Марриатвилл: Аделаида маңындағы шағын елді мекен

Кіріспе

Аделаида қаласының шеткі ауданы, Австралия.

Марриатвилл – Аделаиданың орталық бизнес ауданынан шағын ғып шығысқа қарай орналасқан кішкентай шеткі аудан. Норвуд Пайнхэм Сент-Питерс қалалық кеңесінің аумағында орналасқан. Төмен және орташа тығыздықтағы тұрғын үйлер, екі ірі мектеп, шіркеу және бірнеше дүкендерден тұрады, сонымен қатар аумағынан екі арна өтеді. Бұл жерге алғашқы еуропалық қоныс аударушы 1839 жылы Джордж Бранскилл болса, 1848 жылы Джеймс Филкокс жердің бір бөлігін сатып алып, оны ауыл ретінде жоспарлап құрды.

Орналасқан жері

Қала маңы батыста Портруш жолымен, солтүстікте Кенсингтон жолымен, шығыста Тусмор даңғылымен, оңтүстікте Алнуик террасасы/Ромни жолымен шектеледі. Оңтүстіктегі көршілес Хитпул және солтүстіктегі Кенсингтонмен бірге, ол Норвуд Пейнехам Сент-Питерс (NPSP) қалалық кеңесінің құрамына кіреді, шығыс және батыс жағынан Бернсайд қаласының Либрук және Торак Гарденс елді мекендерімен іргелес жатыр.

Жағалар

Бірінші және Екінші өзендердің екеуі де Аделаида төбелерінен бастау алады және бұл маңайдан өтеді. Бірінші өзен Алнвик террасасының солтүстік жағында, Мариатвилл орта мектебінің аумағында пайда болып, мектеп аумағынан өтіп, The Crescent көшесінің астынан шығады. Ал Екінші өзен Hackett Terrace көшесінің солтүстік жағынан астынан өтеді, көшенің екі жағындағы бірнеше үй-жайлар арқылы ағып, кейін арнаға құйылады. 2005 жылдың қараша айындағы су тасқыны екі өзеннің де жағалауларын басып, Мариатвилл орта мектебіне (МХС) және Лоретоға, сондай-ақ бірқатар үйлерге зақым келтірді.

Бұл аймақтың ерте тарихы

Оңтүстік Австралияны британдықтар отарлауынан және одан кейінгі еуропалықтардың қоныстануынан бұрын Мариатвиллде кейінірек Каурна халықтары деп аталған топтардың бірі тұрған. Джордж Бранскил (1799–1866), әйелі Сарамен (туған тегі Апсей) 1838 жылдың қараша айында Лондоннан «Томас Харрисон» кемесімен шығып, 1839 жылдың ақпанында Порт-Аделаидаға келді. Олардың екі кішкентай баласы да кеме жүзіп кетпес бұрын қайтыс болды. Бранскил алғашқыда «қазір Мариатвилл деп аталатын аймақта, Оңтүстік Австралия компаниясынан еркіні сатып алу құқығымен 290-бөлімнің бір бөлігін жалға алды». Мемлекеттік кітапхананың шамамен 1840 жылға жуық деп есептелетін мерзімі көрсетілмеген құжатында Бранскил мен Оңтүстік Австралияның үнемдеу банкі арасындағы 300 фунт стерлингтік ипотекалық келісім көрсетілген. Онда 6,5 акр жерге сегіз бөлмелі кірпіш үй салынатыны сипатталған. 1839 жылдың тамызында жазылған хатында Бранскил жаңбырдан кейін ауылды «керемет» деп сипаттап, ағаштардың, гүлдердің, көкөністердің гүлдеп өскенін айтады. Аделаиданың қоныс аударушы халқының саны 8 250 адамға жетеді деп хабарланған. Келесі сәуірде жазған хатында ол келген кезде аймақ дерлік толық бос болған, енді көршілерімен қоршалғандарын айтады. Компаниядан жалға алған 67 акр жері «тамаша тағамға» жарамды сарғаяқтар мен гоанналарды қамтамасыз етеді, ал ол «қаралар» (жергілікті Каурна халқы) оларға сирек жақындасады, «қауіпсіз» және ұрлық жасамайды дейді; ол бір балтасын қарызға берді, ол дереу қайтарылды. Кейінірек (1840 жылдың маусым-шілде айларында) ол үш жатын бөлмесі және оны «колониядағы ең жақсы» ететін басқа да мүмкіндіктері бар үйін сипаттады. Оның анасы Каролина Шорт, оның ағасы Август Шорт Аделаиданың алғашқы англикан епископы болған. Филкокс, сондай-ақ, Бюрваш жолын өзінің туған қаласы Бюрваштың атымен атаған болуы мүмкін. Бранскилдің меншігі Портруш жолынан (кейін Глен Осмонд жолы деп аталды) Рингмор жолына (қазір Дадли жолы деп аталады) және солтүстікке қарай ауылға дейін созылған. Жазбаларда ауылдың батысында шіркеу (1848 жылы салынған, 1849 жылы қасиеттендірілген Англикан шіркеуі) және шығысында компанияға тиесілі жерлер туралы айтылған. Ауылдағы алғашқы ғимараттардың бірі – оңтүстік жағында орналасқан бір қабатты Мариатвилл қонақ үйі болды. Бұл 1908 жылы сыра зауытының орнында салынған және 1971 жылға дейін полиция бөлімшесі ретінде пайдаланылған, ал қазір жекеменшік кәсіпорындар пайдаланатын ғимараттың жанында орналасқан. Ағаш кесушілер күнделікті жұмыстан оралғанда осы жерге жиналатын. Хитпул – Мариатвиллді құрайтын үш ірі меншіктің бірі, оның ішінде Едем паркі және Акасия да бар. Мариатвиллде мемлекеттік қазынашы Лэвингтон Глайдтың үйіне жақын жерде трамвай аялдамасы болды, ол көбінесе әріптестері Вентворт Кавенаг пен сэр Эдвин Смитпен бірге үйіне баратын. 1923 жылы Сан-стрит 19 фут (6 м) жолағынан 40 фут (12 м) жолға дейін кеңейтіліп, балабақшаның атымен Хакетт-террасасы деп аталды. Ол әлі де бар.

Before British colonisation of South Australia and subsequent European settlement, Marryatville was inhabited by one of the groups who later collectively became known as the Kaurna peoples. George Brunskill (1799–1866), left Sandford, Cumbria (then in the historic county of Westmorland) with his wife Sarah (née Apsey), departing London in November 1838 on board the Thomas Harrison and arriving in Port Adelaide in February 1839. Both of their young children died before the ship sailed. Brunskill first "leased a portion of section 290, comprising , from the South Australian Company with a right to purchase the freehold", in the area now known as Marryatville. An undated document, estimated c.1840 by the State Library, shows a mortgage agreement for the sum of £300 between Brunskill and the Savings Bank of South Australia, describing an eight roomed brick home to be built on 6.5 acres. In a letter written in August 1839, Brunskill describes the countryside as "magnificent" after rains, with trees, flowers, vegetables all flourishing. The settler population of Adelaide is reported as 8,250. In a letter the following April, he says that in contrast to when they arrived, when the area was almost totally uninhabited, they were now surrounded by neighbours. His 67 acres leased from the Company provide lizards and goannas for "excellent eating", and he says that "the Blacks" (the local Kaurna people) hardly ever come near them, are "harmless" and do not steal; he lent an axe which was promptly returned. He later (June–July 1840) describes their house, comprising three bedrooms and other features which will make it "the best in the colony". Her mother was Caroline Short, whose brother, Augustus Short, was the first Anglican bishop of Adelaide. Philcox was probably responsible also for naming Burwash Road, after his home town of Burwash in Sussex. Brunskill's property ran from Portrush Road (then called Glen Osmond Road) to Ringmore Road (now called Dudley Road), and the village to the east of that. The records mention a church (St Matthew's Anglican Church, built in 1848, consecrated in 1849) to the west of the village, and company owned lands to the east. In the village, one of the first buildings was the Marryatville Hotel, a single storey building on the southern side. This was near the building which still stands, built in 1908 on the site of a brewery and used as a police station until 1971, and today by private businesses. Woodcutters would gather there on their way back from a day's work in the hills. Heathpool was one of three large properties, along with Eden Park and The Acacias, which made up Marryatville. There was a tram terminus in Marryatville, near the home of state Treasurer Lavington Glyde, who often travelled home with fellow politicians Wentworth Cavenagh and Sir Edwin Smith. In 1923 Sun Street was widened from a 19 feet (6 m) lane to a 40 feet (12 m) road, and renamed Hackett Terrace, after the nursery. which is still in existence.

Едем саябағы

Бранскилл 1839 жылы келгеннен кейін көп ұзамай отбасы үшін алғашқы үйді салды, бұл жер кейіннен сэр Эдвин Смитқа тиесілі болды. Томас 1915 жылы қайтыс болғанға дейін онда тұрды, ал оның әйелі 1942 жылы қайтыс болғанға дейін сонда қалды.

Акация

Қазіргі Портруш және Кенсингтон көшелерінің бұрышында орналасқан үлкен үй (қазіргі Лорето колледжінің бөлігі), «Акация» деп аталды, 1874-1875 жылдары Dr J. M. Gunson атақты құрылысшы және сәулетші Майкл МакМалленнің жобасы бойынша салынды. Бұл жер бастапқыда Джордж Файф Ангас, Генри Кингскот және Томас Смиттерге, Оңтүстік Австралия компаниясының негіздеуші директорларына берілген жер грантының бір бөлігі болды. Бірнеше иесінен кейін, Гунсон 1874 жылдың тамызында жерді сатып алып, Бірінші өзеннің үстіндегі террасада үй салып, бақтарды жақсартты. Гунсон 1878 жылы үйді сэр Эдвин Смиттен сатып алды, ол Гласгоудан әкелінген веранда мен балкон және үлкен балл залы қосып, үйді кеңейтті. Бұл кеңейтуді сәулетші Томас Инглиш жобалады (ол 1876 жылы Смит үшін Кент Таун сыра зауытының жаңа ғимаратын да жобалаған).

Хакет балабақшасы

Ең кішкентай көше, қазір Хакет террасасы деп аталады, бұрын Сан-стрит деп аталған, ал атауы 1850 жылдары ағайынды Элиша мен Уолтер Хакет құрған отбасылық кәсіп – Хакет балабақшасынан шыққан. Элиша Хакетт Сиденхэм жолындағы үйінің бағын өңдеп, балабақша құрды және 1854 жылы 1851 жылы Викторияға кеткен ағасы Уолтерді кәсібіне қосылуға көндірді. Уолтер үйленгеннен кейін шамамен 1866 жылы сәулетші Джордж Эбботт жобалаған үйді Мариатвиллде салдырды. Жер учаскесі Бранскилден сатып алынған, бұл учаске Бёрнсайд тұрғындары Сент-Мэтью шіркеуіне баратын қысқа жол ретінде пайдаланылған шабындықтың бір бөлігі болып сипатталған. Мұнда бірнеше құдық болған, сондықтан мүлікті қарақшылардан қорғау үшін құлыптау қажет болды. Уолтер бастапқыда жеміс ағаштарын отырғызған, бірақ балабақша кеңейген сайын жеміс ағаштары алынып тасталды. 100 000-нан астам раушан гүлдері, сондай-ақ бұталар мен ағаштар өсіріліп сатылды; сонымен қатар, бегониялар, шашты папоротниктер және басқа да үй өсімдіктері үшін жылыжайлар, пальмалар, ағаш тәрізді папоротниктер мен мүйізді папоротниктерге арналған көлеңке үйі болды. Жергілікті өсімдіктерге ерекше көңіл бөлінді. Уолтердің ұлдары, бірінші Джон, содан кейін Уильям, әкесі Брайтонға көшкеннен кейін үйде тұрды, бірақ Уолтер 1914 жылы қайтыс болғанға дейін күн сайын балабақшада жұмыс істеу үшін келіп тұрды. Балабақшаны орналастыру үшін Миллсвуд иелігінде 20 067 фунт стерлингтен астам төленді, және 1923 жылғы газет мақаласында оған жоғары баға берілді.

Мектептер

Мариатвилл орта мектебі, Кенсингтон жолында орналасқан және музыка бағдарламасымен танымал, қалашықтың ішінде жатыр. Бұл мектеп бұрын Норвуд ұлдар техникалық мектебі болған, кейін 1976 жылы аты өзгертіліп, екі жынысқа да ашылды. Скарф отбасы салған екі қабатты Виктория стиліндегі Эден Парк үйі қазіргі таңда мектептің 12-ші сынып оқушыларының кампусы ретінде пайдаланылады; ал ағаштан жасалған шаралар музыка орталығына айналдырылған. 2005 жылы Мариатвиллдің "The Forge" атты өнер орталығы ашылды. Ол 11-ші және 12-ші сыныптардың драмалық қойылымдары үшін сахна ретінде қызмет етеді, сонымен қатар сыртқы театр ұжымдары да пайдаланады. "Hey Hey It's Esther Blueburger" (2008) фильмінің бірнеше сахналары осы мектепте түсірілген. Loreto College – тәуелсіз католиктік бастауыш және орта білім беретін, күндізгі және интернат түріндегі қыздар мектебі, ол Мариатвиллде Портруш және Кенсингтон жолдарының қиылысында орналасқан. Ал жергілікті мемлекеттік бастауыш мектеп, Мариатвилл бастауыш мектебі, іс жүзінде көршілес Кенсингтон қалашығында орналасқан.

Бизнес-аймақ

Марриатвилл дүкендері немесе Марриатвилл / Кенсингтон парк аймағы деп белгілі, төрт шағын қаланың шекарасында орналасқан бизнес аймағы, ол Либруктағы Кенсингтон жолы мен Тусмор даңғылының қиылысына жақын. Жабдықталған Марриатвилл сауда орталығы Кенсингтон жолы мен Тусмор даңғылының бұрышында орналасқан. Сауда орталығы алғаш рет 1980-1981 жылдары BI LO супермаркеті үшін салынған, кейін бұзылып, 2005-2006 жылдары қайта құрылды. 2019 жылдың маусым айына дейін ол Woolworths супермаркеті, газет-журнал сататын дүкен, ет дүкені, алкогольдік сусындар дүкені, Bakers Delight нан пісірушісі, йогурт дүкені, дәріхана, ішінде отырып тамақтанатын кафе және азия тағамдарын алып кетуге арналған дүкен мен мейрамхананы қамтиды.