Сусанна Аньелли: Саяхатшы, кәсіпкер және жазушы өмірі
Susanna Agnelli
Сусанна Аньелли – Италия саяхатшысы, бизнесмен және жазушы (1922-2009). Италияның алғашқы әйел сыртқы істер министрі, Fiat негізін қалаушының немересі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық саясаткер, кәсіпкер және жазушы (1922–2009)
Italian politician, businesswoman, and writer (1922–2009)
Сусанна Аньелли, Контесса Раттацци (24 сәуір 1922 – 15 мамыр 2009), итальяндық саясаткер, кәсіпкер және жазушы. Италия саясатына жиырма жылдан астам қатысқан ол Италияның Сыртқы істер министрі лауазымына тағайындалған алғашқы әйел болды. Сонымен қатар, ол Сыртқы істер министрі және осы министрліктің орынбасары болған алғашқы итальяндық министр атанды.
Susanna Agnelli, Contessa Rattazzi (24 April 1922 – 15 May 2009), was an Italian politician, businesswoman, and writer. Involved in Italian politics for over twenty years, she was the first woman to be appointed Italian Minister of Foreign Affairs. She was also the first Italian minister to be Minister of Foreign Affairs and undersecretary of the same ministry.
Ерте өмір
Аньелли Туринде Эдоардо Аньелли мен Донна Вирджиния Бурбон дель Монте, Сан-Фаустино ханзадасы мен Кентуккиде туған әйелі Джейн Аллен Кэмпбеллдің қызы болып дүниеге келді. Оның әкесі Джованни Аньелли Fiat S.p.A. компаниясын құрды. Ол 1996 жылға дейін Fiat-тың басшысы болған Джанни Аньеллидің әпкесі; Аньелли отбасы мүшелері әлі күнге дейін компанияның бақылау акционерлері болып табылады. Оның британдық тәрбиешісі оған: "Ешқашан сен Аньелли екеніңді ұмытпа" дейтін. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Аньелли Қызыл Крест үшін уақытында медбике болып жұмыс істеді, ал соғыстан кейінгі хаоста көлік табу қиын болғанда, ол Фиат және одақтас әскерилермен байланыстарын пайдаланып, Қызыл Крест үшін жараланған және ауру азаматтарды тасымалдау үшін он жүргізушісі бар бес жедел жәрдем машинасынан тұратын паркті құрды. Әдебиет саласында білім алған ол 1984 жылы Маунт-Холиок университетінен құрметті заң ғылымы дипломын алды.
Agnelli was born in Turin, the daughter of Edoardo Agnelli and Donna Virginia Bourbon del Monte, a daughter of the Prince of San Faustino and his Kentucky born wife Jane Allen Campbell. Her grandfather, Giovanni Agnelli, founded Fiat S. p. A. She is the sister of Gianni Agnelli, who was the head of Fiat until 1996; members of the Agnelli family are still the controlling shareholders of the company. her British governess used to tell her: "Never forget you are an Agnelli." During World War II, Agnelli worked at times as a nurse for the Red Cross, and when transport became unobtainable in the postwar chaos she used her connections with Fiat and the Allied military to establish for the Red Cross a fleet of five ambulances with ten drivers to transport injured and sick civilians. Having graduated in literature, she received a honorary degree in law from the Mount Holyoke University in 1984.
Саясат
Саяси тұрғыдан Аньелли отбасы идеологиялық емес, орталық саяси құрам құруға тырысты, ол Атлантикалық мүдделерді қолдайтын және Еуропаға бағытталған, сол жақтан өзгеше, модернизацияланған, интернационалистік капитализмді қалайтын. 1974 жылы Аньелли Монте-Аргентарио қаласының әкімі болып тағайындалғанда алғашқы ресми лауазымын иеленді. Оның әкесінің әкесі мен әкесі, Джованни Аньелли де өздерінің кезінде қала әкімі болған. Аньелли 1974 жылдан 1984 жылға дейін он жыл бойы қала әкімі қызметін атқарды. Осы тәжірибе оны ұлттық саясатқа қатысуға шабыттандырды. Аньелли 1976 жылы Италия Республикалық партиясынан (PRI) Италия Парламентіне сайланды, оның інісі Джанни Аньелли де бұл партияға жақын болды. 1979 жылы, PRI үшін жұмыс істей келе, ол 1979 жылдан 1981 жылға дейін Еуропалық парламенттегі Еуропалық Либералдар мен Демократтар тобының мүшесі болды. 1983 жылы Италия Парламентіне оралып, Республика Сенатының мүшесі болды. Оның саяси мансабының шыңы 1995 жылы Италия Сыртқы істер министрі болып тағайындалуы болды. 2013 жылы ғана Эмма Бонино осы лауазымды иеленді. Аньелли бір жылдан астам қызмет етті, соғыстан кейінгі Италияның тұрақсыз саясатында оны осы лауазымда ең ұзақ қызмет еткендердің біріне айналдырды. Аньелли экологиялық мәселелерде белсенділік танытты. Оның әкімдік қызметі, ағартушы капитализмді жақтаған PRI партиясы мен Италия Коммунистік партиясы арасындағы жергілікті солшыл одақпен сипатталды, бұл партия оның спекуляцияға қарсы күш-жігерін жоғары бағалады, және топырақты қорғаумен ерекшеленді. 1990 жылдардың басында Аньелли 1990 жылы Италияда құрылған Телетонның Басқару комитетінің төрағасы болды. 1997 жылы ол "Il Faro" қорына негіз салды, бұл коммерциялық емес ұйым еңбек нарығында қиындыққа тап болған итальяндық және шетелдік жастарға көмектесуді мақсат етеді. Ол апталық "Oggi" журналында "Жеке жауаптар" деген танымал пошта бағанын жүргізді. Өліміне бірнеше жыл қалғанда "The Washington Post" газетіне берген сұхбатында Аньелли саясаттың ең қиын тұсы туралы айтты. Ол былай деді: "Күндерін адамдардың сөйлеп, сөйлеп, сөйлеп отыруын тыңдап өткізу. Еркек саясаткерлер бос бөлмеде газет оқып отырған алты адамға сөйлей алады. Мен мұндай іс істей алмаймын. Бұл уақытты текке кетіру".
Politically, the Agnelli family sought to create a non ideological, centrist political formation of Atlanticist and pro European persuasion that sought a modernizing, internationalist capitalism in contrast to the left and opposed to the populist, nationalist, or fascist right. In 1974, Agnelli gained her first public appointment, when she became mayor of Monte Argentario. Both her great grandfather and grandfather, Giovanni Agnelli, had been mayors in their time. Agnelli served as mayor for a decade from 1974 to 1984. The experience inspired her to enter national politics. Agnelli was elected to the Italian Parliament in 1976 for the Italian Republican Party (PRI), of which her brother Gianni Agnelli was also close. In 1979, still for the PRI, she was an MEP in the European Parliament from 1979 to 1981 and sat in the European Liberals and Democrats group. In 1983, she returned to the Italian Parliament, becoming a member of the Senate of the Republic. The culmination of her political career was her appointment as the first female Italian Minister of Foreign Affairs in 1995; it was not until 2013 that Emma Bonino became the next female incumbent of the post. Agnelli served for more than a year, which in the fragile politics of postwar Italy makes her one of the most long lasting holders of the office. Agnelli was active in environmentalist causes. Her mayoralty, which included a local left wing alliance between the self styled PRI party of enlightened capitalism and the Italian Communist Party, a party that held high esteem for her anti speculation efforts, was characterized by soil defence. From the early 1990s, Agnelli was president of the Steering Committee of Telethon, which was founded in Italy in 1990. In 1997, she set up the Il Faro Foundation, a non profit organization that aims to help Italian and foreign young people in difficulty in the labour market. She had a popular mail column titled "Private answers" in the weekly magazine Oggi. In an interview to The Washington Post several years before her death, Agnelli discussed the most difficult part of politics. She said: "Sitting for days listening to people talk, talk, talk. Male politicians can stand up and talk to an empty house, where there are six people reading newspapers. I could never do that. It's such a waste of time."
Жеке өмір және өлім
1945 жылы Аньелли екі рет премьер-министр болған тарихи солшыл Урбано Раттаццидің шөбересі, граф Урбано Раттацци кіші (1918-2012) -ге тұрмысқа шықты. Олардың алты баласы болды, ең кішісі - фотограф Присцилла Раттацци, ол Аньелли Нью-Йорк қаласын ұнатқанын айтты. Аньелли 87 жасында 2009 жылдың 15 мамырында Римде қайтыс болды. Ол қайтыс болғаннан кейін, елдің саяси және мәдени қайраткерлері оны құрметпен еске алды. Журналист Энцо Биаги Аньеллиді былай сипаттады: "Оны Суни деп атайды; ол батыл әйел, оның ең басты артықшылығы – шыншылдық. Кейде сұхбаттарында ол да ойсырап сөйлейтін, бірақ ол екіжүзділікке бой алдырмайды, мақтанбайды, ешнәрсені санамайды. Ол қырық күннің ішінде естеліктер жинағын жазды, оның кейбір бөлімдері тіпті жағымсыз болды: «Біз теңізшінің киімін кидік». Кітап 255 000 данада сатылып, басқа тілдерге аударылды және Банкарелла сыйлығына ие болды". «Gente alla deriva» (1980), «Ricordati Gualeguaychu» (1982), «Addio, addio mio ultimo amore» (1985) және «Questo libro è tuo» (1993). 1975 жылы жазған автобиографиясы Италияда бестселлер болып, Premio Bancarella сыйлығын жеңіп алды.
In 1945, Agnelli married Count Urbano Rattazzi Jr. (1918–2012), the great grandson of two time prime minister Urbano Rattazzi of the Historical Left. They had six children, the youngest of whom is photographer Priscilla Rattazzi, who said Agnelli loved New York City. Agnelli died in Rome on 15 May 2009, aged 87. After her death, she was mourned among the main political and cultural actors. Journalist Enzo Biagi described Agnelly thusly: "They call her Suni; she is a courageous woman who above all has one merit: sincerity. Sometimes, in interviews, she too can say hasty things: but she's not a hypocrite or flatterer, she doesn't calculate. In forty days she wrote a book of memories, some even unpleasant: We Dressed in the Sailor Suit. It has sold 255,000 copies, has been translated into other languages, and won the Bancarella Prize." Gente alla deriva (1980), Ricordati Gualeguaychu (1982), Addio, addio mio ultimo amore (1985), and Questo libro è tuo (1993). Her 1975 autobiography was a bestseller in Italy and won the Premio Bancarella.
Танымал мәдениетте
2022 жылы Аньелли RAI телеарнасының "Illuminate" деректік сериалының бір бөліміне арналды.
In 2022, Agnelli was the subject of an episode of the RAI docu series Illuminate.
Құрметтер
Xirka Ġieħ ir Repubblika құрметті мүшесі, 18 желтоқсан 1995 ж.
Honorary Member of the Xirka Ġieħ ir Repubblika, 18 December 1995.