Жозефин Эмма Кертис Хопкинс: Жаңа Ой қозғалысының негізін қалаушысы

Кіріспе

Жаңа ойдың американдық негізін қалаушысы (1849-1925 жж.)

Джозефин Эмма Кертис Хопкинс (2 қыркүйек 1849 – 8 сәуір 1925 жж.) – американдық рухани ұстаз және көшбасшы. Ол Жаңа ой қозғалысын ұйымдастыруға қатысып, теолог, мұғалім, жазушы, феминист, мистик және емші болды; ол жүздеген адамдарды, соның ішінде көптеген әйелдерді оқытып, дін қызметкері етіп бекітті. Хопкинс "ұстаздардың ұстазы" және "Жаңа ойдың анасы" деп аталды, себебі оның көптеген шәкірттері өз шіркеулерін құрды немесе Жаңа ой қозғалысында белгілі болды, олардың ішінде Чарльз және Миртл Филлмор, Біртұтас шіркеуінің негізін қалаушылар; Эрнест Холмс; және Х. Эмили Кэди, Біртұтастықтың негізгі мәтіні – «Шындықтағы сабақтар» кітабының авторы. Чарльз С. Брэденнің сөзіне сүйенсек, Хопкинс Жаңа ойдың дамуына "ешбір басқа ұстаздан артық" ықпал етті, ал қазіргі ғалымдар Хопкинсті Жаңа ойдың негізін қалаушы деп санайды.

Ерте өмір

Эмма Кертис Хопкинс 1849 жылдың 2 қыркүйегінде Коннектикут штатының Киллингли қаласында Руфус пен Лидия (Филипс) Кертистің отбасында Жозефина Эмма Кертис есіммен дүниеге келді және тоғыз баланың ең үлкені болды. Ол жергілікті конгрегационалистік шіркеуге қатысып, жергілікті орта мектепті бітірді, содан кейін математика, ғылым және тіл пәнінің мұғалімі ретінде орта мектепте сабақ берді. Ол 1874 жылдың 19 шілдесінде тағы бір мұғалім, Джордж Ирвинг Хопкинске үйленді. Жұбайлардың бір ұлы болды, Джон Карвер 1875 жылдың 8 маусымында дүниеге келді, ол сауда флоты академиясын бітірді және 1905 жылы қайтыс болды. Хопкинс пен оның күйеуі 1880-ші жылдардың ортасында ажырасып, 1900 жылы ресми түрде ажырасты. Хопкинстің ерте өмірінен көп мәлімет белгілі емес.

Бостондағы Эддимен жұмыс

Хопкинс христиан ғылымымен алғаш 1881 жылы кездесті және Дж. Гордон Мелтонның айтуынша, сол кезде белгілі бір емдеуді басынан өткерді, бірақ толық мәліметтері белгісіз. 1883 жылы Хопкинс Мэри Бейкер Эддидің сөзін тыңдады, оның рухани емдеу туралы ойлары оны қызықтырды, сондықтан сол жылдың желтоқсанында Хопкинс Бостондағы Массачусетс метафизикалық колледжінде Эддидің бір апталық негізгі курсына қатысты. Хопкинстің есімі 1884 жылдың ақпанында «The Christian Science Journal» журналында тәжірибеші ретінде жарияланды, онда ол сол жылдың тамызына дейін тізімде болды, бірақ ол басқа міндеттермен тым айналысты. Оның алғашқы мақаласы да сол кезде журналда жарық көрді. Айта кетерлігі, Эдди Хопкинсті ешқашан мұғалім етпеді, сондай-ақ Хопкинс Массачусетс метафизикалық колледжінің қалыпты курсын мұғалім болу үшін өте алмады. Эддидің сөзіне сүйенсек, Хопкинске бастапқы курсқа артық ілгерілеуге рұқсат берілмеген. 1884 жылдың қыркүйегінде Хопкинс «The Christian Science Journal» журналының редакторы болуға шақырылды, ол сол кезде екі айда бір рет шығатын басылымнан ай сайын шығатын басылымға айналды. Роберт Пилдің айтуынша, Хопкинстің редакторлыққа тағайындалғанға дейін жазған мақаласы христиан ғылымынан алыстап, буддизм, Упанишадтар, ислам, Авеста және Барух Спиноза сияқты көздерден алынған «шектен тыс эклектизмге» ұмтылғанын көрсеткен. Кейбір авторлар Хопкинстің Эддиден өзге жазушыларға деген қызығушылығы ғана олардың арасындағы араздыққа себеп болды деп мәлімдейді, бірақ Пил Хопкинс осы мақаланы жариялағаннан кейін ғана Эдди оны редактор еткенін атап өтеді. Пилдің пікірінше, Хопкинс редакциялауда жақсы болды және Эддидің бұрынғы студенттері метафизиканы одан да жақсы оқыта алады деп ойлағандарға қарсы болды, ол 1885 жылдың қыркүйегінде былай деп жазды: «Ешбір студент (мен фактілерді білуден айтамын) христиан ғылымын оқытуға лайықты емес, тек бастапқы деңгейде ғана. Маған мұғалімнің Рухани болмыс туралы сөздері ананың шаршаған баласын көтеріп, құшағына алуындай әсер етті. Мен оның есімін ғана естігенімді, енді оны бетпе-бет таныдым. «Құдайдан жіберілген мұғалімнің» үйретуімен оқыған әрбір студент осыны сезінгенін білемін. Сондықтан, дүниелік мақсаттарға қайта оралып, аздаған атақ пен бірнеше жүз доллар үшін сол кереметті іске қол жеткізуге тырысу қаншалықты ақымақтық екені анық». Пилдің айтуынша, «осы сөздердің жарық көрген айында Хопкинс ханымды оны мақтаған мұғаліммен бәсекелесуге ұсыныс жасады». Эдди сол қыркүйекте сынып өткізді, онда студенттердің арасында Мэри Х. Планкетт болды, ол бұрын Эддидің қарсыласы Чикаголық А. Дж. Свартспен оқыған. Сыныпқа қосылғаннан кейін Планкетт Эддиге қарсы қозғалысты құруға көмектесетін адамды іздеуді бастады, алғаш Лора Латропты өз жағына тартуға тырысып, сәтсіз аяқтағаннан кейін Хопкинске көшті. Планкетт пен Хопкинс тез дос болды, бірақ Планкетттің айтуынша, Хопкинсті толыққанды өз жағына көшіруге және оны Эддиге қарсы қоюға біраз уақыт кетті. Эдди Планкетттің Хопкинске тигізген әсерін сезген көрінеді, сондықтан Хопкинсті редакторлық қызметтен алып тастап, Сара Х. Кросспен ауыстырды. Сондай-ақ, Эддидің көмекшісі Кальвин Фрайдан Массачусетс метафизикалық колледжіндегі бөлмесін босатуды сұрады. 4 қарашада ол Христиандық ғылым қауымдастығынан кетті, бірақ ол әлі де Христиандық ғылымына адал екенін айтты. Мелтонның сөзіне сәйкес, Хопкинс Эддимен «идеологиялық және қаржылық себептермен» ажырасқан. Хопкинс Эддиге былай деп жазды: «О, сіз менің не бола алатынымды және не істей алатынымды көруге жеткілікті ақыл-ойға ие болсаңыз және миссис Кросс кенеттен мені кетіп қалуға бұйрық берген кезде өткен кезеңнен шығуға уақыт берсеңіз».

Hopkins first encountered Christian Science in 1881 and, according to J. Gordon Melton, experienced healing of some sort at that time although the details are not known. In 1883, Hopkins heard Mary Baker Eddy speak, and her ideas on spiritual healing interested her, so in December of that year Hopkins joined one of Eddy's classes at the Massachusetts Metaphysical College in Boston for a one week basic course. Hopkins' name appeared in The Christian Science Journal as a practitioner in February 1884, where it would remain listed until August of that year, when she apparently became too busy with other duties. Her first article in the Journal appeared around the same time. Notably, Eddy never made Hopkins a teacher, nor did Hopkins take the normal class at the Massachusetts Metaphysical College to become one. According to Eddy, Hopkins was not permitted to go farther than the primary class. In September 1884, Hopkins was invited to become editor of The Christian Science Journal, which around the same time moved from a bi monthly publication to a monthly one. According to Robert Peel, an article by Hopkins even before her editorship began suggested a trend away from Christian Science and towards a more "indiscriminate eclecticism", drawing from such sources as Buddhism, Upanishads, Islam, Avesta, and Baruch Spinoza. Some writers have claimed that it was only Hopkins' interest in other writers than Eddy, which was expressed in this article, that caused the split between them, but Peel notes that it was after Hopkins had published this article that Eddy made her editor. Hopkins was good at editing according to Peel, and notably opposed former students of Eddy who thought they could teach metaphysics better than she could, writing September 1885:
"No student (I speak from knowledge of facts) has ever yet been qualified to teach Christian Science, except rudimentarily To me the words of my teacher on the theme of Spiritual Being were first as the gentle touch of a mother lifting the world weary form of her wayward child to her bosom. I was made to know Him face to face of whom I had heard by the hearing of the ear as a name only. I know that every single student that has ever studied under "this teacher sent from God" has realized it all. How great, then, the folly of falling back to earthly ambitions and earthly ends by claiming to work the same miracle — for the pottage reward of a little publicity and a few hundred dollars." Peel notes that there was a "wry coincidence in the fact that the very month in which these words were published brought to Mrs. Hopkins the irresistible temptation to set herself up in rivalry to the teacher she had so eulogized." Eddy taught a class that September which among its students included Mary H. Plunkett, who had already studied with A. J. Swarts of Chicago, an opponent of Eddy. Upon joining the class, Plunkett began looking for someone to help her set up a rival movement to Eddy, at first trying and failing to win over fellow student Laura Lathrop before moving on to Hopkins. Plunkett and Hopkins quickly became friends, but according to Plunkett it took some time to fully bring Hopkins over to her side and turn her against Eddy. Eddy was apparently aware of the influence Plunkett was having on Hopkins, and removed Hopkins from the editorial position, replacing her with Sarah H. Crosse. She was also asked by Eddy's assistant Calvin Frye to vacate her room at the Massachusetts Metaphysical College; and on November 4 she resigned from the Christian Science Association, although she said she was still devoted to Christian Science. According to Melton, Hopkins broke with Eddy on "ideological and financial grounds." Hopkins wrote to Eddy: "Oh, if you could only have been mental enough to see what I might be and do — and given me time to work past and out of the era through which I was passing when Mrs. Crosse suddenly ordered me to leave."

Планкеттпен Чикагода жұмыс

1886 жылдың басында Хопкинс Планкеттпен бірге штаб-пәтерін құру және оқытуды бастау үшін Чикагоға көшіп келді. Хопкинстің күйеуі, ол кейіннен уақыт-уақыт психоздық эпизодтарға ұшырайтынын, олар зорлыққа дейін жете алатынын айтқан, онымен бірге Чикагоға келді, бірақ ол көп ұзамай одан ажырасты. Бастапқыда Хопкинс Чикагодағы Планкеттің мұғалімі А. Дж. Суортске қосылды (ол бұрын «The Christian Science Journal» журналының редакторы ретінде Эддиді жалған айыптап, оның жазбаларын бұрмалағандықтан сынаған болатын) және ол Планкеттпен толық уақыт жұмыс істей бастағанға дейін оның журналының редакторы болды. Екі әйел «Truth: A Magazine of Christian Science» атты өз журналын шығарды. Олар Эмма Кертис Хопкинс Христиандық ғылым колледжін құрды, Хопкинс мұғалім, ал Планкетт президент және басқарушы болып тағайындалды. Оның колледжі Эддидің Массачусетс метафизикалық колледжінің үлгісімен жасалған; ал отыз жеті студенттің алғашқы тобы, оның ішінде журналист Хелен Уилманс, баспагер Ида Николс және тәңірлік ғылымның негізіне әсер еткен мұғалімдер Мейбел МакКой мен Кейт Бингем 1886 жылдың маусымында бітіріп, Хопкинс метафизикалық қауымдастығын құрды. Хабар тараған сайын студенттер Хопкинстен сабақ алу үшін Чикагоға келе бастады, ал Хопкинс Планкеттпен бірге Милуоки, Сан-Франциско, Канзас-Сити, Нью-Йорк және Бостон сияқты қалаларға сабақ беру және лекция оқу үшін сапарлады. Мұндай сабақтар көбінесе көп адамды қамтыды, мысалы, Сан-Францискодағы 250 студенттен тұратын сабақ немесе Бостондағы шамамен мың студент. 1887 жылы Америкада жиырма бір Хопкинс қауымдастығы құрылды. Сол жылы олардың штаб-пәтерін орналастыру үшін Чикагоның оңтүстік жағында ғимарат сатып алынды. Хопкинстің метафизикалық идеяларына деген қызығушылықтан бөлек, қала оған 1800 жылдардың ортасынан бері қалыптасқан әйелдер қозғалысына қатысуға мүмкіндік берді. Эдди әйелдер құқықтарын қолдады, Хопкинс христиандық ғылым қозғалысының басымдылығымен әйелдер ортасын бастан кешірді және бұл тенденцияның Чикагодағы өз студенттері мен пациенттері арасында қайталанатынын байқады. Ол өзінің қозғалысының медицинадағыдай ерлердің үстемдігіне түсуін қаламады, сондықтан ол Чикагодағы әйелдер қозғалысына қосылу үшін қадамдар жасады. Хопкинс пен Планкетт сонымен қатар Эддидің бұрынғы студенті, бұрынғы христиан ғалымы Урсула Ньюэлл Гестефелдпен біраз уақыт күш біріктірді. Хопкинс, Планкетт, Суортс, Гестефелд және басқалар Эдди сияқты христиандыққа көп назар аудармай, өздерінің емдеу әдістерін құруға тырысты, шығыс діндерімен біріктіруді немесе олардан толығымен бас тартуды қалады. Джиллиан Гиллдің сөзіне сәйкес, бұл топтар Эддиге қарсы шығып, оны көшірді: «Олар оның Массачусетс метафизикалық колледжінің үлгісімен институттар құрды, «The Christian Science Journal» журналына ұқсас мерзімді басылымдарды шығарды, оның өзінің лекцияларының үлгісімен дәріс курстарын берді, оның жазба жұмысынан ашық түрде плагиат жасады және олардың оқу тізімдерінде «Ғылым және денсаулық» кітабын ерекше атап көрсетті. Олар «Христиандық ғылым» терминін үнемі қолданды». 1887 жылы Лютер Марстон Эддидің Бостон қаласындағы осы топтардың съезін ұйымдастырды, онда Хопкинс пен оның шеңберіндегі басқа адамдардан басқа, Жаңа Ойдың ерте тарихындағы маңызды тұлға Джулиус Дрессер де болды. Қатысушылар көбінесе келіспеген және көптеген жағынан бір-бірімен бәсекелескен болса да, олардың барлығы Эддиге қарсылық білдіруімен біріктірілген. Бұл оқиға туралы «Truth» журналында Хопкинстің жақтауы оны «шығыста көтерілген жұлдыз және батыста өзінің даңқын таратқан» деп атады, ал Планкетт оны «біздің сүйікті көшбасшымыз» деп атады. Осы кезде көптеген адамдар мен топтар Христиандық ғылымды білдіреміз деп мәлімдегендіктен, олардың кейбіреулері Эддидің еңбектерін ешқашан оқымаған, ол жалған ұстаздар деп санаған нәрселерге қатты алаңдай бастады, олардың ішінде Хопкинс ең танымал және табыстыларының бірі болды. Эдди 1884 жылы студенттерін басқаларға Христиандық ғылымды үйрету үшін оқытуды бастады, ал 1885 жылы Хопкинс болған Чикагодағы төрт студентті оқытуға үйретті. Бұл құзырлы ұстаздар өздерінің Христиандық ғылым «институттарын» және студенттер қауымдастықтарын құруға шақырылды, ал 1887 жылы бүкіл елде жиырма үш шағын құзырлы Христиандық ғылым институты болды. 1887 жылғы сәуірде шыққан «The Christian Science Journal» журналында Эдди Хопкинстің іліміне қатысты оқырманның сұрағына былай деп жауап берді: «Егер Хопкинс ханымның Христиандық ғылымына қатысты үйреткендерінің жартысы дұрыс болса, ол өзі үйретеді деп мәлімдеген адамдардың санасын алдайды. Ол менің колледжімде бастауыш курсқа түсті, бірақ одан әрі оқуға рұқсат берілмеді. Ол ешқашан менің Нормал класыма қабылданбады, Христиандық ғылымды оқытуға лайықты емес және оны оқытуға қабілетсіз».

By early 1886, Hopkins had moved with Plunkett to Chicago to set up their headquarters and begin teaching. Hopkins' husband, who she later described as having occasional psychotic episodes which could turn violent, also moved to Chicago with her, but she separated from him soon afterwards. At first Hopkins joined up with Plunkett's teacher A. J. Swarts in Chicago (whom she had previously attacked as editor of The Christian Science Journal for plagiarizing Eddy and perverting her writings) and became editor for his magazine, the Mind Cure Journal, until she started work with Plunkett full time. The two women set up their own journal called Truth: A Magazine of Christian Science. They founded the Emma Curtis Hopkins College of Christian Science, with Hopkins acting as teacher and Plunkett as president and business administer. Her College was modeled after Eddy's Massachusetts Metaphysical College; and the first class of thirty seven students, which included journalist Helen Wilmans, publisher Ida Nichols, and teachers Mabel McCoy and Kate Bingham who would influence the founding of Divine Science, graduated in June 1886 and formed the Hopkins Metaphysical Association. As word spread, students began traveling to Chicago for classes with Hopkins, and Hopkins traveled with Plunkett to cities such as Milwaukee, San Francisco, Kansas City, New York, and Boston to teach and lecture. These classes would often be large, such as a class in San Francisco with around 250 students, or in Boston, where she apparently had around one thousand students. In 1887, there were already twenty one Hopkins Associations stretched across America. The same year a building was purchased in Chicago's South Side to serve as their headquarters. In addition to the interest in Chicago for Hopkins' metaphysical ideas, the city also offered a vibrant women's movement dating back to the mid 1800s for her to be involved with. Eddy was a supporter of women's rights, and Hopkins had experienced the predominantly female environment of the Christian Science movement, and found this trend repeating itself with her own students and patients in Chicago. She did not want her movement to be dominated by men like the medical profession was, so she took steps to align herself with the women's movement in Chicago. Hopkins and Plunkett also joined forces for a time with Ursula Newell Gestefeld, another former Christian Scientist and student of Eddy. Hopkins, Plunkett, Swarts, Gestefeld, and others all wanted to set up their own healing methods without so much of a focus on Christianity as Eddy had, either wanting to combine it with eastern religions, or reject it all together. According to Gillian Gill, these groups both opposed Eddy and copied her: "They set up institutes in imitation of her Massachusetts Metaphysical College, founded periodicals comparable to the Christian Science Journal, gave lecture courses modelled on her own, plagiarized shamelessly from her written work, and prominently featured Science and Health in their reading lists. The term Christian Science was used constantly by them." In 1887, Luther Marston organized a convention of these groups in Eddy's home turf of Boston, which in addition to Hopkins and the others in her circle included Julius Dresser, an important figure in the early history of New Thought, and although the participants often disagreed and were in many ways in competition with each other, they were all united by their opposition to Eddy. Reporting on the event in the Truth magazine, a supporter of Hopkins called her "the star that rose in the East and has spread its glory through the West," and Plunkett referred to her as "our beloved leader." Since at this point so many individuals and groups were claiming to represent Christian Science, some of whom had never even read Eddy's work, she was becoming increasingly concerned over what she saw as false teachers, of which Hopkins was one of the most notable and successful. Eddy had begun teaching Normal classes in 1884 to train her students to teach Christian Science to others, and in 1885 taught four Chicago based students to teach where Hopkins was. These authorized teachers were encouraged to start their own Christian Science "institutes" and form student associations, and by 1887 there were twenty three small authorized Christian Science institutes around the country. In the April 1887 issue of The Christian Science Journal, Eddy responded to a question from a reader regarding Hopkins' teaching:
"If one half of what I hear of Mrs. Hopkins teaching on the subject of Christian Science is correct she is deluding the minds she claims to instruct. She took a Primary Course at my College but was not permitted to go farther. She never entered my Normal Class, is not qualified to teach Christian Science and is incapable of teaching it."

Планкеттпен ажырасу және қайта ұйымдастыру

1888 жылы Хопкинстің ұйымы ішкі проблемаларды бастан кешіре бастады, бұл Хопкинске көптеген студенттері мен елдегі институттардың қолдауын жоғалтуына және стратегиясын қайта қарастырып, ұйымын жаңадан құруға итермеледі. Планкетт Хопкинстен Нью-Йоркке кетіп, қарсылас ұйым құрды. Кеткен кезде ол пошта тізімін және Чикагодағы жұмыстарына қатысты басқа да файлдарды алып кетті. Планкетт олардың "Шындық" журналын "Христиандық ғылымның халықаралық журналы" деп атады, Нью-Йоркте кеңсе ашып, бірден екі "Жаңа ой" баспагерінің журналдарын қосты. Нью-Йоркте Планкетт, осы кезде некесіз екі баласы болған, Артур Бентли Уортингтонмен танысты, олардың арасында көпке танымал қарым-қатынас болды. Уортингтон көп әйелді және қаржы жыртқышы еді, елде бірнеше басқа әйелі болған, ал туындаған дау-дама Хопкинстің бұрынғы одақтасымен байланысын толығымен үзуіне және Планкетттің АҚШ-тағы "Жаңа ой" қауымдастығындағы мансабының аяқталуына әкелді. Планкетт пен Уортингтон балаларымен бірге Жаңа Зеландияға сапар шегіп, "Шындықты ізденушілер" деген қозғалысты құрды, кейін "Шындық ғибадатханасы" деп аталды, бірақ Уортингтон оны қозғалыстан шығарып, ол 1901 жылы өзіне-өзі қол жұмсады. Ал 1888 жылы Хопкинс Эмма Кертис Хопкинс христиандық ғылым колледжін протестант семинариясы үлгісінде христиандық ғылым теологиялық семинариясына айналдырып, епископ рөлін алып, студенттерін дін қызметкерлеріне бекітті, Дж. Гордон Мелтонның сөзіне сүйенсек, қазіргі заманда басқаларды дін қызметкерлері етіп тағайындаған алғашқы әйел. Бірінші выпусктік сыныптағы 22 студенттің ішінде де әйелдер көп болды, ал салтанатты жиында сөз сөйлегендер бұл оқиғаның діни салаға қатысты әйелдер үшін қаншалықты маңызды екенін атап өтті. Шараға суфражистер қатысты, ал Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының өкілі Луиза Саутворт христиандық ғылымның "соңында әйелге әлемде лайықты мәртебе беру үшін келгенін" айтты. Мелтон Хопкинс колледжі мен семинариясының "Жаңа ойдың пайда болуына себеп болған" екенін жазды. Хопкинс семинарияның президенті болды, 1893 жылға қарай негізгі курста 350-ден астам студентті оқытып, олардың жүзден астамы дін қызметкерлеріне бекітілді. Сол жылғы каталогта Энни Рикс Милиц, Джордж Эдвард Бернелл және Мэри Ламеро Бернелл профессорлар ретінде тізімделген. Герменевтика сияқты негізгі сабақтарды Хопкинс емес, басқа профессорлар оқыды, ал теология және практикалық дін қызметі сияқты жоғары сабақтарды Хопкинс өзі оқыды. 1890 жылдары Хопкинс "Христиандық ғылым" терминін қолдануын тоқтатты, бірнеше жыл бұрын өзі құрған "Христиандық ғылым" журналын "Жалпы Шындық" журналы деп атады және студенттік бірлестігін "Шындық ізденушілер қауымдастығы" деп атады. Хопкинстің студенттері өз ұйымдарын құрғанда, олар да христиандық ғылымнан өзгешеленуге тырысты, Хопкинс Эдди іліміне теологиялық өзгерістер енгізгендей, оның көптеген студенттері Хопкинстің бастапқы теологиясына өзгерістер енгізді.

Hopkins' organization began experiencing internal problems around 1888, which cost Hopkins the support of many of her students and institutes around the country, and led Hopkins to rethink her strategy and reorder her organization. Plunkett left Hopkins to go to New York and set up a rival organization. When she left, she also took with her the mailing list and other files associated with their work in Chicago. Plunkett renamed their Truth magazine to the International Magazine of Christian Science, setting up the headquarters in New York and absorbing the magazines of two other New Thought publisher's at the same time. While in New York, Plunkett, who by this point already had two children outside of her marriage, met Arthur Bentley Worthington, with whom she had a very public affair. Worthington was a bigamist and embezzler and had several other wives around the country, and the resulting scandal led Hopkins to sever ties completely with her former ally, effectively ending Plunkett's career in the United States New Thought community. Plunkett and Worthington traveled to New Zealand with their children where they established a movement known as Students of Truth, later renamed Temple of Truth, but Worthington later expelled her from the movement and she committed suicide in 1901. Meanwhile, in 1888, Hopkins restructured the Emma Curtis Hopkins College of Christian Science using the Protestant seminary model into the Christian Science Theological Seminary, and taking on the role of bishop she ordained her students for the ministry, becoming, according to J. Gordon Melton, the first woman to ordain others as ministers in modern times. Twenty of the twenty two students in the first graduating class were also women, and speakers at the ceremony pointed out the significance of the event for women in the religious sphere. Suffragists were in attendance at the ceremony, and Louise Southworth, an officer in the National Woman Suffrage Association, gave a speech saying that Christian Science "has come at last to give woman her proper status in the world." Melton writes that Hopkins' College and Seminary were "the seed organizations from which New Thought emerged." Hopkins served as president of the seminary, which by 1893 had trained more than 350 students in the basic course, with over one hundred ordained to the ministry. A course catalogue from that year lists Annie Rix Militz, George Edward Burnell, and Mary Lamereaux Burnell as professors. Basic classes such as hermeneutics were taught by professors other than Hopkins, and the more advanced class such as Theology and Practical Ministry, were taught by Hopkins herself. In 1890s, Hopkins began dispensing with the term "Christian Science", renaming her Christian Science magazine which she had founded a few years earlier the Universal Truth magazine, and renaming her student association the "Truth Students Association". As Hopkins' student established their own organizations, they too would generally try to differentiate themselves from Christian Science, and just as Hopkins had made theological alterations to Eddy teachings, many of her students would make their own variations on Hopkins' original theology.

Кейінгі өмір және өлім

1895 жылы Хопкинс Чикагодағы жұмысын сәтті аяқтағанын шешіп, семинарияны жапты, Нью-Йоркке көшіп, Чикагодағы жұмысты жалғастыру үшін сенімді студенттерін қалдырды. Ол негізінен оқытудан қол үзді, тек бірнеше студентке жеке сабақ берді, олардың ең танымалсы – Эрнест Холмс. Дегенмен, ол публично лекция оқуды, саяхаттауды және жазуды жалғастырды. Тағы бір белгілі студенті – бай әлеуметтік қайраткер және өнер меценаты Мейбел Додж Лухан болды, ол метафизикалық ем алу үшін аптасына үш рет оның қабылдауына барып, Морис Стерн, Эндрю Дасбург, Роберт Эдмонд Джонс және Элизабет Дункан сияқты суретші достарын да емделуге жіберді. 1918 жылы ол бірнеше сәтсіз әрекеттерден кейін, 1914 жылы құрылған Халықаралық Жаңа Ой Альянсының құрметті президенті болып сайланды. 1923 жылы Хопкинс Нью-Йорк қаласынан балалық шағының Киллингли, Коннектикут штатындағы үйіне көшіп, екі жылдан кейін жетпіс бес жасында дүние салды. Оның қазасынан кейін, әпкесі Эстель Карпентер Элеонора Мел атындағы мұғалімнің көмегімен ұйымды басқарды. Хопкинстің бай шәкірті оның ілімдерін тарату үшін ұйым құрып, Коннектикут штатындағы «Джой Фермасы» деп аталатын үлкен шаруашылықты сатып алды.

Теология

Бастапқыда христиандық ғылым деген атаумен оқытуды бастағанмен, бұл көптеген жаңылыстарға себеп болды. Хопкинстің діни көзқарастары Эддидікінен көбінесе ерекшеленді, сондықтан ол ақырында тіпті христиандық ғылым терминін де тастап, Жаңа Ой деген атауды қабылдады. 1888 жылы жарық көрген «Ғылыми христиандық саналы тәжірибе» атты кітабында Хопкинс өз пікірлерін дәлелдеу үшін бірқатар философиялық және діни ағымдарды пайдаланды, олардың ішінде Плотин, Платон, Барух Спиноза, Гипполық Августин, Ральф Уолдо Эмерсон, Будда, Томас Карлайл және Авеста болды. Бірақ ол Эддиді өзінің идеяларының бастауы ретінде мойындамады. Хопкинс студенттеріне Эддидің «Исламның кілті» атты кітабын оқыса, кейбір тарауларды, мысалы, құнақы туралы тарауды жіберіп кетуге болатынын айтты. Хопкинс және Жаңа Ой (Джон Гейнор Банкс сияқты ерекше жағдайларды ескере отырып) христиандыққа баса назар аудармай, барлық діндерде жалпыға ортақ шындықты көріп, одан алыстады. Роберт Пилдің айтуынша, Хопкинс өзінің «христиандық Ізгі Хабарларға қарағанда индуистік Упанишадтарға көбірек бейімделген». Дегенмен, Хопкинс өз серіктері Планкетт пен Суортстың сияқты христиандыққа тікелей қарсылық білдірмеді, олар жеке өмірде христиан дінін сынап, сонымен бірге көпшілік алдында оны мақтап жүрді. Хопкинс Эддимен бірқатар діни ұстанымдарды бөлісті, мысалы, Құдай антропоморфты емес екенін үйретті. Екеуі де адамның күнәға түсу доктринасына қарсы болды, тек рухани шындық бар екеніне, Құдайдан басқа күш жоқ екеніне, аурудың Құдайдан емес екеніне және оны түсіну арқылы емделуге болатынына сенді. Эдди сияқты Хопкинс Құдайдың мәнін түсіндіру үшін Ақыл, Шындық, Принцип және Махаббат сияқты үлкен әріппен жазылатын синонимдерді қолданды, бірақ оған Денсаулық, Қолдау, Қорғау және Керек-жарақ сияқты қосымша синонимдерді қосты. Ол Құдайды Әке де, Ана да деп атаумен Эддидің дәстүрін жалғастырды, бірақ бұл тұжырымды Эдди жасағаннан өзгеше жолмен дамытты. Дж. Гордон Мелтон оның жаңа діни жүйесінің «ең айқын бейнесі» оның Үштік туралы жазбаларында көрінетінін, онда Киелі Рух Анамен алмастырылғанын жазды. Хопкинс Иоахим Фиореге ұқсас Үштік түрін қабылдады және Құдай тарихтың әртүрлі кезеңдерінде әртүрлі түрде көрініс тапқанын, алдымен Құдай Әке ретінде, содан кейін Иса ретінде және соңында әйелдердің өркендеуімен байланысты Ана Рухы ретінде көрсетті. Хопкинс Киелі Рух / Жұбатушы Ананы Шехина тұрғысынан да қарастырды. Ол әйелдердің әлемдегі қатысуының артуын өзінің идеяларының дәлелі деп санады және өзін және ол тағайындаған әйелдерді киелі Ана Рухының жаңа дәуірінің хабаршылары ретінде қарастырды. Осы діни көзқарасының арқасында Хопкинс зайырлы әйелдер мәселелерін ынталы түрде қолдады және өзінің қауымдастығының мүшелерін Әйелдердің Федералды Еңбек Одағы сияқты әйелдер ұйымдарына қосылуға шақырды. Берил Саттер Хопкинстің жазбаларын «қиын және түсініксіз» деп сипаттайды, бірақ оның діни көзқарастары әлі де әйелдерді күш және билік сияқты дәстүрлі «еркектік» қасиеттерді дамыту арқылы көтеруге қабілетті екенін мойындайды. Хопкинс және Жаңа Ой христиандық ғылымда болмаған өркендеу теологиясына баса назар аударды. Хопкинс жиі өркендеу туралы айтатын және Исаның оны «Құдайдың бар екендігінің» мойындауы ретінде үйреткеніне сенді.

Although originally teaching under the label of Christian Science, which caused a good deal of confusion, Hopkins' theology increasingly differed from that of Eddy, and she eventually abandoned even the term Christian Science in favor of the name New Thought. In her 1888 book Scientific Christian Mental Practice, Hopkins used a number of philosophies and religions to support her arguments, including Plotinus, Plato, Baruch Spinoza, Augustine of Hippo, Ralph Waldo Emerson, The Buddha, Thomas Carlyle, and the Avesta, but notably did not acknowledge Eddy as a source for her ideas. Hopkins told students that if they read Eddy's book Science and Health with Key to the Scriptures, some parts could be skipped, such as a chapter on atonement. Hopkins and New Thought as a whole (with some exceptions such as John Gaynor Banks) moved increasingly away from an emphasis on Christianity, seeing universal truth in all religions; and Robert Peel writes that Hopkins herself was "more at home with the Hindu Upanishads than with the Christian Gospels." However, Hopkins was not as antagonistic towards Christianity as her partners Plunkett and Swarts were, who privately disparaged Christianity while at the same time giving lip service to it in public. Hopkins did share some theological points with Eddy, for instance teaching that God was not anthropomorphic. Both Eddy and Hopkins protested against the doctrine of the fall of man, they believed that the only reality was spiritual, that there was no power apart from God, that sickness did not originate with God, and that healing comes in understanding this. Like Eddy, Hopkins used capitalized synonyms to explain the nature of God such as Mind, Truth, Principle, and Love; but added additional synonyms such as Health, Support, Defense, and Protection. She followed Eddy's lead in calling God both Father and Mother, but developed the concept in ways Eddy did not. J. Gordon Melton writes that the "clearest presentation" of her new theological framework is seen in her writings on the Trinity, which replaced the Holy Spirit with the Mother. Hopkins adopted a form of the Trinity similar to that of Joachim of Fiore, and posited that God manifested differently through different periods of history, as God the Father first, then as Jesus, and finally as Mother Spirit which correlated with a rise of women. Hopkins also saw the Holy Spirit / Mother Comforter in terms of the Shekinah. She saw women's increasing involvement in the world as proof of her ideas, and saw herself, and the women she ordained, as messengers of the new era of the holy Mother Spirit. It is likely because of this theology that Hopkins was a strong supporter of secular women's issues, and encouraged her association members to join women's groups such as the Woman's Federal Labor Union. Beryl Satter calls Hopkins' writings "convoluted and ambiguous", but acknowledges that her theology was still able to elevate women through development of traditionally "masculine" qualities such as strength and power. Hopkins, and New Thought as a whole, developed an emphasis on prosperity theology which was absent from Christian Science. Hopkins often referred to prosperity, and believed Jesus taught it as an acknowledgement "of the presence of God."

Жаңа ойдың негізін қалаушы

Қазіргі ғалымдар Хопкинс Жаңа Ой қозғалысының негізін қалаушы екенін айтады, ол 1902 жылға қарай бір миллионнан астам жақтасы бар еді. Дж. Гордон Мелтонның сөзіне сүйенсек, "Хопкинс американ дініндегі Жаңа Ой метафизикалық дәстүрінің негізін салды" және "ең маңызды Жаңа Ой ұйымдары – Христиандық Бірлігі, Діни Ғылым және Рухани Ғылым тікелей одан бастау алады". Чарльз С. Брэден Хопкинстің Жаңа Ойға "ешбір басқа ұстаздан артық" әсер еткенін айтады. Ол сол кезде сирек кездесетін әйелдерге дін қызметкері мәртебесін беру арқылы маңызды феминисттік тұлғаға айналды; сонымен қатар, әйелдік Құдай туралы идеяны қолдады, бірақ ол бұл идеяның авторы емес. Оның зор ықпалына қарамастан, қазіргі ғалымдардың пікірінше, 1990 жылдары Хопкинс тіпті Жаңа Ой қозғалысының өзінде де ұмытылып кеткен. Гейл Харли мұның бірнеше себебін атап көрсетті: оның өміріне байланысты даулар, бұрынғы студенттермен келіспеушіліктер, Жаңа Ой қозғалысында өзіндік талдаудың жетіспеуі, дәстүрлі діни қауым тарапынан қабылдамау және 20 ғасырдың басында жарық көрген қозғалыстың жалғыз тарихынан оны шығарып тастауы.