және Лондон қалаларындағы британдық химик. 1920-1930 жылдардағы реакция механизмдері және органикалық қосылыстардың электрондық құрылымы саласындағы оның маңызды еңбектері нуклеофил, электрофил, индуктивтік және резонанстық әсерлер сияқты түсініктерді, сондай-ақ SN1, SN2, E1 және E2 сияқты белгілеулерді химияның негізгі саласына енгізуге ықпал етті. Ол сонымен қатар Кан-Инггольд-Прелог басымдық ережелерінің бірлескен авторы болды. Ингольд физикалық органикалық химияның негізін қалаушылардың бірі саналады.

Ерте өмір және білім

Лондон қаласында туған, Ингольд бес жасында туберкулезден қайтыс болған жібек саудагерінің ұлы. Ол Лондон университетінен ғылым магистрі (MSc) дәрежесін алды және 1920 жылы Торппен жұмыс істеу үшін Имперлік колледжге оралды. 1918 жылы PhD, ал 1921 жылы DSc ғылыми дәрежесін алды.

Академиялық мансап

1924 жылы Ингольд Лидс университетіне көшті, онда ол алты жыл бойы органикалық химия профессоры қызметін атқарды, әйелі, доктор Эдит Хильда Ингольд (Ушервуд) қасынан жұмыс істеді. 1930 жылы ол Лондонға қайтып келді және 1937 жылдан зейнеткерлікке шыққан 1961 жылға дейін Лондон университетінің колледжіндегі химия кафедрасын 24 жыл басқарды. Алкил галоидтарын зерттеу кезінде Ингольд нуклеофилдік орынбасу реакциялары үшін екі мүмкін реакция механизміне дәлелдер тапты. Ол үшіншілік алкил галоидтары екі сатылы механизмге (SN1) түсетінін, ал біріншілік және екіншілік алкил галоидтары бір сатылы механизмге (SN2) түсетінін анықтады. Бұл қорытынды үшіншілік алкил галоидтарының нуклеофилдермен реакциясы тек алкил галоидтың концентрациясына ғана байланысты екендігіне негізделген. Осы уақытта ол нуклеофилдермен реакцияға түскенде, бірінші және екінші дәрежелі алкил галоидтары алкил галоидтың және нуклеофилдің концентрациясына тәуелді екенін анықтады. 1926 жылдан бастап Ингольд пен Роберт Робинсон органикалық реакция механизмдеріне электрондық теориялық көзқарастар бойынша пікір таластың өткізді. Мысалы, Солцманның қорытындысын қараңыз. Ингольд 443 мақаланың авторы және соавторы болды. Белгілі студенттерінің арасында Питер де ла Маре, Рональд Гиллеспи және Рональд Найхолм бар.

Құрметтер

1920 жылы Ингольдқа Британ империясының медалі (BEM) табысталды. Ол соғыс жылдарындағы зерттеулері үшін, "улы атмосферада жұмыс істегенде көрсеткен ерлігі және бірнеше рет өмірін қауіпке тігіп, қалың жұртқа қауіпті апаттардың алдын алғаны" үшін марапатталды, бірақ ол кейін бұл сыйлықты немесе өмірінің осы кезеңін ешқашан талқыламады. 1951 жылы Корольдік химия қоғамының Лонгстаф медалін, 1952 жылы Корольдік қоғамның Корольдік медалін алды және 1958 жылы рыцарь атағына ие болды. Қазіргі таңда Лондон университетінің химия факультеті 1969 жылы ашылған сэр Кристофер Ингольд ғимаратында орналасқан.

Жеке өмір

Ингольд 1923 жылы доктор Эдит Хильда Ингольдқа (Ушервуд) үйленді. Ол оның әріптесі және бірге жұмыс істеген химия ғылымының маманы еді. Олардың екі қызы мен бір ұлы болды, ол химик Кит Ингольд.

Өлім

Ингольд 1970 жылы Лондонда 77 жасында қайтыс болды.