АҚШ-тың бұрынғы әскери базасы – Форт Пепперрелл (Канада, Ньюфаундленд). 1941-1961 ж. жұмыс істеді. Тарихы, мақсаты, "Destroyers for Bases" келісімі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Англиядағы бұрынғы АҚШ әскери базасы Форт Пепперрелл.
Decommissioned United States military base
Fort Pepperrell in New England
Пепперрелл әуе күштері базасы, бұрын Форт Пепперрелл деп аталған, 1941 жылдан 1961 жылға дейін жұмыс істеген, Канаданың Ньюфаундленд провинциясының Сент-Джонс қаласында орналасқан, қолданыстан шығарылған АҚШ әскери базасы. Базаға Мэн штатының Киттерри қаласынан шыққан сэр Уильям Пепперрелл (1696–1759) құрметіне ат қойылды, ол 1745 жылғы 16 маусымда 46 күндік қоршаудан кейін Луисбургтегі француз теңіз портын басып алған 90 кемедегі 4200 сарбаз бен теңізшінің командирі болды.
Pepperrell Air Force Base, previously known as Fort Pepperrell, is a decommissioned United States military base located in St. John's, Newfoundland, Canada which operated from 1941 to 1961. The base was named in honour of Sir William Pepperrell (1696–1759) of Kittery, Maine, commander of a force of 4,200 soldiers and sailors aboard 90 ships, who captured the French seaport at Louisbourg after a 46 day siege on June 16, 1745.
Құру
1940 жылдың қазан айында АҚШ және Ұлыбритания үкіметтері «Эсминецтер базаларға арналған келісім» деп аталатын келісімшартқа қол қойды. Бұл келісім бойынша АҚШ (әлі бейтарап ел бола тұра) Ньюфаундленд және Кариб теңізіндегі британдық аумақтарда жерді жалға алу құқығы үшін АҚШ Әскери-теңіз күштерінің 50 бұрынғы эсминецін ұсынды. АҚШ үшін ерекше маңызды болғаны – Аляска аумағына ұқсас буферлік аймақ ретінде қаруландыруды көздеген Ньюфаундленд болды. Жаңадан құрылған Канада/АҚШ қорғаныс кеңесі қарастырып жатқан дамулар үшін қажетті аумақтарды зерттеу мақсатында теңіз және әуе базалары жөніндегі сарапшылар кеңесі 1940 жылдың наурызына дейін Сент-Джон қаласына келді. Келісімдерге қол қойылғаннан және келіссөздердің басым бөлігі аяқталғаннан кейін АҚШ әскерлерінің Ньюфаундлендке алғашқы қозғалысы жоспарланды. Полковник Л. В. Рук генерал Чарльз Х. Бонестел басқаратын АҚШ армиясының «жалға беру» күшінің әскери қызметкері болды. 1941 жылдың 27 наурызында Ұлыбританиядан (Ұлыбритания жерді сатуға немесе сыйға беруге ниеттенбегендіктен 99 жылдық жалға алу жүйесі құрылды) Ньюфаундленд, Бермуд, Багам, Ямайка, Антигуа, Сент-Люсия, Тринидад және Гвинеяда әуе және теңіз базаларын салуға арналған 99 жылдық жалға алу келісіміне қол қойылды. «Жалға алынған базалар туралы келісім» АҚШ әскерлеріне жалға алынған базалар маңындағы аумақтарды қорғау үшін қажетті шараларды қабылдауға кең өкілеттіктер берді, соның ішінде соғыс немесе төтенше жағдай кезінде қосымша өкілеттіктерді де қамтыды. Әскери базаны салу мүмкіндігі қарастырылып жатқан орындардың бірі – Ньюфаундленд губернаторы сэр Хамфри Т. Уолвин мақұлдаған астана Сент-Джонс қаласы болды.
In October 1940, the governments of the United States and United Kingdom signed a contract known as the Destroyers for Bases Agreement, whereby the United States (still a neutral country) would provide 50 ex United States Navy destroyers in exchange for the right to lease territory in British territories in Newfoundland and the Caribbean. Of particular importance was Newfoundland, which the United States sought to arm as a buffer area similar to Alaska territory. A board of experts on naval and air bases arrived in St. John's by March 1940 to investigate areas necessary for developments being considered by the recently set up Canadian/United States Defence Board, and with the agreements signed and most of the negotiations completed, the first movement of U. S. troops to Newfoundland was planned. Colonel L. W. Rook was judge advocate of the US Army "lend lease" force commanded by Gen. Charles H. Bonesteel. On March 27, 1941, a 99 year lease was acquired from the United Kingdom (the UK did not want to sell or give land away so a 99 year lease system was set up) for construction of air and naval bases on sites in Newfoundland, Bermuda, Bahamas, Jamaica, Antigua, St. Lucia, Trinidad and Guinea. The Leased Bases Agreement provided wide powers to the United States military in taking necessary steps to defend the areas around its leased bases, including additional powers in time of war or emergency. One of the locations under consideration for a military base was St. John's, the capital city, which was approved by Newfoundland Governor Sir Humphrey T. Walwyn.
Құрылыс
Британдық және Ньюфаундленд үкіметтері келісімге ресми түрде қол қою алдында бірнеше қадамдар жасады, оның нәтижесінде Сент-Джон қаласының солтүстік-шығыс бөлігіндегі Куиди-Види көлінің солтүстік жағында әскери орналасқан жер анықталды. Осы жердегі жұмыстар 1940 жылдың 15 қазанында басталды. 1941 жылдың 15 қаңтарында Ньюфаундленд базалық командасы АҚШ әскерін тасымалдайтын USAT Edmund B. Alexander кемесінде құрылды, бұл кеме Сент-Джон портына ең ірі кеме ретінде келді. 1941 жылдың 27 наурызында АҚШ ресми түрде жалға беру туралы келісімге қол қойды, ол орнатуға қажетті жерді иеленді, ал құрылыс жұмыстары көп ұзамай басталды. Сент-Джондағы әскери базаны АҚШ Әуе күштері (USAAF) басқаратын болды, себебі Ньюфаундлендтегі АҚШ әскери мүддесінің басты мақсаты әуе қорғанысы миссиясы еді. Аргентиядағы Әскери-теңіз стансасында АҚШ-тың ірі әскери-теңіз базасы мен әуе станциясы, сондай-ақ Стивенвиллдегі USAAF базасы бір уақытта салынып жатты. Аргентиядағы жағалау қорғанысының элементтері МакЭндрю фортында орналасқан. Сент-Джон қаласындағы порты, халық саны және үкімет орны Куиди-Види көлінің жанында салынып жатқан базаның штаб-пәтері болуына кедергі келтірді; сондықтан Ньюфаундленд базасының командалығы Ньюфаундлендтегі АҚШ әскери операцияларын, сондай-ақ Данияға қарасты Гренландия аумағындағы операцияларды үйлестіру үшін астанада құрылатын болады деп шешілді. Жаңа орналасқан жерге АҚШ армиясының базаларына берілетін дәстүр бойынша Форт Пепперрелл деген ат берілді, бірақ ол негізінен USAAF пайдалануына арналған еді. 1941 жылдың сәуір және мамыр айларында Ньюфаундленд базасының мердігерлері аралға келе бастады, ал құрылысты олардың ұйымы қабылдады. 15 сәуірде Карпасиан Парк Лимитед компаниясымен жерді жалға алу туралы келісімге қол қойылды, оған сәйкес USS Edmund B. Alexander кемесінің құрметіне аталған уақытша шатыр лагері – Александр лагері Карпасиан жолында салынуы тиіс болды. 20 мамырда USAT Edmund B. Alexander кемесінде орналасқан 3-ші АҚШ жаяу әскер полкінің әскерлері жаңа уақытша лагеріне көшуді бастады. Базаның салыну қарқынының баяу болуының себебі АҚШ 1941 жылдың соңына дейін соғысқа қатыспағандығымен байланысты болуы мүмкін. Ал Канада мен Ньюфаундленд, керісінше, Британ Доминионының көп бөлігімен бірге соғыста болды. Канада мен Ньюфаундлендтің қорғаныс келісімдерінің жекелеген сериясы Канаданың әскери қызметін елдегі соғыс уақытындағы жағдайлармен шектеді, ал 1940-1941 жылдары Канада мен Ньюфаундленд аумақты қорғауға үлкен қажеттілік сезінді. Соғыс уақытындағы тапшылық Канада әскерінің тұрақты әскери базалар салуына мүмкіндік бермеді, бірақ Ботвуд, Гандер, Белл аралы және Сент-Джон қалаларында әуе күштері мен теңіз күштерінің бөлімшелерін орналастыру үшін уақытша нысандар құрды. Канадалық әскери ғимараттар көбінесе жергілікті материалдарды пайдаланып, жылдам және арзан салынып жатты. Ал әлі де бейтарап АҚШ әскерінің жоспарлы қарқыны Ньюфаундлендтегі құрылыстың 99 жылдық жалға алу мерзіміне дейін жалғасатын маңызды инвестиция ретінде жоспарланды.
Several steps had been taken by the British and Newfoundland governments pre dating the official signing of the agreement, which identified the preferred site for a military installation along the north side of Quidi Vidi Lake, in the northeast part of St. John's. Field work began on the site on October 15, 1940. On January 15, 1941, the Newfoundland Base Command was activated on board the United States Army troop transport ship USAT Edmund B. Alexander, the largest ship ever to dock in St. John's Harbour. On March 27, 1941, the United States officially signed the Lend Lease agreement which gave possession of the site for the installation; construction work began in earnest soon afterward. The military base in St. John's was to be operated by the United States Army Air Forces (USAAF), as U. S. military interest in Newfoundland was deemed to be primarily an air defence mission. A major United States Navy base and air station was simultaneously under construction at Naval Station Argentia, along with a USAAF base at Stephenville. Coast defence elements at Argentia were at Fort McAndrew. The harbor facilities, population base, and seat of government at St. John's precluded some form of headquarters facility for the base under construction adjacent to Quidi Vidi Lake; therefore, it was decided that Newfoundland Base Command would be established in the capital to coordinate all US military operations in Newfoundland, as well as in the Danish territory of Greenland. The new installation was to be named Fort Pepperrell, following the tradition of naming United States Army facilities, even though it was primarily to see use by the USAAF. During April and May 1941, the Newfoundland base contractor's personnel began arriving on the island, and construction was taken over by their organization. On April 15 a lease was signed with Carpasian Park Limited, for of land upon which to build Camp Alexander, a temporary tent camp named in honor of the ship USS Edmund B. Alexander, to be located on Carpasian Road. On May 20, troops from the 3rd U. S. Infantry Regiment quartered aboard USAT Edmund B. Alexander began moving into their new temporary camp. The reasons behind the apparently slow pace of construction for the base was likely related to the fact that the United States did not enter the war until late 1941. Canada and Newfoundland, by contrast, were at war, along with most of the rest of the British Commonwealth. A separate series of Canada Newfoundland defense agreements saw Canada's military activity in the country restricted to war time conditions, and by 1940–1941, both Canada and Newfoundland were increasingly desperate to defend the territory. War time shortages meant that the Canadian military did not build permanent military bases but did create temporary facilities to house air force and naval units at Botwood, Gander, Bell Island and St. John's. The Canadian military buildings were often erected quickly and cheaply with materials available locally. By contrast, the more deliberate pace set by the still neutral US military saw their construction in Newfoundland planned for a much more substantial investment, intended to last the length of the 99 year lease.
Соғыс операциялары
1941 жылғы 28 қарашада лейтенант-полковник Джей Джей Йейтс Форт Пепперреллдің басқаруын қабылдады, ал 2 желтоқсанда полковник Пол Н. Старлинг оны алмастырды. АҚШ Жағалау артиллерия корпусының әскерлері Форт Пепперреллде екі жағалау қорғаныс батареясын және бірнеше зениттік батареяларды орналастырды. 1941 жылғы қаңтарда 57-ші жағалау артиллериясы (трактормен буксирленетін) (TD) полкінің А батареясының бір бөлігі, екі 155 мм-лік жылжымалы артиллериялық құрылғысы, мүмкін, USAT Edmund B. Alexander кемесімен келді. 1941 жылғы 1 мамырда 52-ші жағалау артиллериясы (теміржол) полкінің D батареясының бір бөлігі екі 8 дюймдік M1888 теміржол қаруымен келді. 1941 жылғы қаңтарда Аргентия және Сент-Джонс портының қорғанысы деп аталатын команда құрылды, ол Ньюфаундлендтегі АҚШ жағалау қорғаныс қызметін үйлестіру үшін Ньюфаундленд базалық басқаруының бағынысында болды. 1942 жылғы 12 ақпанда D батареясы, 52-ші ЖА, Ньюфаундлендтегі АҚШ жағалау қорғаныс активтерін басқаруды өз мойнына алған 24-ші жағалау артиллериясы (Порттық қорғаныс) (Құрама) полкінің D батареясы болып қайта тағайындалды. 1942 жылға қарай 53-ші жағалау артиллериясының (трактормен буксирленетін) полкінің (1941 жылғы 20 шілдеде 57-ші ЖА-дан қайта тағайындалды және 1942 жылғы 16 ақпанда 24-ші ЖА құрамына енді) А батареясының екі 155 мм-лік артиллериялық құрылғысы Сигнал-Хилл, Мидл-Коув және Мануэлсте үш дайын позицияға ие болды, олар Панама типтес орнатулармен жабдықталған. Аймақта екі 10 дюймдік M1888 қаруы бар канадтық батарея да болды, Форт Кейп Спирде; 2017 жылға дейін қарудың ұңғысы сол жерде сақталды. Канадтық басқа да қаруларға кем дегенде екі QF 4,7 дюймдік B Mark IV* қаруы кірді, Форт Амхерстте; бұл бұрынғы далалық қарулар болды, олар бекітілген орнатуларға түрлендірілді. Сент-Джонстегі Канад Корольдік теңіз күштеріне қарасты индикаторлық тізбек станциясы болды; ол су асты кемелерін магниттік қолтаңбалары арқылы анықтады. Форт Пепперрелл 1941 жылғы желтоқсанда Перл-Харборға шабуылдан кейін АҚШ соғысқа кіргеннен кейін едәуір кеңейді. 1941 жылдың соңы мен 1942 жылдың басында бірнеше бөлімшелер уақытша шатыр қаласын тастап, жаңа әскери базаны толтыру үшін кетті, 1942 жылғы 27 ақпанда Ньюфаундленд базалық басқаруының штаб-пәтері 44 Ренни Милл Роудтағы уақытша ғимараттардан көшіп кеткенге дейін. Базада шамамен 5500 адам болды, және ол Аргентия теңіз базасы, Форт МакЭндрю және Стивенвилл әуе базасы сияқты Ньюфаундлендтегі басқа АҚШ әскери нысандарымен бірге соғыс дайындығына келтірілді. 1942 жылғы жаз және күзде Ньюфаундлендте кең ауқымды жаттығулар мен маневрлер өтті. 21-ші сигнал қызметі компаниясынан бастап АҚШ әскері Эдмунд Б. Александрды уақытша жағалау мекемелерімен байланыстыруды бастады. Кейінірек Сент-Джонстан Аргентия теңіз базасына байланыс желісі орнатылды, содан кейін бүкіл арал арқылы Стивенвилл әуе базасына, осылайша базалар арасындағы тұрақты телефон жүйесі қамтамасыз етілді. 1942 жылғы 1 мамыр мен 15 желтоқсан аралығында Аргентия-Холируд жолы салынды және Ньюфаундленд арқылы 805 шақырым телефон байланысы жүргізілді. Осындай қиын байланыс учаскелерінің бірі Стивенвилден Порт-о-Баскқа дейінгі 177 шақырымдық қашықтық болды. 610 метрлік Биік Таулар басылып өтілді және сымдар олардың үстінен тартылды. Ауыр жабдықты таудың қауіпті беткейлерімен тарту үшін сибир хаскилері пайдаланылды. Жұмыс аяқталды және Ньюфаундлендте бұрын-соңды болмаған телефон желісі құрылды. 1942 жылғы 12 желтоқсанда Колумб орталығындағы өрттен бірнеше әскери қызметшілер қаза тапты. 1943 жылғы 7 қаңтарда бригадир-генерал Джон Б. Брукс Ньюфаундленд базалық басқаруын қабылдады, ал сол жылғы 15 наурызда Форт Пепперреллдегі жұмыс аяқталды. Қыс айларында аралдағы екі мұзсыз портының бірі - Сент-Джонс порты Ньюфаундленд гарнизондарын ұстауға қажетті жабдықтың түсірілуімен айналысты. Соғыс жылдарында Ньюфаундлендтегі басқа АҚШ әскери нысандарына жіберілген барлық жабдықтар Форт Пепперрелл арқылы өңделді, содан кейін Ньюфаундленд теміржолының тар теміржол пойыздарында жіберілді. 1944 жылғы 10 қазанда бригадир-генерал Сэмюэл Коннелл Форт Пепперреллге келді және Ньюфаундленд базалық басқаруын қабылдады, ал 1944 жылғы қарашада уақытша активтендіру статусына шақырылған алғашқы адам Ньюфаундленд базалық басқаруынан ішкі аймаққа кетті. 8 ақпанда Сент-Джонс аймағындағы штаб-пәтер компаниясы құрылды және штаб-пәтер жасағы таратылды. 1945 жылғы 23 желтоқсанда полковник Альберт Уоррен Ньюфаундленд базалық басқаруын қабылдады.
Lt. Col. J. J. Yates assumed command of Fort Pepperrell on November 28, 1941, and was replaced on December 2 by Colonel Paul N. Starling. Troops of the United States Army Coast Artillery Corps manned two coast defence batteries and some anti aircraft batteries at Fort Pepperrell. In January 1941 part of Battery A, 57th Coast Artillery (Tractor Drawn) (TD) Regiment with two mobile 155 mm guns probably arrived on USAT Edmund B. Alexander. On 1 May 1941 part of Battery D, 52nd Coast Artillery (Railway) Regiment arrived with two 8 inch M1888 railway guns. A command known as the Harbor Defenses of Argentia and St. John's was established in January 1941 to coordinate US coast defence activities in Newfoundland, under the Newfoundland Base Command. On 12 February 1942 Battery D, 52nd CA was redesignated as Battery D, 24th Coast Artillery (Harbor Defense) (Composite) Regiment, which was assuming control of US coast defense assets in Newfoundland. By 1942 the battery of two 155 mm guns of Battery A, 53rd Coast Artillery (Tractor Drawn) Regiment (redesignated from the 57th CA on 20 July 1941 and on 16 February 1942 made part of the 24th CA) had three prepared positions featuring Panama mounts at Signal Hill, Middle Cove, and Manuels. Also in the area was a Canadian manned battery of two Lend Lease 10 inch M1888 guns at Fort Cape Spear; the gun barrels remained there as of 2017. Other Canadian manned guns included at least two QF 4.7 inch B Mark IV* guns at Fort Amherst; these were former field guns converted to fixed mountings. A Royal Canadian Navy manned indicator loop station was at St. John's; this detected submarines via their magnetic signature. Fort Pepperrell expanded significantly after the United States entered the war with the attack on Pearl Harbor in December 1941. During late 1941 and early 1942, multiple units left the temporary tent city to fill the new military base until capacity was reached on February 27, 1942, when the final unit, the headquarters of Newfoundland Base Command, moved from temporary facilities at 44 Rennie's Mill Road. The base held approximately 5,500 personnel and it, along with other US military facilities in Newfoundland such as Naval Station Argentia, Fort McAndrew, and Stephenville Air Base were placed on a war alert. Extensive exercises and maneuvers took place in Newfoundland during the summer and fall of 1942. Beginning with the 21st Signal Service Company, the US military began to link up Edmund B. Alexander with the temporary shore establishments. The communications link to Naval Station Argentia from St. John's was later installed and then across the entire island to Stephenville Air Base, thus providing a permanent dial telephone system between the bases. Between May 1, 1942, and December 15, 1942, the Argentia Holyrood Road was constructed and 500 mile (805 km) of telephone communication extended across Newfoundland. One such difficult link in the cross country communication line was the 110 mile (177 km) stretch from Stephenville to Port aux Basques. The 2000 feet (610 m) Long Range Mountains were crossed and wires were stretched over the top. Siberian huskies were used to tow sleds with heavy equipment up the dangerous slopes of the mountains. The task was completed with a telephone network far surpassing anything Newfoundland had ever had. On December 12, 1942, a number of servicemen were killed in the Knights of Columbus Hostel fire. On January 7, 1943, Brigadier General John B. Brooks assumed command of the Newfoundland Base Command and on March 15 of the same year, work was completed at Fort Pepperrell. St. John's Harbour, one of two ice free ports on the island during the winter months, was engaged in unloading supplies necessary to maintain the Newfoundland garrisons. During the war years, all supplies shipped to other US military installations in Newfoundland were processed through Fort Pepperrell before being forwarded on the narrow gauge trains of the Newfoundland Railway. On October 10, 1944, Brigadier General Samuel Connell arrived at Fort Pepperrell and assumed command of the Newfoundland Base Command, and in November 1944, the first man to be called on temporary active duty status left the Newfoundland Base Command for the Zone of Interior. On February 8, Headquarters Company, St. John's Area, was formed and the Headquarters Detachment discontinued. On December 23, 1945, Colonel Albert Warren assumed command of the Newfoundland Base Command.
орналастырылған бөлімшелер
Форт Пепперрелл 3500 адамға арналған, 310 көлікке жабық қоймасы бар, сондай-ақ көліктер, ағаш, жабдықтар және жабдықтар үшін шамамен жиырма акр ашық сақтау алаңына ие болды. Базаның өз VOUS радиостанциясы болды, ол АҚШ радиожелісінің хабарларын және Қарулы күштер радио қызметінің берілімдерін таратты. 1942 жылдың 27 ақпанында Ньюфаундленд базалық басқару штабы елдің бұрынғы премьер-министрі сэр Ричард Сквайрстің меншігіндегі 44 Реннидің Милл-роудтағы уақытша жайдан көшірілді. Осы кезде Форт Пепперреллдің сыйымдылығы 5500 адамға дейін арттырылды. Базадағы жолдар стильдес ковбой шапаны пішіндес ерекше жоспарлау дизайнымен салынған. Көшелер жылдар бойы шағын өзгерістерге ұшырады, алайда Рузвельт даңғылы, Черчилль даңғылы және Чартер даңғылын бойымен жүргенде осы үлгіні көруге болады. Бұл көшелердің аттары Атлант хартасына құрмет көрсету мақсатында берілген. Базадағы негізгі бөлімше – 6604-ші әуе базасының қанаты болды, ол Форт Пепперреллді күтіп, жұмыс істеді. Канада Корольдік әуе күштері 1941 жылдың 15 желтоқсанында RCAF Торбей станциясын құрды және бұл нысанды USAAF және USN-мен, сондай-ақ Ұлыбритания Корольдік әуе күштерімен бірге пайдаланды.
Fort Pepperrell was designed to accommodate 3,500 personnel with indoor storage for 310 vehicles, of covered warehouse space, and outdoor storage of approximately twenty acres for vehicles, lumber, equipment, and supplies. The base also had its own radio station VOUS which carried US radio network shows and Armed Forces Radio Service broadcasts. On February 27, 1942, the headquarters for the Newfoundland Base Command had moved from temporary quarters at 44 Rennie's Mill Road on the estate of the country's former prime minister, Sir Richard Squires. At this time, Fort Pepperrell's capacity was increased to 5,500 personnel. Roads on the base followed a unique survey design in the form of a stylized cowboy hat. The streets have undergone some minor changes over the years, however the pattern is still noticeable by following Roosevelt Avenue, Churchill Avenue and Charter Avenue these street names being in honour of the Atlantic Charter. The primary tenant unit at the base was the 6604th Air Base Wing, which maintained and operated Fort Pepperrell. The Royal Canadian Air Force established RCAF Station Torbay on December 15, 1941, and shared this facility with the USAAF and USN, along with the Royal Air Force.
Қырғи қабақ соғыс
Бейбіт уақытта Ньюфаундленд базалық басқаруының және Форт Пепперреллдің болашағы белгісіз болды, себебі бөлімшелерді тарату және күштерді қайта орналастыру қарқынды жүріп жатты. Бірақ әрі қарай генерал-адъютанттан Ньюфаундлендке соғыстан кейінгі міндеттерді белгілейтін бұйрық келді. Ол – АҚШ армиясының базалары мен аудандарында жергілікті қауіпсіздікті қамтамасыз ету және сақтау, Әуе көлігі басқаруының жұмысын жеңілдету, сондай-ақ АҚШ Әскери-теңіз күштерімен, одақтас елдермен және жергілікті басқарулармен байланыс орнату. 1947 жылы USAAF – Америка Құрама Штаттарының Әуе күштері болып өзгерді. Осы өзгеріске сәйкес, USAAF базасы болған Форт Пепперрелл өзінің атын Pepperrell Әуе күштері базасы (Pepperrell AFB) деп өзгертті. 1950 жылдың жазында Солтүстік-Шығыс Әуе басқаруының (NEAC) құрылуымен 1225-ші Әуе базасы тобының барлық бөлімшелері осы басқаруға қайта бағындырылды, бұл Ньюфаундленд базалық басқаруының қызметін аяқтады. Корея соғысы мен Суық соғыстың басталуы Ньюфаундлендтегі АҚШ әскери базаларының маңыздылығын көрсетіп, олардың қысқа мерзімде сақталуын қамтамасыз етті. 1956 жылдың маусым айының соңына қарай Pepperrell AFB-нің қарауында 23 жеке база болды. Көбінесе нысандар Авалон түбегінде орналасқан, жалғыз ерекшелік – Пинетри желісіне кіретін Ұзақ қашықтыққа сигнал беру станциялары еді. Pepperrell AFB-нің үш негізгі нысаны – Куиди Види көліндегі база, Сент-Джонс портындағы Әуе күштерінің доктары және екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Сент-Джонс әуежайы деп аталған бұрынғы RCAF станциясы Торбай (мұнда терминалдық нысандар Әуе күштеріне жалға берілді) болды. 1946 жылдан 1956 жылға дейін RCAF станциясы Торбай/Сент-Джонс әуежайына жұмсалған шығын 2 миллион долларды құрады. Әуе күштері Pepperrell AFB-ді қолдау үшін екі ұшақ ангарын, сондай-ақ машина жасау шеберханасын және әкімшілік кеңселерді салды. Корея соғысынан кейін, 1950-ші жылдардың соңында Pepperrell AFB-нің маңыздылығы төмендеді, себебі АҚШ әскері Кеңес Одағы мен Варшава шартының қауіптері мен технологияларының өзгеруіне байланысты Ньюфаундлендтегі базаларын біріктірді. Тамақтандыру және әуе нысандары 64-ші Әуе дивизиясының жауапкершілігінде болды, ол 1956 жылдың 1 мамырында жауапкершілікті 6604-ші операциялық эскадрильяға берді. Коммерциялық тасымалдау жауапкершілігі базаның техникалық қызмет және жабдықтау басшысына, ал әскери тасымалдау 6604-ші операциялық эскадрильяның жауапкершілігінде болды. 1956 жылы 6 ай ішінде 862 500 миль (1 388 056 км) жол жүріліп, 93 900 галлон бензин жұмсалды, ал база 18 560 такси сапарына қатысты өтініштерді қарады. 138-ші инженерлік авиациялық тобы, SCARWAF (Әуе күштерімен ерекше категориядағы армия) 1956 жылдың 31 мамырында 15 офицері мен 70 сарбазымен бірге таратылды. 622-ші инженерлік авиациялық техникалық қызмет көрсету компаниясы да 4 офицері мен 95 сарбазымен бірге таратылды. Инженерлік авиациялық батальоны Pepperrell AFB-де қалды және Нью-Йорктегі Губернатор аралынан АҚШ армиясының бақылауына берілді. Операциялық бақылау және қолдау үшін 1956 жылдың 1 наурызында 5-ші ауа райы тобының штабы және 12-ші бөлімі 6604 операциялық эскадрильясына қосылды. 1956 жылдың 1 маусымында 6982 мобильді радио эскадрильясы логистикалық қолдау үшін эскадрильяға қосылды. Полковник Флойд М. Джонсон осы кезеңде командир полковник Грейм С. Бондтың уақытша болмауына байланысты 6604-ші эскадрильяның басқаруын өз мойнына алды.
Peacetime left the future of the Newfoundland Base Command and Fort Pepperrell unclear, since the deactivation of units and redeployment of forces had been going on at a rapid pace. But word finally came from the Adjutant General setting forth the post war mission for Newfoundland. This was to provide local security for and maintain U. S. Army installations and areas and to facilitate operations of the Air Transport Command and maintain liaison with U. S. Navy and allied nations and local commands. In 1947, the USAAF became the United States Air Force. In accordance with the change, Fort Pepperrell, a USAAF installation, changed its name to Pepperrell Air Force Base (Pepperrell AFB). In the summer of 1950, with the activation of the Northeast Air Command (NEAC), all units of the 1225th Air Base Group were reassigned to that command, bringing to a close the activities of the Newfoundland Base Command. The Korean War and dawning of the Cold War highlighted the importance of the US military bases in Newfoundland, ensuring their survival in the short term. By the end of June 1956, 23 separate installations were under the jurisdiction of Pepperrell AFB. Most of the facilities were located on the Avalon Peninsula with the only exception being the Long Lines Repeater Stations, part of the Pinetree Line network. Pepperrell AFB's three primary facilities were the base on Quidi Vidi Lake, the USAF docks at St. John's Harbour, and its shared use of the former RCAF Station Torbay (renamed St. John's Airport following World War II) where terminal facilities were leased to the USAF. From 1946 to 1956, USAF costs at RCAF Station Torbay/St. John's Airport totalled $2 million for rent, maintenance and construction. The USAF constructed two aircraft hangars as well as a machine shop and administrative offices at the airfield to support Pepperrell AFB. Following the Korean War, the late 1950s saw the importance of Pepperrell AFB decline as the US military consolidated its Newfoundland facilities in light of changing threats and technology employed by the Soviet Union and the Warsaw Pact. The food services and air installations were the responsibility of the 64th Air Division, which transferred responsibility to a smaller unit, the 6604th Operations Squadron on May 1, 1956. The responsibility for commercial transportation rested with the base's Maintenance and Supply Commander while military transportation was the responsibility of the 6604th Operations Squadron. In a 6 month period in 1956, 862500 mile (1388056 km) were driven, using 93,900 gallons of gasoline, and the base handled requests for 18,560 taxi trips. The 138th Engineer Aviation Group, SCARWAF (Special Category Army With Air Force) was inactivated on May 31, 1956, along with its 15 officers and 70 enlisted men. The 622nd Engineer Aviation Maintenance Company was subsequently inactivated along with its 4 officers and 95 enlisted men. The Engineer Aviation Battalion remained at Pepperrell AFB and was placed under the control of the US Army from Governor's Island in New York City. For operational control and support, Headquarters 5th Weather Group and Detachment Number 12 were attached to the 6604 Operations Squadron on March 1, 1956. On June 1, 1956, the 6982nd Mobile Radio Squadron was attached to the squadron for logistic support. Colonel Floyd M. Johnson assumed command of the 6604th Squadron during this time due to the temporary absence of the Commander, Colonel Graeme S. Bond.
Шығындар
1956 жылы Pepperrell AFB-дегі техникалық қызмет көрсету және пайдалану жобаларының құны 21 307 681 долларды құрады. Базадағы жалпы персонал саны 5400 адамды (қанатта 2702 адам) құрады. Жыл соңына қарай азаматтық персонал 1738-ден 1685-ке дейін азайды; офицерлердің саны 129-дан 132-ге дейін өсті, ал әскери қызметшілердің саны 814-тен 777-ге дейін азайды. Базаның операциялық шығындары айына орташа есеппен 2 миллион долларға жетті, мұндағы ең үлкен шығындар – әскери жалақы (айына 1 миллион доллардан астам) және азаматтық жалақы (айына 500 000 доллар) болды. Қанаттың жұмыс істеу шығындары айына 1 миллион доллардан асып, 1955 жылғы желтоқсан айында 1 505 173 долларды құрады. Қанат шығындарына әскери жалақы (айына 350 000 доллар), азаматтық жалақы (420 000 доллар), ай сайынғы жабдықтау (210 000 доллар), келісімшарттық қызметтер (20 000 доллар) және басқа шығыстар (50 000 доллар) кірді. Pepperrell AFB-де шығындарды үнемдеу бағдарламасы іске асырылып, жалпы сомада 915 505,72 доллар үнемделді. Ең үлкен үнемді 1805-ші AACS қанаты көрсетті, олар Goose AFB және Thule AFB арасында тікелей байланыс желісін құруға қол жеткізді. Бұл жақсартудан күтілетін пайда 758 000 долларды құрады. Екінші үлкен үнемді Тамақтандыру қызметі көрсетті. Үнемдеуге командалық деңгейде қолданылатын бірыңғай мәзірді стандарттау себеп болды. Бұрынғы жүйе бойынша айына 240 адам-сағат жұмыс уақыты қажет болса, енді ол 80 адам-сағатқа дейін азайтылды. Кішігірім үнемдеулердің бірі – базалық телефон анықтамасын үш ай сайын емес, төрт ай сайын шығару болды.
In 1956, maintenance and operational projects at Pepperrell AFB totalled $21,307,681. The total personnel assignment numbered 5,400 (2,702 in the Wing). By the end of the year, the civilian complement decreased from 1,738 to 1,685; officers increased from 129 to 132 while airmen decreased from 814 to 777. The operational cost of the base averaged $2,000,000 monthly, the two highest costs being military pay (over $1,000,000 monthly) and civilian pay ($500,000 monthly). Operating costs at the Wing averaged over $1,000,000 a month with a high of $1,505,173 recorded in December 1955. Figured in the Wing costs were military pay ($350,000 monthly), civilian pay ($420,000), monthly supplies ($210,000 monthly), contractual services ($20,000 monthly) and other ($50,000 monthly). A cost savings program was implemented at Pepperrell AFB, resulting in a total savings of $915,505.72. The largest recorded amount was by the 1805th AACS Wing when they succeeded in establishing direct route communications between Goose AFB and Thule AFB. The improvement in estimated gains was $758,000. The second largest recorded savings was by the Food Services Branch. The savings resulted from standardization of a master menu for command wide use. Under the old system 240 man hours monthly were required. This was reduced to 80 man hours. One of the smaller savings was the publication of the base phone book every four months instead of every three months.
Азаматтық жұмыспен қамту
Азаматтық қызметкерлерді Азаматтық персонал басқармасы тіркеді. Азаматтық персоналды, оның ішінде АҚШ азаматтарын жұмысқа алу кезінде, үміткер бұрынғы барлық жұмыс берушілердің аты-жөні мен мекенжайларын, сондай-ақ бес дереккөзді, барлық бітірген мектептердің атауларын және орналасқан жерлерін, туу туралы куәлікті және Сент-Джонс қаласының полициясынан мінез-құлық туралы анықтаманы ұсынуға міндетті болды. Барлық есімдер азаматтық қызметке жарамсыз деп табылғандардың тізімімен тексерілді. Болашақ қызметкер бітірген барлық мектептерге, барлық бұрынғы жұмыс берушілерге және анықтама ретінде көрсетілген тұлғаларға хаттар жолданды. Егер жағымсыз ақпарат түскен жағдайда, хаттар тиісті қызметкердің ресми іс қағаздарына тіркелді. Жұсқа орналасу алдында және одан кейін әр жыл сайын әрбір үміткер толық медициналық қарап-тексеруден өтті. Содан кейін қабылдау рәсімі аяқталып, жеке куәлік берілді.
Civilian employees were processed by the Civilian Personnel Office. In hiring civilian personnel, including U. S. nationals, it was required that the applicant furnish the names and addresses of all previous employers and five references, names and locations of all schools attended, a birth certificate and a certificate of conduct from the St. John's Constabulary. All names were checked against a civilian unsuitability list. Letters were written to all schools attended by the prospective employee, to all former employers and to persons listed as references. If derogatory information is received, the letters were filed in the official personnel folder of the employee concerned. Prior to employment and every year after, each applicant underwent a complete physical examination. Clearance was then completed and an identification card was issued.
Ұшу қызметі мен оқыту
6604-ші АБВ-ның әрбір ұшқышы жылына 100 сағат ұшуға міндетті болды, бұл салық жылының бірінші және екінші жартысына тең бөлінетін. Әдеттегі сағаттардың ішінде 20 сағат ауа райымен ұшу, 15 сағат түнгі ұшу (50% - екінші ұшқыш ретінде) және нұсқаушы ұшқыш ретінде 10 миссияға дейін кіретін. Қанаттың барлық ұшқыштары жиынтыра 16,800 сағат ұшты, олардың саны 168 болды. 1955 жылы ұшқыштардың біліктілігін тексеру және ұшақтарды толыққанды пайдалану мақсатында Солтүстік Америка құрлығына аралдар арқылы ұшулар басталды. Бұл әр алты ай сайын үш күндік кезеңде, күніне алты сағаттан ұшу режімімен жүзеге асырылды.
Each pilot of the 6604th ABW was required to put in 100 hours of flying on an annual basis, divided equally between the first and second half of the fiscal year. Typical hours would include twenty hours of weather flying, fifteen hours of night flying (50% as co pilot) and up to ten missions as instructor pilot. The total number of hours put in by the Wing was 16,800 for the 168 pilots. In 1955, cross island flights to the North American mainland were begun as a means of testing the pilots proficiency and making full use of the airplanes. This was set up over a three day period of six flight hours per day, every six months.
Негізгі базаның жабылуы
Базаның стратегиялық маңызы төмендеуде болды және 1959 жылы жабылуы шешілді. 1961 жылдың 15 мамырында соңғы американдық әскерлер Pepperrell AFB-ден шығып кетті, себебі Арктикалық АҚШ Армиясының көлік терминалы басқармасы өз штабын жапты. 1961 жылдың 10 тамызында Pepperrell AFB-де американдық ту түсірілді және базалық мүлік Корольдікке қайтарылғанда Ұлыбритания туы мен Канаданың қызыл туы көтерілді. Канада үкіметі базаның шағын бөлігін қазіргі CFS St. John's ретінде пайдалану үшін қалдырды. Қалған бөлігі Ньюфаундленд үкіметіне берілді, ол кейіннен оны сатты және қалған жерді дамытты. Ньюфаундленд үшін мұра ретінде және доктор Чарльз Альбертон Жейнуэйді құрметтеп, 1966 жылдың 9 тамызында Жейнуэй балалар ауруханасы АҚШ Әуе күштерінің базалық ауруханасы ретінде бұрын пайдаланылған ғимаратта есігін ашты. Ескі ғимарат, жертөлесінде бомбадан қорғаныш алаңымен, 2008 жылы бұзуға жоспарланған. 1956-1957 оқу жылында алғашқы сабақтар өткізілген базадағы бұрынғы кірпіштен салынған кіші және аға орта мектеп ғимараты кейіннен Балалардың оңалту орталығына айналды және соңғы кезде жаңартылып, пәтерлерге (кондоминиумдарға) айналды. Базалық театр, негізгі қақпаның ішінде орналасқан, 1984 жылы бұзылды, ал ескі базалық аурухана 2008 жылға қарай, ал өрт сөндіру станциясы/қауіпсіздік полициясы және қойма/көлік құралдарын жөндеу нысандары соңғы он жылда ескі басты қақпаның жанында бұзылды. 1940 жылдардың басында салынған бастапқы ғимараттардың бірқатары, соның ішінде ескі базалық спорт залы/боулинг аллеясы және сержанттар үйі (NCO quarters) аймағы әлі де сақталған, бірақ көпшілігі қазір бұзылған. Базамен бұрын байланысты болғандар үшін өкінішке орай, 2013-2017 жылдар аралығында бұзу күрт өсті, осы кезеңде базаның шамамен батыс бөлігіндегі барлық бастапқы базалық нысандар, соның ішінде кіші офицерлердің барлық үйлері (400 блок) және аға офицерлердің үйлері (500 блок) аймақтары, сондай-ақ офицерлер клубы және оның сол блогында орналасқан тағы бес үй бұзылды.
The strategic importance of the base continued to decline, and it was identified for closure in 1959. On May 15, 1961, the last American forces departed Pepperrell AFB when the United States Army Transportation Terminal Command Arctic closed its headquarters. On August 10, 1961, the American flag was lowered at Pepperrell AFB and the Union Jack and the Canadian Red Ensign were raised as the base property was transferred back to the Crown. The Government of Canada kept a small portion of the base for use as what is now CFS St. John's. The remainder was transferred to the Government of Newfoundland, which subsequently sold off and developed the remainder of the property. As a legacy to Newfoundland, and in honor of Dr. Charles Alberton Janeway, on August 9, 1966, the Janeway Children’s Hospital opened its doors in the building previously used by the United States Air Force as its on base hospital. The old facility, with a bomb shelter in the basement, was slated for demolition in 2008. The former brick junior/senior high school building on the base, which hosted classes for the first time during the 1956–57 school year, later became a Children's Rehabilitation Center and, most recently, has been renovated and converted into condominiums. The base theater, located just inside the main gate, was torn down in 1984, and the old Base Hospital was demolished in the 2008 timeframe, with the fire station/Security Police facility and warehouse/vehicle maintenance facilities near the old main gate coming down in the past decade. While a number of the original buildings constructed in the early 1940s do still remain, including the old base gymnasium/bowling alley and NCO quarters area, a majority number have now been demolished. Sadly for those formerly associated with the base, demolition dramatically increased during the 2013 2017 timeframe, during which all of the original base facilities in the approximate west quarter of the base were torn down, including both the entire junior officers' quarters (400 block) and senior officers' quarters (500 block) areas, as well as the Officers Club and five other adjacent buildings collocated in its same block.