Пиліппин баскетбол шебері Рамон Фернандес туралы

Кіріспе

Филиппиндік баскетболшы Рамон Садая Фернандес (; 1953 жылдың 3 қазанында туған) – филиппиндік бұрынғы кәсіби баскетболшы және қазіргі Филиппин спорт комиссиясының комиссары. Фернандес төрт рет PBA ең құнды ойыншысы атағын жеңіп алды және PBA тарихында 19 титулдың иегері. Өзінің қарық болған кезінде Фернандес аяқ киімсіз 6'4 (193 см) бойға ие болды, бірақ жеңіл гигантизмге байланысты соңғы маусымдарында 6'5 (196 см) дейін өсті. Ол 18 996 ұпай жинап, PBA-ның барлық уақыттағы ең көп ұпай жинаған ойыншысы атанды. Сонымен қатар, ол PBA тарихындағы ең көп допты кері қайтарып алған, соққыны бұғаттаған және пенальти добын тиімді орындаған ойыншы, сондай-ақ ең көп ойын уақыты өткізген және екінші орында ассист жасаған, ойынға қатысқан және доп ұрлаған ойыншы. Фернандес PBA карьерасы бойында Toyota, Manila Beer, Tanduay, Purefoods және San Miguel командаларында ойнады. Ол филиппин баскетбол құрамасының құрамында көптеген халықаралық турнирлерге қатысты. Ол Филиппин баскетбол қауымдастығындағы ең ұлы ойыншылардың бірі саналады, тәжірибелі сарапшылар мен бұрынғы (назарына алынған) ойыншылар оны барлық уақыттағы ең ұлы ойыншы деп атайды.

Баскетбол карьерасы

Фернандес Себудегі Сан-Карлос университетінің түлегі. 1972 жылы Манила өнеркәсіптік және коммерциялық атлетикалық қауымдастығында (MICAA) ойнаған «Сан-Мигель Бравз» командасына қосылды. Келесі жылы ол жаңа құрылған «Коматсу Кометс» (кейін «Тойота Кометс» деп аталды) командасына ауысты. Ол бірнеше ұлттық құрамалардың құрамында болды, олардың ішінде 1972 жылғы 18 жасқа дейінгі ABC чемпионаты, 1973 жылғы ABC чемпионаты, 1974 жылғы FIBA әлем чемпионаты, 1974 жылғы Азия ойындары және 1990 жылғы Азия ойындары бар. Фернандес 1975 жылы Филиппин баскетбол қауымдастығына (PBA) көшті, осы кезде «Тойота Кометс» лиганың тоғыз негізін қалаушы командасының бірі болды. Командаластары Роберт Жаворски, Фрэнсис Арнаиз, Арни Туадлес, Дэнни Флоренсио, Эмерито «Эмер» Легаспи және Абе Кингпен бірге «Тойота» 1975-1983 жылдары тоғыз титул жеңіп алды. Фернандес 1982 жылы PBA-ның ең құнды ойыншысы атанды, ол «Тойота» командасының құрамында ойнаған кезінде алған жалғыз марапат болды. 1984 жылы «Тойота» тарағаннан кейін Фернандес және бірнеше бұрынғы «Тойота» команда мүшелері «Beer Hausen» командасына қосылды. «Тойотаның» тарауы Фернандес пен Жаворски арасындағы ашық қақтығысқа әкелді. Фернандес Лусио Танға тиесілі франшизамен алғашқы маусымында 1984 жылғы MVP сыйлығын жеңіп алды, бірақ 1985 жылғы маусымның ортасында Абет Гуадабен үшін «Тандуай» командасына жіберілгенге дейін команданы чемпиондыққа жеткізе алмады. 1986-1987 жылдары Фернандес бұрынғы «Криспа» командасының қарсыластары Фредди Хубальде және Падим Израиль, Дж. Б. Янго, Вилли Генералао, Ончи дела Круз және импорттық Роб Уильямс, Андре Маккой және кейін Дэвид Тёрдкиллмен бірге «Рум Мастерс» командасын үш PBA титулына жеткізді. Фернандес 1986 жылы үшінші MVP сыйлығын жеңіп алды. «Тандуай» 1988 жылғы маусымға дейін тарады, бірақ франшизалық құқықтар «Purefoods» командасы сатып алды. Фернандес жас команданың жаттықтырушысы болды, ол Джерри Кодиньера, Жохо Ластимоса, Аль Солис, Гленн Капасио және кейін Альвин Патримониодан тұрды. 1988 жылғы ашық турнирде ол жаңа командасын «Сан-Мигель Бир» командасына қарсы екінші орынға жеткізді. Алайда, «All-Filipino» турнирінің ортасында ол жаттықтырушылық міндеттерін көмекшісі Крис Калиланға тапсырып, ойынға көңіл бөлді. Бірақ Фернандес «Añejo Rum» командасына қарсы финалда алаңға шығуға тыйым салынды. Бұл оқиға оның екінші рет Абет Гуадабенге алмасу үшін «Сан-Мигель Бир» командасына ауысуына әкелді. Фернандес кейін «Beermen» командасын 1988 жылғы күшейтілген турнирде жеңіске жеткізді және төртінші MVP сыйлығын жеңіп алды, төрт командамен төрт MVP сыйлығын жеңіп алған бірінші және жалғыз ойыншы болды. Фернандес 1989 жылы «Сан-Мигельдің» тарихи «Grand Slam» жеңісіне үлкен үлес қосты, сонымен қатар сол маусымдағы «All-Star» ойынында бәсекелесі Жаворскимен кешірім жасады, ол кезде «El Presidente» Жаворскинің кіретін пасынан соққы берді, бұл ардагерлерді жаңадан келгендерге қарсы 132:130 есебімен жеңіске жеткізді. Легендарлық жаттықтырушы Бэби Далупан, ол кезде «Ветерандар» командасын жаттықтырды, екі ойыншыны да орталық алаңға шақырып, олардың ұзақ жылдар бойғы қақтығысының аяқталғанын білдірді. Алайда, сол маусымда командасын «үштік тәжге» жеткізгеніне қарамастан, Фернандес MVP дауыс беруде жаңадан келген Бенджи Параске аздап жеңіліп, сол кездегі 36 жастағы ардагерге бесінші MVP сыйлығынан айырылды. 1990 жылы Фернандес Пекиндегі Азия ойындарында күміс медаль жеңіп алған Филиппин баскетбол құрамасының мүшесі болды. Ол 1994 жылғы Азия ойындарына қатысуға тиіс болған, бірақ жарақат алғандықтан қатыса алмады. Сол жылы Фернандес PBA мансабын аяқтады және зейнетке шығуын жариялады. 1984 жылы Фернандес маусым бойы үш еселенген көрсеткішке жақын болды. Ол PBA мансабын барлық уақыттағы ең көп ұпай жинаған ойыншы ретінде аяқтады – 18,996 ұпай, 5,220 көмекпен екінші орында, 6,435 қорғаныс кері саппен бірінші орында, 2,217 шабуылдық кері саппен екінші орында, 8,652 жалпы кері саппен бірінші орында, 36624:30 ойналған минутпен бірінші орында, 1,853 блокпен бірінші орында және 1,302 ұрлаумен екінші орында (1994 жылы зейнетке шыққан кезде бірінші орында). Ол 1074 ойындағы карьерасында орташа есеппен ойын басына 17,7 ұпай, 8,1 кері сап, 4,9 көмек, 1,2 ұрлау және 1,7 блок көрсетті.

Fernandez graduated from University of San Carlos in Cebu. In 1972, he joined the San Miguel Braves, playing in the Manila Industrial and Commercial Athletic Association (MICAA). The following year, he transferred to the newly formed Komatsu Komets (later renamed the Toyota Comets). He was a member of several national teams, these include the teams for the 1972 ABC Under 18 Championship, the 1973 ABC Championship, the 1974 FIBA World Championship, the 1974 Asian Games and the 1990 Asian Games. Fernandez moved to the Philippine Basketball Association in 1975, when the Toyota Comets became one of the nine pioneer teams of the league. With his teammates, Robert Jaworski, Francis Arnáiz, Arnie Tuadles, Danny Florencio, Emerito "Emer" Legaspi and Abe King, Toyota won nine titles from 1975 1983. Fernandez was the 1982 PBA Most Valuable Player, the only time he achieved the award during his days with the fabled Toyota team. After Toyota's disbandment in 1984, Fernandez and several former Toyota teammates joined Beer Hausen. With Toyota's disbandment, the ongoing feud between Fernandez and Jaworski became public. Fernandez won the 1984 MVP award, his second, during his first season with the Lucio Tan owned franchise, but never led the team to the championship until he was shipped in the middle of the 1985 season to Tanduay for Abet Guidaben. From 1986 1987, Fernandez along with former Crispa rivals Freddie Hubalde and Padim Israel, J. B. Yango, Willie Generalao, Onchie dela Cruz and imports Rob Williams, Andre McKoy and later, David Thirdkill, led the Rhum Masters to three PBA titles. Fernandez won his third MVP award in 1986. Tanduay would disband before the 1988 season, but the franchise rights were bought by the Purefoods. Fernandez would become playing coach, his first coaching stint, of a young team composed of Jerry Codiñera, Jojo Lastimosa, Al Solís, Glenn Capacio and later Alvin Patrimonio. In the 1988 Open Conference, he led his new team to a runner up finish to San Miguel Beer. However, midway through the All Filipino Conference, he would relinquish his coaching duties to his assistant, Cris Calilan, to concentrate on his game. But in a controversial move, Fernandez was benched during the Finals against Añejo Rhum. The said event led to his transfer to San Miguel Beer in exchange for, the second time, Abet Guidaben. Fernandez would later lead the Beermen to the 1988 Reinforced Conference Championship and also won his fourth MVP Award, becoming the first and only player to win four MVP awards with four teams. Fernandez was a vital cog in San Miguel's historic grand slam run in 1989, while making amends with rival Jaworski during the All Star Game of the same season, when El Presidente scored an under goal stab off a Jaworski inbound pass at half court, to lead the Veterans to a 132 130 win over the Rookie Sophomores team. Legendary coach Baby Dalupan, then coaching the Veterans, summoned both players to a historic handshake at centercourt, signaling the end of their bitter feud. However, despite leading his team to the "triple crown" that season, Fernandez narrowly lost to rookie Benjie Paras in the MVP balloting, denying the then 36 year old veteran a fifth MVP plum. In 1990, Fernandez was a member of the Philippine basketball team that won a silver medal in the Beijing Asian Games. He was supposed to participate in the 1994 Asian Games team, but begged off due to an injury. That year also saw the final season of Fernandez's PBA career when he announced his retirement. In 1984, Fernandez was five assists away from averaging in triple double the whole season. He ended his PBA career as the all time leader in most points scored with 18,996, second in assists with 5,220, first in defensive rebounds with 6,435, second in offensive rebounds behind Guidaben with 2,217, first in overall rebounds with 8,652, first in minutes played with 36624:30, second in games played, first in blocks with 1,853, and second in steals with 1,302 (first at retirement in 1994). He ended with career averages of 17.7 points per game, 8.1 rebounds per game, 4.9 assists per game, 1.2 steals per game, and 1.7 blocks per game in 1,074 games.

PBA-дан кейінгі мансап

Фернандес ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін 1995 жылы Ұлттық халықтық коалициясынан сенаторлыққа кандидат болды, бірақ жеңіліске ұшырады. 1998 жылы ол құрылған кәсіби лига – Метрополитен баскетбол қауымдастығының (Metropolitan Basketball Association) алғашқы комиссары болды. 2000 жылы PBA-ның 25 ең үздік ойыншысы тізіміне еніп, 2000 жылдың 9 сәуірінде лиганың мерейтойында марапатталды. 2003 жылы Фернандес Колледж чемпиондары лигасы турнирінің комиссары болып тағайындалды. Оған бірнеше ай бұрын Фернандес "Crispa Toyota Reunion Game" ойынында "Toyota Tamaraws" командасының құрамында болды. Ойынның жарқын сәті – Фернандестің Жаворскиге жасаған пас болды, ол үш ұпайлық лақтыру арқылы "Тамрауз" командасының "Редманизерлерге" қарсы 65:61 есебімен жеңісін қамтамасыз етті. Сондай-ақ ол 2004 жылы бір рет өткізілген, қазіргі уақытта тоқтатылған Біріккен өңірлік баскетбол лигасының комиссары болды. Фернандес PBA Даңқ залына енгізілді және 2005 жылдың 30 мамырында лиганың 25 ең үздік ойыншысының бірнеше өкілі қатысқан "Ең ұлы ойынға" қатысты, онда олар "TM Greats" командасына 96:92 есебімен жеңіліске ұшырады. Ол сонымен қатар бірнеше бизнес мүмкіндіктерін пайдаланды және қазіргі уақытта Себуде тұрып, өзінің сәтті дамып келе жатқан "Suka ni El Presidente" брендімен дәмді сірке суын шығарып саудамен айналысады. 2016 жылы Фернандес Филиппин спорт комиссиясының төрт комиссарының бірі болып тағайындалды. 2018 жылы Фернандес UGE International компаниясының еншілес компаниясы, коммерциялық және өнеркәсіптік сектор үшін күн энергиясы шешімдерін ұсынатын UGE Philippines директорлар кеңесіне мүше болып кірді. Ол 2015 жылы жаңартылатын энергияны қолдау қозғалысына қызығушылық танытқандықтан UGE компаниясымен байланыс жасады. Фернандес Филиппин спорт комиссиясының төрағасы Буч Рамирес ауру жатқан әйеліне көмектесу үшін 20 шілдеге дейін демалысқа кеткендіктен, оның міндеттерін уақытша атқарушы болып тағайындалды.

Гигантизм

2015 жылдың қыркүйек айында берген сұхбатында Фернандес жақында 6'7"-ге жеткенін анықтағаннан кейін, ол жеңіл гигантизммен ауыратынын мәлімдеді. PBA карьерасы кезінде оның биіктігі 6'4" және 6'5" аралығында көрсетілген.

Мұра

Фернандес – PBA-ның алтын жылдарындағы ең танымал ойыншылардың бірі ретінде есте қалады және филиппин баскетболындағы ең белгілі тұлғалардың бірі болып саналады. Ол елдегі және шетелдегі көптеген PBA Legends Reunion ойындарының символы болып қала береді. Фернандес баскетбол алаңындағы бес позицияның барлығында ойнай білді, ол ойыншы, қорғаушы, шабуылшы, күшті шабуылшы және орталық ретінде қажетті дағдыларды меңгерген. Ол дриблинг шеберлігімен (өз дәуірінде орталық үшін ерекше), керемет пас беру қабілетімен, периметрлік лақтыруларымен және жоғары немесе төменгі посттағы тоқтаусыз қимылдарымен танымал. Ашық алаңдағы ойында, оның допты кері қағып, алаңның бойымен жүгіріп, жылдам шабуылды ортадан немесе қанаттан әдемі паспен аяқтағанын көру сирек емес еді. Ол допты жақсы дриблингке қабілетті болған, себебі орта мектепте қорғаушы болып ойнаған, сол кезде орталық позициясына ойнауға жеткіліксіз биіктігі болмаған. Ол сондай-ақ "элегантты лақтыру" деп аталатын бір қолмен жүгіріп лақтыруымен де танымал. Ол себетке қарап тұрып немесе арқасымен тұрып ойнай білді. Оның ойынының ерекшеліктері, филиппин баскетболында бұрынғысы мен кейінгісінде теңдесі жоқ шеберлік деңгейін көрсетті: допты импровизациялау, ойын үшін қажетті кеңістікті жасау және жарты алаңдағы ойында қалауынша себетке қарай жүру қабілеті. Бұл таңғаларлық еді, өйткені орталықтар мен күшті шабуылшылар тіпті бүгінгі баскетболда да көбінесе себеттің жанында немесе астында ойнайды және көбінесе өздерінің командаластарына қатысты арнайы жасалған ойындарға сенеді. Фернандес, Карлос Лойзагадан кейін осы ойынды ойнаған ең екі қолды ойыншы болса керек. Ол әрқашан қорғаныс ребонын алғанда "қорғаушы орталық" рөлін орындап, жылдам шабуылды бастап (өз қорғаушы күндеріне оралу), ол кәсіпқойлар арасында бұза алмаған әдет екенін мойындады. Фернандес допты алаңның ортасымен жүгіріп, екі қанаттың біріндегі ашық ойыншыны немесе екі қолымен лақтыруды аяқтайтын. Ол допты оңнан солға ауыстырып, көбінесе фол алатын немесе үш ұпайлық ойынға мүмкіндік жасайтын. Оның ең танымал қимылдарының бірі – "қолтық асты" лақтыруы, ол оң жақтан келіп, алаңның ортасымен жүгіріп, оң қолмен лақтыруды жасап, қорғаушы өзін ұстағанда соңғы секундта допты сол қолына ауыстырып, қолтық астынан лақтыратын. Оның екі қолмен жасалатын ілмек лақтыруы тоқтату мүмкін емес еді және себеттен "қайырылып" орындалатын ерекше лақтыруы да қызықты болды. Оның "элегантты лақтыруы" көбінесе оң қолмен дриблинг жасағаннан кейін және қорғаушыдан алыстағанда жасалатын. Ол айналу қимылдары, жалған лақтырулар, көзбен шолу немесе көзсіз пас берулер, иілген лақтырулар, қайырылулар және себетке жақын немесе астында орындалатын түрлі амалдық лақтыруларды жетік орындады. Ол мұны Кевин МакХейл NBA-ның ойын кітабында жазылғандай қимылдар жасамас бұрын жасап жүрді. Фернандес филиппин ағаш алаңында жасалған ең ақымақ көзге көрінбейтін пасқа ие болды: допты артқа лақтыру арқылы басталып, алушы пас алуға дайын болған сәтте кері бағытта жүретін пас. Ол мұны 2003 жылдың 30 мамырында Smart Araneta Coliseum-де Crispa Redmanizers vs. Toyota Super Corollas Reunion ойынында көпшілік алдында жасады. Тойота 37:29 есебімен алға шығып, Фернандес Берни Фабиозадан Crispa себетінің астынан өткен пасты ұстап алды, сол қолымен дриблинг жасады, қорғаныстағы Atoy Co-ны асып өтті, допты оң қолымен алаңның бойымен алып келді және Тойотаның көлеңкелі аймағына кіргеннен кейін оң жақтағы командаласы Роли Марселоға көзге көрінбейтін пас берді. Сол күні кешке ойынды Эми Арчилламен бірге хабарлаған диктор Дик Ильдефонсо оны эфирде "алушыдан басқа ешкім көрмеген пас" деп сипаттады. Оның дәлдікпен пас беру қабілеті қарсыластарға өте зиянды болды, өйткені ол ойынның маңызды сәттерінде оң немесе сол қолынан оларды өткізді. Фернандеске қорғаушылар тобына қарсы ашық ойыншыны соқты ма, әлде артқы алаңнан "Асыл Мария" пасын берді ме, бәрібір еді. Филипп Сезар мен Эбби Кинг, жергілікті және шетелдік ойыншылардың екі басты қорғаушысы, теледидар сұхбаттарында әрқашан Фернандес оларға ең қиын тапсырма екенін айтқан. Фернандес сонымен қатар PBA тарихында кроссовка киген ең еңкейген ойыншылардың бірі болды. Ол әдеттегіден мықты және жылдам болатын импорттық ойыншыларға қарсы күресуге мәжбүр болған орталық үшін тым жұқа еді. Әрине, оның заманында одан да мықты ойыншылар көп болған. Сонымен қатар, ол биік секіру қабілетіне ие емес еді, шамамен жиырма жылдық мансабында сирек нығыздап секірген. Бірақ бұл шектеулер оның таңғажайып дағдыларымен, ең жоғары баскетболдық интеллектісімен және қарсыластарына қарсы өз ықпалын жүзеге асыруға мүмкіндік берген психикалық күшімен өтеуге алынды. Мысалы, Фернандес тіпті жаман күнінде де, оларды мағынасыз фолға итерген немесе оларды спорттық емес мінез-құлыққа итерген арқылы қарсыласын жеңе алатын. Бір газет оны зейнеткерлікке шыққанда "ойынның барлық айнымалыларын басқара алатын адам" деп атады. Оның 1984 жылғы PBA маусымындағы MVP көрсеткіштері, ол ұпайлар, доптар, пас берулер сияқты негізгі статистикалық санаттардың барлығында қос таңбалы көрсеткіштерді көрсетті (27 ұпай, 15 доп, 9.9 пас – дерлік трипл-дабл маусым), филиппин кәсіби баскетболы тарихындағы ең үлкен жекелеген көрсеткіш ретінде сақталатын көрсеткіштерді ешкім қайталай алмауы мүмкін.

Fernandez is remembered as one of the most popular players during the PBA's golden years and is also one of the most prominent faces in Philippine basketball, even to this day. He remains the poster boy of many a PBA Legends Reunion game in the country and abroad. Fernandez could actually play all five positions on the basketball court, having mastered the skills needed as a point guard, off guard, forward, power forward and center. He is known for his dribbling skills (unusual for a center during his era), uncanny passing ability, perimeter jumpers, and unstoppable high or low post moves. In an open court game, it was not unusual to see him, after collaring a rebound, dribble down the full length of the court and finish off a fastbreak with a lay up from the middle or a fancy pass to a streaking teammate on the wings. The fact that he could dribble the ball so well came about as a result of him playing point guard in high school when he was still too short to play the center slot. He is also well known for his trademark one handed running shot dubbed as "the elegant shot." He could play facing the basket or with his back to it. Major distinguishing aspects of his game which showed a level of skill unmatched in Philippine basketball before or since, was his ability to improvise his own shots, create the necessary space for a play and drive towards the basket at will during a half court game. This was remarkable because centers and power forwards even in today's brand of basketball usually play near or underneath the basket and often rely on specifically designed plays involving their teammates. Fernandez is perhaps the most ambidextrous player to have played the game since Carlos Loyzaga a generation before him. Almost always, whenever he would get the defensive rebound he would assume the role of "point center", leading the fast break (a throwback to his point guard days), which he admitted was a habit he could not break in the pros. Fernandez would dribble the ball running the middle of the court, either hitting the open man on either wing or finishing a lay up with either hand. There were many instances when he would switch the ball from right hand to left hand, often drawing a foul or setting up a three point play. One of his more famous moves was the "kili kili" (armpit) shot, which he set up by driving down the middle of the lane coming from the right side of the court, faking a right handed shot and then, at the last second when the defender has committed himself, switching the ball to his left hand for a scoop shot under the armpit of the same defender that almost always drew a foul. He had an ambidextrous hook shot that was almost impossible to stop and a weird looking variation of a lay up that was executed while "fading away" from the basket which made it equally intriguing. His "elegant shot" often came after a right handed cross over dribble and moving away from a defender. He used pivot moves, pump fakes, lookaway or no look passes, looping shots, fadeaways and an array of what seemed to be trick shots from near or under the basket that he executed to perfection. He was doing this before Kevin McHale was doing his moves worthy of a chapter in an NBA playbook. Fernandez owned what was perhaps the craziest no look pass that was executed on Philippine hardwood: an assist initiated as a fake behind the back pass going to one direction only to go the opposite direction at the precise moment when the recipient is ready to receive the pass. He did this in front of a capacity crowd on May 30, 2003 during the Crispa Redmanizers vs. Toyota Super Corollas Reunion game at the Smart Araneta Coliseum. With Toyota up 37 29, Fernandez intercepted a pass from Bernie Fabiosa underneath the Crispa basket, dribbled with his left hand, crossed over a defending Atoy Co, brought the ball down the full length of the court with his right hand and just after entering Toyota's shaded lane shovelled the no look pass to teammate Rolly Marcelo on the right side for an unmolested layup. Broadcaster Dick Ildefonso who was calling the game that night along with Emy Arcilla described it on air as "a pass that nobody saw except the receiver". His pinpoint passing ability was so devastating to opponents because he often executed them at critical junctures of the game, either coming from his right or left hand. It didn't matter to Fernandez whether he was hitting the open man through a crowd of defenders or hitting the same open man via a Hail Mary pass from outside the backcourt. Philip Cezar and Abe King, two premier defenders of local players and imports alike, in television interviews, always said that Fernandez was the toughest assignment they ever had to handle. Fernandez was also one of the least athletic players to have laced on a pair of sneakers in the history of the PBA. He was too thin for a center who had to go up against imports who usually had more muscle and speed than he did. To be sure, there were many other players in his era who were a lot stronger than him. In addition, he did not possess a high vertical leap, rarely doing a slam dunk during a career that spanned about twenty years. But these limitations were offset by the fact that he had an array of astonishing skills, a basketball IQ that was off the charts and mental toughness that enabled him to impose his will against opponents. Case in point: Fernandez, even on a bad night, could still cut down an opponent, by baiting him into senseless fouls or getting him to react in an unsportsmanlike manner to many pre designed tirades. One broadsheet called him, upon his retirement, as the man "who could control every variable of the game". His MVP stats in the 1984 season of the PBA, where he averaged in double figures in almost all of the major statistical categories (points, rebounds, assists), turning in an incredible 27 point 15 rebound 9.9 assist performance (an almost a triple double season), may never be matched as it stands as perhaps the most dominating individual performance in the history of Philippine professional basketball.