Кіріспе
1994 жылы Билл Джеймстің «Даңқ залына не болды?» кітабы жарық көрді: Бейсбол, Куперстаун және даңққа жету саясаты – бейсбол саблеметригі және жазушы Билл Джеймстің еңбегі. Алғашқыда 1994 жылы «Даңқ саясаты» деген атпен жарияланған бұл кітап Бейсбол Даңқ залының ерекше тарихын, оның стандарттарының эволюциясын және жеке ойыншылар туралы статистикалық дәлелдерді қамтиды. Джеймс фанаттар мен жазушылар арасындағы Даңқ залына қатысты пікірталастардың қызу және субъективті сипатын баса көрсетеді. Оның мақсаты жеке ойыншыларды немесе үміткерлерді жақтау емес, «басқалардың айтқандарын шындыққа айналдыру» және «пікір-таластың өзіне қызмет ету» екенін айтады. Джеймс өзінің бес статистикалық әдісін негізгі дәлелдеу құралы ретінде пайдаланады: Ұқсастық көрсеткіштері. Екі ойыншыны салыстыру үшін қолданылады, мысалы, Даңқ залына енбеген А ойыншысы, Даңқ залындағы В ойыншысына қаншалықты ұқсас екенін анықтау үшін. Даңқ залы стандарттарының тізімі. Бұл тізімде 100 сұрақ бар, олар Даңқ залы деңгейіндегі ойыншыдан күтілетін объективті жетістіктерді өлшейді (мысалы, 3000 соққы жасады ма? .300-ден жоғары көрсеткіш берді ме?), ал орташа Даңқ залы мүшесінің 50-ге жуық жауабы «иә» болады. Кристи Мэтьюсон 84 ұпаймен ең жоғары нәтиже көрсеткен, ал карьерасының көп бөлігін питчер ретінде өткізбеген ойыншылар арасында Бейб Рут 78 ұпаймен көш бастап тұр. Қара сыя сынағы. Бұл жүйе лигадағы ең жоғары статистикалық көрсеткіштерді өлшейді. Атауының себебі – бейсбол энциклопедияларында осы жетістіктер әдетте қалың әріптермен жазылады. Даңқ залы мансап мониторы. Ойыншының Даңқ залына сайлану мүмкіндігін болжауға арналған әдіс, әсіресе белсенді ойыншылар мен үміткерлерді, сондай-ақ бұрын назардан тыс қалғандарды талқылау кезінде пайдалы. 100 ұпай ойыншыға сайланудың жақсы мүмкіндігін береді, ал 130 ұпай сайлануды кепілдік беруі керек. Фибоначчи жеңіс ұпайлары. Бастысы, питчерлерге арналған жаңа әдіс, ол питчерлік жетістіктің үш өлшемін (жеңіс пайызы, жеңіс саны және .500-ден астам ойындар) бір көрсеткішке біріктіреді. Кітап бойына Джеймс сайлау процесіне қатысты наразылығын білдіреді, себебі стандарттар толыққанды анықталмаған және Ветерандар комитетінің клубтық сипаты, әсіресе алғашқы жылдары, күмәнді біліктіліктері бар ойыншылардың Даңқ залына енуіне мүмкіндік берді. Оның айтуынша, шешім ретінде ол бес топтан тұратын баламалы дауыс беру жүйесін ұсынады: БАҚ, жанкүйерлер, ойыншылар, бейсбол басшылары және кәсіби мамандар, сондай-ақ «бейсбол ғалымдары». Әр топ ойыншыларды жеке-жеке ұсына алады, бірақ сайлау үшін бес топтың төртеуінің мақұлдауы қажет. Оның ұсыныстарының ешқайсысы жүзеге асырылмаса да, оның рейтингтік жүйелерінің көптегені мансапты өлшеу және ойыншының Даңқ залына кіру мүмкіндігін бағалау үшін қолданылатын заңды өлшемдер ретінде қалыптасқан.
Whatever Happened to the Hall of Fame? : Baseball, Cooperstown, and the Politics of Glory is a book by baseball sabermetrician and author Bill James. Originally published in 1994 as The Politics of Glory, the book covers the unique history of the Baseball Hall of Fame, the evolution of its standards, and arguments for individual players in a typically Jamesian, stat driven manner. James drives home early on the heated and biased nature of Hall of Fame arguments between fans and writers alike. He states that his goal is not to serve individual players or candidates but to "reinforce the truth in what other people say" and to "serve the argument itself." James primarily uses five of his own statistical methods for his justifications:
Similarity scores. Used to compare two particular players, which is useful (for example) in verifying if Player A, who is not in the Hall, is truly similar to Player B, who is. The Hall of Fame Standards List. First introduced in this book, the Career Standards List is a series of 100 questions that measures objective accomplishment that might be expected of a Hall of Fame caliber player (for example, Did he have 3,000 hits? Did he hit .300? ), with the average Hall of Famer answering yes to 50. The highest all time score for a player is 84 by Christy Mathewson; the highest for a player spending most of his career at a non pitching position is 78 by Babe Ruth. The Black Ink Test. A system of measuring the league leading statistical performances of a certain player. The name refers to the fact that these accomplishments are traditionally shown in boldface type in baseball encyclopedias. The Hall of Fame Career Monitor. A method for predicting whether a player will be elected to the Hall of Fame, particularly useful when discussing active players and candidates, as well as some who have been overlooked in the past. A score of 100 gives the player a good chance of selection while a 130 should guarantee selection. Fibonacci Win Scores. Another new method, used primarily for pitchers, that combines the three measures of pitching achievement (winning percentage, win total, and games over .500) into a single measurement. Throughout the book James expresses considerable disapproval of the election process, mainly because of the imperfectly defined standards and club like Veterans Committee which, particularly in its early years, allowed players of suspect qualifications entrance into the Hall of Fame. As a solution, he describes an alternative voting system that would consist of five panels—one each for the media, the fans, the players, baseball executives and professionals, and what he calls "baseball scholars". Each panel would be able to nominate players individually, but for election a player would need the approval of four out of the five panels. While none of his suggestions has been implemented, many of his ratings systems have stuck as legitimate metrics for measuring a career and for judging the chances of a player making it into the Hall of Fame.
Жарияланымдық деректер
Simon & Schuster Inc., Авторлық құқығы 1994, 1995 жылдары Билл Джеймсқа тиесілі. .