Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдвин Грэм Перкин (16 желтоқсан 1929 – 16 қазан 1975) – австралиялық журналист және газет редакторы.
Australian journalist and newspaper editor
Edwin Graham Perkin (16 December 1929 – 16 October 1975) was an Australian journalist and newspaper editor.
Ерте өмір
Перкин Виктория штатының Хоптун қаласында туған, Herbert Edwin Perkin, нан пісіруші, және оның әйелі Ирис Лили (қыз фамилиясы Грэм), екеуі де Викторияда туған. Грэм Уорракнабилде өсіп, жергілікті жоғары мектепте білім алды. 1948 жылы Мельбурн университетінде құқық білімін бастады, бірақ келесі жылы "The Age" газетінде стажерлікке орналасып, оқуын тастады. 1952 жылдың 6 қыркүйегінде ол Сент-Килдадағы Методист шіркеуінде Пегги Лоррейн Корриге үйленді.
Perkin was born at Hopetoun, Victoria, elder son of Herbert Edwin Perkin, baker, and his wife Iris Lily, née Graham, both Victorian born. Graham grew up at Warracknabeal and was educated at the local high school. In 1948 he began to study law at the University of Melbourne, but abandoned his course in the following year when he obtained a cadetship with The Age. At the Methodist Church, St Kilda, on 6 September 1952 he married Peggy Lorraine Corrie.
Мансап
Жас репортер ретінде Перкин ендіріс пен тынышсыздық үшін тез арада беделге ие болды. 1955 жылы ол Лондонда оқуға мүмкіндік берген Кемсли стипендиясын жеңіп алды. Австралияға оралғаннан кейін, 1959 жылы жүрек хирургиясының жаңалықтары туралы мақаласы үшін журналистика саласындағы Уокли сыйлығына ие болды. Газет иерархиясында оның өсуі жылдам болды: 1959 жылы жаңалықтар бөлімінің орынбасары, 1963 жылы жаңалықтар редакторы, 1964 жылы редактордың көмекшісі және 1966 жылы редактор (36 жасында) болды. 1973 жылы ол бас редактор болып тағайындалды. Перкин «The Age» газетін белсенді әрі үгіт-насихаттық бағыттағы газетке айналдырды. Ол мемлекеттік органдардағы қаржылық тәртіпсіздіктерді, полиция күштеріндегі жемқорлықты жариялады және ақпаратты жасырып отырған федералды үкіметтерді сынады. Осының нәтижесінде, ол тым «солшыл» деп есептеген сыншыларды тартты. 1972 жылы дәстүрлі түрде Коалициялық үкіметтерді қолдаған «The Age» газеті Гоф Уитлэмнің Австралия Еңбек партиясын сайлауды жақтады. 1974 жылы бұл үкімет мерзімінен бұрын сайлауға мәжбүр болғанда, Перкин Уитлэмді қайта қолдағысы келді. Оның бұл ұстанымы «The Age» газетінің иесі және баспагері «Дэвид Сайм және Ко. Лтд» компаниясымен қақтығысқа әкелді. «Дэвид Сайм және Ко. Лтд» компаниясының басқарушы директоры Рэнальд Макдональд қолдаған келісім Перкиннің отставкаға кесіруінен сақтап қалды. Бұл сонымен қатар редакциялық тәуелсіздікке қатысты оның талаптарын күшейтті, басқару сенімін жоғалтқан редакторды жұмыстан босату құқығын сақтап қалды. Бірақ бір жылдан кейін Перкин Уитлэмге қарсы шығып, вице-премьер Джим Кернстің ұлы Филип Кернс және Минералдар мен энергетика министрі Рекс Коннордың қатысқан күңгірт жер мәмілесінің егжей-тегжейін жариялады. Перкин бұл ақпаратты алу үшін бәсекелестікке түсіп, әдеттегідей әңгімелерді сатып алуға қарсылығын еске алмай, оқиғаның маңыздылығына байланысты осы қадамға барды. Перкиннің редакциялық мақалалары Уитлэмді күшті сынға алды, нәтижесінде «Енді кет, лайықты түрде кет» деген мақала жарық көрді, онда ол үкіметтің отставкаға келуін талап етті. Ол «Біз бұл туралы тура, ашық және бірден айтамыз. Уитлэм үкіметі өз міндетін орындады» деген сөздермен басталды. Перкин 1975 жылдың 16 қазанында Сандрингемдегі үйінде 45 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. «The Age» газеті мазмұны бай, ауқымы кең, жазылуы жақсы және ықпалы зор газетке айналды. Перкиннің реформалары және газеттің саясатын қорғаудағы белсенділігі 1965 жылы 180 000-нан он жылдан кейін 222 000-ға дейін таралымын арттырды. Компанияның кірісі де осыған сәйкес өсті. Перкин сонымен қатар (1966 жылдан бастап) «Австралиялық Ассошиэйшн Пресс» директоры, 1970-72 жылдары төрағасы және 1971-74 жылдары Лондондағы «Рейтерс Лтд» компаниясының директоры болды.
As a young reporter, Perkin rapidly acquired a reputation for enthusiasm and restless energy. In 1955 he won a Kemsley scholarship in journalism which took him to London. Returning to Australia as a feature writer, he shared the Walkley Award for journalism in 1959 for an article on pioneering heart surgery. His rise in the newspaper hierarchy was rapid: he became deputy news editor in 1959, news editor in 1963, assistant editor in 1964 and editor (at the age of 36) in 1966. He was appointed to the additional post of editor in chief in 1973. Perkin turned The Age into a more interventionist and campaigning newspaper. It exposed financial scandals in State governments and corruption in the police force, and attacked Federal governments for suppressing information. In the process, it attracted critics who thought it too 'leftist'. In 1972 The Age, which had traditionally supported Coalition governments, advocated the election of Gough Whitlam's Australian Labor Party. When that government was forced to an early election in 1974, Perkin wanted to support Whitlam again. His stand led to a conflict with the board of David Syme & Co. Ltd, owner and publisher of The Age. A compromise, supported by the managing director Ranald Macdonald, narrowly averted Perkin's resignation. It also reinforced his insistence on editorial independence, subject to the management's right to dismiss an editor in whom it had lost confidence. However, Perkin turned violently on Whitlam a year later when he published details of a murky land deal involving Phillip Cairns, the son of Deputy Prime Minister Jim Cairns, and Rex Connor, the Minister for Minerals and Energy. Perkin had won a bidding war for the information, setting aside his normal opposition to buying stories because he felt the story was one of overwhelming importance. Perkin's editorials grew more and more critical of Whitlam, culminating in the elemental editorial "Go now, go decently" in which he called for the government to step down. It began with the words 'We will say it straight, and clear, and at once. The Whitlam Government has run its course.' Perkin died of a heart attack on 16 October 1975 at his Sandringham home at the age of 45. The Age became a more substantial, wider ranging, better written and significantly more influential newspaper. Perkin's reforms and his willingness to speak out strongly in defence of the paper's policies boosted circulation from a stagnant 180,000 in 1965 to a solid 222,000 ten years later. The company's revenues rose correspondingly. Perkin was also director (from 1966) of Australian Associated Press, its chairman in 1970 72, and a director of Reuters Ltd, London, in 1971 74.
Жеке өмір
Оның әйелі, ұлы Стив және қызы Кори – екеуі де журналист – одан соң қалды. Пегги кейіннен қайта тұрмысқа шығып, 2012 жылы 81 жасында дүниеден өтті.
His wife, their son Steve, and their daughter Corrie – both journalists – survived him. Peggy later remarried, and died in 2012, aged 81.
Грэм Перкин журналистика сыйлығы
Грэм Перкиннің Австралиялық журналисінің жыл сайынғы сыйлығы 1976 жылы құрылған.
The Graham Perkin Australian Journalist of the Year Award, an annual prize, was established in 1976.