Брукс аралы: Тарихы мен ежелгі мәдениеттер іздері

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарындағы арал

Брукс аралы аймақтық қорығы Брукс аралының төмен су сызығынан жоғары жатқан бөлігін және оны қоршаған шығанақты қамтиды. Аралға тек East Bay Regional Park District табиғатты зерттеушілерімен ұйымдастырылған турлар арқылы ғана кіруге болады. Брукс аралы – Сан-Франциско шығанағында, Калифорния штатының Ричмонд қаласындағы Ричмонд ішкі портының оңтүстігінде орналасқан, 49 метрлік Джеффердс төбесі деп аталатын дөңгелек төбеден басталатын, көбінесе жазық жер жолағы. Аралға бастапқыда испан саяхатшысы Исла-де-Кармен деп ат қойған, ал 1850 жылдан бастап карталарда «Брукс аралы» деп көрсетілген. Брукс есімді адамның кім екені әлі анықталған жоқ. Ол әр түрлі уақытта Қой аралы және Тасты арал деп те аталған. 1968 жылы аралды аймақтық саябақтар басқармасы сатып алды және 1988 жылы көпшілікке ашты. Қазіргі таңда аралға орманшылардың жетекшілігімен жүргізілетін экскурсиялар арқылы кіруге болады.

Олон кезеңі

Аралда бірнеше қабық үйінділерінің қалдықтары сақталған. Оларды ұзақ жылдар бойы мекендеген американдықтар, көбінесе Олон тайпасының адамдары, айналасындағы шығанақтың мол теңіз жануарларымен күш алған. Парк ауданының 1976 жылғы ресурстар талдауы тайпаларды "Хучиум [Хучиун] немесе, мүмкін, Чоченё" деп анықтады және 2000-3000 жыл ішінде 15 000-ға жуық адам осы жерде тұрған болуы мүмкін деп болжады. Брукс аралындағы алғашқы археологиялық қазбаларды 1907 жылы Беркли университетінің профессоры Нельс Нельсон жүргізді. Брукс аралындағы қабық үйінділерін жүйелі зерттеу 1960 жылы Contra Costa колледжінің Джордж Коулз және Вера Мэй мен Дейв Фредриксонның солтүстік-шығыс жағалаудағы CCo 290 және CCo 291 қабық үйінділерін қазуымен басталды. Коулздың 1960 жылдардағы ең ірі қабық үйіндісін (ө. 2015 ж.) қазу жұмысы, онда көміртегі-14 анықталды. Коулз бұл жерді Олон тайпасының 3000 жылдан астам уақыт бұрын мекендегенін болжады. Оның зерттеулерінде құсқарға, үйрек және басқа да су құстарының сүйектері табылды (бірақ пеликан жоқ). Теңіз сүтқоректілерінің сүйектері арасында порттық түлендер, теңіз арыстандары, дельфиндер және киттер болды. Бұл ертедегі тұрғындар сүйек ұштары бар атлатлдар мен гарпундарды қолданған. Үйіндіде балықтың, әсіресе сельдьтің көп мөлшерде ауланғанына дәлелдер болғанымен, балық аулау ілмектері табылмады, бұл мүмкін аулар қолданылғанын көрсетеді. Мидия, устрица және қабықшалар сияқты моллюскалар диетаның маңызды бөлігін құрады. CCo 290-нан Вера Мэй Фредриксон екі кішкентай, сопақ, боялған, ұсақ дәнді құмтастан жасалған тас табалдырықтарды тапты, біреуінің үстінде 4 мм қызыл жолақ, екіншісінде екі жолақ болды. Фредерикссон Калифорнияның орталық бөлігінде басқа жерден ұқсас үлгілерді таба алмады, бірақ Лос-Анджелес маңында қазылған тастармен ұқсастықтарды байқады. Басқа ұқсас боялған тастар мен қабықшалармен салыстыру олардың ойын бөлшектері немесе ойын сүйектері ретінде қолданылған болуы мүмкін екенін немесе екі суреттің ер және әйел элементтерін бейнелеуге арналғанын көрсетті. Коулздың зерттеуі аралдың ұзақ мерзім бойы тұрақты пайдаланылғанын көрсетті, бірақ оны жыл бойы немесе маусымдық түрде пайдаланған-жоқ екенін анықтамады. Беркли университетінің Кент Лайтфут Коулздың материалдарын қайта талдап, маусымдық үлгілерді анықтауға тырысуда. Қабық үйіндісінен алынған соңғы көміртегі-14 сынағының нәтижесі шамамен 300 жыл бұрынғы кезде жасалған, бірақ арал еуропалықтар келгенге дейін де пайдаланылған болуы мүмкін. 2015 жылы қайтыс болғаннан кейін Ричмонд тарихы мұражайы Коулздың Брукс аралынан табылған артефактілер жинағын сатып алды.

On the island are the remains of several shellmounds left from prolonged occupation by Native Americans, most likely people from the Ohlone tribe, sustained by the abundant sea life in the surrounding bay. The park district's 1976 resource analysis identified the tribes as "Huchium [Huchiun] or perhaps Chochenyo", and speculated that as many as 15,000 people might have lived on the land over the course of 2,000 to 3,000 years. The first archeological excavation on Brooks Island was conducted by Nels Nelson of UC Berkeley in 1907. More systematic excavations of shellmounds on Brooks Island began in 1960 with the excavation of shellmound sites CCo 290 and CCo 291 on the northeast shore by George Coles of Contra Costa College, and Vera Mae and Dave Fredrickson. Coles' excavation of the largest shellmound (d. 2015) during the 1960s, which produced carbon 14 dates of 1,700–2,000 years before present for the oldest materials in the mound. Coles estimated that the Ohlone occupation of the site may date back more than 3,000 years. His study found bones from cormorants, ducks and other waterbirds (but no pelicans). Marine mammal bones included harbor seals, sea lions, porpoises and whales. These early residents used atlatls and harpoons with bone points. Even though the mound showed evidence of large catches of fish, especially herring, there were no fishhooks found, indicating that perhaps nets were used. Mollusks such as mussels, oysters, and clams were a large portion of the diet. From CCo 290, Vera Mae Fredrickson reported the excavation of two small, elongated, painted pebbles of fine grained sandstone, one with a single 4mm red band across it, the other with two. Frederickson was unable to find similar specimens elsewhere in central California, but did note similarities with pebbles excavated near Los Angeles. Comparison with other similar painted stones and shells suggested that they might have been used as gaming pieces or dice, or that the two designs might have been intended to symbolize male and female elements. Coles's research showed that the use of the island was stable over a long period, but not whether occupation there was year round or seasonal. Kent Lightfoot of UC Berkeley is reanalyzing Coles's material to determine whether seasonal patterns can be identified. The latest carbon 14 date from the shellmound material is about 300 years ago, but it is possible that the island was used until the era of European contact. The Richmond Museum of History acquired Coles's collection of Brooks Island artifacts following his death in 2015.

Ерте еуропалық кезең

1775 жылы Хуан Мануэль де Аяла Сан-Франциско шығанағын алғаш рет теңізде зерттеп, аралды Исла-де-Кармен деп атады. XIX ғасырдың басында Калифорния испан колониясы болған кезде, ол Сан-Пабло ранчосының бір бөлігіне айналды. Дегенмен, сол кезеңдегі испан жазбаларында аралда ешқандай қоныс болғандығы туралы мәлімет жоқ. 1850 жылы Кадваладер Рингголд жасаған Сан-Франциско шығанағының 1850 жылғы картасында арал «Брукс аралы» деп көрсетілген. Бұл атау 1853 жылы Калифорния штатының заң шығару органының ресми картасында бекітілді. Бірақ, аралдың қай Брукс есімімен аталғаны туралы ешқандай мәлімет табылмады. XIX ғасырда арал «Қой аралы» деп те аталды. Бір әңгімеде 1870 жылы аралға қоныс аударған хорват иммигрант Луккас Гаргуревичтің ұлы Антонына: «Гоат аралында қой өсірген адам болса, мен ешкі өсіремін, сондықтан оны Қой аралы деп атадым», – дегені айтылады. Алайда, Гаргуревичтің осы балама атаудың бастауында тұрғаны күмәнді, себебі 1856 жылғы картада Қой аралы көрсетілген. 1880 жылы Гаргуревичке жаңа әйелі Доминика қосылды, және олар он тоғыз бала өрбіткен. Балаларын оқыту үшін ол мектеп салып, Оклендтен шақырылған мұғалімді жұмысқа алды. Доминика бала туғанда қайтыс болғаннан кейін, Луккас және оның балалары аралды тастап кетті. Бүгінде сол кезеңдегі ғимараттардан тек тас қабырға ғана қалған. XIX ғасырда аралды қой мен мал жаюға пайдаланғанмен, жағалау сулары острица өсіруге де қолданылды. 1870 жылдары Орталық Тынық мұхиты темір жолы аралда жүк терминалын салу жоспарын жасады, бірақ құрылыс басталған жоқ. Аралдың оңтүстік бөлігінде алғашқы карьер 1892 жылы ашылды. Грейвак құмтасының қазбалауы 46 жылға созылды, 1938 жылға дейін жалғасты, нәтижесінде аралға тағы бір атау пайда болды: «Тасты арал».

20 ғасыр

Карьерлік жұмыс 20 ғасырдың басында жалғасты, Сан-Квентин түрмесінен әкелінген тұтқындар осы карьердегі таспен түрменің оңтүстік блокын (1913 жылы салынған) салған. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштері Брукс аралын соғыс кемелері үшін док құру мақсатымен тегістеуді қарастырды. 1917 жылы Әскери-теңіз күштері Маре-Айленд кеме жасаушылығында тек 30 фут суы бар кемелерге ғана жарамды екенін, ал Сан-Франциско шығанағында 40 футқа дейінгі кемелерге арналған жаңа кеме жасаушылық қажет екенін анықтады. Шығанақтың айналасындағы 17 нысанның тізімінен бастап, Әскери-теңіз күштері оны төртке дейін қысқартты: Хантерс-Пойнт, Аламеда, Екеу аралы (қазір Ерба Буэна аралы деп аталады) және Ричмонд-Олбани. Әскери-теңіз күштері Ричмонд-Олбани аймағындағы төрт балама жоспарды қарастырды. Төртіншісінің үшеуі Брукс аралы мен Изабель нүктесінің арасында (шығысқа қарай) орналасатын болса, ал қалғаны Брукс аралының батысындағы жерді қарастырды. Алайда, док ақырында Сан-Францискодағы Хантерс-Пойнтта салынды. Бір кезде аралда креветка өңдеу зауыты да болды. 1923 жылы АҚШ Әскери инженерлер корпусына Ричмонд ішкі портын қорғау және Ричмонд портына жалғасқан терең суарнаны сақтау үшін Брукс аралының батысына қарай бастапқы жаттығу қабырғасын салу тапсырылды. Бұл үшін Брукс аралының оңтүстік жағындағы карьерден алынған тас қолданылды. Жылдар бойында жөндеу және кеңейту жұмыстары жүргізілген сайын, жаттығу қабырғасы шамамен 2 метрге дейін өсті және оның бойында құмды жазықтықтар пайда болды. 1918 жылдан бастап карьерден тас өндіру қарқыны артты. Брукс аралы карьерінен алынған құмтас 1936 жылғы Қазына аралының, 1936 жылғы Бей көпірінің және 1937 жылғы Берклидің су паркінің іргетастарына қолданылды. Карьер 1940 жылдары тоқтатылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін арал үшін бірнеше жоспар жасалды, оның ішінде 1950 жылдары Ричмонд қаласының гелипорт салу және Пойнт-Изабельден аралға көпір салу жоспары, сондай-ақ Ben C. Gerwick, Inc. теңіз инженерлік компаниясының аралды индустриалды және коммерциялық дамуға ыңғайлы ету үшін тегістеу жоспары бар еді. Сонымен қатар, Контра Коста округі (1955) және штат (1956) қоғамдық саябақ салу жоспарларын жүзеге асыра алмады, ал 1961 жылы Ричмонд қаласы аралды шағын қайық порты үшін сатып алуға тырысты. Бірақ сатып алу бағасы қала үшін тым қымбат болды. 1960 жылдары аралды Sheep Island Gun Club жалға алды және оны фазан (1962), чукар және аққұба тайқыншалар сияқты экзотикалық аңдармен толтырып, аң аулау үшін пайдаланды. Клуб мүшелерінің арасында әнші Фрэнк Синатра және Trader Vic мейрамханасының иесі Вик Бергерон болды. Бір кезде клуб аралды бұғылармен толтыруға тырысты, бірақ бұғылар құрлыққа жүзіп қайтуға бейім болды. Коммерциялық дамуға жасалған көптеген әрекеттерден кейін, 1968 жылы аралдың басты бөлігін East Bay Regional Park District отбасылық трасттан 625 000 долларға сатып алды, бұл қаражат федералды Тұрғын үй және қала құрылысы департаменті мен Калифорния штатының демалыс және парк облигацияларынан түсті. Кейін EBRPD осы бастапқы сатып алуға айналасындағы су тасқыны жерлерін қосты, ал Ричмонд қаласы құм түйіршігі мен іргелес су учаскелерін сатып алды. Штат 1985 жылы құм түйіршігіндегі соңғы жеке учаскені сатып алды, оны EBRPD-ге жалға беру жоспарымен. Меншік иесінің өзгеруіне қарамастан, қару клубы аралды жалға алуын жалғастырып, күзетшілерді орналастырды.

The quarrying operation continued in the early decades of the 20th century, with prisoners from San Quentin reportedly using the stone from this quarry to build the prison's south cell block (completed in 1913). During World War I the U. S. Navy considered leveling Brooks Island to build a battleship dock. By 1917, the Navy had determined that the existing Mare Island Naval Shipyard was suitable only for ships with a maximum draft of 30 feet, and that a new yard should be developed in San Francisco Bay to cater for ships up to 40 feet in draft. Starting with a list of 17 localities around the bay, the Navy narrowed this to four: Hunters Point, Alameda, Goat Island (now known as Yerba Buena Island) and Richmond–Albany. The navy considered four alternative plans in the Richmond–Albany area. Three of the four would have been at sites between Brooks Island and Point Isabel (to the east); the other plan proposed a site to the west of Brooks Island. However, the dock was eventually built at Hunters Point in San Francisco instead. The island also housed as a shrimp processing factory for a time. In the 1923, the U. S. Army Corps of Engineers was assigned to build the initial of a breakwater or "training wall" heading west of Brooks Island to protect the Richmond Inner Harbor and preserve the deep Harbor Channel connecting the bay with the Port of Richmond. Again, stone from the quarry at the southern tip of Brooks Island was used for this purpose. Over many years of subsequent repairs and extensions, the training wall grew to about and siltation built up sand flats of about along its length. The scale of quarrying accelerated from 1918. Sandstone from the Brooks Island quarry was reportedly used for the foundations of Treasure Island (1936 7), the Bay Bridge toll plaza (1936) and Berkley's Aquatic Park (1937). The quarry ceased operating in the 1940s. Following World War II there were several unrealized plans for the island, including one in the 1950s by the City of Richmond to build a heliport and a causeway from Point Isabel and one by the marine engineering company Ben C. Gerwick, Inc. to flatten the hill in order to facilitate industrial and commercial development. At the same time, there were unrealized plans for a public park by Contra Costa County (1955) and the state (1956), followed by an attempt by Richmond in 1961 to buy the island for a small boat harbor. The purchase price proved too expensive for the city. In the 1960s, the property was leased by the Sheep Island Gun Club, which stocked the island with a variety of exotic game birds, including pheasants (1962), chukar and bobwhite quail for shooting. Club members included singer Frank Sinatra and Vic Bergeron, owner of Trader Vic's restaurant. At one point, the club attempted to stock the island with deer, but the deer tended to swim back to the mainland. After many attempts at commercial development, in 1968 the main portion of the island was purchased by the East Bay Regional Park District from a family trust for $625,000, funded by grants from the federal Department of Housing and Urban Development and California State Recreation and Park Bond. EBRPD later added surrounding tide lands to this initial purchase and the City of Richmond purchased the sand spit and adjoining water lots. The state purchased the final private lot on the sand spit in 1985, with a plan for this to be leased to EBRPD. Despite the change in ownership, the gun club continued to lease the island and kept caretakers there.

Паркті дамыту

Паркті жоспарлау 1968 жылы алғашқы қоғамдық сатып алумен басталды, бірақ бірнеше рет сәтсіздікке ұшырады. 1972 жылы сыртқы консультант жасаған жобалау-конструкторлық зерттеу іске асырылмады. EBRPD-нің 1973 жылғы бас жоспары бұл жерді аймақтық жағалау ретінде белгіледі, ал 1976 жылы аралдың ресурстарын талдау дайындалды және Ричмондтағы екі қоғамдық тыңдауда ұсынылды. Бұл талдау аралдың тарихи қоныстану орындарының және оның табиғи ортаның құндылығын атап көрсетті және аймақтық қорық ретінде жаңа мәртебе беруге әкелді. 1978 жылы EBRPD басқармасы аралдың негізгі бөлігін мемлекеттік меншікте пайдалану жоспарын қабылдамауы да кедергі келтірді. 1980 жылы EBRPD-нің жаңа бас жоспары аралдың мәртебесін тағы да нақтылады: енді ол «аймақтық қорған санаты бойынша жұмыс істейтін аймақтық жағалау» болады. Дегенмен, 1980 жылдардың басында маңызды прогресс орын алды. EBRPD және Ричмонд байланыс комитетін құрды және бүкіл аралды қамтитын жерді пайдалану жоспарын қайта жасауға келісті, нәтижесінде 1984 жылдың тамызында Ричмондта ұсынылған және 1985 жылдың қыркүйегінде аяқталған экологиялық әсерді бағалау есебі (EIR) жасалды. Бұл EIR негізінен EBRPD ұсынған жерді пайдалану жоспарын талдады, ол аң аулауды тоқтатуды және аралға саябаққа тиесілі шаттл қайығы немесе жеке кеме арқылы шектеулі қоғамдық қол жеткізуді ұсынды. Жоспарда шөптесін жерлер мен бұталардың тепе-теңдігін сақтау үшін бақыланатын өртеулерді енгізу, аралда тұрақты күзетші орналастыру, тарихи орындарды эрозиядан қорғау үшін рипрап пайдалану және құстардың ұялау орындарын қорғау үшін Берд аралы мен құм сілкінісінің батыс жағын жабу қарастырылды. Жоспарды 1984 жылғы мемлекеттік облигациядан қаржыландыру жоспарланған. EIR сонымен қатар алты баламаны қарастырды. Міндетті «жобасыз» баламасы, бұталардың өсуі және одан кейінгі орман өрттері арқылы аралдың ортасын уақыт өте келе нашарлатады деп есептелді; EIR ату клубының жалға беруден бас тартуын және вандалдардың қазбаларды тоналауын көрсетті. Екінші балама, қоғамдық ұсыныстарды, мысалы, мейрамхана, бақылау мұнарасы немесе қонақ үй кешенін ауданның жоспарына қарағанда әлдеқайда күштірек әсер ететін болып танылды. Үш баламаға қоршаған ортаға күштірек әсер ететіні анықталды: біреуі - аралда күзетшінің болмауы (соның салдарынан вандализм көбейеді), біреуі - жаңа пирс (құны жоғары және орындалуы қиын), және біреуі - күзетшінің үйі басқа жерге көшіріледі. Соңғы балама EBRPD-нің аралды жеке сатып алушыға сатуы болды, ол ауданның миссиясымен тікелей қайшылыққа байланысты қабылданбады. Арал 1988 жылы шектеулі қоғамдық қол жеткізуге ашылды. EBRPD 1991 жылы аймақтық экскурсияларды ұйымдастыра бастады. Аймақтық саябақ ауданының бір күзетшісі күн энергиясымен жұмыс істейтін коттеджде жыл бойы аралда тұрады. Адамның қоныстануының қалдықтары көбінесе толық жойылмай, шіруіне рұхсат етіледі. Бұларға шығанаққа дейін созылатын тіреулер, сондай-ақ оңтүстік жағалаудағы карьер жұмыстарынан қалған жабдықтар мен тоғандар кіреді. Бірақ саябақ күзетшісі жағажайларға шашыраған қоқыстарды тазалайды.

Planning for the park began with the initial public purchase in 1968 but suffered several setbacks. A 1972 concept planning study by an outside consultant was not implemented. EBRPD's 1973 master plan designated the site as a regional shoreline and by 1976 a resource analysis for the island had been prepared and presented at two public hearings in Richmond. This analysis highlighted the value of the island's prehistoric settlements and its natural habitat resources and resulted in a new designation as a regional preserve. Another hiccup came in 1978 when the land use development plan for the main portion of the island in public ownership was not adopted by EBRPD's board. A new EBRPD master plan in 1980 fine tuned the island's designation once more: It would now be "a regional shoreline to be operated under the regional preserve category". Nevertheless, the early 1980s did see substantive progress. EBRPD and Richmond formed a liaison committee and agreed to rework the land use development plan to incorporate the whole island, culminating in an environmental impact report (EIR) that was presented in Richmond in August 1984 and finalized in September 1985. This EIR primarily analyzed EBRPD's proposed land use plan, which proposed ending hunting and opening the island to limited public access via a park owned shuttle boat or private craft. The plan envisaged instituting controlled burns to maintain the balance of grassland and brush, placing a full time caretaker on the island, using riprap to protect historic sites from erosion, and closing Bird Island and the west end of the sandspit to protect birds' nesting areas. The plan was to be funded from a 1984 statewide bond. The EIR also considered six alternatives. The mandatory "no project" alternative was seen as degrading the island's habitat over time through increasing shrub growth and subsequent wildfires; the EIR painted a picture of the shooting club then abandoning its lease and vandals looting the shellmounds. A second alternative encompassing public suggestions such as a restaurant, observation tower or hotel complex was dismissed as obviously more impactful than the district's plan. Greater environmental impacts were also identified for three more alternatives: one with no on site caretaker (and therefore more vandalism), one with a new pier (expensive and likely infeasible), and one where the caretaker's residence would be relocated. The final alternative considered was for EBRPD to sell the island to a private buyer, which was rejected because of the clear conflict with the district's mission. The island was eventually opened for limited public access in 1988. EBRPD began running interpretive tours in 1991. One caretaker from the regional park district lives on the island year round in a solar powered cabin. The remnants of human occupation have generally been left to decay, rather than removed entirely. These include pilings extending into the bay, and equipment and ponds left over from the quarry workings on the southern shore. But the park district caretaker does remove litter that washes up on the beaches.

География және геология

Аралдың басты шыңын құрайтын жартас – радиоляриялық кремень, астында әк және сұр құмтас тас қабаттары бар. Бұл тау жыныстары Францискан жиынтығының бөлігі, сондай-ақ 5 шақырым оңтүстікте орналасқан Албань тауы және 25 шақырым оңтүстіктегі Хейвардтағы Койот төбелері де осы жиынтыққа жатады. Бұл францискан формациясы Сан-Францисконың батысындағы теңізде кейінгі Юра және бор дәуірлерінде (150-66 миллион жыл бұрын) шөгінділердің қалыптасуынан пайда болған, содан кейін Фараллон плитасының субдукциясы кезінде Солтүстік Америка плитасының жиегіне қырғылып жатқан шөгінділерден құралған. Аралдың негізгі бөлігі шамамен 5 км² аумақты алып жатыр, ал сыртқы жағалау бойындағы су тасқынына ұшырайтын жерлер шамамен одан да көп аумақты құрайды. Басты аралдың оңтүстік-батыс жағалауынан алыс емес жерде Бёрд Рок немесе Бёрд Айленд орналасқан, ол шамамен аумақты алып жатыр. Аралдың батыс жағына қарай шамамен 3,2 шақырымға созылған құм сілкінісі 1920 жылдары Ричмонд ішкі портына терең су арнасын сақтау үшін орнатылған толқын тосқыш бойында қалыптасқан. Соңғы мұз дәуірінде Сан-Франциско шығанағы аңғар болған, ал Брукс аралы оның батыс беткейіндегі көптеген төбелердің бірі ғана еді. Теңіз деңгейінің көтерілуімен аңғар суға батып, Брукс аралы Шығыс шығанағының қалған бөлігінен оқшауланды. Арал өте кішкентай болғанымен, онда тұрақты көз орналасқан, оны күзетушілер су көзі ретінде пайдаланады.

Экология

Аралда тұзды батпақтар, тасқындық жазықтар орналасқан және биіктігі 160 футқа (49 метрге) жетеді. Онда әртүрлі құстар, оның ішінде қасқырлар мен ақ қанаты құстар мекендейді және оларға ұя салуға қолайлы жағдайлар жасалған. Құстардың ұяларын қорғау мақсатында аралдың кейбір бөліктеріне кіруге тыйым салынған.

Сүтқоректілер

Брукс аралында еуропалықтар келгенге дейін туа біткен сүтқоректілер болмаған. Ірі қара, қой, ешкі, жылқы және итті қоса алғандағы үй жануарлары 18 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың ортасы аралығында қасақана әкелінді. Осы кезеңде үй тышқандары (Mus musculus) және норвегиялық егеуқұйрықтары (Rattus norvegicus) көбінесе кездейсоқ түрде әкелінген. Тышқандар кейінірек құсқұйрықтармен ығыстырылғанмен, норвегиялық егеуқұйрықтары аралдың жағалауында сақталып қалды, онда олар өліктерге және теңізден табылған азықтарға, мысалы, балық мидиясына (Mytilus trossulus) қол жеткізе алады. Құрғақ кезде егеуқұйрықтар кейде құсқұйрықтарды жейді. Бір кезде аралдың күзетшісі у қолданып, егеуқұйрықтардың санын бақылап отырды. Бір түрлі сүтқоректі биологтар қасақана әкелген. 1957 жылдың жазында жеті Калифорния құсқұйрығы (Microtus californicus) – төртеу еркек, үшеуі әйел – Бёрд аралына бос жатқан жердегі халықтың өсу қарқынын өлшеу мақсатымен әкелінді. Бірақ көп ұзамай құсқұйрықтардың шығысқа қарай суды кешіп Брукс аралына өтіп, көбейіп жатқаны анықталды. Екі жылдың ішінде олар аралды батыстан шығысқа дейін жайылып, үй тышқандарының барлық популяциясын жойған сияқты. Биологтар бұл бәсекелестіктің салдарынан үй тышқандарының көбеюі тоқтағанын болжайды. Бүгінде құсқұйрықтар Брукс аралының барлық жерінде кездеседі, бірақ ең көп шөптесін жерлерде, онда жерде көптеген қуыстар бар. Бұл популяцияда қоңыр түстің жоғары жиілігі байқалады, бұл кішкентай бастапқы популяцияға байланысты құрылтайшы әсері деп есептеледі. Брукс аралы – Кастро тауларындағы жақын маңдағы көбейту орындарынан аралға келіп-кетіп жүретін порттық иттікшелердің мекені.

Жылаңаштар, қосмекенділер және балықтар

Мұз дәуірінен кейін теңіз деңгейі көтерілгенде, саламандралар мен жартылай жыландардың популяциясы Брукс аралында оқшауланды, және олар бүгінге дейін сақталып қалған. Аралда үш түрлі қосмекенді бар. Жұқа саламандра (Batrachoseps attenuatus) аралдың солтүстігінде және шығысында, жыл бойы ылғалды топырақта кездеседі. Ағаш саламандрасы (Aneides lugubris) оңтүстік жағалаудағы бұрынғы карьердегі тоған төңірегінде шағын популяциямен өкілденген. Брукс аралында Сиерра хор бақасы (Pseudacris sierra) да кездесетіні хабарланған, бірақ оның көбейетін популяциясы бар-жоғы әлі белгісіз. Брукс аралында батыс құрлықтағы жартылай жыланның (Thamnophis elegans) екі түстік пішіні бар – бірі қызыл, екіншісі жасыл түсті. Олар аралдың көлдері маңында мекендейтін солтүстік аллигаторлы кесірткеге (Elgaria coerulea), сондай-ақ ағаш бақаларына және көлдерге кіргізілген масалық балықтардың (Gambusia affinis) популяциясына азықтанады деп саналады. Бір рет батыс көлді тасбақасы (Actinemys marmorata) тіркелген.

Құстар

Брукс аралында 100-ден астам түрдегі құстар тіркелді, және 18 түрі сонда көбейеді.

Каспий теңізінің құсқарлары

Бұл аралда Сан-Франциско шығанағындағы Каспий шағалаларының ең ірі ұялау ошағы орналасқан. Шағалалар салыстырмалы түрде жақында келген, алғаш рет 1922 жылы оңтүстік шығанақта тіркелген және 1980 жылдан бері Брукс аралында ұялайды. Қазір олар аралдың солтүстік жағынан батысқа қарай созылған, адам жасаған құмды тілменен үлкен бөлігін алып жатыр. Шағалалар Голден Гейт және Сан-Пабло шығанағындағы балықтармен қоректенеді. Дегенмен, шағалалардың саны төмендеп келеді, бұл ұялау алаңының азаюына байланысты болып көрінеді. Құмды тілке шығанақ суларының эрозиясынан, сондай-ақ мұзжапырақ және маргаритка сияқты инвазивті өсімдіктердің таралуынан кішірейіп барады. Брукс аралында шағалалар Калифорниялық шағалалардың өсіп келе жатқан санынан күшті бәсекелестікке тап болады. Шағалалар "ұялау орындары үшін жарысады, олардан балық ұрлайды, жұмыртқаларын, тіпті олар жеткілікті кішкентай болса, қозыларын да жеп қояды".

Басқа құс түрлері

Көптеген басқа да құстар түрлері, әдеттегі де, сирек кездесетіндер де, Брукс аралын пайдаланады. Солтүстік-шығыс жағалауында үлкен маусымдық шағалар мен балықшылдар колониясы орналасқан. Аралының батысындағы Бёрд аралы – Канада қаздарының (Branta canadensis) ұялайтын жері, бұл аймақта олардың алғашқы көбейетін орны болды, сондай-ақ қара балықшылдардың (Haematopus bachmani) және батыс шағалардың (Larus occidentalis) да мекені.

Құрт-құмырсқалар

Брукс аралында Шығыс шығанақтың көптеген туған өсімдіктері сақталған, бұл жәндіктер үшін бай тіршілік ортасын қамтамасыз етеді. 1993-1997 жылдар аралығында Беркли университетінің энтомологы Джерри Пауэлл және оның әріптестері Брукс аралында тіркеген 220 түлкі және көбелек түрінің он пайызы Сан-Франциско шығанағы аймағында бұрыннан белгісіз болған немесе 50-100 жыл бойы тіркелмеген. Олардың ішінде бұрын Сан-Франциско шығанағы аймағында кездеспейтін мексикалық жолбарыс көбелегі де болды.

Флора

Адамның пайдалану тарихының шектеулі болуына байланысты, Шығыс шығанағында басқа жерде сирек кездесетін өсімдіктер қауымдастығы Брукс аралында сақталған. Брукс аралында әртүрлі өсімдіктер қауымдастықтары болғанымен, ең көп таралғандары – жағалау шөптесіндері және солтүстік жағалау бұталары. Аралда салыстырмалы түрде бұзылмаған күйде кездесетін жағалау шөптесіндерінің жарқын мысалы ретінде сипатталған, олардың ауданы көбінесе тегіс жерлерді құрайды. Бұл шөптесіндік жерлерде экзотикалық Жерорта теңізі шөптері аз, олардың орнына инелік шөптер (қызғылт инелік шөп (Nassella pulchra) және басқа Nassella түрлері), қарабидай (Lolium түрлері) және бетеге (Festuca түрлері) басым. Шөптер арасында көк дикс (Dipterostemon capitatus), сабын шөбі (Chlorogalum parviflorum) және шершік (Sidalcea malviflora) сияқты жергілікті жабайы гүлдер өседі. Тағы бір маңызды реликтік популяция – теңіз жағалауындағы жүнді күнбағыс, ол Шығыс шығанағында тек бірнеше жерде ғана кездеседі. Жалпы, алуан түрлі флораға гүлді өсімдіктердің 150-ге жуық түрі кіреді, оның 92 түрі жергілікті. Аралда ағаштар өте сирек: аралдың солтүстік-шығыс жағында, қабықшалы үйінділердің жанында екі топ ескі калифорниялық бук (Aesculus californica), бір қызыл шөп (Salix laevigata) және көк шөптер (Sambucus mexicana) өседі. Оңтүстік жағалаудағы карьердегі екі тоғанның төңірегінде бірнеше арройо шөптері (Salix lasiolepis) таралған. Үйдің жанына сонымен қатар жергілікті емес Монтерей қарағайлары (Pinus radiata) және Монтерей кипаристері (Cupressus macrocarpa) отырғызылған.