Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
M1819 Холл мылтығы – Джон Хэнкок Холлдың 1811 жылғы 21 мамырда патенттеген және 1819 жылы АҚШ армиясы қабылдаған, бір реттік оқ атар тұтқалы винтовка (сонымен қатар тұтқалы және тегіл оқ атар конструкцияның гибриді саналады). Одан бұрын Harpers Ferry M1803 мылтығы қолданылды. Ол айналмалы камералы тұтқалы жүйемен жасалған және кремнийлі немесе перкуссиялық қақпақпен оқ жақпалы жүйелермен шығарылды. Өндіріс жылдары 1820-ші жылдардан 1840-шы жылдарға дейін Харперс Ферри Арсеналында болды. Бұл кез келген елдің армиясы көптеп қабылдаған алғашқы тұтқалы винтовка болды, бірақ тұтқалы әскери винтовканың алғашқысы емес – Фергюсон мылтығы британдық армия тарапынан Американдық революциялық соғыста қысқа мерзімге қолданылды. Холл мылтығы Азамат соғысына дейін кеңінен таралған қарапайым мылтықтар мен тегіл оқ атар винтовкалардың артында қалып қойды. Алғашқы кремнийлі мылтықтар көбінесе перкуссиялық оқ жақпалы жүйеге ауыстырылды.
The M1819 Hall rifle was a single shot breech loading rifle (also considered something of a hybrid breech and muzzle loading design) designed by John Hancock Hall, patented on May 21, 1811, and adopted by the U. S. Army in 1819. It was preceded by the Harpers Ferry M1803. It used a pivoting chamber breech design and was made with either flintlock or percussion cap ignition systems. The years of production were from the 1820s to the 1840s at the Harpers Ferry Arsenal. This was the first breech loading rifle to be adopted in large numbers by any nation's army, but not the first breech loading military rifle – the Ferguson rifle was used briefly by the British Army in the American Revolutionary War. The Hall rifle remained overshadowed by common muskets and muzzleloading rifles which were still prevalent until the Civil War. The early flintlocks were mostly converted to percussion ignition.
Өндіріс тарихы
Холл мылтығының бастапқы флинтлокты моделінде 16 "сағат тілімен" (оң жақты) жолақтары бар, толық айналым жасайтын ствол болған. Оқ шығару тесігі тереңделіп, қарудың ішін қарағанда тегіс стволдай көрінетіндей етілген. Жалпы ұзындығы , ал штыксыз салмағы болған. Мылтық, (бір жарты унция) салмақты оқпен, қара ұнтақ зарядымен және ұсақ ұнтақ праймерімен (тек флинтлокты нұсқаларында) атылған. 1833 жылы карбин конструкциясы өндіріле бастады, оның ствол ұзындығы болған. Оның жалпы ұзындығы , салмағы болған және ол АҚШ армиясы қабылдаған алғашқы каплок атыс қаруы болды. Келесі жылы драгун полкі үшін калибрлі карбин енгізілді, 1836–1837 жылдары одан да жасалды. 1840 жылы ствол ұзындығы қысқартылды, сондай-ақ АҚШ армиясының капитаны Джеймс Хугерге тиесілі "балық құйрығы" артқы тетік дизайны келесі 7000 карбинге, соның ішінде M1842 карбиніне, серияның соңғы "үлгілік дизайнына" енгізілді. 1843 жылы Hall North карбині, M1843 және "жаңартылған 1840" деп әр түрлі аталатын, Генри Норт Эдвард Савидждің бүйірлік артқы тетігімен жабдықталды. 11 000 Hall North карбині, калибрлі стволмен жасалды. Харперс-Ферридегі Холл өндіріс желісі 1844 жылы жабылды, бірақ 1843 және 1846 жылдар аралығында Симеон Норт 3000 M1843 карбинін де өндірді.
The original flintlock model of the Hall rifle had a barrel rifled with 16 "clockwise" (right hand) grooves, making a full rotation in The muzzle was reamed to a depth of , creating the illusion of a smoothbore when the user looked down the muzzle of the firearm. Overall length was , and weight without bayonet was The rifle fired a ball weighing (one half ounce), using a black powder charge and of fine powder primer (flintlock versions only). The carbine design was produced beginning in 1833, using a smoothbore barrel of in length. It had an overall length of , weighed , and was the first caplock firearm adopted by the U. S. Army. The following year, a carbine in caliber was introduced for the Regiment of Dragoons, with a second run in 1836–1837. Barrel length was reduced to in 1840, and a "fishtail" breech lever design credited to U. S. Army Captain James Huger was also introduced for the next 7,000 carbines, including the M1842 carbine, the final "regulation design" of the series. In 1843, the Hall North carbine, variously known as the M1843 and the "improved 1840", featured a side mounted Henry North Edward Savage breech lever. 11,000 Hall North carbines were manufactured with a , caliber barrel. The Hall production line at Harper's Ferry closed in 1844, but between 1843 and 1846, 3,000 M1843 carbines were also manufactured by Simeon North.
Іс-қимыл
Барельдің артқы бөлігі (камерасы) – алдыңғы бөлігінен жоғары қарай иілiп ашылатын жеке бөлік, бұл тұжырымдама кейінірек жасалған швед-норвегиялық kammerlader-ге ұқсас. Қарудың өзі алдынан артқа зарядталды, бірақ оқты тұмсықтан түгелдей соғу қажеттілігі болмады, бұл ертедегі шапкалы револьвердің цилиндрін зарядтауға ұқсас. Оны қысқа ұңғылы, бір рет атылатын «атты пистолетін» зарядтаумен де салыстыруға болады, ол кейін баррелінің артындағы бірнеше метрге төмен иіліп, ұзын қоян таяғын оның астындағы сақиналардан алу қажеттілігінен құтылады, оны бұру арқылы соққы басы тұмсыққа қаратылады, зарядты түбірге соғып, таяқты алып тастап, қайта бұрып, содан кейін оны ұстау сақиналарына орналастырады. Ұзын камерасы болмағандықтан, оқты зарядқа орналастыру үшін қарапайым қол құралын пайдалануға болады. Ең маңыздысы, барлық артқы зарядтаушы қаруларда (және Мини шардың ойлап табылуына дейінгі тұмсық зарядтаушыларда) баррельдің бойымен зарядтау қажеттілігі болмағандықтан, стандартты жауынгерлік қаруда (мысалы, шабармандық атушыларға берілетін қарулардан өзгеше) рефлингті пайдалануға болады. Рефлинг жұмыс істеуі үшін оқ түбірге өте тығыз орналасуы керек, бұл оқты түбірге соғуды қиындатады және баяулатады. Атылғаннан кейін қара ұнтақ тез арада қалың қорықпаны құрайды, бұл қаруды жүктеуді одан да қиындатады. Әдеттегі мылтықты тазалауды талап етпестен бұрын 3-4 реттен артық атуға болмайды, әйтпесе оқты жүктеу кезінде түбірге соғу мүмкін болмайды, тіпті мылтықшыларға берілетін балғамен де. Сондықтан әскерлерге дөңгелек оқтарды атуға арналған тегіс ұңғылы мылтықтар беріліп келді, тіпті рефлингтің артықшылықтары белгілі болғаннан кейін де. Мылтықтарды ашық жердегі шайқаста қолдануға жеткілікті жылдам жүктеуге болмады, бірақ олар оқ ату тиімділігі жағынан әлдеқайда жоғары болды. Мылтық оғының бос орналасуы, қорықпа жиналғаннан кейін де жылдам жүктеуге мүмкіндік берді, бірақ рефлингті қосуды да пайдасыз етті, өйткені ол тығыз орналасатын оқсыз жұмыс істемейді. Артқы зарядтаушы қаруларда тығыз орналасатын оқты пайдалануға болады, өйткені оны түбірге күшпен соғудың қажеті жоқ, бұл рефлингті де, жылдам атыс жылдамдығын да пайдалануға мүмкіндік береді. Сондықтан, тіпті артқы зарядтаушы қару, егер ол тұмсықпен зарядталатын мылтықпен бірдей атыс жылдамдығына жетсе де, мылтықтан жоғары болар еді, өйткені артқы зарядтаушы қаруды рефлингпен жабдыруға болады, ал мылтықты болмайды. Шындығында, артқы зарядтаушы қарулардың атыс жылдамдығы көбінесе жоғары болды. Бұл әзірлеме негізінен Холлдың жұмысы болды, ол 19 ғасырдың алғашқы екі онжылдығында дизайнмен жұмыс істеп, сол кезде маңызды патенттер алды. Бұл жұмыс Армияның қызығушылығын тудырды, бұл соңғы онжылдықтың соңында келісімшартқа әкелді. Артқы жағынан зарядтау дизайны оның мұқият өңделген бөлшектерді тығыздау үшін пайдалануына назар аударуымен мүмкін болды, бірақ бұл артқы бөлікті оңай ашуға жеткілікті бос кеңістік қалдырды. Ол кездегі технологияға сәйкес дәлдікпен жасалған, бірақ толеранттылық қанағаттанарлық тығыздама жасауға жеткіліксіз болды, бұл кейінірек табысты револьвер жасаудың ең үлкен кедергілерінің бірі болды. Холл мылтығы мылтықтар мен мылтықтарға қарағанда атыс жылдамдығын айтарлықтай арттырды (негізінен, әр зарядталған сайын ұзын, ыңғайсыз қоян таяғын басқару қажеттілігі болмады). Алайда, дизайн бөлек камера мен түбірдің арасындағы газдың ағып кетуінен зардап шекті (револьвердің цилиндрі мен түбір арасындағы аралықтан газ шығатындай), нәтижесінде ауыр ұнтақ заряды қажет болды, ол әлі де оның тұмсықты жүктеу бәсекелесіне қарағанда әлдеқайда аз жылдамдықты өндірді. Газдың жоғалуын азайту үшін тығыздама жасауға ешқандай күш салынбады. Оның калибрлі шарының мылтықтың өткірлігі мылтықтың тұмсық шапқыштарының үштен бір бөлігі ғана болды, ал карабинінің тұмсық жылдамдығы Дженкс «Муле-Ур» карабиніне қарағанда 25 пайызға төмен болды, бірақ оның ұзындығы ұқсас және ұнтақ заряды бірдей болды. Әскерлер мен көптеген басшылар қарапайым және арзан қаруды ұнатса да, мыңдаған мылтық жасалды. Алайда, артықшылықтар айқын болды, ал артқы зарядтау дизайны Азаматтық соғыстан кейін мылтық сатып алуда үстемдік таба бастады. Холлдың алған көптеген сабақтары келесі буын артқы зарядтаушыларды жасаушыларға, мысалы, Шарпс мылтығына (1848), Спенсер карабиніне (1860), Генри мылтығына (1860) және басқаларға көмектесті. Холл мылтықтары Мексика-Америка соғысында, үндістерге қарсы және басқа, кішкентай қақтығыстарда қолданылды. Кейбіреулері Американдық Азаматтық соғыста да қолданылды, бірақ сол кезде көптеген мылтықтар 30 жылдан астам пайдаланудан тозып кеткен. Буэнос-Айрес штатының күштері (шамамен 1854 жылы, АҚШ кавалериясы оны Шарпспен алмастыра бастаған кезде) шамамен 50 данадай сатып алды, оларды Конфедерацияға және үндістерге қарсы күресте пайдаланды, 1881 жылға дейін Буэнос-Айрес күштерінің құрамында қалды. Олардың кейбіреулері Буэнос-Айрес эскорт отрядына, ал қалғандары жаяу әскерге берілген болуы мүмкін. Олардың бірін Museo de Armas de la Nación-да көруге болады (ол 1852 мен 1862 жылдар арасындағы Ұлттық Ұйым үшін соғыста қолданылғанын көрсетеді). 1812 жылы артиллерия паркінде Холл мылтығы болды, ол бірдей жүйе емес, 1811 жылғы кремнийлі модель болды, шамамен ондай мылтық елге кірген болуы мүмкін, содан кейін сол кезеңде парктен жоғалып кетті. Бұл процестің бөлігі ретінде Холл Харперс-Ферриде өзінің шеберханаларын және машиналарын салған, сонымен қатар бұл қаруды ойлап табумен қатар, көптеген машиналарын ойлап тапты, бұл қаруларды ауыстырылатын бөлшектермен біркелкі өндіруге жол ашты. Оның шеберханаларының қиратылған қалдықтары бүгінге дейін көрініп тұр.
The back several inches of the barrel (the chamber) is a separate piece that pivots upwards from the front for reloading, similar in concept to the later Swedish Norwegian kammerlader. In essence, the weapon was still loaded front to back, but without the need to ram the charge all the way from the muzzle, similar in concept to loading a cylinder of an early cap and ball (percussion) revolver. One could also think of it as similar to loading a short barreled, single shot muzzle loading "horse pistol", which then hinges down behind an extra several feet of barrel, avoiding the need for extracting the long ram rod from its underbarrel rings, rotating it so the ramming head faced the muzzle, ramming the charge down the barrel, extracting the rod, flipping it again, and then returning it to its holding rings. With the short chamber, a simple hand held tool could be used to easily and quickly seat the bullet onto the charge. More importantly, as with all breechloaders (and muzzle loaders, prior to the invention of the Minie ball), the fact that one didn't need to load through the whole barrel allowed for the use of rifling in a standard issue front line military weapon (as opposed to weapons issued in small numbers to elite troops such as sharpshooters). In order for rifling to work, the projectile must fit very snugly in the barrel, which makes it harder and slower to ram the bullet down the barrel. Once fired, black powder builds up thick fouling very quickly, which makes the gun even harder to load; a typical muzzle loading rifle couldn't be fired more than 3–4 times before requiring cleaning, or the bullet would be impossible to force down the barrel on loading, even with the mallet typically issued to riflemen to aid in forcing the bullet through the rifling while loading after the first two shots. This fact is why soldiers were still issued smoothbore muskets firing loose fitting round balls, long after the merits of rifling were known; rifles simply couldn't be loaded fast enough for use in open field combat, even though they were far more effective shot for shot. The loose fit of a musket ball allowed for faster loading, even after fouling built up, but also made adding rifling useless, since it wouldn't work without a tight fitting projectile. With a breech loader, a tight fitting projectile can be used, as it doesn't have to be forced down the barrel, which allows the use of rifling as well as a fast rate of fire. This fact means that even a breechloader that only achieved the same rate of fire as a muzzle loading musket would still be superior to the musket, as the breechloader could be rifled and the musket couldn't, although in fact, breechloaders generally also had a greater rate of fire. The development was primarily the work of Hall, who had been working on a design in the first two decades of the 19th century, receiving critical patents during the time. The work caught the interest of Army, which led to the contract at the end of the latter decade. The breech loading design was made possible by his focus on using carefully machined components to form a seal, but still allowing enough tolerance for the breech to be opened easily. While precisely machined for the time, the technology of the day didn't allow for tolerances close enough to make a satisfactory seal, which was also one of the biggest hindrances to the creation of a successful revolver until some years later. The Hall rifle offered a significant increase in rate of fire over muzzleloading rifles and muskets (mostly due to the fact that one didn't have to manipulate the long, awkward ramming rod every time one loaded). However, the design suffered from the gas leakage around the interface of the separate chamber and the bore (much as gases escape from the gap between cylinder and barrel of a revolver), resulting in the necessity of a heavier powder charge that still produced much less muzzle velocity than its muzzleloading competition. No serious efforts were made to develop a seal to reduce the loss of gas from the breech. The penetrating ability of its caliber ball for the rifle was only one third of that of the muzzleloaders, and the muzzle velocity of the carbine was 25 percent lower than that of the Jenks "Mule Ear" carbine, despite having similar barrel lengths and identical powder charges. Thousands of rifles were made, though the troops and many leaders preferred the simplicity and lower costs of muzzle loaded weapons. However, the advantages were clear, and breech loading designs would grow to dominate rifle procurement after the Civil War. Many of the lessons learned by Hall would benefit designers of the next generation of breech loaders such as the Sharps rifle (1848), Spencer carbine (1860), Henry rifle (1860), and others. The Halls were used in the Mexican–American War, against Native Americans, and in other, smaller conflicts. Some saw service in the American Civil War; however, by this time, many rifles were worn out over 30 years of use. The Buenos Aires State Forces acquired (perhaps around 1854, when the US cavalry began to replace it with the Sharps) a small amount (probably no more than 50), to be used in the fight against the Confederacy and the Indians, remaining in use until 1881, always by the forces of Buenos Aires. It may be that some were issued to the Escort Squadron of Buenos Aires, and others to the infantry. One can be seen at the Museo de Armas de la Nación (establishing that it was used in the war for National Organization between 1852 and 1862). In 1812, there was a Hall rifle in the Artillery Park, not of the same system, but of the original 1811 flintlock model, perhaps a handful of them entered the country (approximately ten), then disappearing from the Park in that same period. As part of the process, Hall built his own shops and machinery at Harper's Ferry, and along with inventing this weapon, he invented many machines, paving the way for uniform manufacturing of weapons with interchangeable parts. The ruins of his shops are still visible today.
Ұқсас қарулар
Sartoris карабині, бұрынғы Crespi артқы жүктегішінің негізінде жасалған, 1817–1825 жылдар аралығында британдық армияға шектеулі санда берілген, дерлік бірдей дизайн болды. Мыс құбыршасы (trigger guard) сонымен қатар, ұңғыны итеру үшін тұтқа ретінде де қызмет етті, ал артқы бөлігі заманауи мушкеттер сияқты оқ тиеуге мүмкіндік беру үшін жоғары қарай айналды. Sartoris-тің дизайны Бейкер мылтығы және ресми кавалериялық карабині сияқты көптеген кремнийлі қаруларда сынақтан өтті, сондай-ақ кем дегенде бір аңшылық мылтығы Александр Форсайт тарапынан каплокқа түрлендірілді. Осы сирек мылтықтардың бірі Лидстегі Корольдік қару-жарақ жинағында сақталады.
The Sartoris carbine, based on the earlier Crespi breech loader, was an almost identical design issued in limited numbers to the British army from 1817–1825. The brass trigger guard also served as a handle to slide the barrel forward, and the breech pivoted upwards to enable loading in a similar manner to contemporary muzzle loading pistols. Sartoris' design was tested on many flintlock arms, including a Baker rifle and a regulation cavalry carbine, and at least one sporting gun was converted to caplock by Alexander Forsyth. One of these rare guns is part of the Royal Armouries collection in Leeds.