АҚШ Әуе Күштерінің 5-ші бомбалық қанаты

Кіріспе

АҚШ Әуе күштері бөлімшесі

5-ші бомбалаушы қанаты (5 BW) – АҚШ Әуе күштерінің бөлімшесі, Әуе күштерінің жаһандық соққы жасау командалығының 8-ші Әуе күштеріне қарасты. Ол Солтүстік Дакота штатындағы Минот әуе базасында дислокацияланған. Бұл қанат Минот әуе базасындағы қабылдаушы бөлімше де болып табылады. 5 BW – АҚШ Әуе күштеріндегі Boeing B-52H Stratofortress бомбалаушы қанаттарының тек екеуінің бірі, екіншісі – Барксдейл әуе базасындағы 2-ші бомбалаушы қанаты. Сонымен қатар, Барксдейл әуе базасында орналасқан және B-52H-ты пайдаланатын үшінші бөлімше – 307-ші бомбалаушы бригада, ол Әуе күштерінің резервінің құрамына кіреді. Оның 5-ші операциялық тобы – екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Армия құраған 15 бастапқы ұрыс әуе топтарының бірі болған 5-ші (Композиттік) топтың жалғасы. 1941 жылдың 7 желтоқсанында 5-ші бомбалаушы тобы жапондықтар Перл-Харборға шабуыл жасағанда B-17 Flying Fortress және B-18 Bolo бомбалаушыларын жоғалтты, бірақ жапондық әскерін іздеу үшін екі B-17 ұшағын жіберді. Шабуылдан кейін топ 1942 жылдың қараша айына дейін Гавай аралдарының жанындағы суларда күзеттік қызмет атқарды және Мидуэй шайқасына (1942 жылдың 3-6 маусымы) қатысты. 60 жылдан астам уақыт бойы белсенді болған 5 BW – Суық соғыс кезеңінде Стратегиялық әуе қолбасшылығының ауыр бомбалаушылармен қорғану күшінің құрамдас бөлігі болды.

Стратегиялық барлау

Қанат 1949 жылдың 1 шілдесінде құрылып, екі аптадан кейін Айдахо штатындағы Маунтин-Хоум әуе күштері базасында орналастырылды. Қараша айында Калифорния штатындағы Фэрфилд Суисун әуе күштері базасына, өздерінің тұрақты орнына көшті. 1958 жылға дейін қанат бірнеше рет атауы мен бағыныстылығын өзгертті, сонымен қатар ұшақтарын жаңартып та тұрды. 1949 жылдың шілдесінен 1955 жылдың қазанына дейін ұзақ қашықтыққа стратегиялық барлау жүргізді, ал кейбір шектеулі барлау миссияларын 1958 жылдың қыркүйегіне дейін атқарды. Оперативтік эскадрильяларға 23-ші, 31-ші және 72-ші стратегиялық барлау эскадрильялары кірді, олар 1947-1949 жылдары Boeing RB 17G/F 2/F 9/F 13 ұшақтарымен, ал 1948 жылдан бастап Boeing RB 29 Superfortress ұшақтарымен ұшты. Бұл қанат Кеңес Одағы мен Қытайдың шығыс шекараларын зерттеу операцияларын жүргізді. Осы кезде Кеңес Одағының әуе қорғанысы туралы көп мәлімет болмады, ал олардың мүмкіндіктерін анықтаудың ең тиімді жолы – шекараларды сынап көру және олардың жауап қайтаратынын анықтау болды. Алғашқыда RB 17G және кейінгі ұшақтар (RB 29, RB 36D) Балтық теңізінен Жапонияның солтүстігіндегі Охот теңізіне дейін Кеңес әуе қорғанысының шекарасын картографиялады. Бұл және басқа да көптеген миссиялар Беринг бұғазының батысында дерлік радарлық жабын жоқ екенін көрсетті. Осы миссиялардың нәтижесінде АҚШ Әуе күштері Ресейге осы бағыттан зор бомбалау шабуылын жүргізуді көздеді, содан кейін Таяу Шығысқа немесе Африкаға қонуды жоспарлады, немесе ұшақ отыны біткенде парашютпен секіруді қарастырды. 1950 жылдары Кеңес Одағы Солтүстік Сібірдегі радарлық жабынның кемшіліктерін біртіндеп толтыра бастады, бірақ Аляска мен Мурманск арасындағы сыртқы шекарадағы үлкен кемшіліктер көп жылдар бойы сақталды. Қанат 1949 жылдың 12 қарашасынан 1951 жылдың 10 ақпанына дейін 9-шы стратегиялық барлау қанатымен толық интеграцияланды. Ол басқару штабын сақтап, бірақ бағынышты бөлімшелерге операциялық бақылау жасаған жоқ, ал 1950 жылдың 1 ақпанынан 1951 жылдың 10 ақпанына дейін 9-шы қанатпен бірлескен қолбасшылықты бөлісті. 1954 жылдың 16 маусымында қанат, КҚК-нің басқа B 36 барлау қанаттарымен бірге, бомбалауды негізгі миссиясы ретінде алды. Дегенмен, олар өздерінің барлау қанаты деген атауын кейінірек сақтап қалды.

The wing was established on 1 July 1949 and activated at Mountain Home Air Force Base, Idaho two weeks later. In November it moved to its permanent station at Fairfield Suisun Air Force Base, California. Until 1958, the wing underwent several name and assignment changes while continually upgrading its aircraft. Performed long range strategic reconnaissance, July 1949 – October 1955, with some limited reconnaissance to September 1958. Operational squadrons were 23d, 31st and 72d Strategic Reconnaissance Squadrons flying Boeing RB 17G/F 2/F 9/F 13 aircraft (1947–49) and beginning in 1948, Boeing RB 29 Superfortress aircraft until 1951. The wing performed operations to probe the eastern borders of the Soviet Union and China. Little was known about the air defense capability of the Soviet Union at this time and the most effective way of determining their capability was to probe the borders and see whether they would respond. Initially, the RB 17Gs and later aircraft (RB 29, RB 36D) mapped the perimeter of the Soviet Air Defenses from the Baltic to the Sea of Okhotsk, north of Japan. This mission, along with many others, found that west of the Bering Strait there was virtually no radar coverage. As a result of these missions, USAF war plans were drawn up which directed a massive bomber attack to hit Russia from this direction, flying on to land in the Middle East or Africa, or more likely bailing out as the aircraft ran out of fuel. Gradually, during the 1950s, the Soviets began filling in the gaps in their radar coverage over northern Siberia, but large gaps on the outer perimeter between Alaska and Murmansk were still wide open for many years to come. The wing was fully integrated with the 9th Strategic Reconnaissance Wing from 12 November 1949 to 10 February 1951. It maintained a manned headquarters, but had no operational control over assigned units, and from 1 February 1950 to 10 February 1951 shared a commander in common with the 9th Wing. On 16 June 1954 the wing, along with SAC's other B 36 reconnaissance wings were assigned bombing as their primary mission. However, they retained their designations as reconnaissance wings until later.

Стратегиялық бомбалау

1951 жылдың маусымында қанат Convair RB 36D Peacemaker ұшағына көшуді бастады. Кейіннен, B 36J үлгілері қанатқа берілді және 1953 жылдың шілдесінде стратегиялық бомбалаудағы біліктілігін сақтап қалуға кірісті, бірақ 5-ші қанат 1955 жылдың қазанында ғана 5-ші бомбалау қанаты деп қайта аталды. Трэвис әуе базасында орналасқан кезде, қанат 1959 жылдың 13 ақпанында реактивтік эраға енді, осы кезде Стратегиялық әуе қолбасшылығы (SAC) қанатқа SAC-тің алғашқы Boeing B 52G Stratofortress ұшақтарын берді. 72-ші эскадрилья бұрынғы шілдеде Калифорниядағы Мэтер әуе базасына аттанды, онда ол SAC бағдарламасы бойынша Boeing B 52 Stratofortress бомбалаушыларын көбірек базаларға тарату үшін 4134-ші стратегиялық қанаттың ядросын құрады, осылайша Кеңес Одағы үшін бүкіл паркті күтпеген бірінші соққымен жоюды қиындатты. 23-ші және 31-ші эскадрильялар Трэвисте B-52 ұшақтарына көшуді бастады. 1960 жылдан бастап, қанаттың үштен бірі ұшақтары он бес минуттік дайындыққа қойылды, толық отынмен жабдықталды және советтік зымыран шабуылына қарсы сезімталдықты азайту үшін жауынгерлік қимылға дайын болды. 1962 жылы бұл көрсеткіш эскадрилья ұшақтарының жартысына дейін артты. Қанаттың 23-ші бомбалау эскадрильясы және оның құрамы Вьетнам соғысы кезінде Оңтүстік-Шығыс Азиядағы ұрыс қимылдарына қатысты. Олардың экипаждары 1965-1968 жылдар аралығында «Арк-Лайт» операциясы аясында американдық және одақтас құрлық әскерлерін қолдаған кезде аймақтағы нысандарға шабуыл жасады. 1965 жылдың желтоқсанында Қорғаныс министрі Роберт С. Макнамара SAC-тің B 52 күшінің бір бөлігін кезең-кезеңмен тоқтатуды бұйырды. Нәтижесінде, 1968 жылдың жазында Трэвистегі SAC қанаты таратылды. Әуе күшіндегі ең көне бөлімшелердің бірінің тарихын сақтау үшін, қанат 1968 жылдың 25 шілдесінде қағаз жүзінде Солтүстік Дакотадағы Минот әуе күштері базасына көшірілді және әрекетсіз қалған 450-ші бомбалау қанатының ресурстарын сіңірді. 450-ші қанаттың 906-шы әуелік жанармай құю эскадрильясы 5-ші қанатқа қайта тағайындалды. Бұл көшіру қанаттың Оңтүстік-Шығыс Азиядағы орналасуын аяқтады. Минотта B 52H ұшағын ұшырып, стратегиялық титімдету миссиясына жаңа күш берді. Ол сондай-ақ шабуылдан кейінгі басқару және бақылау жүйесін (PACCS) қолдады, 1968 жылдың шілдесінен 1969 жылдың желтоқсанына дейін. 1975 жылдың жазында қанат Boeing AGM 69A қысқа қашықтықтағы шабуыл зымыранын (SRAM) алды, бұл B 52H-дің осы қауіпті ортаға ену және тірі қалу қабілетін арттырды. Ядролық оқ-дәрімен және қарапайым инерциялық басқару жүйесімен жабдықталған AGM 69A қатты отынмен жұмыс істейтін зымыран қозғалтқышымен 20 шақырымға дейін ұшырылды. Әр B-52 ұшағы 20 SRAM-ды тасымалдай алады, екі қанатты пилондарда алты-алты, ал бомба бөлімшесінде орналасқан айналмалы ұшқышта сегіздей. 1990 жылдарға кірген кезде, 5-ші БВ Операция «Шөл қалқасы» аясында Персия шығанағына әскерлерді орналастыру арқылы стандартты орнатуын жалғастырды. Соғыстың әуе науқаны кезінде, қанат АҚШ және коалициялық бомбалаушылар мен жауынгерлеріне қосылып, Ирактың әуе және құрлық күштерін жеңді. 1991 жылдың қыркүйегінде қанат суық соғыстың соңғы күндерінде өзінің ұшақтарын үздіксіз дайындық күйінен шығарған кезде тарихи сәттерді бастан өткерді – бұл жұмыс 35 жыл бойы атқарылды. 1992 жылдың маусымында қанат әуелік жанармай құю миссиясынан босатылды. 1992 жылдың 1 маусымында 5-ші қанат, Әуе шайқасы қолбасшылығының құрылуына байланысты 5-ші бомбалау қанаты болып қайта аталды.

In June 1951, the wing began converting to the Convair RB 36D Peacemaker. Later, B 36J models were assigned to the wing and it began maintaining proficiency in strategic bombardment in July 1953 but the 5th was not redesignated as the 5th Bombardment Wing until October 1955. While stationed at Travis Air Force Base, the wing entered the jet age in on 13 February 1959 when Strategic Air Command (SAC) assigned the wing SAC's first Boeing B 52G Stratofortresses. The 72d Squadron had departed for Mather Air Force Base, California the previous July, where it formed the nucleus of the 4134th Strategic Wing in a SAC program to disperse its Boeing B 52 Stratofortress bombers over a larger number of bases, thus making it more difficult for the Soviet Union to knock out the entire fleet with a surprise first strike. The 23d and 31st Squadrons began to convert to B 52s at Travis. Starting in 1960, one third of the wing's aircraft were maintained on fifteen minute alert, fully fueled and ready for combat to reduce vulnerability to a Soviet missile strike. This was increased to half the squadron's aircraft in 1962. The wing's 23d Bombardment Squadron and its people also saw combat over Southeast Asia during the Vietnam War. Its crews attacked targets in the region while supporting American and allied ground forces during Operation Arc Light between 1965 and 1968. In December 1965, Secretary of Defense Robert S. McNamara directed a phaseout of a portion of SAC's B 52 force. As a result, SAC terminated its wing at Travis in the summer of 1968. In order to preserve the heritage of one of the oldest units in the air force, the wing moved on paper to Minot Air Force Base, North Dakota on 25 July 1968 and absorbed the resources of the 450th Bombardment Wing, which was inactivated. The 450th Wing's 906th Air Refueling Squadron was reassigned to the 5th Wing, This move ended the wing's Southeast Asia deployments. At Minot, the wing flew the B 52H, which brought added vigor to its strategic deterrence mission. It also supported the post attack command and control system (PACCS), July 1968 – December 1969. In the summer of 1975, the wing gained the Boeing AGM 69A short range attack missile (SRAM), which enhanced the ability of the B 52H to penetrate and survive in this hostile environment. Armed with a nuclear warhead and equipped with a simple inertial guidance system, the AGM 69A was propelled to its range of 20 to by a solid propellant rocket motor. Each B 52 could carry up to 20 SRAMs, six on each of two wing pylons and eight on a rotary launcher located in the bomb bay. Entering the 1990s, the 5th BW continued to set the standard as it deployed troops to the Persian Gulf as part of Operation Desert Shield. During the war's air campaign, the wing joined U. S. and coalition bombers and fighters to defeat Iraq’s air and ground forces. In September 1991, the wing marked a historic moment in the final days of the Cold War when it pulled its aircraft from continuous alert status – a job it performed for 35 years. The wing was relieved of its air refueling mission in June 1992 On 1 June 1992, the 5th Wing became the 5th Bomb Wing following the activation of Air Combat Command.

1990 жылдардан бастап

Бомбалаушылық қанат 1998 жылдың желтоқсанында Персия шығанағында "Шөл түлкісі" операциясы кезінде қайтадан жауынгерлік қимылдарға қатысты. Бірнеше айдан кейін үш Minot B 52 және экипаждары 2-ші әуе экспедициялық тобына қосылды, бұл топ Англиядағы RAF Fairford әуе базасында орналасқан және бұрынғы Югославия Федеративтік Республикасы үстіндегі "Союздік күш" операциясын қолдады. 1996 жылғы бюджеттік кесімдер 5-ші қанаттың B 52H паркін одан әрі қысқарту қажеттігіне әкелді. 72-ші эскадрилья жыл соңында таратылды және оның 12 ұшағы қызметтен шығарылды. 2001 жылдың 11 қыркүйегіндегі шабуылдардан кейінгі апталарда қанат "Тұрақты бостандық" операциясын қолдау үшін күштерін жұмылдырды. Алдыңғы қадамдық базадан ұшып, бомбалаушы экипаждары Ауғанстандағы стратегиялық нысаналарға шабуыл жасап, Талибан режимін құлатты. 2003 жылы қанат шамамен 550 адам мен 14 B 52 ұшағын Ұлыбританиядағы RAF Fairford әуе базасына, АҚШ Еуропалық қолбасшылығының жауапкершілік аймағына орналастырды, олар 2003 жылғы Иракқа басып кіру кезінде жауынгерлік миссияларды орындады. Соғыс кезінде қанаттың B 52 ұшақтары 120-дан астам жауынгерлік миссияны орындап, 1600 сағаттан астам ұшу уақытын тіркеді. Бомбалаушылар 3 миллион фунттан астам қару-жарақ тастады, оның ішінде әуеден ұшырылатын дәстүрлі зымырандар, бірлескен тікелей шабуыл оқ-дәрілері, гравитациялық қарулар, лазерлік басқарылатын бомбалар және парақша тарату құралдары бар еді. Соғыс тарихында алғаш рет 5-ші қанат экипажы 2003 жылдың 11 сәуірінде Ирактағы әуежайдағы нысаналарды жою үшін Litening II нысана табу жүйесін қолданды. 2004 жылдың наурыз айында қанат алты B 52 және 300-ден астам техникалық персоналды Гуамдағы Андерсен әуе базасына жіберді. Ұшақтар мен экипаждар АҚШ Тынық мұхиты қолбасшылығының операцияларын қолдап, аймақтағы тұрақтандыру күштерін қамтамасыз етті. 2005 жылдың сәуірінде қанат 40-шы әуе экспедициялық қанатқа ұшақтар мен қызметкерлерді алдын ала орналастырып, Ауғанстан үстінде жауынгерлік миссияларды орындады. Жақын әуедегі қолдау және шабуыл миссияларын орындау арқылы 5-ші қанат экипаждары жердегі жауынгерлік бөлімдердің мақсаттарына жетуіне көмектесті. Бүгінде 5-ші қанаттың B 52H ұшақтары USAF стратегиялық бомбалау күшінің маңызды бөлігі болып табылады, олармен бірге Rockwell B 1B Lancer және Northrop Grumman B 2A Spirit ұшақтары да қызмет етеді. АҚШ Әуе күштері қазіргі уақытта B 52H ұшақтарының бір бөлігін EB 52H ұшақтарына айналдыруды қарастырып жатыр, олар электрондық соғыс платформасы ретінде қолданылады. "Союздік күш" операциясы кезінде (Косовоның этникалық тазалауын тоқтату мақсатымен Сербияны бомбалау) АҚШ Әуе күштері Grumman EA 6 Prowler A және B түрлерінің қазіргі паркін толықтыру үшін қосымша қарсыласу ұшақтарының қажеттігін анықтады. Қазіргі заманғы технология мен бірлескен тікелей шабуыл оқ-дәрілері және AGM 159 JASSM сияқты жетілдірілген қарулардың арқасында қанаттың B 52 ұшақтары 2040 жылға дейін пайдалануда болады деп күтілуде. 2007 жылы қанаттың командирі полковник Брюс Эмигтің 2007 жылғы АҚШ Әуе күштерінің ядролық қаруларға қатысты оқиғасына байланысты қызметтен алынуына байланысты командирін жоғалтты, онда ядролық қаруларды абайсызда пайдалану қауіпсіздік және қауіпсіздік шараларын бұзды. Эмигтің орнын Жоел С. Веста басты. Осы оқиғадан кейін қанат 2008 жылдың мамырында Қорғаныс қауіпсіздігін қамтамасыз ету агенттігі жүргізген ядролық қауіпсіздік инспекциясын (NSI) сәтсіз өтті. Алайда, қанат ядролық қарулармен миссияларды орындау және оқулар жүргізуге рұқсатты сақтап қалды. 2009 жылдың 30 қазанында Веста 8-ші әуе күшінің командирі генерал-майор Флойд Л. Карпентердің бұйрығымен 5-ші бомбалаушы қанатының командирі лауазымынан босатылды. Карпентер Вестаның "тамаша мәдениетті қалыптастыруға қабілетсіздігі, стратегиялық миссияға назар аудармауы және бірнеше ядролық қауіпсіздік инспекциялары кезінде, соның ішінде жаңадан құрылған 69-шы бомбалаушы эскадрильясы кезіндегі нашар өнімділігі" салдарынан босатылғанын мәлімдеді. Полковник Дуглас А. Кокс жаңа қанат командирі болып тағайындалды. 2010 жылдың қаңтарында 69-шы БС алғашқы NSI-ді сәтті өтті, ал қанаттың баршасы ешбір хабарламасыз NSI-ді сәтті өтті. 2010 жылдың маусым айында қанат АҚШ Тынық мұхиты қолбасшылығының үздіксіз бомбалаушы миссиясының бөлігі ретінде ұшақтар мен қызметкерлерді Гуамға қайтадан орналастырды. Бомбалаушылардың үздіксіз болуын қамтамасыз етумен қатар, қанат 2010 жылдың тамызында ядролық қауіпсіздік инспекциясын сәтті өтті, ал 70 күннен кейін 2010 жылдың қарашасында ядролық операциялық дайындық инспекциясын сәтті өтті.

The bomb wing saw combat again in the Persian Gulf during Operation Desert Fox in December 1998. Months later, three Minot B 52s and crews joined the 2d Air Expeditionary Group at RAF Fairford, England, in support of Operation Allied Force over the former Federal Republic of Yugoslavia. Budgetary cuts in 1996 led to a need for further force reductions which reduced the 5th's B 52H fleet. The 72d Squadron was inactivated late in the year and their 12 aircraft were retired. In the weeks following the 11 September 2001 attacks, the wing deployed in support of Operation Enduring Freedom. Flying from a forward operating location, bomber crews attacked strategic targets in Afghanistan to topple the Taliban regime. In 2003, the wing deployed approximately 550 people and 14 B 52s to RAF Fairford, United Kingdom, within the U. S. European Command area of responsibility to fly combat missions as part of the 2003 invasion of Iraq. During the war, the wing's B 52s flew more than 120 combat missions and logged more than 1,600 combat flying hours. The bombers dropped more than 3 million pounds of weaponry, including conventional air launched cruise missiles, joint direct attack munitions, gravity weapons, laser guided bombs and leaflet dispensers. For the first time in combat history, a 5th BW crew employed a Litening II targeting pod to strike targets at an Iraqi airfield on 11 April 2003. In March 2004, the wing sent six B 52s and over 300 support personnel to Andersen Air Force Base, Guam. The aircraft and crews supported U. S. Pacific Command operations to provide a stabilizing military force in the region. In April 2005, the wing forward deployed aircraft and personnel to the 40th Air Expeditionary Wing to fly combat missions over Afghanistan. Flying a mix of close air support and strike missions, 5th BW crews ensured success of ground combat units in meeting their objectives. Today, the 5th's B 52Hs are a major component of the USAF's strategic bombing force, alongside the Rockwell B 1B Lancer and the Northrop Grumman B 2A Spirit. The USAF is currently considering converting some of its B 52Hs to EB 52Hs to act as a stand off electronic warfare platform. During Operation Allied Force (the bombing of Serbia undertaken in an attempt to halt the ethnic cleansing of Kosovo), the USAF found that additional jamming aircraft were needed to supplement the current fleet of Grumman EA 6 Prowler A and B variants. With modern technology and advanced weapons like the Joint Direct Attack Munition and AGM 159 JASSM, the wing's B 52 are expected to remain operational until the year 2040. In 2007 the wing lost its commanding officer after Colonel Bruce Emig was removed in connection with the 2007 United States Air Force nuclear weapons incident, when negligent handling of nuclear weapons breached safety and security procedures. Emig was replaced by Joel S. Westa. Following that incident, the wing failed a nuclear surety inspection (NSI) conducted by the Defense Threat Reduction Agency in May 2008. The wing, however, kept its certification to perform missions and training with nuclear weapons. On 30 October 2009 Westa was relieved as commander of the 5th Bomb Wing by Major General Floyd L. Carpenter, commander of Eighth Air Force. Carpenter stated that Westa was relieved due to his "inability to foster a culture of excellence, a lack of focus on the strategic mission and substandard performance during several nuclear surety inspections, including the newly activated 69th Bomb Squadron." Colonel Douglas A. Cox was appointed new wing commander. In January 2010, the 69th BS passed its initial NSI, and the wing as a whole passed a no notice NSI. In June 2010, the wing once again deployed aircraft and personnel to Guam as part of United States Pacific Command's continuous bomber presence mission. While providing forces for the continuous bomber presence, the wing also passed its Nuclear Surety Inspection in August 2010, and followed this 70 days later with a successful Nuclear Operational Readiness Inspection in November 2010.

"Ghost Rider" қайта қалпына келтіру

B-52H 61 007 "Ghost Rider" ұшағы, ұзақ мерзімді сақтаудан алынып, ұшуға қабілетті қалпына келтірілген алғашқы B-52 болып тарихқа енді. "61 007" 2008 жылдың қараша айында Дэвис-Монтан әуе базасындағы 309-шы ғарыш-аэронавтикалық техникалық қызмет және жаңарту тобында сақтауға алынған болатын. 45 жылдық бомбалаушыны ұшуға дайындауға 19 ай уақыт жұмсалды. Полковник Кит Шульц (АҚШ Әуе күштерінде B-52 ұшақтарында 6500 сағаттан астам ұшу тәжірибесі бар) Барксдейл әуе базасындағы 307-ші операциялық топтың 307-ші бомбалаушы қанатының командирі ретінде 2015 жылдың 13 қаңтарында Дэвис-Монтан әуе базасынан Барксдейл әуе базасына жасалған ұшуды басқарды. Тинкер әуе базасындағы 10-шы ұшу сынақ эскадрильясының орынбасар ұшқышы, подполковник Даррелл "Тим" Хайнс және 2-ші бомбалаушы бригадасының радар навигаторы, капитан Хит "Карл" Джонсон экипаж құрамын толықтырды. Барксдейл әуе базасында Тинкер әуе базасының 76-шы ұшақтарды жөндеу тобының мамандары "61 007" ұшағы алмастырып отырған, өрттен зақымданған B-52H '61 0049' ұшағынан модификацияларды алып тастап, жаңадан қалпына келтірілген бомбалаушыға орнатты. 2015 жылдың 14 желтоқсанында бомбалаушы толық жөндеуге Оклахома штатындағы Тинкер әуе базасына жіберілді. 13 миллион долларлық жобаның Тинкердегі бөлігі 272 күнге созылды, 45 000 адам-сағат жұмыс уақыты жұмсалды және жоспарланған мерзімнен 90 күн бұрын аяқталды. Тинкердің 10-шы ұшу сынақ эскадрильясының ұшқыштары B-52 ұшағымен жүйелердің жұмыс істеуін тексеру және бомбалаушының қауіпсіздігін қамтамасыз ету мақсатында алты сынақ ұшуын жүзеге асырды. 2016 жылдың 27 қыркүйегінде "Ghost Rider" Минот әуе базасындағы 5-ші бомбалаушы қанатына қосылу үшін Тинкер әуе базасынан ұшып кетті.

Геральдика

Қанатша белгісі алғаш рет 1924 жылы 5-ші жедел топ үшін бекітілді және қара мен жасыл түсті фонда қанатты адам бас сүйегін көрсетеді.