Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық мұрагер және қоғамдық қайраткер (1894–1967)
American heir and socialite (1894–1967)
Томас Франклин Манвилл-младший (9 сәуір 1894 – 8 қазан 1967) – американдық қоғамдық қайраткер және Джонс Манвилл асбест байлығының мұрагері. Ол 20 ғасырдың ортасында Манхэттенде байлығымен және 11 әйелге 13 рет үйленгенімен танымал болды, бұл оған Гиннестің рекордтар кітабына енуге мүмкіндік берді. Оның некелерінің аяқталуы көбінесе құпияларға, кең таралған жариялымдарға және ірі ақшалай өтемақыларға әкелді. Манвилл әкесімен жақсы қарым-қатынаста болмағанын және әкесі оны бірнеше рет мұрадан айырғанын айтты. Дегенмен, Манвиллдің әкесі әрқашан мойынсұнып, Манвилл әкесі қайтыс болғаннан кейін мұрагерлікке ие болды. Оның әкесі 1904 жылы Consolidated National Bank директоры болды, басқа да жетістіктердің қатарында. Үйленуге ниеттенген Манвилл 1911 жылы 17 жасында Бродвейдің шатырында Флоренс Губермен (кейде Губерт деп те айтылады), хор қызымен танысты. Олар бес күннен кейін үйленді. Еуропадан АҚШ-қа келе жатқан Манвиллдің әкесі Нью-Йоркке жеткенде, олардың некесін жойатынын мәлімдеді. Манвилл Нью-Джерсиде екінші үйлену рәсімін ұйымдастырды, Мэрилендте тағы біреуін жасауға тырысты және қажет болған жағдайда, сол кездегі 46 штаттың көпшілігінде қайтадан үйлене алатынын айтты. Әкесі отбасылық қаражатты одан жапқанда, Манвилл отбасының Питтсбургтегі зауытында аптасына 15 долларлық жұмыс істеді. Флоренс 1917 жылы оның көп некелерінен кейін оны тастап кетті, ал олардың ажырасуы 1922 жылдың 25 сәуірінде Нью-Йоркте ресімделді. 1930 жылы Флоренс Роберт П. Ридтен 1926 жылы ажырасқаннан кейін, Манвиллге төленбеген 45 000 долларлық өтемақы талап етті. Ол күйеуі мен әкесі күйеуінен бөлек тұру үшін оған жылына 15 000 доллар төлеуге келіскенін мәлімдеді. 1931 жылы ол талап арызын кері тартып алды. Манвилл 1925 жылдың қыркүйегінде әкесінің 22 жастағы стенографшысы Лоис Арлин Маккойнға үйленді. Келесі айда әкесі қайтыс болып, оған 50 миллион долларлық мүліктің 10 миллион долларын қалдырды. 1930 жылдың желтоқсанында Маккойн Манвилл 1926 жылы оны тастап кеткендігіне байланысты Ренода ажырасуға қол жеткізді. Оның алименті айына 1000 долларға бағаланды. Манвилл Нью-Йорк штатының Нью-Рошель қаласында Лонг-Айленд саундтағы Премиум Пойнт жабық қауымдастығындағы "Бон Репос" мүлігіне ие болды. Манвилл көп ұзамай өзін "зейнеткер бизнесмен" деп сипаттай бастады немесе кәсібін "мүлкімді басқару" деп атады. Ол некелеріне байланысты жариялылықтан ләззат алғанмен, Манвилл өзінің мүлігінде жеке өмір сүруді қалады. Ол мүліктің қауіпсіздігі үшін тонаудан сақтайтын сигнализация, есіктерге қарауыштар, қарулы күзетшілер, үнді-салт жүйесі, әр бөлмеде радио және 20 телефонмен жабдықтады. Ол бұл жерді өзінің бекінісі деп атады және көбінесе белбеуіне екі ауыр тапанша ілді. 1967 жылдың маусым айында Манвилл дәрігерлер ауруханасында жатқанда, қара маска киген үш қарулы адам оның мүлігіне басып кіріп, белгісіз сомадағы ақша, зергерлік бұйымдар, тері және киімдерді ұрлады. Манвилл бірнеше жылдан бері денсаулығы нашарлап, оның 11-ші әйелі, бұрынғы Кристина Эрдлен, мүлігі тоналған кезде ауруханада оның қасында болды.
Thomas Franklyn Manville Jr. (April 9, 1894 – October 8, 1967) was an American socialite and heir to the Johns Manville asbestos fortune. He was a celebrity in mid 20th century Manhattan due to both his inherited wealth and his record breaking 13 marriages to 11 women, which won him an entry in the Guinness Book of World Records. The termination of his marriages usually resulted in gossip, widespread publicity, and huge cash settlements. Manville stated that he and his father did not get along and that his father repeatedly disinherited him. However, Manville’s father always relented, and Manville received an inheritance after his father’s death. Among other accomplishments, his father became a director of Consolidated National Bank in 1904. Determined to wed, Manville was 17 years old in 1911 when he met Florence Huber (sometimes given as Hubert), a chorus girl, under a Broadway marquee. They were married five days later. Manville's father, who was traveling from Europe to the United States, said he would have the match annulled when he reached New York. Manville arranged a second wedding ceremony in New Jersey, tried to have another in Maryland, and said that he would, if necessary, remarry his bride in most of the then 46 states. When his father shut the family treasury against him, Manville took a $15 a week job in the family's Pittsburgh factory in order to get by. Florence left him in 1917 after his repeated adultery, and their divorce was finalized in New York on April 25, 1922. In 1930 Florence, having divorced Robert P. Reid in 1926, sued Manville for $45,000 in unpaid settlement. She alleged that her husband and his father had agreed to pay her $15,000 per year to live apart from her husband. She dropped the suit in 1931. Manville next married Lois Arline McCoin, his father's 22 year old stenographer, in September 1925. The next month, his father died, leaving him about $10 million of a $50 million estate. In December 1930, McCoin secured a Reno divorce on grounds that Manville had deserted her in 1926. Her alimony was reported as $1,000 a month. Manville owned the estate "Bon Repos" in the gated waterfront community of Premium Point on Long Island Sound in New Rochelle, New York. Manville soon began describing himself as a "retired businessman," or gave his occupation as "looking after my estate." While he reveled in the publicity surrounding his marriages, Manville sought privacy on his estate. He equipped it with burglar alarms, peephole doors, armed guards, a public address system, a radio in every room, and 20 telephones. He called the estate his fortress, and often wore two heavy pistols on his belt. In June 1967, while Manville was in Doctors Hospital, three gunmen wearing black masks invaded his estate and stole an undetermined amount of cash, jewelry, furs, and clothing. Manville had been in ill health for several years, and his 11th wife, the former Christina Erdlen, was with him at the hospital when the estate was robbed.
Кейінгі некелері
Жалпы алғанда, Манвилл 13 некеде 11 әйелге үйленді. Жазбалар шатастырғанмен, Манвиллдің алғашқы он некесінің ішінде екі қайтадан некеге тұрған. Осы ерекше неке және ажырысу оқиғасы Манвиллдің атақты болуына себеп болды. Ол некеге тұруды жеке жарнама үшін пайдаланған деседі. 1936 жылы American Weekly журналында оның атымен жарияланған мақаласында ол некелік бейімділігімен әстездесіп, келесі әйелінің кез келген сары шашты болғанын тіледі. Келесі жылы ол Нью-Йорк газеттерінде толық беттік жарнамалар шығарып, отбасылық дауларда өзін қорғау үшін жаңа адвокат іздеді. 1933 жылы ол актер Карлайл Блэкуэллге үйленді. 1933 жылдың қазан айында Манвилл "The Earl Carroll Vanities" тобының шоу-қызы Марсель Эдвардсқа үйленді. Бірнеше ажырысу мен қайта табысудан кейін, олар 1937 жылдың қазан айында ажырасып, оған 200 000 доллар төледі. 1941 жылдың қарашасында ол 22 жастағы шоу-қыз Бонита "Бонни" Эдвардсқа үйленді. Олар 1942 жылдың қаңтар айында ажырасып кетті. 1942 жылдың қазан айында ол 20 жасар актриса Вильгельма Коннелли (Билли) Бозге үйленді. Олар 1943 жылдың ақпан айында ажырасып кетті; Боз Манвиллдің бұрынғы әйелдерінің арасында ерекшеленді, ол ажырысу төлемінен бас тартты. 1943 жылдың тамызында Манвилл Мэйси Мари (Санни) Эйнсвортқа үйленді. Ол 20 жасқа дейін төрт рет үйленген. Олар сегіз сағаттан кейін ажырасып, 1943 жылдың қазан айында Ринода ажырасты. 1945 жылдың желтоқсанында ол британдық Джорджина Кэмпбеллге үйленді, оны "Hobo News" журналы үшін сұхбат алғанда танысты. Ол оны бес аптадан кейін тастап кетті және ажырасуға ниеттенгені хабарланды. Олар бөлек тұрды, бірақ ол "Бон Репосқа" таңғы астың үшін бара жатқанда 1952 жылы автокөлік апатында қаза тапты. Ол олардың қайта табысуды жоспарламағанын, бірақ "дос болғанын" айтты. 1952 жылдың шілдесінде ол британиялық Анита Фрэнсис Родди Иденге үйленді. Ол тамыз айында Мексикада ажырасып, алимент орнына 100 000 доллар алды. Ол 1955 жылы Ринода қайтадан ажырасып, 1960 жылы актер Джон Саттонмен қайтадан үйленді, оның 1955 жылғы ажырысуы талап етілген тұру мерзімін орындамағандықтан жарамсыз деп танылды. 1957 жылдың мамырында Манвилл өзінің 10-шы әйелі Пат Гастонға үйленді, ол 26 жастағы Техас штатының шоу-қызы еді. Олар сол жылдың қараша айында ажырасып кетті. 1960 жылдың қаңтарында Манвилл өзінің 11-ші және соңғы әйелі Кристина Эрдленге үйленді, ол Батыс Германияның Хайденхайм-ан-дер-Бренц қаласынан келген. Олар танысқанда ол 20 жастағы официант еді, Нью-Йорк штатының Уайт-Плейнс қаласында шаштаразға үйленген және екі жасар қызы Дианна Окер болған. Ол қайтыс болғаннан кейін Кристина оның 1,1 миллион долларлық мүлкінің көп бөлігін мұраға алды.
In total Manville took 11 wives in 13 marriages. Though the record is confused, there were two remarriages among Manville’s first ten marriages. This extraordinary cycle of marriage and divorce was Manville’s claim to celebrity. He reportedly used marriage as a means of personal publicity. In a story appearing under his name in the American Weekly magazine in 1936, he made sport of his marital propensities and pledged that his next wife would be a blonde—almost any blonde. The next year he took out full page advertisements in New York newspapers, publicly seeking a new lawyer to represent him in family disputes. In 1933 she married actor Carlyle Blackwell. In October 1933, Manville married Marcelle Edwards, a showgirl with The Earl Carroll Vanities. After some separations and reconciliations, they divorced in October 1937 with a reported $200,000 settlement to her. In November 1941, he married Bonita "Bonnie" Edwards, a 22 year old showgirl. They were divorced in January 1942. In October 1942 he married Wilhelmma Connelly (Billie) Boze, a 20 year old actress. They were divorced in February 1943; Boze distinguished herself among Manville's former wives by steadfastly refusing to take any money in settlement. In August 1943, Manville married Macie Marie (Sunny) Ainsworth. She had been married four times by age 20. They were separated after eight hours and divorced in Reno in October 1943. In December 1945, he married British born Georgina Campbell, who met when interviewing him for the Hobo News. She left him after five weeks and was reported to be seeking a divorce. They remained separated but had not divorced when she was killed in an automobile collision in 1952 while driving to have breakfast with him at "Bon Repos". He said they were not planning a reconciliation but had "been friends". In July 1952 he married Briton Anita Frances Roddy Eden. She obtained a Mexican divorce in August, and accepted $100,000 in lieu of alimony. She divorced him again in Reno in 1955, and remarried actor John Sutton, who in 1960 was granted an annulment on the grounds that her 1955 divorce was invalid due to failure to satisfy the required residency period. In May 1957, Manville married his 10th wife, Pat Gaston, a 26 year old Texas showgirl. They divorced in November of that year. In January 1960, Manville married his 11th and final wife, Christina Erdlen from Heidenheim an der Brenz, West Germany. When they met she was a 20 year old waitress in White Plains, New York, married to a barber and with a two year old daughter, Dianna Ocker. After his death, Christina inherited the bulk of his estate, valued at $1.1 million.
Өлім және мұра
Манвилл 1967 жылғы 8 қазанда қайтыс болды. Оның тоғызыншы әйелі Анита Манвилл «Томми Манвиллдің әйелдері мен өмірі» атты өмірбаян жазды, ол Джеки Кертистің «Бақытты Ғажайып: Томми Манвилл туралы 13 мюзикл» атты лагерь мюзикліне шабыт берген деп есептелді. 1938 жылы түсірілген «Көкбауырдың сегізінші әйелі» фильміндегі Гэри Купердің кейіпкерінің прототипі осы кісі болған. Манвилл Ирвинг Берлиннің «Махаббатқа қандай мүмкіндігім бар?» әнінде («Томми Манвиллдің махаббатына жауап қайтарылмайды / Ол асбест сатады және ол үйренді / Асбестпен де күйеді») және көптеген басқа поп-мәдениеттік сілтемелер мен метафораларда еске алынады. Манвилл бір жағынан клоун ретінде танымал болды (ол өзінің қоғамдық бейнесімен қалыптастырған имидж – бір бөлігі әуесқой, бір бөлігі әйелдердің құралы), бірақ сонымен қатар оның көптеген жеңістері мен зәулім банк шотына сыймырғандар да болды. Ол қайтыс болған кезде ажырасу төлемдеріне 1,25 миллион доллардан астам ақша жұмсаған деген болжам бар.
Manville died on October 8, 1967. His ninth wife Anita Manville wrote a biography, The Wives and Lives of Tommy Manville, which was seen as the inspiration of the camp musical, Lucky Wonderful: 13 Musicals About Tommy Manville by Jackie Curtis. He was probably the model for Gary Cooper's character in the 1938 motion picture Bluebeard's Eighth Wife. Manville is also mentioned in Irving Berlin’s song "What Chance Have I with Love" ("Tommy Manville's love is not returned/He sells asbestos and he has learned/
That with asbestos he still gets burned") and in many other passing pop culture references and metaphors. Manville was considered something of a clown (an image he cultivated with his public persona—part bon vivant, part hapless tool of women), but was also secretly admired by some for his number of conquests and his extravagant bank account. At the time of his death it was estimated that Manville spent more than $1.25 million on divorce settlements.