Артурдейл, Батыс Вирджиния: Ұлы депрессия кезінде жұмыссыз шахтерлер мен фермерлерге көмек көрсету үшін құрылған әлеуметтік эксперимент. Элеонора Рузвельттің қатысуымен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Артурдейл – Америка Құрама Штаттарының Батыс Вирджиния штатындағы Престон округінде орналасқан құрылмаған қауымдастық. Ол 1933 жылы Ұлы депрессияның ең қиын кезінде жұмыссыз қалған жергілікті шахтерлер мен фермерлерге мүмкіндік беру мақсатындағы әлеуметтік эксперимент ретінде салынды. Артурдейлді қысқа ғұмырлы Тұрмыс көрісін қамтамасыз ету бөлімі және Бірінші ханым Элеонора Рузвельттің жеке қатысуымен іске асырылды, ол өзінің беделін пайдаланып жобаға үкіметтің қолдауын алуға қол жеткізді. Мақсаты – өзін-өзі қамтамасыз етуді ынталандыру және нарық күштеріне де, әлеуметтік жәрдемге де тәуелділікті азайту болатын. Тәжірибе идеологиялық қайшылықтарға байланысты сәтсіз аяқталды, себебі ең мұқтаж адамдарға көмектесуге басымдық берілгенімен, қауымдастықтың кәсіби деңгейде өзін-өзі басқаруын қамтамасыз ететін талаптар да қойылды. Кәсіпкерлік рух қалыптаспады, және жоба көбінесе классикалық сәтсіздік ретінде есте қалады, бірақ оның алғашқы тұрғындарының кейбіреуі оның принциптерін қорғауын жалғастырды. Артурдейл қазір тарихи аудан болып саналады, онда 100-ден астам түпнұсқа ғимарат сақталған, сонымен қатар «Жаңа мәміле» мұражайы да бар.
Arthurdale is an unincorporated community in Preston County, West Virginia, United States. It was built in 1933 at the height of the Great Depression as a social experiment to provide opportunities for unemployed local miners and farmers. Arthurdale was undertaken by the short lived Subsistence Homesteads Division and with the personal involvement of First Lady Eleanor Roosevelt, who used her influence to win government approval for the scheme. The aim was to encourage self sufficiency and reduce dependence on both market forces and welfare provision. The experiment failed through a clash of ideologies, between a strong emphasis on accommodating those most in need yet also having qualifications to ensure that the community would be self governed in a professional manner. The entrepreneurial community spirit never took hold, and the project is generally remembered as a classic failure, though some of its original residents continued to defend its principles. Arthurdale is now classed as a historic district, with over 100 of the original buildings still standing in addition to a New Deal museum.
Құрылыс және өсім
Артурдейл жердің бұрынғы иесі Ричард Артурдың есімімен аталып, ол салық төлеуді тоқтатқандықтан жерін федералды үкіметке сатқан. Құрылыс 1933 жылдың соңында басталды, және бастапқыда Элеонора Рузвельттің басты басымдығы Артурдейл қауымы болғаны анық болды. Ол Ішкі істер министрі Харольд Л. Айкеспен және басқалармен келісіп, Артурдейл үйлерінің оқшаулау және ішкі санитарлық тораптар сияқты қазіргі заманғы талаптармен салынғанын қамтамасыз етті. Элеонора әр үйге қойылатын тоңазытқыштарды жеке таңдады. Біраз уақыт бойы ол Артурдейлдің басқарушысы қызметін атқарып, қауымда жұмыс орындарын ашуға көмектесетін адамдармен байланыс орнатып, қаржы жинап, хабардарлықты арттырып, тіпті бюджетті мұқият бақылады. Рузвельт жобаның алғашқы жылдарында өзінің табысының көп бөлігін жұмсады, ал қайырымдастық қорлардың меценаты Бернард Барух та үлкен үлес қосты. 1933 жылдың 12 қазанында Артурдейл жерін сатып алу туралы ресми түрде хабарланды. Баспасөз хабарламасында Артурдейл жұмыссыз көмір шахтерлеріне көмектесетін "көрсетілімдік жоба" ретінде сипатталды. Әр отбасы қарапайым үйге және өзіне жететін азық-түлік пен егін өсіруге жеткілікті жерге ие болады. Әр үйдің құны шамамен 2000 долларға бағаланса, қауым өзін-өзі басқаруға тиіс еді, Жаңа Англияның шағын қалалары сияқты. Жеке жұмыс орындары болмады, тек АҚШ поштасына жабдықтар жеткізетін бір фабрикада жұмыс істеуге болады. Элеонора Рузвельт Артурдейлді мұқтаж азаматтарға сәтті және өзін-өзі қамтамасыз ететін өмірдің негізін беруге үкіметке берілген жаңа мүмкіндік ретінде қарастырды, бірақ жоба бюджеттік және саяси себептермен тез құлдырап қалды. Артурдейл қауымын салу және күтіп ұстау құны үкімет күткеннен әлдеқайда асып кетті, ал федералды жоспарланған қауымдар идеясы консерваторларға ұнамады. Консерваторлар оны социалистік және "коммунистік қастандық" деп айыптады, ал Демократиялық Конгресс мүшелері үкіметтің жеке кәсіпкерлікпен бәсекелесуіне қарсы болды. Миннесота штатынан АҚШ сенаторы Томас Шалл Рузвельтті Артурдейл ұжымы шығарған жиһазға қойылған автографты жиһазды әдеттегі бағадан бес есе қымбатқа сатқан деп айыптады. Артурдейлге қоныстанғандарды таңдау бастапқы кезеңнен бастап қиын болды. Жақын маңдағы Батыс Вирджиния университетінің оқытушылары алғашқы қоныстанғандардың топтарын таңдауға жауапкершілік жүктеді. Олар ең қажеттіліктегі адамдарға көмектесуді қалады, бірақ сонымен қатар эксперименттің сәттілігіне кепілдік беретін адамдарды таңдағысы келді. Артурдейл "әулиелер қауымы" болмауы керек еді, бірақ университет комиссиясы моральдық жағынан нашар адамдарға осы жобаға үлес қосу мүмкіндігін беруді дұрыс деп санамады. Сол сияқты, федералды үкімет алғашқы қоныстанғандардың өте зиялы, қабілетті және табанды болуын қалады. Қысқасы, Артурдейлге кез келген адам таңдалмады, өйткені экспериментті сәтті жүзеге асыруға тек белгілі бір адамдар ғана қабілетті болды. 1933 жылдың күзінде алғашқы 50 қоныстанғанды таңдау басталды. Ең бастысы, үміткерлер практикалық шаруашылық біліміне ие болуы керек еді. Қазан айына дейін 600-дан астам өтініш келіп түсті. Шаруашылық білімінен басқа, қоныстанғандардың дене бітімі, белгілі бір білім және интеллект деңгейі болуы және Артурдейлде табысқа жету мүмкіндігі болуы керек еді. Сегіз беттік сауалнама және одан кейінгі сұхбат процестің бір бөлігі болды, ал оң пікірде болған үміткерлер үйлерінде сұхбатқа шақырылып, отбасыларының денсаулығы мен тұрақтылығы туралы сұрақтар қойылды. Осы талаптарға байланысты Артурдейлдің қоныстанғандарының көпшілігі ақ түсті, балалы немесе балалы болуды жоспарлаған үйленген жұбайлар болды. Жалғыз адамдар мен иммигранттар шеттетілді, өйткені жалғыз адамдар Артурдейлдің қоғамдық өміріне толыққанды үлес қоса алмады. Иммигранттардың ағылшын тілін білмеуі Артурдейлде табысқа жету үшін қажетті интеллект пен білімді көрсетуге мүмкіндік бермеді. Көптеген жергілікті тұрғындар мен қоныстанғандар Артурдейлдің тек ақ адамдар үшін ғана орын болғанын қалады, бірақ миссис Рузвельт келіспеді. Өз сезімдеріне қарамастан, ол жергілікті жобаны демеушілерге мойынсұнды. Бұл мәселе бойынша қауымдастық дауысын жоғалтқаннан кейін Рузвельт қара және еврей шахтерлері үшін басқа қауымдастықтар құруды ұсынды. Бұл тәжірибе Рузвельтті нәсілдік кемсітушілік мәселесінде белсендірек болуға ынталандырды. Көптеген "Жаңа келісім" агенттіктері мен жобаларында жергілікті әкімшілердің билігін жеңу қиын болды. Заңнама федералды болғанымен, оны жүзеге асыру үшін жергілікті билік өкілдерінің қатысуы қажет болды. Артурдейл жергілікті тұрғындардың нәсілдік көзқарасы жағынан ерекше емес еді. 1938 жылы президент Франклин Д. Рузвельт өзінің президенттігіндегі жалғыз мектеп бітірушілер алдындағы сөз сөйледі. Элеонора Рузвельт аймаққа үнемі барып, бітіру салтанаттарына, билерге және басқа да жиындарға қатысты, бірақ сонымен қатар құрылыстың барысын да бақылап отырды. Қауым өнеркәсіп тартуға сәтті болмағандықтан Рузвельт General Electric компаниясының онда операция ашуын ұйымдастырды. General Electric ұзақ уақытқа тоқталмаса да, вакуум тазартқыштары, крандар және тракторлар сияқты бірнеше басқа өнеркәсіптер, сондай-ақ әскери жабдықтар өндірісі Артурдейлде өндіріс орталықтарын құруға тырысты, тек Sterling Faucet компаниясы ұзақ мерзімді қатысуға ие болды. Сонымен қатар, көптеген отбасылар өзіне жететін егін өнімдерін өсіруге шамасы келмеді және көптегендер әлі де көмекке мұқтаж болды. 1933 жылдың тамызында құрылған Тұрмыстық шаруашылықтар бөлімі 1935 жылдың мамырында таратылып, Жаңадан орталықтану әкімшілігіне қосылды, бұл үкіметтің басымдықтарының тұрмыстық шаруашылықтардан қалалық "жасыл белдеу қалаларына" қарай өзгеруін көрсетті.
Arthurdale was named for Richard Arthur, the former owner of the land on which it was built, who sold the land to the federal government under a tax default. Construction began at the end of 1933, and from the outset, it was clear that the Arthurdale community had become one of Eleanor Roosevelt's chief priorities. She intervened with Interior Secretary Harold L. Ickes and with others to ensure that the Arthurdale homes were built with modern necessities such as insulation and indoor plumbing. Eleanor personally chose the refrigerators that went into each home. For some time she acted in the capacity of a manager for Arthurdale, contacting people who could help bring jobs to the community, raising money and awareness, even monitoring the budgets with a close eye. Roosevelt spent most of her own income on the project in its early years; philanthropist Bernard Baruch was also a major contributor. On October 12, 1933, the purchase of the Arthurdale land was announced publicly. The press release painted Arthurdale as a "demonstration project" that would help unemployed coal miners. Each family would receive a modest home and enough acreage to raise its own food and crops. Each home would cost about $2,000 and the community was to govern itself, much like small New England towns. There were to be no private employment options, aside from a factory that would provide equipment for the U. S. Post Office. While Eleanor Roosevelt saw Arthurdale as an exciting new chance for the government to provide destitute citizens with the foundation for successful, self sufficient lives, the project soon faltered on budgetary and political grounds. The cost of constructing and maintaining the Arthurdale community far exceeded what the government had anticipated and the idea of federally planned communities had never sat well with conservatives. Conservatives condemned it as socialist and a "communist plot," while Democratic members of Congress opposed government competition with private enterprise. Thomas Schall, a US Senator from Minnesota, accused Roosevelt of having her name autographed on furniture produced by the Arthurdale collective, which was then sold for five times the normal price. From its earliest stages, selecting Arthurdale's homesteaders was a challenging process. Faculty members at nearby West Virginia University were given charge of picking the first round of homesteaders. They wanted at once to help people who desperately needed it, but they also wanted to select only people who would assure the success of the experiment. Arthurdale was not to be a "community of saints, but neither did the University committee feel justified in offering the opportunity to persons whose lack of moral character was likely to jeopardize their ability to contribute to the venture." Similarly, the federal government wanted the first homesteaders to be highly intelligent, capable, and persistent people. In short, not just anyone would be chosen for Arthurdale because only certain kinds of people could make the experiment successful. In the fall of 1933, the selection of the first 50 homesteaders began. Most fundamentally, applicants had to have practical farming knowledge. By October, over 600 applications had been received. In addition to knowing how to farm, homesteaders had to be physically fit, have a certain education and intelligence level, and demonstrate the potential to succeed at Arthurdale. An eight page questionnaire and follow up interview were also a part of the process, and those favorable applicants were interviewed in their homes and asked questions about the health and stability of their families. Due to these requirements, Arthurdale's homesteaders were by majority white, married couples who had or wanted to have children. Single people and immigrants were excluded because single people could not contribute as fully to the communal life of Arthurdale. Immigrants, with their perceived lack of English skills, could not demonstrate the intelligence and education required to succeed at Arthurdale. Many locals and homesteaders alike wanted Arthurdale to be a place for whites only, but Mrs. Roosevelt disagreed. Despite her feelings, she deferred to local project sponsors. After losing a community vote on the issue, Roosevelt recommended the creation of other communities for the excluded black and Jewish miners. The experience motivated Roosevelt to become much more outspoken on the issue of racial discrimination. In many New Deal agencies and projects, the power of local administrators was hard to overcome. Though legislation was federal, it took local powers that be to implement it. Arthurdale was not unique in the nature of locals' racial attitudes. In 1938, President Franklin D. Roosevelt delivered the only high school commencement address of his presidency at Arthurdale. Eleanor Roosevelt continually visited the area, attending graduations, dances, and other gatherings, but always monitored the progress of construction as well. When the community failed to attract industry, Roosevelt arranged for General Electric to open an operation there. Although General Electric did not stay for long, several other industries such as vacuum cleaner, faucet, and tractor manufacturing as well as military supply industries tried to set up shop in Arthurdale, with only the Sterling Faucet company having a long term presence. Additionally, most families found it impossible to cultivate sufficient crops to feed themselves, and many remained dependent on the relief system. The Subsistence Homesteads Division, set up in August 1933, was already dissolved in May 1935 and absorbed into the Resettlement Administration, indicating a shift of government priorities from subsistence homesteads to suburban "greenbelt cities".
Бас тарту және жою
1930 жылдардың аяғына қарай Артурдейл Вашингтонда көптеген қолдаушыларын жоғалтты, тіпті Рузвельт жобаны қолдағанмен, Конгресс пен президенттің кабинетін одан бас тартудан көндіре алмады. Рузвельт 1940 жылы қауымдастыққа жасаған сапарынан "тығырыққа тірелгендей" сезімге бөленді, онда қауымдастықтың үкіметке күшейе түскен тәуелділігі мен дербес бастаманың жоқтығын байқады. АҚШ соғыс экономикасына көшкен кезде Артурдейл және оның идеяларының маңызы азайды. 1941 жылы Артурдейл жеке меншікке қайтарылды, ал мүлік үй иелеріне және алыпсатарларға залалымен сатылды. Ол 1947 жылға дейін субсидиялар алуын және федералдық үкіметтен тағайындалған басқарушының бақылауында болуын жалғастырды. Әр түрлі себептерге байланысты Артурдейл эксперименті сәтсіздікке ұшырады деп есептеледі. Дегенмен, Рузвельт жеке өзі жобаны табысқа жеткен деп санайтын, кейіннен адамдардың өміріндегі көптеген жақсартулар туралы айтып, "Бұл жарты миллион долларға тұрарлық па, жоқ па, сіздің пікіріңізше, менің ойымша тұрарлық" деді. Элеонора Рузвельт 1960 жылы Артурдейлге соңғы рет оралып, жаңа пресвитериан шіркеуінің ашылу салтанатында сөз сөйледі. 1984 жылы мерейтойлық шарада алғашқы тұрғын Гленна Уильямс: "Мен кейбір адамдардың Артурдейлді сәтсіздік деп атауын түсінбеймін. Бұл өмір сүруге керемет орын" деп еске алды. Қоғам бүгінгі күнге дейін сақталған, ал көптеген бастапқы құрылыстар сексен жылдан астам уақыт өткен соң да пайдаланылуда. 1985 жылы коммерциялық емес ұйым құрылып, бірнеше ғимарат сатып алынды. Артурдейл мұрасы, Inc. қаланы сақтау және қалпына келтіру жұмыстарын жалғастыруда. Жаңа келісім мұражайы жыл бойы ашық.
By the late 1930s, Arthurdale had lost support in much of Washington, and even though Roosevelt had championed the project, she could not dissuade Congress and the president's cabinet from abandoning it. Roosevelt herself was "deeply disillusioned" by a visit to the community in 1940, in which she observed that the community had become increasingly dependent on government and lacking in independent initiative. As the United States transferred to a war economy, Arthurdale and the ideas it stood for became less relevant. In 1941, Arthurdale was returned to private ownership, and property was sold to the homesteaders and speculators at a loss. It continued to receive subsidies and be overseen by a manager from the Federal Government until 1947. For a variety of reasons, the Arthurdale experiment is identified as a failure. However, Roosevelt personally considered the project a success, later speaking of the many improvements she saw in people's lives there and stating, "I don't know whether you think that is worth half a million dollars. But I do." Eleanor Roosevelt returned to Arthurdale for the last time in 1960 to speak at the dedication ceremony of a new Presbyterian Church. One original resident, Glenna Williams, recalled in 1984 during a fiftieth anniversary celebration "I can't see how some people call Arthurdale a failure. It's a wonderful place to live". The community itself continues to exist today, with many of the original structures still in use more than eighty years later. A non profit organization was formed in 1985 and purchased several buildings. Arthurdale Heritage, Inc. continues to preserve and restore the town. The New Deal Museum there is open year round.
Қазіргі қоғам
Артурдейлге 147 маңызды ғимарат, бір маңызды құрылым және бір маңызды нысан кіретін ұлттық тарихи аудан кіреді. Тарихи аудан ретінде оның маңызы бар, себебі тізімге енгізілген кезде барлық 165 үй, қонақ үй, алты фабриканың төртеуі, керамика шеберханасы, қайнар, зираттар, қоғамдық орталық ғимараттарының көп бөлігі, сондай-ақ бастапқы жол жүйесі мен тұрақ сақталған. 1989 жылы ол Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді.
Arthurdale includes a national historic district encompassing 147 contributing buildings, one contributing structure, and one contributing site. As a historic district, it is significant because at the time of its listing, all 165 houses were extant, as well as the Inn, four of the six factories, the pottery, well house, cemeteries, most of the community center buildings, and the original road system and parking lot. It was listed on the National Register of Historic Places in 1989.