Теңіздік қару: Кароннад - қысқа ұңғылы зеңбірек

Кіріспе

Тік ұңғылы, қысқа ұңғылы теңіздік зеңбірек.

Каронад – Корольдік теңіз флоты қолданған, құйма темірден жасалған, қысқа, тегіс ұңғылы зеңбірек. Ол алғаш рет Шотландияның Фолкирк қаласындағы «Карон» темір зауытында шығарылған. Оның басты міндеті – кемелерге және экипажға қарсы, қысқа қашықтықтағы қуатты қару ретінде қолданылуы болды. Каронад технологиясы өлшемдік дәлдікті арттырды, зеңбірек трубкасына снаряд тығыз орналасып, оқпанның күші толығырақ беріліп, аз оқпен де жеңіл зеңбіректі тиімді етуге мүмкіндік берді. Каронадтар бастапқыда өте сәтті болды, бірақ теңіз артиллериясы дамыған сайын, зеңбіректерге ойыс жасау технологиясының енгізілуімен, снарядтардың пішіні өзгергенде, жарылатын снарядтардың қатты доптарды ығыстыруымен және теңіз шайқастарының қашықтығы ұзарғанда қолданудан шықты.

Тарих

Каронад сауда кемелері үшін қысқа қашықтықтағы теңіз қаруы ретінде жасалған, бірақ ол соғыс кемелерінде де маңызды рөл атқарды. Ол Карон темір зауытында өндірілді және бастапқыда зеңбірек, орнату және оқтардан тұратын жүйе ретінде сатылды. Бір зеңбірек үшін стандартты жиынтыққа 25 дөңгелек оқ, 15 штык, 15 екі басты оқ, 10 "бір" шоғыр және 10 "бір" қабық кірді. "Бір" дегені дөңгелек оқтың салмағымен бірдей салмақты білдірді, ал тағы да бірнеше қабықтар мен шоғырлар да қосылды, олар дөңгелек оқтан бір жарым есе ауыр болды. Оның ойлап табушылығы 1759 жылы генерал-лейтенант Роберт Мелвиллге немесе 1769 жылдан 1779 жылға дейін Карон компаниясының директоры болған Чарльз Гаскойнға байланыстырылады. Алғашқы жылдары қаруды кейде "мельвинад" немесе "гасконад" деп атаған. Каронадты теңіз зеңбіректерiн дамытудың нәтижесінде, зеңбірек трубасының ұзындығы мен оқ-дәрі мөлшерін азайтудың шыңы деп қарастыруға болады. Карон компаниясы бұрыннан "жаңа, жеңіл конструкциялы" зеңбірек сатқан, ол стандартты теңіз зеңбірегінің үштен екісі салмақта және оқ салмағының алтыдан бір бөлігімен зарядталған, ал каронад оқ-дәрі мөлшерін одан да екі есе азайтты. Оқтар мен зеңбіректің бір компанияда өндірілуі бірден желдің таралуын – зеңбірек трубасы мен оқтың диаметрі арасындағы бос кеңістікті азайтуға мүмкіндік берді. Азайтылған оқ-дәрі мөлшері зеңбірек трубасының қызуын және кері соққысын азайтты. Кеме жанына орнатылған орнату құрылғысы пілтімен айналып тұрып, зеңбіректің бағытын өзгертпей кері соққыны жұдырылады. Бұл нұсқаулықта жүннен жасалған оқтарды қолдану ұсынылды, бұл оқтарды тығыздау және тазалау қажеттігін жойды, бірақ олар қымбатқа түсті. Оқ атуды салыстырмалы түрде дайындығы жоқ саудагер теңізшілері үшін мақсаттану және қайта зарядтауды жеңілдету қарудың жасалу себебінің бір бөлігі болды. Зеңбіректің тұғырларын астындағы болтпен ауыстыру, зеңбіректі орнатуға қосылу үшін, зеңбірек арбасының енін азайтып, ату бұрышын кеңейтті. Сауда кемесі көбінесе жаудан қашып жүретін, сондықтан кең ату бұрышы соғыс кемесіне қарағанда маңыздырақ болды. Каронад ұзын зеңбіректен төрт есе жеңіл болды және бірдей зеңбірек ядросын ату үшін оқ-дәрі мөлшерінің төрттен бірінен үштен біріне дейін қолданылды. Азайтылған оқ-дәрі мөлшері каронадтардың ұзындығы мен салмағын ұзын зеңбіректерге қарағанда азайтуға мүмкіндік берді. Зеңбірек трубасының диаметрін және ядроның салмағын арттыру қажетті труба ұзындығын азайтады. Ядроға әсер ететін күш диаметрінің квадратына пропорционалды, ал ядроның массасы кубқа пропорционалды, сондықтан үдеу баяулайды; осылайша, труба қысқарақ және демек, жеңіл болуы мүмкін. Ұзын зеңбіректер де каронадтардан әлдеқайда ауыр болды, өйткені олар екі рет оқ салуға қабілетті болу үшін артық спецификацияланған, ал мұны каронадта жасау қауіпті болды. Кеме ұзын зеңбіректерге қарағанда көбірек каронадтарды немесе үлкен калибрлі каронадтарды тасымалдай алатын, ал каронадтарды жоғарғы палубаларға орнатуға болады, онда ауыр ұзын зеңбіректер кеменің жоғары салмақты және тұрақсыз болуына әкелуі мүмкін. Каронадтарға да аз зеңбірек экипажы қажет болды, бұл сауда кемелері үшін өте маңызды болды, және оларды қайта зарядтау жылдамырақ болды.

The carronade was designed as a short range naval weapon with a low muzzle velocity for merchant ships, but it also found a niche role on warships. It was produced by the Carron ironworks and was at first sold as a system with the gun, mounting, and shot all together. The standard package of shot per gun was 25 roundshot, 15 barshot, 15 double headed shot, 10 "single" grapeshot, and 10 "single" canister shot. "Single" meant that the shot weighed the same as the roundshot, while some other canister and grapeshot were also included which weighed one and a half times the roundshot. Its invention is variously ascribed to Lieutenant General Robert Melville in 1759, or to Charles Gascoigne, who was manager of the Carron Company from 1769 to 1779. In its early years, the weapon was sometimes called a "mellvinade" or a "gasconade". The carronade can be seen as the culmination of a development of naval guns reducing the barrel length and gunpowder charge. The Carron Company was already selling a "new light constructed" gun, two thirds of the weight of the standard naval gun and charged with one sixth of the weight of ball in powder before it introduced the carronade, which further halved the gunpowder charge. Production of both shot and gun by the same firm immediately allowed a reduction in the windage, the gap between the bore of the gun and the diameter of the ball. The smaller gunpowder charge reduced the barrel heating in action, and reduced the recoil. The mounting, attached to the side of the ship on a pivot, took the recoil on a slider, without altering the alignment of the gun. The pamphlet advocated the use of woollen cartridges, which eliminated the need for wadding and worming, although they were more expensive. Simplifying gunnery for comparatively untrained merchant seamen in both aiming and reloading was part of the rationale for the gun. The replacement of trunnions by a bolt underneath, to connect the gun to the mounting, reduced the width of the carriage enhancing the wide angle of fire. A merchant ship would almost always be running away from an enemy, so a wide angle of fire was much more important than on a warship. A carronade weighed a quarter as much and used a quarter to a third of the gunpowder charge as a long gun firing the same cannonball. The reduced charge allowed carronades to have a shorter length and much lighter weight than long guns. Increasing the size of the bore and ball reduces the required length of barrel. The force acting on the ball is proportional to the square of the diameter, while the mass of the ball rises by the cube, so acceleration is slower; thus, the barrel can be shorter and therefore lighter. Long guns were also much heavier than carronades because they were over specified to be capable of being double shotted, whereas it was dangerous to do this in a carronade. A ship could carry more carronades, or carronades of a larger caliber, than long guns, and carronades could be mounted on the upper decks, where heavy long guns could cause the ship to be top heavy and unstable. Carronades also required a smaller gun crew, which was very important for merchant ships, and they were faster to reload.

Ерте пайдаланған

Каронадтар алғаш рет американдық төңкеріс соғысы кезінде британдық сауда кемелерінде танымал болды. Шағын экипажға және қысқа қашықтықтағы жойқын күшке ие, жеңіл қару француз және американдық каперлерден сауда кемелерін қорғауға өте ыңғайлы болды. Француздар 1779 жылдың желтоқсанында "Пресьеузе" фрегаты "Финкастр" бригін басып алғанда алғашқы каронадтарына ие болды, бірақ қару тиімсіз деп танылды және сол кезде олар оны қабылдамады. Дегенмен, 1782 жылдың 4 қыркүйегінде Генри Троллоптың фрегатының жақын қашықтықтан жасаған бір каронадтың оқ жаудырысы француз капитанының жараланып, қысқаша шайқастан кейін "Хебе" кемесін капитуляциялауға мәжбүр етті. Каронад ағылшын-американдық опиум саудагерлері арасында танымал қару болды. Оның жеңіл салмағы опиум саудагерлеріне Азияда жылдамдықты және асимметриялық күшті сақтауға мүмкіндік берді. Каронадтар тіпті кемелердің қаруларын санағанда да есепке алынбады. Лорд Сэндвич ақырында кемелердің бастиондары мен палубаларында жеңіл қарулардың орнына оларды орнатуды бастады. Олар көп ұзамай шайқастағы тиімділігін көрсетті. Француздық қару құю фабрикалары жиырма жыл бойы оларға балама шығара алмады.

Дизайн

Каронадтың бастапқы конструкциясы ағаштан жасалған тіреуге орнатудың басқа түрін қамтиды, онда пушканың төменгі жағында тіреуге бекітілген проекциялы ілмек болды, ол кеменің бортына бекітілді. Айналмалы механизм пушканы бұруға мүмкіндік берді, ал артқа қарайғы кері итерілу кейде сырғымалы тіреу арқылы шектелді. Кейбір үлгілерде биіктікті реттеу үшін камераның астына клиндер қойылды, ал кейінгі үлгілерде көтеру бұрандасы қолданылды. Каронадтардың камерасы калибрі бойынша түйреуінен кішірек болды; мысалы, 18 фунттық каронадтың камерасы 12 фунттыққа тең болды. Бұл пушканың салмағын азайтады, бірақ сонымен бірге оқтың жылдамдығын, демек, ұшу қашықтығын да азайтады. Ұшу қашықтығындағы кемшілікті азайту үшін каронадтарды ұзын стволды пушкаларға қарағанда тығызрақ жасауға болады, сондықтан жанармайдың көп бөлігі оқты жылжытуға жұмсалды, одан жанынан өтуіне емес. Кемелер дәуірінде теңіз артиллериясы, пушканың түйреуі немесе каронад болғанына қарамастан, дәл болған жоқ. Көбінесе барлық стволдар тегіс, ойықсыз болды, ал төзімділіктер стволдың нақты дөңгелек және түзу болуынан бастап, түйреуге қатысты оқтың өлшеміне дейін кең ауқымда өзгеретін. Нысаналар қарапайым немесе мүлдем болған жоқ, ал биіктік клиндер мен шамалау арқылы бақыланды. Нәтижесінде, тиімді немесе шешуші теңіз шайқастары көбінесе каронадтың ауыр оғы тиімді болған және оның қысқа қашықтығы үлкен мәселе тудырмаған қашықтықта өтті. XIX ғасырда технологиялық жетістіктер теңіз қару-жарағының мүмкіндіктерін өзгертті, бірақ оқпен зарядталатын тегіс стволды пушкалар әлі де өте дәл болған жоқ. Осыған байланысты, тізімдегі шайқастағы теңіз тактикасы қысқа қашықтықта жылдам залптардың әсеріне сенді, оған каронад маңызды үлес қоса алатын. Фрегаттар, каперлер және рейдтік кемелер сияқты кіші кемелерде капитан әлі де ұзын стволды пушкаларды олардың ұшу қашықтығының артық болуы үшін бағалайтын, өйткені олар тізімдегі шайқаста күресуге қатыспады, бірақ көбінесе ұзақ қуып жететін немесе желге қарсы жұмыс істеуге тырысты. Жаудың қанатын қашықтықтан түсіруге тырысу, тікелей шайқасқа жақындаудан жақсырақ болды, онда жеңіл кемелердің нашар корпустары қауіпке ұшырады. Олар көбінесе үйден немесе портынан алыс болды, онда жөндеу жұмыстарын жүргізуге және қосалқы қанаттар, мачталар немесе такелаж табуға болар еді. Жалпы алғанда, «ұрып-соғушылардың» күші мойындалғанымен, көптеген капитан әлі де ұзын стволды пушкаларды артық көретін.

The original design of the carronade included a different type of mounting on a wooden carriage, where the cannon itself had a projecting loop on the bottom that was pinned to the gun carriage, which was fastened to the side of the ship, with a pivoting mounting which allowed the gun to be rotated, while rearward recoil was contained, sometimes with a slider carriage. In some versions, a wedge was placed underneath the chamber to control elevation, while in later versions an elevating screw was used. Carronades had a chamber that was one caliber smaller than the bore; for example, an 18 pounder carronade had its chamber bored equal to a 12 pounder. This reduced the weight of the cannon, but also had the effect of reducing the velocity of the cannonball, and hence range. A factor mitigating the deficiency in range was that carronades could be bored with a much tighter windage than long guns, so that more of the propellant went to moving the shot, rather than bypassing it. Naval artillery during the Age of Sail simply was not accurate, regardless of whether the cannon was a gun or a carronade. Almost all barrels were smoothbore, not rifled, and tolerances had wide variations on everything from the actual roundness and straightness of the barrel to shot size in relation to the bore (windage). Sights were rudimentary or non existent, and elevation was controlled by wedges and guesswork. As a result, effective or decisive naval battles were generally fought at ranges under where the carronade's heavier ball was useful and its shorter range was not a huge problem. Technological improvements changed the capabilities of naval armament by the nineteenth century, but muzzle loading smoothbore cannon were still not very accurate. Consequently, naval tactics in line of battle counted on the effect of rapid broadsides at short range, to which the carronade could make a significant contribution. In smaller vessels such as frigates, privateers, and raiders, the captains still appreciated long guns for their increased range, since they were not expected to engage in fighting in line of battle, but rather often found themselves engaged in long chases or attempts to work to windward. It was often better tactically to attempt to shoot the opponent's rigging down at range rather than close in for direct combat, where the weaker hulls of lighter vessels were at risk. They also often found themselves far from home or harbors, where repairs and spare yards, masts or rigging could be found. Generally, although the power of the "smashers", as they were called, was acknowledged, most captains continued to prefer long guns.

Қару-жарақ

Каронадтың салмағы тиісті ұзын қарудан үштен бірден төрттен бірге дейін жеңіл болатын. Мысалы, 32 фунттық каронадтың салмағы бір тоннадан кем болса, 32 фунттық ұзын қарудың салмағы 3 тоннадан асты. Каронадтар әдеттегі теңіздік қару өлшемдерімен жасалды: 6, 12, 18, 24, 32, 42 және 68 фунттық үлгілері белгілі. Кішкентай каронадтар үш түрлі қызмет атқарды. Біріншіден, олар көбінесе санатталмаған кемелердің толық қару-жарағын құрады. Мысалы, "Баллаху" және "Куку" класындағы шхуналар тек 4 12 фунттық каронадпен қаруланған. Екіншіден, американдықтар Борн көлінің шайқасында қолданған канонерлік қайықтарда көбінесе алдыңғы жағында 18, 24 немесе 32 фунттық үлкен бір қару және арт жағында екі кішкентай каронад болды. Соңғысы, үлкен кемелер кемелік қайықтарын – кескіштер, пинас, ланчтар, баржалар және т.б. – қарулану үшін 12, 18 немесе 24 фунттық қаруларды алып жүрді, осылайша оларға кемелік шайқастарда қолдануға мүмкіндік берді. Мысалы, Борн көлінің шайқасындағы британдықтардың 42 үлкен кемесінің әрқайсысы өз қайығында каронадты алып жүрді; тек үш гиг қарусыз болды. Керісінше, тіпті кішкентай кеме де 68 фунттық қаруды алып жүруі мүмкін. Мысалы, "Крузер" класындағы бриг-слоптың командирі Уильям Лейман оның екі алдыңғы 6 фунттық қаруын және 32 фунттық каронадтарын бір 68 фунттық каронадпен алмастырды, содан кейін соңындағы екі 32 фунттық каронадты да солай істеді. Осылайша ол 70 фунттық жақтан 136 фунтқа дейін ауыстырды (екі 68 фунттық қару әдетте бір жақтан атылатынын ескере отырып) және "Рейвеннің" алдыңғы және артқы жағындағы өлі кеңістік азайтылғанын қамтамасыз етті. Каронадтар саптық кемелердегі қарулардың жалпы санына кірмейтін. Осы кезеңдегі Корольдік теңіз кемелерінің жіктелуі жаңылысқа алып келуі мүмкін; олар көбінесе сипатталғаннан кем қару-жарақ алып жүрді, бірақ одан көп түрлі қару-жарақтар болды. Француз және американдық теңіз флоттары да каронадты қабылдағанда осыған ұқсас жағдай болды. Каронад, басқа теңіздік қарулар сияқты, кері соққыны шектеу үшін арқанмен бекітілді, бірақ қарудың орнатылу әдісі әдетте өте ерекше болды. Каронад көбінесе дөңгелекті емес, жылжымалы арбаға орнатылды, ал биіктікке жету үшін далалық қарулар сияқты бұрағыш қолданылды, теңіздік қаруларға арналған клиндер емес. Сонымен қатар, каронад әдетте екі жақтағы шүмектерге емес, стволдің астындағы шүмекке орнатылды. Нәтижесінде, каронадтың ауырлық орталығы жоғары болды. Пайдалану кезеңінің соңында кейбір каронадтар ауырлық орталығын төмендету үшін "gunnade" деп аталатын нұсқаны жасау үшін шүмектермен жабдықталды. 1820 жылдар шамасында пайда болған гуннадтар ең алғашқы каронадтардан ерекшеленеді, оларда да шүмектер болды. 18 ғасырдың соңында Ұлыбританияда канонада мен каронаддың аралық нұсқасы дамытылды, ол "канонада" деп аталды (артиллерияның жылдам және үздіксіз атысына немесе осы әрекетке қатысты "канонада" терминімен шатастырмау керек). Мысалы, "орташа 18 фунттық" қаруы, қарудан қысқа және жеңіл болса да, каронадтан ұзын болды. Теориялық тұрғыдан жақсы идея болғанымен, қару ұзын қарудан аз дәл және аз қашықтықта, каронадтан да нашар болды және 28 цвт салмағымен қуатты заряд үшін тым жеңіл болды, сондықтан кері соққысы шамадан тыс болды және қаруды корпусқа бекітетін арқандарды жиі жыртып жіберді. Көп жағдайда олар қызметтен шығарылды, бірақ Шығыс Үндістан компаниясы сияқты сауда кемелерінде сақталды, олар әдетте ұрысқа қатыспайды деп күтілді. Пулу-Аура шайқасындағы сауда кемелерінің бірнешесі канонадамен қаруланды. Бұл коммодор Натаниел Дэнс басқаратын Шығыс Үндістан компаниясының сауда кемелерінің флоты мен адмирал Линуа басқаратын француз теңіз эскадрильясы арасындағы шайқас болды. Сауда кемелерінің шайқасқа қатысқаны сирек болды, бірақ олар француздарды бірнеше шайқаста жеңіп, оларды Корольдік теңіз кемелерінің күшті күштеріне тап болғанына сендірді. Бұл оқиға кейін Патрик О'Брайанның әйгілі Обри мен Матурин сериясының бөлігі "HMS Surprise" кітабындағы кульминациялық шайқастың негізі ретінде пайдаланылды. Шығыс Үндістан компаниясы (EIC) де каронадтарды қолданды, олар Корольдік флот қолданғаннан гөрі үлкен және ауыр болды. Француз фрегаты "Пьемонтазаның" 1805 жылғы 11 маусымда Шығыс Индия кемесі "Уоррен Хейстингсті" тұтқындаған бір кемелік шайқасты талқылау кезінде теңіз тарихшысы Уильям Джеймс "Уоррен Хейстингстегі" 18 фунттық каронадтарды британдық Корольдік теңіз флотының 18 фунттық каронадтарымен салыстырды. EIC 18 фунттық каронадтың ұзындығы 5 фут (2 м) болды және салмағы 15,5 цвт болды; Корольдік теңіз флотының 18 фунттық каронадтың ұзындығы 3 фут (1 м) және салмағы 10,5 цвт болды. Джеймстің мәліметтері бойынша EIC 12 фунттық каронадтарының ұзындығы 3 фут (1 м) және салмағы 8,5 цвт болды; Корольдік теңіз флотының 12 фунттық каронадтың ұзындығы 2 фут (1 м) және салмағы 6,5 цвт болды.

A carronade was much shorter and a third to a quarter of the weight of an equivalent long gun. A 32 pounder carronade, for example, weighed less than a ton, but a 32 pounder long gun weighed over 3 tons. Carronades were manufactured in the usual naval gun sizes: 6 , 12 , 18 , 24 , 32 , 42 , and 68 pounder versions are known. The smaller carronades served in three roles. First, they often constituted the entire armament of unrated vessels. For instance, the Ballahoo and Cuckoo class schooners were armed only with four 12 pounder carronades. Second, gunboats such as those that the Americans deployed at the Battle of Lake Borgne often had one large 18 , 24 , or 32 pounder gun forward on a pivot, and two smaller carronades aft. Finally, larger vessels carried a few 12 , 18 , or 24 pounders to arm their ship's boats—cutters, pinnaces, launches, barges, and the like—to give them firepower for boat actions. For instance, each of the 42 larger British vessels at the Battle of Lake Borgne carried a carronade in its bow; only the three gigs were unarmed. At the other end, even a quite small vessel might carry the 68 pounders. For instance, Commander William Layman of the Cruizer class brig sloop replaced her two forward 6 pounder guns and 32 pounder carronades with a single 68 pounder on a pivot, and then did the same with two of the aft 32 pounder carronades. By doing this, he replaced 70 pounds of broadside with 136 pounds (assuming that both 68 pounders would usually fire on the same side), and ensured that Raven would have less dead space to her front and rear. Carronades were not counted in a ship of the lines rated number of guns. The classification of Royal Navy vessels in this period can therefore mislead; they would often be carrying fewer guns but more pieces of ordnance than they were described as carrying. The same applied to the French and American navies when they adopted the carronade. The carronade, like other naval guns, was mounted with ropes to restrain the recoil, but the details of the gun mounting were usually quite different. The carronade was typically mounted on a sliding rather than a wheeled gun carriage, and elevation was achieved with a turnscrew, like field guns, rather than the quoins (wooden wedges) usual for naval guns. In addition, a carronade was usually mounted on a lug underneath the barrel, rather than the usual trunnions to either side. As a result, the carronade had an unusually high centre of gravity. Towards the end of the period of use, some carronades were fitted with trunnions to lower their centres of gravity, to create a variant known as the "gunnade". Gunnades, introduced around 1820, are distinct from the earliest carronades, which also featured trunnions. In the late 18th century, a new type of cannon was developed in Britain which was a cross between a cannon and a carronade, called a "cannonade" (not to be confused with the term cannonade which refers to rapid and sustained artillery fire or the act of firing as such). An example was the "medium 18 pounder", which was shorter and lighter than a gun, yet longer than a carronade. While seemingly a good idea in theory, it was found that the gun was less accurate and shorter ranged than a long cannon, less powerful than a carronade, and at 28 cwt too light for the powerful charge, meaning recoil was excessive and often broke the breachings or ropes which attached the gun to the hull timbers. They were quickly removed from service in most cases, although a number were retained on ships in merchant service, such as the East India Company, which were not generally expected to engage in combat. A number of the merchant ships in the Battle of Pulo Aura were armed with cannonades. This was a fight between a fleet of East India Company merchantmen under command of Commodore Nathaniel Dance and a French naval squadron under Admiral Linois; it was unusual for merchant ships to engage in combat, but they successfully beat off the French in series of engagements, convincing them they were actually facing a powerful force of Royal Navy vessels; this action was later used as the basis for the climactic battle in the book H. M. S Surprise, part of the famous Aubrey and Maturin series by Patrick O'Brian. The East India Company (EIC) also used carronades, and these appear to be larger, and heavier than those that Royal Navy used. In his discussion of the single ship action in which the French frigate Piémontaise captured the East Indiaman Warren Hastings on 11 June 1805, the naval historian William James compared the 18 pounder carronades on Warren Hastings with the 18 pounder carronades that the British Royal Navy used. The EIC 18 pounder was 5 feet (2 m) long, and weighed 15.5 cwt; the Royal Navy's 18 pounder carronade was 3 feet (1 m) and weighed 10.5 cwt James's figures show the EIC's 12 pounder carronades were 3 feet (1 m) long, and weighed 8.5 cwt ; the Royal Navy's 12 pounder carronade was 2 feet (1 m) and weighed 6.5 cwt .

Ауқым

Қарудың ұңғыларының өлшемдері мен ұңғыларды жасаудың қиындығы салдарынан, әдетте, оқ пен ұңғы арасында айтарлықтай саңылау (жел) болды. Егер оқтың желі 1/4 дюймға жетсе, онда оның қуаты мен дәлдігі төмендеді. Каррон компаниясы енгізген өндіріс тәсілдері желдің әсерін едәуір азайтты. Желдің азайтылуына қарамастан, каронадтар ұзын қарудан әлдеқайда қысқа қашықтықта болды, әдетте үштен бірден жартысына дейін, себебі оларға әлдеқайда аз ұнтақ зарядтары қолданылды (ұнтақ камерасы доптың диаметрінен кіші болды). Алайда, 18-ші ғасырдың соңындағы теңіз тактикасы қысқа қашықтықтағы жаппай шабуылдарға баса назар аударды, сондықтан қашықтық мәселе болып саналмады. Ылдамдықтан асып түсетін оқ шарларының ауаға қарсы кедергісі, дыбыс жылдамдығынан төменгідегіге қарағанда әлдеқайда жоғары. Белгілі бір салмақтағы ұнтақ үшін үлкен массасы бар үлкен шардың ең жоғары жылдамдығы төмендеп, дыбыс жылдамдығынан асып түсетін ұшу қашықтығы азаяды. Бірақ, дыбыс жылдамдығынан төменгі ұшу қашықтығының ұлғаюы бұрынғыдан артық болуы мүмкін, өйткені ауа кедергісі диаметрдің квадратына пропорционалды, ал масса текшеге пропорционалды. «Виктори» кемесінің 68 фунт салмақты каронадасы 5 градус бұрышпен және 5 фунт ұнтақпен ең көп қашықтыққа жете алады деп хабарланған. «Виктори» кемесінің алдыңғы бөлігінің құрылымы қарудың салмағын шектеді. Алдыңғы бөліктегі екінші қару – 12 фунт салмақты орташа қару болды, оның ең көп қашықтығы Карронадалар қарудың салмағына немесе ұнтақ зарядына қарай айтарлықтай қысқа болған жоқ. Каронадтар ұнтақ зарядының аздығынан қысқа қашықтықта болды, бірақ олардың төменгі бастапқы жылдамдығы жоғары траекторияны қажет етті. Бірақ теңізде ұзын қарудың қашықтығы көп пайдаланбады, себебі қарулар жылжымалы платформада орналасқан, бұл ату уақытын анықтауды қиын етті. Кеменің қозғалысы (құлдырау және шайқалу) салдарынан көптеген кемелер бірнеше жүз метрден немесе одан да аз қашықтықта соғысты. Соғыс кемелері арасындағы шайқаста, егер олар өздерінің тиімді қашықтығынан тыс жерде соғысса, каронадтардың жағдайы қиын болуы мүмкін, мысалы, 1814 жылғы 28 наурызда Вальпараисо шайқасында Чилидің Вальпараисо қаласының жанында HMS «Фиби» және HMS «Херуб» кемелерінің ұзын қаруларымен қиратылған USS «Эссекс» фрегаты. Соғыс кемелері көбінесе жаудың корпусын зақымдап, оның шайқасу қабілетін жою мақсатымен нысана алды. Кеме төмен қарай қозғалғанда, ұңғыдан атылған оқ теңізден секіріп, жаудың корпусына тиеді. Сауда кемелері көбінесе қарсыластың қуып жетуінен қашу үшін мачталар мен тораптарға нысана алды. Каронадтардың 100 метрден және одан да көп қашықтықта қолданылуы үшін қажетті жоғары траекториясы сауда кемелері үшін немесе күшті жаудан қашып бара жатқан кез келген әскери кеме үшін көп кемшілік болған жоқ. Теория ғасырлар бойы ұзын ұңғыларды ұзын қашықтықпен байланыстырды, бірақ тәжірибе көрсеткендей, ұңғыны қысқарту күтілгендей өнімділікті төмендетпеді (мысалы, 1630 және 1660 жылдар аралығында ағылшын мылтығының ұңғысы ұзындығынан қысқарды).

There was usually a considerable gap (known as windage) between the ball and the inside of the gun barrel, as a result of irregularities in the size of cannonballs and the difficulty of boring out gun barrels. If the windage of a cannon was off as much as a quarter of an inch , it could cause a considerable loss in power and accuracy. The manufacturing practices introduced by the Carron Company reduced the windage considerably. Despite the reduced windage, carronades had a much shorter range than the equivalent long gun, typically a third to a half, because they used a much smaller propellant charge (the chamber for the powder was smaller than the bore for the ball). Typical naval tactics in the late 18th century, however, emphasised short range broadsides, so the range was not thought to be a problem. The air resistance of a spherical cannonball in supersonic flight is much greater than in subsonic flight. For a given weight of powder, a larger ball, having a large mass, has a lower maximum velocity which reduces the range of supersonic flight. But the increase in the distance of subsonic flight may have more than compensated, as the air resistance is proportional to the square of the diameter but the mass is proportional to the cube. The Victorys 68 lb carronade is reported to have had a maximum range of at an angle of 5 degrees with a 5 lb charge of gunpowder. The structure of Victorys forecastle limited the weight of the guns. The other gun on the forecastle was a medium 12 lb cannon, which had a maximum range of Carronades were not noticeably short range for either the weight of the gun or the gunpowder charge. Carronades were short range because of their small gunpowder charge but their lower muzzle velocity required a higher trajectory. But at sea the range of the long gun had little use; guns were on moving platforms, making timing of fire very difficult. Pitch and roll meant that most ships fought at close range of a few hundred yards or less. In battles between warships, carronades could be at a disadvantage if they were fought outside their point blank range, such as in the case of USS Essex, a frigate equipped almost solely with carronades, which was reduced to a hulk by the longer range guns of HMS Phoebe and HMS Cherub off Valparaiso, Chile in the March 28, 1814 Battle of Valparaiso. Warships often aimed at the enemy's hull to destroy its capacity for battle. A ball fired from a cannon on the downward roll of the ship would often ricochet off the sea into the enemy hull. A merchant ship would more often aim at the bigger target of the masts and rigging in the hope of escaping a pursuing enemy. The higher trajectory required of carronades at ranges of or more was little disadvantage for their use by merchant ships or any naval ship fleeing a more powerful enemy. The theory for centuries had always associated long barrels with long range, but experience had also shown that shortening the barrel did not reduce performance as much as expected (e. g., the English musket barrel between 1630 and 1660 went down from in length. ).