Jefferson Airplane тобының алғашқы альбомының жарыққа шығуы
Jefferson Airplane Takes Off
ЖJefferson Airplane тобының тұңғыш альбомы – «Jefferson Airplane Takes Off» (1966). Топ құрамы, тарихы, RCA Victor лейблы және алғашқы табыстары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Jefferson Airplane Takes Off – американдық рок-тобы Jefferson Airplane-нің 1966 жылғы 15 тамызда RCA Victor лейбелі арқылы шыққан тұңғыш студиялық альбомы. Топ құрамы кейінірек "классикалық" деп аталатын құрамнан өзгеше: әйел вокалы Сигне Толи Андерсон болды, ал барабанда Скип Спенс ойнады. Екеуі де көп ұзамай топты тастап кетті – Спенс 1966 жылғы мамырда, Андерсон қазан айында. Олардың орнына Спенсер Драйден мен Грейс Слик келді.
Jefferson Airplane Takes Off is the debut studio album by the American rock band Jefferson Airplane, released on 15 August 1966 by RCA Victor. The personnel differs from the later "classic" lineup: Signe Toly Anderson was the female vocalist and Skip Spence played drums. Both soon left the group—Spence in May 1966, Anderson in October—and were replaced by Spencer Dryden and Grace Slick, respectively.
Өмірбаян
1965 жылдың соңына қарай Джефферсон Эйрплайн "барлық маңызды жазба компанияларының" назарын аударды. Топ, сондай-ақ олармен байланысты түнгі клуб, Сан-Франциско халқының арасында белгілі бір дәрежеде танымалдыққа қол жеткізді; алайда, олардың даңқы Сан-Франциско хроникасының Ральф Дж. Глисон "Қала жаңалықтары" (On the Town) бағанында олар туралы жағымды жазған кезде едәуір артты, ол: "Олар кім үшін жаздыратынын білмеймін, бірақ олар әлдекім үшін жаздыратындары анық" деп атап өтті. Бас-гитарист Боб Харви кейіннен: "Ральф Глисон сол бағананы жариялағаннан кейін қыжырлы дау болды. Газет бағанының осындай әсер ететініне мен оның нәтижесін көзімен көргенше сене қоймадым" деп еске алды. Менеджер Мэтью Кацтың басшылығымен топ Capitol, Valiant, Fantasy, Elektra және London компанияларынан жазба жасау туралы ұсыныстарды қабылдамады. Олар Боб Дилан мен The Byrds тобымен келісімшарт жасаған Columbia Records компаниясымен келісімге келуді қарастырды, бірақ демо-жазбаны жібергеннен кейін олардан бас тартты; "Columbia бізге ұнаған жоқ", - деп ойлады Пол Кантнер, "өйткені біз олардың стандартына сай келмедік. The Byrds әлдеқайда ұйымдасқан. Біз музыкалық тұрғыдан сәл анархиялық едік". Кацты жақында келісімшартқа отырған Род МакКюэн алғаш рет RCA Victor компаниясына шақырды, ол топқа бергісі келетін бірнеше ән жазған болатын. МакКюэн Кацты лейблдің A&R менеджері Нили Пламбқа таныстырды, ол Аль Шмитті топты тыңдау үшін Сан-Францискоға жіберді. Шмитт топтың өнеріне риза болды, жақын арада Пламб пен Кац келісімшарт бойынша келіссөздер жүргізе бастады. Келісім Capitol ұсынғаннан бес есе көп, 25 000 АҚШ долларын, сондай-ақ "жақсы өндіріс қаражатын" ұсынған кезде бекітілді. Топ 1965 жылдың 15 қарашасында RCA компаниясымен ресми түрде келісімшартқа отырды.
By late 1965, Jefferson Airplane had caught the attention of "virtually every record label of significance". The band, as well as their associated nightclub, had already achieved relative popularity with the general San Francisco public; however, their profile was raised significantly when Ralph J. Gleason of the San Francisco Chronicle wrote favorably of them in his "On the Town" column, remarking, "I don't know who they will record for, but they will obviously record for someone." Original bassist Bob Harvey later recalled, "After Ralph Gleason did that column there was pandemonium. I never believed that a newspaper column could have that kind of effect until I actually saw it happen." Under the guidance of manager Matthew Katz, the group turned down recording offers from Capitol, Valiant, Fantasy, Elektra, and London. They considered pursuing a deal with Columbia Records, who had already signed Bob Dylan and the Byrds, but they were rejected after sending in a demo recording; "Columbia didn't like us," reflected Paul Kantner, "because we weren't in their model. The Byrds were much more orderly We were a little anarchic musically." Katz was first invited to check out RCA Victor by the recently signed Rod McKuen, who had written some songs he hoped to give to the band. McKuen introduced Katz to the label's A&R manager Neely Plumb, who sent Al Schmitt to San Francisco to hear the band. Schmitt was pleased with the group, and soon Plumb and Katz began negotiating a contract. The deal was solidified when RCA offered a then unheard of advance of US$25,000, five times more than what Capitol offered, as well as "good production money." The band officially signed with RCA on 15 November 1965.
Жазу
Альбомды Томми Оливер продюсерлік етті, ал дыбыс жазу инженері Дейв Хассинджер болды. Оливер бұрын Дорис Дей сияқты көптеген танымал эстрада әншілерімен жұмыс істеген, ал Хассинджерді The Rolling Stones тобының "(I Can't Get No) Satisfaction" әніндегі жұмысы үшін топ арнайы шақырған. Жазу сессиялары 1965 жылдың 16 желтоқсанында басталды. Бірінші жазылған әндер "Runnin' 'Round This World" және "It's Alright" болды, екеуі де соңғы альбомға енбеді. Топ 18 желтоқсанда демалысқа Сан-Францискоға қайтқанға дейін жазуды жалғастырды. Олар 1966 жылдың 19-28 ақпаны мен 16-21 наурызында тағы да жазды. Барлығы үш сессияда 14 ән жазылды.
The album was produced by Tommy Oliver and engineered by Dave Hassinger. Oliver had previously worked with various mainstream pop singers such as Doris Day, while Hassinger was specifically requested by the band due to his work on The Rolling Stones' song "(I Can't Get No) Satisfaction". The recording sessions began on 16 December 1965. The first songs to be recorded were "Runnin' 'Round This World" and "It's Alright", neither of which appeared on the final record. The band continued through 18 December before returning to San Francisco for the holiday season. They recorded again on 19 28 February 1966 and 16 21 March. A total of 14 songs were recorded over the three sets of sessions.
Музыка және әндер
Jefferson Airplane Takes Off тобының кейінгі шығарылымдарына қарағанда, қарапайым фолк-рокқа негізделгені анық деп есептеледі. Кац тобының дыбысын "фо джаз" деп атады, ал Андерсон оны "халықтық тамыры [және] джаз аккордтары" бар рок ретінде сипаттады. Балин альбомдағы барлық түпнұсқа материалды өзі жазды немесе бірлесіп жазды және көптеген басты вокалдарды орындады, бұл AllMusic-тен Уильям Рулманнның Jefferson Airplane сол кезде "әлі де Балиннің тобы" екенін, Grace Slick қосылғанға дейін және топтың "вокалдық және көрнекі орталығына" айналғанға дейін айтуына себеп болды. Кантнер мен Андерсон үйлесімді вокалдар мен гармониялармен қолдады. Сатудың нақты көрсеткіштері белгісіз болғанымен, Тамаркиннің пікірінше, алғашқы айларда Калифорнияда 10 000-нан 20 000 данаға дейін сатылды; алайда, АҚШ-тың қалған бөлігінде альбом көбінесе назарсыз қалды, "мүмкін, бар болғаны 1000 дана тұтынушыларға жеткен". Дегенмен, альбомның туған штатындағы сатылымдары оны 1966 жылдың 17 қыркүйегінде Billboard Top 200 тізіміне енгізді. Ол тізімде барлығы 11 апта болды және 1 қазанда 128-орынға жетті.
Jefferson Airplane Takes Off is regarded as being more grounded in straightforward folk rock than the band's subsequent releases. Katz dubbed the band's sound "fo jazz", which Anderson described as rock with "folk roots [and] jazz chords". Balin wrote or co wrote all of the original material on the album and sang most of the lead vocals, leading William Ruhlmann of AllMusic to state that Jefferson Airplane at the time "was still Balin's group", before Grace Slick joined and became the group's "vocal and visual focal point." Kantner and Anderson provided backup vocals and harmonies, Although the exact sales figures are not known, Tamarkin estimates that 10,000 to 20,000 copies were sold in California within the first few months; however, in the rest of the US, the album was largely unnoticed with "perhaps as few as 1,000 copies finding their way to consumers." Nevertheless, the strength of the album's sales in the band's home state pushed it onto the Billboard Top 200 on 17 September 1966. It spent a total of 11 weeks on the chart and peaked at number 128 on 1 October.