Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық кәсіпкер (1921–2003)
Italian businessman (1921–2003)
Джованни "Джанни" Аньелли (12 наурыз 1921 – 24 қаңтар 2003), лақап аты L'Avvocato ("Заңгер"), итальяндық өнеркәсіпші және Fiat компаниясының негізгі акционері болған. Fiat басшысы ретінде ол Италияның ЖІӨ-нің 4,4%-ын, өнеркәсіптік жұмыс күшінің 3,1%-ын және ғылыми-зерттеуге жұмсалған өнеркәсіптік инвестициялардың 16,5%-ын бақылады. Ол қазіргі итальян тарихындағы ең бай адам деп есептелді. Аньеллидің сәні керемет және сәл ерекше болғандығы айтылады, ол итальяндық және халықаралық ерлер сәніне әсер еткен. 1967 жылы Италия Республикасының Еңбегі үшін орденінің Ұлы крестімен және 1977 жылы Еңбек ардагері орденімен (Cavaliere del lavoro) марапатталды. 2003 жылы қайтыс болғаннан кейін фирманың басқаруы оның немересі және таңдалған мұрагері Джон Элканнға біртіндеп өтті. Оның әкесі – танымал итальяндық өнеркәсіпші Эдоардо Аньелли. Анасы – Вирджиния Бурбон дель Монте ханшайымы, анасының әжесі американдық болған. Аньеллидің есімі Fiat автокөлік компаниясын құрған әкесі Джованни Аньеллинің құрметіне берілген. Ол әкесімен бірге өсті, ол 1945 жылғы 16 желтоқсанда, Аньеллидің анасы Вирджиния көлік апатынан қайтыс болғаннан кейін 15 күн өткен соң қайтыс болды. Ол сондай-ақ әскери өнеркәсіп саласында Fiat Velivoli сияқты шағын компанияларды қамтитын қосымша бизнеспен айналысты. Аньелли Пинероло атты әскер академиясында білім алды және Турин университетінде заң оқыды, бірақ заңгерлікпен айналыспады. Кассибильдегі келісімнен кейін, ағылшын тілін жақсы білгендіктен, американдық әскерлермен байланыс офицері болды. Аньелли белгілі бір плейбой болды, оның сүйіктілерінің арасында актрисалар Анита Экберг, Рита Хейворт, Линда Кристиан, Даниэль Даррио, Памела Харриман және Жаклин Кеннеди болды. Аньеллилер 2003 жылы 81 жасында простата рагынан қайтыс болғанға дейін үйленген күйінде болды. Өмірінің көп бөлігінде Аньелли керемет талғамға ие адам ретінде танылды. 2002 жылы ол өзінің суреттерін Турин қаласына сыйлады. Оның жалғыз ұлы Эдоардо Аньелли 1954 жылғы 9 маусымда Франциядағы Шато-д'Остхоффенде өткен тойдан жеті ай өткен соң Нью-Йоркте дүниеге келді. Ол Fiat-ты басқаруға оны дайындауға тырысып, сәтсіз аяқтады, себебі ұлы көлік жасаудан гөрі мистикамен қызығушылық танытты. Ұлы Принстон университетінде дін оқыды және Ассизиде өткен дүниежүзілік дұға күніне қатысты. Әкесінің атымен ауыр жүк көтерген ұлы 2000 жылғы 15 қарашада Турин маңындағы көпірден секіріп, өз-өзіне қол жұмсады. Аньелли сол жерде полициямен бірге болды. Аньеллилердің бір қызы болды – графня Маргарита Аньелли де Пален. Ол Джон Элканн, Лапо Элканн және Женевра Элканнның анасы. Оның екінші күйеуі граф Серж де Паленнен бес баласы бар: Мария де Пален, Питер де Пален, Анна де Пален және Татьяна де Пален. 2020 жылдарға қарай де Палендер Аньелли мұрасы үшін Элканндармен дауласып жатыр.
Giovanni "Gianni" Agnelli (ˈdʒanni aɲˈɲɛlli; 12 March 192124 January 2003), nicknamed L'Avvocato ("The Lawyer"), was an Italian industrialist and principal shareholder of Fiat. As the head of Fiat, he controlled 4.4% of Italy's GDP, 3.1% of its industrial workforce, and 16.5% of its industrial investment in research. He was the richest man in modern Italian history. Agnelli was regarded as having an impeccable and slightly eccentric fashion sense, which has influenced both Italian and international men's fashion. Agnelli was awarded the decoration Knight Grand Cross of the Order of Merit of the Italian Republic in 1967 and the Order of Merit for Labour (Cavaliere del lavoro) in 1977. Following his death in 2003, control of the firm was gradually passed to his grandson and chosen heir, John Elkann. > of which he served as mayor until 1980. His father was the prominent Italian industrialist Edoardo Agnelli. His maternal grandmother was American; his mother was Princess Virginia Bourbon del Monte, Agnelli was named after his grandfather Giovanni Agnelli, the founder of the Italian car manufacturer Fiat. and he was raised by his grandfather, who died on 16 December 1945, fifteen days after Agnelli's mother, Virginia, died in a car crash. He also developed an accessory business, with minor companies, such as Fiat Velivoli, operating in the military industry. Agnelli was educated at Pinerolo Cavalry Academy, and studied law at the University of Turin, although he never practised law. After the armistice of Cassibile, Agnelli became a liaison officer with the occupying American troops due to his fluency in English. Agnelli was a noted playboy whose mistresses included actresses, such Anita Ekberg, Rita Hayworth, Linda Christian, Danielle Darrieux, the socialite Pamela Harriman, and Jackie Kennedy. the Agnellis remained married until his death of prostate cancer in 2003 at the age of 81. For most of his life, Agnelli was considered to be a man of exquisite taste. In 2002, he left his paintings to the city of Turin, His only son, Edoardo Agnelli, was born in New York City on 9 June 1954, seven months after the couple's wedding at the Château d'Osthoffen in France. He gave up trying to groom him to take over Fiat, seeing how the boy was more interested in mysticism than making cars; his son studied religion at Princeton University and took part in a world day of prayer in Assisi. His son, who seemed burdened by the mantle of his surname, committed suicide on 15 November 2000 by jumping off a bridge near Turin; Agnelli joined police at the scene. The Agnellis had one daughter, Countess Margherita Agnelli de Pahlen. She is the mother of John Elkann, Lapo Elkann, and Ginevra Elkann. She has five other children from her second marriage to Count Serge de Pahlen: Maria de Pahlen, Peter de Pahlen, Anna de Pahlen, and Tatiana de Pahlen. Into the 2020s, the de Pahlens remain involved in a dispute with the Elkanns over Agnelli's inheritance.
Fiat-тың басшысы
Аньелли 1966 жылы Fiat компаниясының президенті болды. Ол көптеген жерлерде, соның ішінде Ресейдің Тольятти қаласында Кеңес Одағында зауыттар ашты. Кейіннен Аньелли осы акцияларды қайта сатып алды, себебі ол олардың жанкүйері және тікелей иесі болған. 1969 және 1970 жылдары Ferrari және Lancia компаниялары Fiat құрамына қосылды. 1970-ші жылдар еңбек дауларымен белгіленді, Fiat шығысқа қарай кеңейді және Польша, Түркия және Югославиямен келісімдер нығайтылды. 2000 жылдардың басында Аньелли General Motors компаниясына ұсыныс жасады, нәтижесінде General Motors Fiat ісіне біртіндеп араласа бастады. Фиаттың дағдарысы Аньеллидің қатерлі ісікпен күресіп жатқан кезінде туды, сондықтан ол осы оқиғаларға көп қатыса алмады. Аньелли сондай-ақ Сезаре Ромити арқылы Mediobanca компаниясымен бірқатар қиындықтарға тап болды, бұл оны алаңдатты. Mediobanca компаниясының қаржылық мүдделеріне байланысты Fiat-ты үнемі қадағалап отырды, көбінесе басқару шешімдеріне және маңызды мәселелерге белсенді араласты. Кейіннен банк президенті болған Винченцо Маранги, бұрынғы шиеленіске қарамастан, Аньеллимен жақын достық қарым-қатынас орнатты. 2003 жылы қайтыс болған кезде Fiat компаниясының құны 3,3 миллиард евроны құрады, ал 2023 жылға қарай Аньеллидің мұрасы жиырма бес есе өсті. Заң біліміне ие болғанымен, бірақ ешқашан заңгерлер қатарына қабылданбағандықтан "Заңгер" (L'Avvocato) атымен танымал болған Аньелли Италия экономикасының ең маңызды тұлғасы, 20-шы ғасырдың екінші жартысында капитализмнің символы және көптеген адамдар оны "Италияның нағыз патшасы" деп есептейді. Ол өткір зиялылығымен және ерекше юморымен көзге түсетін мәдениетті адам болды, әсіресе АҚШ және Нью-Йоркте шетелде кең танылды, халықаралық банкирлер мен саясаткерлермен тығыз байланыс орнатты, көбінесе 1958 жылдан бері үнемі қатысқан Бильдерберг тобы арқылы. Бильдерберг тобының тұрақты мүшелерінің арасында Генри Киссинджер де болды. Ол Джон Ф. Кеннедиге жақын болды және Трумэн Капотидің досы болды. Ұзақ жылдар бойы серіктесі болған Дэвид Рокфеллер оны Чейз Манхэттен банкінің Халықаралық кеңесшілер комитетіне тағайындады, оның төрағасы Рокфеллер болды; Аньелли бұл комитетте отыз жыл бойы жұмыс істеді. Сонымен қатар, ол 1980-ші жылдарда Рокфеллермен бірлесіп Рокфеллер орталығына ие болған консорциумның мүшесі болды. Ол Халықаралық Олимпиада комитетінің құрметті мүшесі де болды, бұл лауазымды өмірінің соңына дейін сақтап қалды, және 2000 жылы Торино-2006 Олимпиадасының құрметті президенті болып тағайындалды.
Agnelli became president of Fiat in 1966. He opened factories in many places, including the Soviet Union in the Russian city of Tolyatti, Agnelli would later repurchase these shares. of which he was a fan and the direct owner. In 1969 and 1970, Fiat was joined by Ferrari and Lancia. In the 1970s, which were marked by labour tensions, Fiat expanded to the east and agreements with Poland, Turkey, and Yugoslavia were strengthened. In the early 2000s, Agnelli made overtures to General Motors resulting in an agreement under which General Motors progressively became involved in Fiat. The crisis of Fiat came when Agnelli was already fighting against cancer, and he could take little part in these events. Agnelli also encountered a number of difficulties with Mediobanca through Cesare Romiti, who caused Agnelli anxiety. Mediobanca made a policy of constantly supervising Fiat because of their financial interests in the company, often becoming significantly involved in executive decisions and important issues. Vincenzo Maranghi, who later became the CEO of the bank, eventually developed a close friendship with Agnelli, despite previous tensions. At the time of his death in 2003, Fiat was worth €3.3 billion; Agnelli's inheritance was twenty five times bigger by 2023. Nicknamed L'Avvocato ("The Lawyer") because he had a degree in law even though he was never admitted to the Order of Lawyers, Agnelli was the most important figure in Italian economy, the symbol of capitalism throughout the second half of 20th century, and regarded by many as the true "King of Italy". A cultivated man of keen intelligence and a peculiar sense of humour, he was perhaps the most famous Italian abroad, particularly in the United States and New York, forming deep relationships with international bankers and politicians, largely through the Bilderberg Group, whose conferences he attended regularly since 1958. Some of the other Bilderberg regulars became close friends, among them Henry Kissinger. He was also close to John F. Kennedy, and was a friend of Truman Capote. Another longtime associate was David Rockefeller, who appointed him to the International Advisory Committee of Chase Manhattan Bank, of which Rockefeller was chairman; Agnelli sat on this committee for thirty years. He was also a member of a syndicate with Rockefeller that for a time in the 1980s owned Rockefeller Center. He was also an honorary member of the International Olympic Committee, a position he held until his death, and was named in 2000 the committee honorary president for Torino 2006,
Кейінгі өмір және өлім
Аньелли 1996 жылы қызметтен кетті, бірақ қайтыс болғанға дейін «Фиаттың» құрметті төрағасы болып қалды. Жанни мен Марелланың қызы Маргаританың ұлы Джон Элканн Жаннидің өлімінен кейін «Фиатты» басқарады деп күтілді. Бірақ, Умберто Паоло Фрескодан төрағалықты қабылдады. Фреско «Фиат» тобының активтерін диверсификацияласа, Умберто компанияның қызметін автокөлік және механикалық бөлімдеріне қайта бағыттады. Ол содан кейін компанияны құтқару стратегиясын жасау үшін Джузеппе Моркионы шақырды. Моркио «Фиат» тобын басқаруды жалғастыра береді деп күтілді, компания соңғы қаржылық дағдарысынан шығуға тырысып жатқанда. Умбертоның қайтысынан кейін «Ферраридің» төрағасы Лука Кордеро ди Монтеземоло «Фиаттың» төрағасы болып тағайындалды, ал Элканн төрағаның орынбасары болды; Моркио дереу отставкасын ұсынды. Оның орнын 2002-2004 жылдары швейцариялық «Societé Générale de Surveillance» сертификациялық компаниясын басқарған, реорганизация саласындағы сарапшы Серджо Маркионне иеленді. Элканн Маркионнені «Фиатқа» әкелгенде маңызды рөл атқарды. Аньелли 2003 жылы 81 жасында Туринде простата қатерлі ісігінен қайтыс болды. «Фиатқа» тиесілі «Scuderia Ferrari» 2003 жылғы «Формула-1» жарысына қатысқан машинасын F2003 GA деп атап, Аньеллиге құрмет көрсетті. «Ювентус» және Италия футбол федерациясы да оның өліміне қайғырды. 2021 жылы Аньеллидің туғанына 100 жыл толуын мерекелеу үшін арнайы пошта маркасы шығарылды.
Agnelli stepped down in 1996 but stayed on as Fiat's honorary chairman until his death. John Elkann, the son of Gianni and Marella's daughter, Margherita, was expected to take over Fiat after Gianni's death. Instead, Umberto became chairman, taking over from Paolo Fresco. While Fresco had diversified the Fiat Group's holdings, Umberto refocused its activities on its auto and mechanics division. He then brought in Giuseppe Morchio to mastermind a rescue strategy for the company. Morchio was expected to continue to run the Fiat Group as it attempted to claw its way out of its latest financial crisis. Upon Umberto's death, Ferrari chairman Luca Cordero di Montezemolo was named Fiat chairman, with Elkann as vice chairman; Morchio immediately offered his resignation. His successor was Sergio Marchionne, an expert of reorganisation who between 2002 and 2004 led the Swiss certification company Societé Générale de Surveillance; Elkann played a key role when he brought Marchionne to Fiat. Agnelli died in 2003 of prostate cancer at age 81 in Turin. Fiat owned Scuderia Ferrari named their 2003 Formula One contender, the F2003 GA, in tribute to Agnelli. Juventus and the Italian Football Federation were also in mourning over his death. In 2021, to celebrate the centenary of Agnelli's birth, a special postage stamp was issued.
1940-шы жылдар - 1990-шы жылдар
Аньелли тұлғасы Туриннің «Ювентус» футбол клубы тарихымен тығыз байланысты, ол 1947 жылдан 1954 жылға дейін президент болып тағайындалды. Оның қызметі клубта әкесі Эдоардо Аньеллидің жиырма жыл бұрын атқарған әрекеттеріне ұқсас әсер етті. Ол Джампьеро Бониперти, Джон Хансен және Карл Ааге Прест сияқты маңызды ойыншыларды сатып алды, олар 1950 және 1952 жылдары екі «Серия А» лигасын жеңуге шешуші көмек көрсетті. Клуб президенті қызметін атқарғаннан кейін Аньелли «Ювентусқа» қатысты әртүрлі басқарушылық қызметтерді құрметті президент ретінде атқарып, 1994 жылға дейін клубқа ықпалын сақтап келді, сол жылы ол осы қызметті ағасы Умбертоға тапсырды. Аньелли «Ювентусты» 10 рет Италия чемпионы, 4 рет Италия кубогы, 1 рет Континенттер аралық кубок, 1 рет Еуропа кубогы, 1 рет Кубок иелері кубогы, 3 рет УЕФА кубогы және 1 рет УЕФА Суперкубогымен жеңіске жеткізді, барлығы 48 жыл ішінде 23 ресми жүлде жеңіп алды, бұл оны спорт тарихындағы ең маңызды тұлғалардың біріне айналдырды. Ол «Ювентус» ойыншыларының жағдайына қызығушылық танытып, оларды қалай ойнап жатқанын біліп отырды. Аньелли Стэнли Мэттьюс пен Гарринчаны, сондай-ақ Пеле, Диего Армандо Марадона, Йохан Кройфф және Альфредо Ди Стефано сияқты футболшыларды ұнатты, оларды клубқа алуға тырысты. 1962 жылы кешкі ас кезінде Умберто «Сантос Ф.К.» клубына Пеле үшін бір миллион доллар ұсынды. 1962 жылы ол Бонипертиді Чилиге Пелемен 100 миллиондық келісімшарт жасасуға жіберді, бірақ Бразилия футбол федерациясы трансферге рұқсат бермеді. Ол футболшыларға бірнеше атақты лақап аттар берді, мысалы Збигнев Бониек («bello di notte», яки «Түндегі сұлулық», бұл Луис Буньюэльдің «Белле де Жур» фильмінің атауымен байланысты ойын), Роберто Баджо (Раффаэлло, итальяндық Ренессанс суретшісі Рафаэль атымен), және Алессандро Дель Пьеро (Пинтуриккио, тағы бір итальяндық Ренессанс суретшісі Бернардино ди Беттоның лақап атымен). 1996 жылғы УЕФА Чемпиондар лигасының финалында «Ювентус» «Аякс» командасын жеңіске жеткенде: «Егер олар фламанд суретшілерінің командасы болса, біз қатал пиемонттықтар боламыз» деді. Оның немересі Джон Элканн, сондай-ақ оның туысы Андреа Аньелли «Ювентуста» оның жолын жалғастырды.
The figure of Agnelli was intimately linked to the history of Juventus, the association football team of Turin of which he was appointed president from 1947 to 1954. His activity had an impact within the club similar to that of his father, Edoardo Agnelli, twenty years earlier, acquiring important players, such as Giampiero Boniperti, John Hansen, and Karl Aage Præst, who were decisive for the conquest of two Serie A leagues in 1950 and 1952, the first won by the club in fifteen years. After his activity as president of the club, Agnelli remained linked to Juventus by carrying out various management activities as honorary president, with which he was able to maintain his influence on the club until 1994, the year in which he handed over these activities to his brother Umberto. Agnelli led Juventus to ten Italian football champion titles, four Italy Cups, one Intercontinental Cup, one European Cup, one Cup Winners' Cup, three UEFA Cups, and one UEFA Super Cup, for a total of 23 official trophies in 48 years, which made him one of the most important personalities in sports history. and Juventus players to see how they were doing. Agnelli liked footballers like Stanley Matthews and Garrincha, as well as Pelé, Diego Armando Maradona, Johan Cruijff, and Alfredo Di Stéfano, whom his club tried to sign. In a dinner in 1962, Santos F. C. was offered one million for Pelé by Umberto. In 1962, he sent Boniperti to Chile to sign Pelé with an offer of one hundred million, which the Brazilian Football Federation did not authorise for the transfer. He gave several notable nicknames to footballers, such Zbigniew Boniek (bello di notte, or "Beauty at night", which is a play on the title of Luis Buñuel's movie Belle de Jour), Roberto Baggio (Raffaello, after an Italian Renaissance painter, best known as Raphael), and Alessandro Del Piero (Pinturicchio, after the nickname of another Italian Renaissance painter, Bernardino di Betto), and Ahead of the 1996 UEFA Champions League final won by Juventus against Ajax, he said: "If they are a team of Flemish painters, we will be tough Piedmontese." His grandson, John Elkann, as well as his nephew, Andrea Agnelli, followed his footsteps at Juventus.
1990-2000 жылдар
1999 жылы «Ювентус» барлық бес ірі УЕФА жарысын жеңіп, өз рекордын жаңартты, содан кейін Интертото кубогын ұтып алды, келесі жылы ФИФА-ның «Ғасыр клубы» атанымына ие болды. 2009 жылы Халықаралық футбол тарихы және статистика федерациясы (IFFHS) «Ювентусты» 20 ғасырдың ең жақсы еуропалық клубының рейтингінде екінші орынға қойды – италиялық клубтардың арасындағы ең жоғары көрсеткіш. 2000 жылдардың басында клубтың кірісі Еуропада 200 миллион еуродан асып, үшінші орында тұрды. Бәрі оның өлімінен үш жыл өткен соң «Кальчиополи» даулы оқиғасының нәтижесінде өзгерді. Клуб тарихында тұңғыш рет Серия B-ға түсірілді, клубтың ақталуына қарамастан, лигалардың нәтижелері өзгеріссіз қалды. 2010 жылдары клубты қайта жандандырған – оның жүрегінен туған немересі Андреа Аньелли болды. Аньелли 2003 жылы қайтыс болғанда «Ювентус» 2001–02 жылғы Серия А-ны соңғы турда жеңіп алды, ал оның өлімінен кейін бірнеше ай өткен соң 2003 жылғы УЕФА Чемпиондар лигасының финалына жетті – клубтың жеті жыл ішіндегі төртінші УЕФА Чемпиондар лигасының финалы, олардың үшеуі қатарынан өтті. 1997 жылы «Боруссия Дортмундқа» және 1998 жылы «Реал Мадридке» қарсы өткен матчтардағы жеңілістер даулы болды. Фулвио Бьянкинің сөзімен айтқанда, 2000 жылдардың басындағы «Ювентус» «одан кейінгілерден күшті болды, 250 миллион еуро кіріс тапты, Еуропада көшбасшы болды және 100 демеушісі болды. Ол қайта жаңғыру үшін он жылға жуық уақыт кетті, енді клуб 300 миллионнан астам еуро табады, бірақ «Реал», «Бавария» және басқалары алға кетті». Кей бақылаушылардың пікірінше, «Кальчиополи» және оның салдары – Жанни мен Умберто Аньеллинің өлімінен кейін «Ювентустың» ішіндегі және клуб иелері арасындағы дау болды. Оған Францо Гранде Стивенс, оны Аньелли «заңгерлердің заңгері» деп атаған, және Жанлуиджи Габетти, ол төрағалыққа Аньеллидің немересі Джон Элканнды оның жүрегінен туған інісінен артық көріп, Лучиано Моггиден, Антонио Жираудодан және клубтағы үлесі өскен Роберто Беттегадан құтылуды қалаған кісілер де қатысты. Олардың ниеттері қандай болғанымен, олар «Ювентусты» айыптады: бірінші, клубтың заңгері Карло Закконе Серия B-ға түсуге және ұпайларды шегеруге келіскенде, өйткені «Ювентус» бірден екі дивизионға (Серия C) түсу қаупі бар жалғыз клуб болды және ол «Ювентустың» (соңғы түскен жалғыз клуб) басқа клубтармен тең қаралуын қалады; содан кейін Лука Кордеро ди Монтеземоло Лационың әкімшілік сотына клубтың шағымын тоқтатқанда, бұл клубтың атын тазартып, төмен түсіп қалудан сақтап қалуы мүмкін еді, бірақ ФИФА ФИГК-ны халықаралық жарыстардан шеттетуі мүмкін болғандықтан, ФИФА президенті Сепп Блаттер оған риза болды. Бірнеше бақылаушылар, соның ішінде бұрынғы ФИГК президенті Франко Карраро, Аньелли тірі болса, бәрі басқаша болар еді деп санайды, өйткені клуб пен оның директорлары дұрыс қорғалған болар еді, бұл «Кальчиополи» соттарынан бұрын клубтың атын тазартуға және төмен түсіп қалудан сақтауға мүмкіндік берген еді. 1990 жылдары «Тангентополи» елге шабуыл жасағанда Аньелли: «Менің адамдарымды соңғы үкімге дейін қорғауға тиіспіз» деді. Могги: «Аньелли мұны менің уақытымда соқырларға толы болғандықтан айтты. Ол осылардың алдында тұрған сарапшыны іздеді. Мен үшін бұл мақтау» деді. Ол «Кальчиополи» оқиғасы «Адвокат Аньелли мен доктор Умбертоның» өлімінен кейін ғана болғанын, егер екеуі де өлмесе, «бұл фарс ештеңе болмас еді» деп қосты. Бақылаушылардың айтуынша, Аньеллидің өлімінен кейін «Ювентус» әлсіз болды, Могги: «Адвокат Аньеллидің өлімі бізді жетім және әлсіз етті, «Ювентустың» абыройын жою оңай болды». Сыншылардың пікірінше, «Ювентус» Аньелли басшылығымен тым көп жеңіске жеткендіктен алаңдаушылық тудырды. CONI президенті Джанни Петруччи: «Тым көп жеңіске жеткен команда өз спортына зиян келтіреді» деді.
In 1999, Juventus improved their own record of having won all five major UEFA competitions by winning the Intertoto Cup, the next year was voted the seventh best of the FIFA Club of the Century and in 2009 was placed by the International Federation of Football History & Statistics second in the European best club of the 20th century ranking, the highest position for an Italian club in both; by the early 2000s, the club had the third best revenue in Europe at over €200 million. This all changed when, three years after his death, Calciopoli controversially hit the club, which was demoted to Serie B for the first time in its history despite the club being acquitted and the leagues were ruled to be regular; it was his nephew, Andrea Agnelli, who built the club back up in the 2010s. When Agnelli died in 2003, Juventus had won the 2001–02 Serie A at the last matchday, and a few months after his death had reached the 2003 UEFA Champions League final, the club's four UEFA Champions League final in seven years, three of which were achieved consecutively; those in 1997, against Borussia Dortmund, and in 1998, against Real Madrid, were lost out controversially. In the words of Fulvio Bianchi, early 2000s Juventus were "stronger than all those that came after, and had €250 million in revenue, being at the top of Europe, and 100 sponsors. It took ten years to recover and return to the top Italians, not yet Europeans: now the club makes over €300 million, but in the meantime Real, Bayern, and the others have taken off." Some observers allege that Calciopoli and its aftermath were a dispute within Juventus and between the club's owners that came after the deaths of Gianni and Umberto Agnelli, including Franzo Grande Stevens, who was nicknamed by Agnelli "the lawyer's lawyer", and Gianluigi Gabetti who favoured Agnelli's grandson, John Elkann, over his nephew as chairman, and wanted to get rid of Luciano Moggi, Antonio Giraudo, and Roberto Bettega, whose shares in the club increased. Whatever their intentions, it is argued they condemned Juventus: first when Carlo Zaccone, the club's lawyer, agreed for relegation to Serie B and point deduction, when he made that statement because Juventus were the only club risking more than one division relegation (Serie C), and he meant for Juventus (the sole club to be ultimately demoted) to have equal treatment with the other clubs; and then when Luca Cordero di Montezemolo retired the club's appeal to the Regional Administrative Court of Lazio, which could have cleared the club's name and avoid relegation, after FIFA threatened to suspend the FIGC from international play, a renounce for which then FIFA president Sepp Blatter was thankful. Several observers, including former FIGC president Franco Carraro, argue that had Agnelli been alive, things would have been done differently, as the club and its directors would have been defended properly, which could have avoided relegation and cleared the club's name much earlier than the Calciopoli trials of the 2010s. When Tangentopoli hit the country in the 1990s, Agnelli said: "My men must be defended to the last degree of judgement." Moggi discussed how "Agnelli said that because during my time it was full of sons of bitches. And he wanted an expert, one who could stand up to these here. For me it's a compliment." He added that Calciopoli only happened because "l'Avvocato Agnelli and il Dottor Umberto died", and had the two Agnellis not died, "nothing [of this farce] would have happened." According to observers, Juventus was weak after Agnelli's death, with Moggi saying: "The death of l'Avvocato Agnelli made us orphans and weak, it was easy to attack Juve and destroy them by making things up." According to critics, Juventus bothered because they won too much under Agnelli. Then CONI president Gianni Petrucci said "a team that wins too much is harmful to their sport".
Феррари
1969 жылы Fiat компаниясы Ferrari-ді сатып алғаннан кейін Аньелли Formula One және Scuderia Ferrari-мен байланысты болды, ол 1970-ші жылдары Ники Лауда мен Джоди Шектермен үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Ferrari-ге деген құштарлығы туралы ол: "Барлық итальяндықтар ұлттық команданы қолдамайды, бірақ барлық итальяндықтар және бесінші бөлігінен астам шетелдіктер Ferrari-ді қолдайды" деді. Аньеллидің немересі Лапо Эльканн Oggi журналына берген сұхбатында: "Ол "Ақ атты" құтқарып, оны американдықтарға сатудан сақтап қалды. Содан кейін ол дұрыс адамдарды таңдады: [Ферраридің бұрынғы төрағасы] Лука ди Монтеземоло және Жан Тодт. Ол Феррари машиналарын және өмірдегі барлық әдемі нәрселерді жақсы көретін. Сұлулықты бағалау үшін бай болу жеткіліксіз, талғамды ақшаға сатып алуға болмайды." Аньеллидің сүйікті Formula One жүргізушілері туралы Эльканн: "Оның сүйікті жүргізушісі – жеңіске жеткен адам. Менің ойымша, ол Михаэль Шумахерді осы себепті жақсы көретін. Содан кейін оған Жиль Вильнёвтің жүргізу стилі ұнады. Ал Айртон Сенна, егер трагикалық оқиға болмағанда, келесі жылы Феррари командасына қосылған болар еді. Ол талант пен батылдықты жақсы көретін, сонымен қатар қарсыластарында да оны танитын. Ол – нағыз спортшы" деді. оның көптеген қайықтарының бірі.
Upon Fiat's acquisition of Ferrari in 1969, Agnelli became associated with Formula One and Scuderia Ferrari, which achieved successes in the 1970s with Niki Lauda and Jody Scheckter. About his passion for Ferrari, he said: "Not all Italians support the national team, while all Italians and fifty per cent of non Italians support Ferrari." In an interview with Oggi, Agnelli's grandson Lapo Elkann said: "He saved the Prancing Horse, preventing it from being sold to the Americans. Then he chose the right people: [former Ferrari chairman] Luca di Montezemolo and Jean Todt. He loved Ferrari cars and he loved all the beautiful things in life. It's not enough to be rich to appreciate beauty. Taste cannot be bought." About Agnelli's favoured Formula One drivers, Elkann said: "His favourite driver was the one who won. I think that's why he loved Michael Schumacher. Then he liked Gilles Villeneuve, his way of driving. And Ayrton Senna, who, had he not died so tragically, would have come to Ferrari the following year. He loved talent and courage and also recognised them in his opponents. He was a true sportsman." one of his many boats.
Стиль
Аньеллидің талғампаздығы мен стилі Италияда және бүкіл әлемде жылдар бойы ерлер киімін қалыптастырып, оған әсер етті. Миландық сәнді дизайнер Нино Серрути зейнетке шығу сөзінде Аньеллиді Джеймс Бонд пен Джон Ф. Кеннедимен қатар өзінің ең басты шабыт көзінің бірі деп атады. Esquire журналы Аньеллиді әлем тарихындағы ең жақсы киінген бес адамның қатарына қосты. Ол – қиынды оңай көрсетудегі итальяндық шеберлік. Аньеллидің «Ривьераның сәулетшісі» деген лақап аты классикалық ерлер журналы The Rake-ке әсер етті.
Agnelli's fashion sense and style inspired and influenced menswear throughout the years in Italy and around the world. In his retirement speech, Milanese fashion designer Nino Cerruti named Agnelli as one of his biggest inspirations along with James Bond and John F. Kennedy. Esquire named Agnelli as one of five best dressed men in the history of the world. the Italian art of making the difficult look easy. Agnelli's nickname "The Rake of the Riviera" inspired the classical menswear magazine The Rake.
Саясат
Саяси тұрғыдан Аньелли ешбір партияға қосылмады және тәуелсіз саясаткер ретінде қалды; алайда, ол Италия Республикалық партиясына (PRI) жақын болды және 20-шы ғасырдың республикалық монархы деп сипатталды. Ол Италияның Демократиялық Социалистік партиясы (PSDI) және Италияның Социалистік партиясы (PSI) басшылары Джузеппе Сарагат және Сандро Пертинимен, сондай-ақ Христиандық Демократияның (DC) Франческо Коссига және Карло Азеглио Чампимен жақсы қарым-қатынаста болды. 1980 жылғы «Марш төрт мыңның» сияқты саяси айырмашылықтар мен қақтығыстарға қарамастан, ол Италия Коммунистік партиясымен (PCI) да салыстырмалы түрде жақсы қарым-қатынас ұстады. PCI-нің бірнеше көрнекті басшылары, мысалы Палмиро Тольятти, Лучано Лама, Берлингер және, әлдеқанда Антонио Грамши, Аньеллидің «Ювентус» командасын қолдаушылар болды. Әулетінің басқа мүшелері сияқты, Аньелли де солшылдыққа қарсы, популистік, ұлтшылдық немесе фашистік оңшылдыққа қарсы модернизациялық, интернационалистік капитализмді көздейтін, Атлантикалық және Еуропалық бағытталған идеологиялық емес, орталық саяси құрылым құруға ұмтылды. 1970-жылдары Италияның Либералдық партиясы, PSDI және PRI арасында секулярлық блок құру және DC-нің орнын басу туралы сөз болды. 1976 жылғы Италиядағы жалпы сайлау алдында PRI хатшысы Уго Ла Малфа Аньеллиге партия тізімінен кандидат болуды ұсынды; өз кезегінде Аньелли Италия Республикасының АҚШ-тағы елшісі болуға дайын екенін білдірді. 1998 жылы Проди I кабинеті құлағанда және Массимо Д’Алема Италияның премьер-министрі болып тағайындалғанда, ол НАТО елінің алғашқы посткоммунистік премьер-министрі және Италияның жалғыз посткоммунистік премьер-министрі атанды. Оның сенім туралы дауыс беруі сенсация тудырды. Ол баспасөзге: «Бүгін Италияда оңшыл саясатты жүзеге асыра алатын жалғыз үкімет – солшыл үкімет» деді.
Politically, Agnelli did not join any party and remained an independent politician; nonetheless, he was close to the Italian Republican Party (PRI), and was described as the Republican monarch of the 20th century. He had amicable relations with the Italian Democratic Socialist Party (PSDI) and Italian Socialist Party (PSI) leaders Giuseppe Saragat and Sandro Pertini, respectively, as well as with Francesco Cossiga of Christian Democracy (DC) and Carlo Azeglio Ciampi. Despite their political differences and conflicts like the Marcia dei quarantamila in 1980, he also had relatively amicable relations with the Italian Communist Party (PCI), Several notable PCI leaders, such as Palmiro Togliatti, Luciano Lama, and Berlinguer, and allegedly Antonio Gramsci, were supporters of Agnelli's Juventus. Like other family members, such as his grandfather, Agnelli sought to create a non ideological, centrist political formation of Atlanticist and pro European persuasion that sought a modernising, internationalist capitalism in contrast to the left and opposed to the populist, nationalist, or fascist right. In the 1970s, there were talks of forming a secular bloc between the Italian Liberal Party, PSDI, and PRI, and take over the place of the DC. Ahead of the 1976 Italian general election, then PRI secretary Ugo La Malfa offered Agnelli a candidacy on the party lists; in turn, Agnelli offered his disponibility to be the Ambassador of the Italian Republic to the United States. When the Prodi I Cabinet fell in 1998 and Massimo D'Alema was appointed Prime Minister of Italy and became the first post Communist to hold the office of a NATO country, as well as Italy's only post Communist prime minister, his vote in favour of confidence caused a sensation. He told the press that "today in Italy a left wing government is the only one that can make right wing policies."
Цитаталар
Аньелли көптеген афоризмдер мен цитаталардың авторы. Олардың ең танымалдары "өмірлік махаббат" деп атаған "Ювентус" клубына қатысты, оның жайлы: "Олар – менің өмірлік серігім, бәрінен бұрын – сезім. Бұл, олардың алаңға шыққанда болады. Тіпті газетте J әрпін көргенде де толқынамын. Бірден "Юве" есіме түседі". Еңбек орденінің кавалері, 1977 жыл.
Agnelli is the author of many aphorisms and quotations. The most notable of them are related to what he described as "the love of a lifetime", Juventus, about which he said "they are my life's companion, above all an emotion. It happens when I see those shirts enter the field. I even get excited when I read the letter J in some headline in the newspaper. Immediately I think of Juve." Knight of the Order of Merit for Labour, 1977.