Кревалл балығының сипаттамасы және таралуы

Кіріспе

Балық түрлері

Креваль-жақы (Caranx hippos), сонымен қатар қара құйрықты тревалли, кувалли-жақы, қара кавалли, джек-креваль немесе сары кавалли деп те аталады, ірі теңіз балықтарының кең таралған түрі болып табылады. Креваль-жақы Атлант мұхитының тропикалық және қоңыржай суларында таралған, батыс Атлант мұхитында Жаңа Шотландиядан (Канада) Уругвайға дейін, ал шығыс Атлант мұхитында Португалиядан Анголаға дейін, Жерорта теңізін қоса алғанда кездеседі. Оны ұқсас түрлерден денесінің пішіні, қанаттарының түсі және қанат сәулелерінің саны, бүйірлік сызық қабықшалары сияқты анатомиялық ерекшеліктерімен ажыратуға болады. Бұл Caranx туысының ең ірі балықтарының бірі, ең ұзындығы 124 см, салмағы 32 кг жетеді, бірақ 60 см-ден асатын балықтар сирек кездеседі. Креваль-жақы жағалауға жақын және ашық теңіз суларында, шамамен 350 метр тереңдікте тіршілік етеді, көбінесе рифтерде, шығанақтарда, лагуналарда және кейде сағаларда кездеседі. Шығыс Атлант мұхитындағы ағымдармен солтүстікке тараған жас балықтар қыс кіргенге дейін тропикалық суларға қайта оралады; егер балықтар көшпесе, температура түрдің төзімділігінен төмен түсіп, жаппай қырылулар болады. Креваль-жақы – күшті, жыртқыш балық, көптеген зерттеулер оның түрлі ұсақ балықтармен, сондай-ақ шаян, креветка, қызылша, моллюска және калмар сияқты омыртқасыздармен қоректенетінін көрсеткен. Тамақтану әдеттері жасқа, орналасқан жерге және маусымға байланысты өзгеретіні анықталды, бұл кейбір зерттеушілерді түрдің тамақтануда талғамсыз екеніне алып келді. Креваль-жақы еркектерде 55 см, ал аналықтарында 66 см-ге жеткенде жетеді, шағылысу жыл бойы жүреді, бірақ бірнеше жерлерде белсенділіктің жоғарылауы тіркелген. Личинкалар мен жас балықтардың өсуі жан-жақты зерттелген, ең ескі жеке балықтың жасы 17 жылды құрайды. Креваль-жақы өзінің таралған аймағындағы коммерциялық балық аулау үшін маңызды түр болып табылады, жылдық аулау көлемі 1000 мен 30 000 тонна арасында. Оны құрлы торлар, желілер, қабық торлар және ілгекпен балық аулау сияқты әртүрлі әдістермен аулайды. Креваль-жақы сонымен қатар балық аулауда да, жем салуда да бағалы ойын балығы болып саналады. Балықтың етінің сапасы жақсыдан нашарға дейін бағаланады және оны жаңа, мұздатылған, консервіленген немесе балық ұны және май ретінде сатады. Креваль-жақы Тынық мұхиты креваль-жақысымен және ұзын қанатты креваль-жақысымен тығыз байланысты, соңғысы соңғы кезге дейін нағыз креваль-жақысымен шатастырылып келді.

The crevalle jack (Caranx hippos), also known as the common jack, black tailed trevally, couvalli jack, black cavalli, jack crevale, or yellow cavalli is a common species of large marine fish classified within the jack family, Carangidae. The crevalle jack is distributed across the tropical and temperate waters of the Atlantic Ocean, ranging from Nova Scotia, Canada to Uruguay in the western Atlantic and Portugal to Angola in the eastern Atlantic, including the Mediterranean Sea. It is distinguishable from similar species by its deep body, fin colouration and a host of more detailed anatomical features, including fin ray and lateral line scale counts. It is one of the largest fish in the genus Caranx, growing to a maximum known length of 124 cm and a weight of 32 kg, although is rare at lengths greater than 60 cm. The crevalle jack inhabits both inshore and offshore waters to depths of around 350 m, predominantly over reefs, bays, lagoons and occasionally estuaries. Young fish dispersed north by currents in the eastern Atlantic are known to migrate back to more tropical waters before the onset of winter; however, if the fish fail to migrate, mass mortalities occur as the temperature falls below the species' tolerance. The crevalle jack is a powerful, predatory fish, with extensive studies showing the species consumes a variety of small fish, with invertebrates such as prawns, shrimps, crabs, molluscs and cephalopods also of minor importance. Dietary shifts with both age, location and season have been demonstrated, which led some researchers to postulate the species is indiscriminant in its feeding habits. The crevalle jack reaches maturity at 55 cm in males and 66 cm in females, with spawning taking place year round, although peaks in activity have been documented in several sites. The larval and juvenile growth has been extensively studied, with the oldest known individual 17 years of age. The crevalle jack is an important species to commercial fisheries throughout its range, with annual catches ranging between 1000 and 30 000 tonnes over its entire range. It is taken by a variety of netting methods, including purse nets, seines and gill nets, as well as hook and line methods. The crevalle jack is also a revered gamefish, taken both by lures and bait. The species is considered of good to poor quality table fare, and is sold fresh, frozen, or preserved, or as fishmeal or oil at market. The crevalle jack is closely related to both the Pacific crevalle jack and the longfin crevalle jack, the latter of which has been extensively confused with the true crevalle jack until recently.

Таксономия және филогенезия

Кревальдік жапырақша – Caranx туысына жататын балық, ол жапырақшалар немесе треваллилер деп белгілі бірнеше топтың бірі. Caranx өзі үлкен макрельдер отбасының бір бөлігі болып табылады, ол өз кезегінде Карангиформдар отрядының бір бөлігі болып табылады. Бұл түр Уильям Смит Ваниз бен Кен Карпентер «Каранкс гиппос» кешеніне жатады дейді, бұл балықтардың қатарына Caranx caninus (Тынық мұхиты кревальдік жапырақшасы) және Caranx fischeri (ұзын қанатты кревальдік жапырақшасы) жатады. Кревальдік жапырақша өз туысының ғылыми тұрғыдан сипатталған және аталған алғашқы түрі болды, сонымен қатар ол Caranx туысының типтік түрі болып табылады. Ол 1766 жылы атақты швед таксономисі Карл Линней Америка Құрама Штаттарының Каролина жағалауынан алынған голотиптік үлгіге негізделген. Ол түрді Scomber hippos деп атады, оны макрельдің Scomber туысына қосты, бұл практика 1801 жылға дейін таралған, онда карангидтер әлі де скомбридтерден бөлек деп танылмаған. Латын тілінде бұл атау «ат» дегенді білдіреді, ал Scomber hippos сөзбе-сөз ағылшын тілінде «ат макрелі» деп аударылады, бұл көптеген карангид түрлеріне арналған жалпы атауға айналды. Балық таксономиясының жағдайы жақсарғаннан кейін, түрлер Caranx және Carangus-қа көшірілді, қазір Caranx hippos деп аталады. Бернард Жермен де Ласепед кревальдік жапырақшаны макрельдерден бөліп, оны өзінің Caranx туысына қосқан алғашқы адам болды, бірақ ол балықты Caranx carangua деп қайта сипаттады, ол Caranx типтік түрі болды. Ласепедтің қайта атауымен қатар, түрдің жалпы саны алты рет қайта сипатталды, олардың барлығы, соның ішінде Ласепед, ICZN ережелері бойынша жарамсыз кіші синонимдер ретінде санатталды. Ғылыми әдебиетте Тынық мұхиты кревальдік жапырақшасының (Caranx caninus) және Caranx hippos-тің мүмкін конспецификациясы туралы кеңінен талқыланды, бірақ соңғысы Атлантикалық Caranx hippos-тарын түрге бөлуге қажет емес атау болды. Смит Ваниз бен Карпентер түрлер кешенінің ең соңғы шолуы балықтарды жеке түрлер ретінде қарастырды, олар гиперстоздың дамуындағы айырмашылықтарды және түрлердің мәртебесін дәлелдейтін анальдық қанаттардың түрлі түстерін келтірді. 150 см-ден үлкен балық туралы расталмаған мәліметтер де осы түрге жатқызылуы мүмкін. Кревальдік жапырақша морфологиялық жағынан басқа терең денелі карангидтерге ұқсас, созылып, орташа қысылған денеге ие, арқалық профилі ішке қарағанда, әсіресе алдыңғы жағынан, дөңгелек. Бүйірлік сызықтың алдыңғы қасбеті айқын және орташа ұзын, қисық бөлігі екінші арқалық қанаттың астында тура қимамен қиылысады. Тікелей қимасында 23 - 35 өте мықты шұңқырлар бар, екі жақты келілер құйрықтың тұяғында болады. Кеудесінде, жамбас қанаттарының алдындағы шағын шашақты қоспағанда, шашақ жоқ. Кревальдік жапырақшаның түсі қола жасылдан көк немесе көкшіл қараға дейін, ал көкшіл ақ немесе алтын түсті болады. Төс жағындағы қанатында қараңғы дақ бар, сондай-ақ оперкулумның жоғарғы жиегінде қараңғыдан қараңғыға дейінгі дақ бар. Жасөспірімдердің бүйірлерінде шамамен бес қара тік жолақтар болады, олар ересек кезінде жоғалады. Бірінші арқалық, көкірек және жамбас жамбастары ақтан қараңғыға дейін, кейде бүкіл алтын түстермен. Анальдық қанаттың жапырағы ашық сары, қанаттың қалған бөлігі алтыннан қараңғыға дейін, ал құйрық тұяғының төменгі жағы ересектерде жиі сары болады. Қалқанның өзі де алтыннан қараңғыға дейін, төменгі жағы көбінесе жоғарғы жағына қарағанда ашық сары, екі жағы да қара шетке ие. Атлантиканың шығысында ең оңтүстік жазба Анголадан келеді, түр Батыс Африка жағалауында Батыс Сахара мен Мароккоға дейін таралған, оның таралуы Жерорта теңізінің көп бөлігін қамтиды. Судың тұздылығы 0% - 49% аралығында, бұл түрдің судың кең ауқымына бейімделе алатынын көрсетеді. Батыс Африкадағы зерттеулер тұщы судағы популяциялардың жыныстық қатынастарында айтарлықтай айырмашылықтарды анықтады, ал аналықтарды мұндай ортада жетілгеннен кейін өте сирек көруге болады. Жағалауға қарай қозғалатын ересектер, әдетте, континенттік текше суларынан шықпайды, бірақ әлі де 350 м тереңдікке дейін еніп жатады. Ересектер Мексика шығанағындағы ірі мұнай платформаларының айналасында байқалды, онда олар адам жасаған құрылымды пайдаланып, жемшөпті аңғаруға арналған. Бұл түрдің личинкалары мен жас жасөспірімдері континенттік шельф пен беткейдің бойында теңізде тіршілік етеді. Олар мұнай платформалары мен саргазум кілемдері сияқты табиғи жүзетін қалдықтар айналасында жиналады.

The crevalle jack is classified within the genus Caranx, one of a number of groups known as the jacks or trevallies. Caranx itself is part of the larger jack and horse mackerel family Carangidae, which in turn is part of the order Carangiformes. The species belongs to what William Smith Vaniz and Ken Carpenter refer to as the Caranx hippos complex, a group of closely related fishes which also includes Caranx caninus (Pacific crevalle jack) and Caranx fischeri (longfin crevalle jack). The crevalle jack was the first species of its genus to be scientifically described and named, and is also the type species of the genus Caranx. It was described and named in 1766 by the famed Swedish taxonomist Carl Linnaeus, based on the holotype specimen taken off the coast of the Carolinas, United States. He named the species Scomber hippos, placing it in the mackerel genus Scomber, a practice which was common prior to 1801 when the carangids were not yet recognised as separate from the scombrids. The specific epithet means "horse" in Latin, with Scomber hippos literally translating in English as "horse mackerel", which has become a common name for many species of carangid. As the state of fish taxonomy progressed, the species was transferred to both Caranx and Carangus, with the name Caranx hippos now accepted. Bernard Germain de Lacépède was the first person to separate the crevalle jack from the mackerels, placing it in its own genus Caranx, although he had redescribed the fish as Caranx carangua, which became the type species of Caranx. As well as Lacepede's renaming, the species has been independently redescribed a total of six times, with all of these names, including Lacepede's, categorised as invalid junior synonyms under ICZN rules. There has been extensive discussion in the scientific literature regarding the possible conspecifity of the Pacific crevalle jack, Caranx caninus, with Caranx hippos. while the latter was an unnecessary name to divide the Atlantic Caranx hippos into subspecies. The most recent review of the species complex by Smith Vaniz and Carpenter treated the fish as separate species, citing differences in the development of hyperostosis and differing anal fin colours as evidence of species status. Unverified reports of fish over 150 cm may also be attributable to this species. The crevalle jack is morphologically similar to a number of other deep bodied carangids, having an elongate, moderately compressed body with the dorsal profile more convex than the ventral profile, particularly anteriorly. The lateral line has a pronounced and moderately long anterior arch, with the curved section intersecting the straight section midway below the second dorsal fin. The straight section contains 23 to 35 very strong scutes, with bilateral keels present on the caudal peduncle. The chest is devoid of scales with the exception of a small patch of scales in front of the pelvic fins. The crevalle jack's colour ranges from brassy green to blue or bluish black dorsally, becoming silvery white or golden ventrally. A dark spot is present on the pectoral fin, with a similar dark to dusky spot present on the upper margin of the operculum. Juveniles have around five dark vertical bands on their sides, with these fading at adulthood. The first dorsal fin, pectoral and pelvic fins range from white to dusky, occasionally with golden tinges throughout. The anal fin lobe is bright yellow, with the remainder of the fin ranging from golden to dusky, while the underside of the caudal peduncle often being yellow in adults. The caudal fin itself is also golden to dusky, with the lower lobe often brighter yellow than the upper, with both the lobes often having a black trailing edge. In the eastern Atlantic, the southernmost record comes from Angola, with the species distributed north along the west African coastline up to West Sahara and Morocco, with its distribution also including much of the Mediterranean Sea. beaches, seagrass beds, shallow reef complexes
The water salinities where the species has been reported from range from 0% to 49%, indicating the species can adapt to a wide range of waters. Studies in West Africa found marked differences in the sex ratios of populations in brackish waters, with females very rarely seen in such environments once they are mature. Adults that move offshore generally do not leave continental shelf waters, however still penetrate to depths of 350 m, Adults have also been sighted around the large oil rig platforms throughout the Gulf of Mexico, where they use the man made structure like a reef to hunt prey. The larvae and young juveniles of the species live pelagically offshore along the continental shelf and slope, and are also known to congregate around oil platforms, as well as natural floating debris such as sargassum mats.

Биология және экология

Крейвл-жақ Атлант мұхитындағы ең көп кездесетін ірі карангидтердің бірі болып табылады, кем дегенде екі жүйелі зерттеу оны осы аймақтағы ең көп таралған бес түрдің қатарына қойды, атап айтқанда Нигерия және Мексиканың Чиапас аймағындағы лагуналар. Америка және Африка жағалауларында маусымдық қозғалыстар белгілі, жас және ересек балықтардың көшіп жүретіні мәлім. Солтүстік Америкада солтүстік эстуарияларға келген жас балықтар қыс басталғанда суықтан қашу үшін жылы тропикалық суларға көшеді. Массачусетс штатындағы Слокум өзенінде суықтан туындаған 200 кревл-жақтың жаппай қырылуы тіркелді, бұл төмен температураның солтүстікке қарай таралатын топтар үшін маңызды қауіп екенін көрсетеді, 9.0°C төмен температура балық үшін өлімге алып келуі мүмкін. Бұл тек өзенде тіршілік ететін балықтарға ғана емес, сонымен қатар қыстағы қоңыржай аймақтарда тым ұзақ тоқтап қалатын теңіз балықтарына да қатысты.

Тамақ және тамақтандыру

Крейвл-жақ - өмірінің барлық кезеңдерінде негізгі жемі ретінде басқа шағын балықтарды аулайтын күшті жыртқыш балық, ал әртүрлі омыртқасыздар оның тамақтануында екінші дәрежелі роль атқарады. Тамақтың қалған бөлігі әртүрлі шағалалар, инеліктер, қабылдақтар, моллюскалар және стоматоподтардан тұрады. Ауланатын балық түрлері ареал бойынша өзгеріп отырады, Clupeidae, Sparidae, Carangidae және Trichiuridae отбасыларының өкілдері әртүрлі мөлшерде ауланады, көбінесе бір отбасының өкілдері жергілікті диетада басым болады. Пуэрто-Рикода дернәсілдер алғашқыда гаплокальцидтік копеподтармен қоректенеді, кейін өмір бойы балыққа негізделген диетаға көшеді. АҚШ-тың оңтүстігі мен Ганадағы популяциялардың тамақтануы да маусым мен жылға қарай айтарлықтай өзгерді, бұл екі зерттеудің авторларын бұрынғы қорытындылармен келісуге әкелді. Ересектер де, жас балықтар да күні бойы тамақтанады, әдетте түнде бейқызба болады.

Өмірбаян

Crevalle jack жыныстық жетілуіне еркектер мен әйелдердің әртүрлі ұзындығында жетеді, бағалаулар бойынша еркектер 55 см және 4-5 жаста, ал әйелдер 66 см және 5-6 жаста жетіледі. Кубада бұл сәуір және мамыр айларында болады. Ұрықталу алдында Crevalle jack-терің ірі топтары қалыптасады, олардың саны 1000-нан астам жеке басынан тұрады. Жұптар ұрықталу үшін топтан бөлінеді, осы кезде бір дарақтың түсі күрт қараңғыланады. Ұрықталу аяқталғаннан кейін жұп қайтадан негізгі топқа қосылады. Бұл түрдің отолиттері егжей-тегжейлі рентгендік дифракция зерттеулеріне ұшырады, олар отолиттердің биоминерализациясы негізінен арагонит фазасында жүреділігін көрсетті. Әйелдер еркектерге қарағанда жылдам өседі, өмірінің бірінші жылынан кейін 266,5 мм, екінші жылынан кейін 364,4 мм, үшінші жылынан кейін 370,9 мм және бесінші жылынан кейін 546,7 мм-ге жетеді. 676,6 мм ұзындығындағы әйелдің жасы 9 болған. Еркектердің ұзындығы бірінші жылы 252,4 мм, екінші жылы 336,2 мм, үшінші жылы 363,8 мм, бесінші жылы 510,3 мм-ге жетеді. 554 мм ұзындығындағы еркек сегіз жаста болған. Жастар пелагикалық ортада тіршілік ететін кезеңде, олар үлкен жануарларға және саргассум төсектері, буйлер және тіпті қайықтар сияқты жүзбелі нысандарға өте жақын жүзу үшін «пилоттау» деп аталатын мінез-құлықты пайдаланады. Жастар жағаға жеткенде, олар бастапқы ұрықталу жерінен үлкен қашықтыққа тараған болуы мүмкін және егер олар тірі қалу үшін қыста жылы климатқа көшіп кетуге мәжбүр болуы мүмкін. Кейбір балық шаруашылықтарында бұл түр ең көп таралғандарының бірі болып табылады, сондықтан бұл аймақтарда маңызды рөл атқарады. Америкада 1950 жылдан бері жылдық аулау көлемі 150-1300 тоннаны, ал 2000 жылдан бері 190-380 тоннаны құрады. Crevalle jack жаңа, мұздатылған, тұздалған және ысталған түрде, сондай-ақ балық ұны және май ретінде сатылады. Балықшылар көбінесе тереңдіктің күрт өзгеретін жерлерді, мысалы, арналарды, шұңқырларды, рифтерді немесе жартастарды, сондай-ақ күшті ағымдар мен айналмалы ағындар бар аймақтарды іздейді. Балықтар тірі және кесілген жемдерді, сондай-ақ әртүрлі жасанды жемдерді жақсы көреді, бірақ олар тамақтанатын кезде ұсынылған нәрседен сирек бас тартады. Көп қолданылатын жемдерге тірі балықтар, мысалы, шұбар балық және менхаден, сондай-ақ балық, кальмар немесе шаяннан жасалған өлі немесе кесілген жемдер жатады. Crevalle jack әртүрлі әуесқойлықтарды, соның ішінде қатты қасықтарды, джигтерді, плагтарды және попперлерді, сондай-ақ ұшқыштар мен жұмсақ резеңке әуесқойлықтарды оңай қабылдайды.

The crevalle jack reaches sexual maturity at different lengths in males and females, with estimates suggesting males reach maturity at 55 cm and four to five years of age, and females at 66 cm and five to six years of age. in Cuba it is April and May, Large aggregations of crevalle jack form prior to spawning, with these schools containing upward of 1000 individuals. Pairs break off from the school to spawn, with one individual turning a much darker color during this exchange. Once spawning has occurred, the pair rejoins the main school. The species otoliths have been the subject of detailed X ray diffraction studies, which have indicated biomineralisation of the otoliths occurs predominantly in the aragonite phase. Females grow faster than males, reaching 266.5 mm after their first year of life, 364.4 after their second, 370.9 mm after the third and 546.7 after their fifth. A female of 676.6 mm was 9 years old. Males reach 252.4 mm in their first year, 336.2 mm in their second, 363.8 in the third and 510.3 in their fifth. A male of 554 mm was eight years old. While the young juveniles live in the exposed pelagic environment, they use a behaviour called 'piloting' to swim in very close proximity to both larger animals and floating objects, such as sargassum mats, buoys and even boats. By the time juveniles make their way to shore, they may have been dispersed large distances from their initial spawning grounds and may face the challenge of migration to warmer climates during winter if they are to survive as outlined previously. In some fisheries, it is one of the most abundant species and therefore of great importance in these regions. In the Americas, the reported annual catch has ranged between 150 and 1300 tonnes since 1950, with catches since 2000 ranging between 190 and 380 tonnes. Crevalle jack is sold at market fresh, frozen, salted, and smoked, and as fishmeal and oil. Fishermen often target regions where depth suddenly changes, such as channels, holes, reefs or ledges, with strong currents and eddies favourable. The fish take both live and cut baits, as well as a variety of artificial lures; however, when the fish are in feeding mode, they rarely refuse anything they are offered. Popular baits include both live fish, such as mullet and menhaden, as well as dead or strip baits consisting of fish, squid, or prawns. Crevalle jack readily accept any style of lure, including hard bodied spoons, jigs, plugs and poppers, as well as flies and soft rubber lures.