Sharpeville Six

Кіріспе

Шарпвилл алтысы - Шарпвилл қаласының вице-мэрі Кузвайо Джейкоб Дламиниді өлтіргені үшін сотталған және өлім жазасына кесілген алты оңтүстік африкалық наразылық білдіруші.

Тарих

1984 жылы 3 қыркүйекте Шарпвиллдегі наразылық науқаны зорлық-зомбылыққа айналды (көпшілік Дламинидің үйіне тас лақтырып, ол қаруды атумен жауап берді және тәртіпсіздік болды) және вице-мэр өлтірілді. Можалефа Сефала, Тереза Рамашамола, Рид Мокоена, Оупа Динисо, Дума Хумало және Фрэнсис Дон Мохеси келесі айларда тұтқындалып, "Бірлік мақсат" ілімі бойынша адам өлтіргені үшін кінәлі деп танылды және 1985 жылдың 12 желтоқсанында асылып өлім жазасына кесілді. Крисчян Мокубунг пен Гидеон Моконе де сегіз жылға бас бостандығынан айырылды. Олардың барлығының мүддесін адвокат Пракаш Диар қорғады. Бұл үкімді халықаралық қауымдастық заңсыз және нәсілшіл деп айыптады, әсіресе БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 610 және 615 қарарында. Бұл істі қарастырған екі заңгер бұл "адамзаттыққа қарсы қылмыс" деп атады. Оңтүстік Африканың заңгерлер қауымдастығында пікірлер әртүрлі болды. "The Star" газетінің он бір заң профессоры арасында жүргізілген сауалнамасы бесінің өлім жазасын қолдағанын, ал алтысының - жоқ екенін көрсетті. Алтысының төртуі заң реформасын күтті, ал қалған екеуі бұл істің "жөн ғана кек алудан келетінін" айтты. Бір профессор Оңтүстік Африка үкіметінің осы мәселеге қатысты ұстанымын қорғау үшін Лондонға жіберілді. Алайда, баспасөз конференциясында ол сот хаттамасын оқымағанын, бірақ әділетсіздіктің болмағанын және "барлық дәлелдер тыңдалған" деп нық айтты. Қауіпсіздік Кеңесінің 610-ші қарары қабылданғаннан кейін келесі күні Оңтүстік Африка соты өлім жазасын бір айға тоқтатты. 1988 жылдың маусым айында шағым қабылданбады, оны Қауіпсіздік Кеңесі 615 қарарында айыптап отырды. Алайда шет елден келген қысым ақырында алты адамның де жазаларын президент Питер Виллем Бота 18-25 жылға түрмеге ауыстырды. Апартеидтің құлдырауымен Шарпвилл алтысының алғашқы мүшелері Динисо мен Хумало 1991 жылы 10 шілдеде, одан кейін Рамашамола мен Мокоена 1991 жылы 13 желтоқсанда, ал соңғы екеуі Мохеси мен Сефала 1992 жылы 26 қыркүйекте босатылды.

On September 3, 1984, a protest march in Sharpeville turned violent (some of the crowd threw stones at Dlamini's house, he responded by firing a gun and a riot ensued) and the Deputy Mayor was murdered. Mojalefa Sefatsa, Theresa Ramashamola, Reid Mokoena, Oupa Diniso, Duma Khumalo and Francis Don Mokhesi were arrested in the following months, found guilty of murder under the "Common purpose" doctrine and sentenced to death by hanging on December 12, 1985. Christian Mokubung and Gideon Mokone were also sentenced to eight years in prison. All were represented by lawyer Prakash Diar. The convictions were widely condemned by the international community as unlawful and racist, particularly in United Nations Security Council Resolution 610 and 615. Two jurists reviewing the case said it was a "crime against humanity". Within the South African legal community opinion was mixed. A poll by The Star of eleven law professors showed that five were supportive of the execution, while six were not – of the six who were not, four raised the prospect of legal reforms and the remaining two remarked the case "smacks of simple vengeance". One professor was dispatched to London to defend the South African government's position on the matter. However, at a press conference, he stated he had not read the trial record but insisted that there had been no miscarriage of justice and "all arguments had been heard". The following day after Security Council Resolution 610 was adopted, a South African court granted a one month stay of execution. The appeal was rejected in June 1988, which the Security Council condemned in Resolution 615; however pressure from abroad finally led to the sentences of all six being commuted to 18–25 years in prison by President Pieter Willem Botha. With the fall of apartheid, the first members of the Sharpeville Six, Diniso and Khumalo, were released on July 10, 1991, followed by Ramashamola and Mokoena on December 13, 1991, and the final two, Mokhesi and Sefatsa released on September 26, 1992.