Калифорнияның бұрынғы бас судьясы Люсиен Шоу

Кіріспе

Лусьен Шоу (1845 жылдың 1 наурызы – 1933 жылдың 19 наурызы) – Калифорния штатының 18-ші бас судьясы және 20 ғасырдың басында Калифорниядағы көрнекті республикалық саясаткер.

Өмірбаян

Шоу Индиана штатының Швейцария округіне қарасты Вевей шаруашылығында дүниеге келді және мемлекеттік мектептерде білім алды. Шоу Индианаполис заң колледжінде бір жыл оқып, 1869 жылдың наурыз айында бітірді. Бітіргеннен кейін Шоу Индиана штатының Грин округінде жеке практикамен айналысты. 1883 жылдың желтоқсанында ол Лос-Анджелеске, содан кейін екі жылға Фресно қаласына көшті. 1885 жылдың қазанында Калифорния адвокатурасына қабылданды. 1887 жылдың қыркүйегінде Шоу округтік заң кітапханасының директоры болды. Шоу алдымен Фреснода, ал 1886 жылдан кейін Лос-Анджелесте Дж. М. Дамронмен бірге «Шоу және Дамрон» заң фирмасын ұстады. Шоудың серігі Штаттық Ассамблеяға сайланды және Шоуды сотқа тағайындау үшін ұсынды. 1889 жылдың наурыз айында губернатор Роберт Уотерман Шоуды Лос-Анджелес округінің Жоғарғы сотына жаңа судьялық лауазымға тағайындады. Сотта Шоу болашақ Жоғарғы Сот судьясы Уолтер Ван Дайкпен бірге қызмет етті. Келесі жылы, 1890 жылдың қарашасында Шоу алты жылдық мерзімге сайлауда жеңіске жетті. 1896 жылы ол Жоғарғы Сотқа тағы алты жылға қайта сайланды. 1902 жылдың қарашасында Шоу Республикалық партияның ұсынысымен Калифорния Жоғарғы Сотының судьясы бос орынды толтыру үшін сайланды. Сол бірге Франк М. Анжелотти де Республикалық партия тізімі бойынша сайланды. 1914 жылдың қарашасында Шоу тағы 12 жылға қайта сайланды. 1915 жылдың қаңтарында Анжелотти Бас судья болып, 1921 жылдың қарашасында жеке практикаға оралуға дейін алты жыл қызмет етті. Бұл лауазымға губернатор Уильям Стивенс Шоуды Бас судья етіп тағайындады, ол 1921 жылдың 15 қарашасында ант берді. Ол өкілеттік мерзімі аяқталған 1923 жылдың қаңтарына дейін осы лауазымды атқарды. Шоу су құқығы саласындағы сарапшы еді, оның ең танымал істері: «Палмер против Теміржол комиссиясы» (1914), «Дакуорт против Уотсонвилл Су компаниясы» (1915) және «Кац против Уолкиншоу» (1903) – бұл істер жер асты суларын пайдаланушылардың құқықтарына қатысты. Соттан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Шоу жеке практикамен айналысып, Pacific Mutual Life Insurance Company директорлар кеңесіне кірді. 1922 жылы ол Калифорния университетінен (Беркли) құрметті LL.D. дәрежесін алды.

Shaw was born on a farm in Vevay, Switzerland County, Indiana, and attended public schools. Shaw studied for one year at the Indianapolis Law College, graduating in March 1869. After graduation, Shaw engaged in private practice in Greene County, Indiana. In December 1883, he moved to Los Angeles and then Fresno for two years. In October 1885, he was admitted to the California bar. In September 1887, Shaw became a director of the county law library. Shaw maintained law firms first in Fresno and then, after 1886, in Los Angeles with J. M. Damron in Shaw & Damron. Shaw's partner was elected to the State Assembly, and put forward Shaw's name for appointment to the bench. In March 1889, Governor Robert Waterman appointed Shaw to a new seat on the Los Angeles County Superior Court. On the trial bench, Shaw served with future Supreme Court justice Walter Van Dyke. The following year, in November 1890, Shaw ran and won election for a term of six years. In 1896, he was re elected to another six year term to the Superior Court. In November 1902, Shaw was elected after a nomination by the Republican Party to fill an open seat as an Associate Justice of the Supreme Court of California. At the same time, Frank M. Angellotti was elected on the Republican ticket. In November 1914, Shaw was re elected to another 12 year term. In January 1915, Angellotti became Chief Justice, serving six years until resigning to resume private practice in November 1921. To fill the position, Governor William Stephens appointed Shaw as Chief Justice, and he was sworn in on November 15, 1921. He held the seat until expiration of his term in January 1923, when he stepped down. Shaw was an expert in water law, and his notable cases include Palmer v. The Railroad Commission (1914), Duckworth v. Watsonville Water Company (1915), and Katz v. Walkinshaw (1903), concerning the rights of common users of aquifers. After Shaw retired from the court, he engaged in private practice and joined the Pacific Mutual Life Insurance Company's Board of Directors. In 1922, he received an honorary LL. D. from the University of California, Berkeley.