Роберт Гериот Барклай: Наполеон соғыстары мен 1812 жылғы соғыстағы британдық теңізшісі

Кіріспе

Корольдік теңіз күштері офицері Роберт Хериот Барклей (18 қыркүйек 1786 – 8 мамыр 1837) – Наполеон соғыстарына және оның Солтүстік Америкадағы қарсыласы, 1812 жылғы соғысқа қатысқан британдық теңіз офицері.

Өмір

Ол Шотландияның Файф графтығында, Купар қаласында дүниеге келген. Әкесі – пастор Питер Баркли, анасы – Уильям Дуддингстонның қарындасы Маргарет Дуддингстон. Соңғысы Роберттің теңізші мамандығын таңдауына ықпал етті. 1798 жылы 11 жасында Корольдік теңіз күштеріне қабылданды. 1805 жылы лейтенант шеніне көтеріліп, Трафальгар шайқасына қатысты. Кейіннен фрегаттың екінші лейтенанты болып тағайындалды және Ла-Манш каналында қызмет етті. 1809 жылдың қараша айында француз конвойына шабуыл жасағанда сол қолынан айырылды. Сауыққаннан кейін Солтүстік Америкадағы теңіз базасында бірнеше кемеде және кішкентай қайықта лейтенант ретінде қызметін жалғастырды. Америкамен соғыс басталғаннан кейін Солтүстік Америкадағы Бас қолбасшы (адмирал сэр Джон Борлаз Уоррен, 1-ші баронет) Баркли мен тағы екі лейтенантты (Роберт Финнис және Дэниел Принг) Ұлы көлдерде "корвет капитандары" ретінде жұмыс істеуге жіберді. Баркли 1813 жылдың 5 мамырында Онтарио көліндегі Кингстонға келді және командир міндетін атқарушы ретінде эскадрильяны басқарды. Он күннен кейін оның орнына капитан Джеймс Лукас Йо келді. Йо өзінің досы Уильям Малкастерге Эри көліндегі эскадрилья басшылығын ұсынды. Малкастер, күштердің жеткіліксіздігі мен жабдықтың нашарлығына байланысты бас тартты, ал лауазым Барклиге ұсынылды, ол оны дереу қабылдады. Америкалықтар Онтарио көлін және Ниагара түбегін бақылауда ұстады. Осының салдарынан Баркли бірнеше офицерлер мен теңізшілермен бірге Амхерстбургке құрлық жолымен баруға мәжбүр болды, онда оның бас штабы орналасқан. Ол 5 маусымда сол жерге жетті. Америкалықтар көлде қарулы кемелері болмаса да, Прескью-Айлде екі үлкен бриг типті корвет жасап жатты және Ниагара өзеніндегі Блэк-Роктан бірнеше кемені көшіріп әкелді. Баркли екі қарулы кемесімен бірден теңізге шықты. Бірінші кезекте Прескью-Айлді барлап, оны 2000 жасақшыдан тұратын күш қорғап тұрғанын анықтады, ал екі американдық бригтің мачталары орнатылған. Содан кейін ол Блэк-Роктан американдық кемелерді тоқтатуға тырысты, бірақ тұманды ауа райынан оларды жіберіп алды, бірақ бір кезде екі күш Каттарагус ағысынан небәрі он төрт шақырым қашықтықта болды. Келесі бірнеше апта бойы Баркли Прескью-Айлді блокадалап, Оливер Хазард Перри басқаратын американдықтардың порттың аузындағы құмды жолдан өтуіне кедері келтірді. Ол сондай-ақ Йеодан көбірек теңізшілер мен қару-жарақ жіберуін және Жоғарғы Канаданың генерал-лейтенанты (генерал-майор Фрэнсис де Роттенбург) Амхерстбургтегі генерал-майор Генри Проктердің басшылығындағы әскерлерді күшейтуін бірнеше рет сұрады. Екі жоғары лауазымды офицер де сұралған көмекті жіберген жоқ. 28 шілдеде нашар ауа райы мен азық-түлік тапшылығы Барклиді блокаданы көтеруге мәжбүр етті. Үш күннен кейін ол қайтып келгенде Перридің күштері құмдықтан босап, шайқасқа дайын болды. Баркли өзінің күштерінің жеткіліксіз екенін түсініп, шегінді. Содан бері Перри көлді бақылады, ал британдықтар Амхерстбургке қажетті жабдықтарды жеткізе алмады. Қыркүйек айында Баркли бірнеше офицерлер мен теңізшілердің соңғы тобын және жартылай дайын корветті алды, бірақ Амхерстбургте тамақ қалмады. Баркли Перридің эскадрильясымен шайқасуға аттанды, ал Эри көліндегі шайқаста оның эскадрильясы жеңіліп, американдықтар тарапынан тұтқынға алынды. Барклидің оң қолы ауыр жарақат алды. Кез келген жеңілістен немесе кеме жоғалғаннан кейін Баркли әскери сотқа берілді. Ол сот алдында бір аяғы мен тірі қалған қолы бинтпен оралған күйінде пайда болды. Сот оны ақтады, "капитан Барклидің шешімдері мен батылдығы" жоғары бағаланып, "жоғары мақтауға лайық" екенін мәлімдеді. Сол жылдың қараша айында оның командир шеніне көтерілуі расталды. 1815 жылдың тамызында ол өзінің туысы Агнес Коссерге Лондондағы Смит скверіндегі Сент-Джонс шіркеуінде үйленді және олардың бірнеше баласы болды. Сол жылдың қараша айында оған жылына 200 фунт стерлинг зейнетақы тағайындалды. Кейін Баркли Адмиралтействоға жұмысқа орналасу үшін өтініш бірақті, бірақ 1822 жылы тек бомба тасымалдаушы кемесінің командасын басқарды. 1824 жылдан бастап 1837 жылы Эдинбургте қайтыс болғанға дейін ол басқа қызметте болған жоқ.

He was born in Cupar, Fife, Scotland, the son of the Rev. Peter Barclay DD & Margaret Duddingston, sister of William Duddingston RN. The latter encouraged Robert's naval career. He entered the Royal Navy in 1798, aged 11. In 1805 he was promoted Lieutenant, and took part in the Battle of Trafalgar aboard He was subsequently appointed the Second Lieutenant of the frigate , serving in the English Channel. In November 1809 he lost his left arm while leading a boarding attack on a French convoy. After recovering, he continued to serve as lieutenant aboard several ships and smaller craft on the North American station. After war with America broke out, the Commander in Chief on the North American station (Admiral Sir John Borlase Warren, 1st Baronet), detached Barclay and two other lieutenants (Robert Finnis and Daniel Pring) to act as "Captains of Corvettes" on the Great Lakes. Barclay arrived at Kingston on Lake Ontario on 5 May 1813, and took charge of the squadron there with the acting rank of Commander. Ten days later he was superseded by Captain James Lucas Yeo. Yeo first offered the command of the detached squadron on Lake Erie to his friend, William Mulcaster. Mulcaster declined, probably because of the undermanned and underequipped state of the force, and the post was offered to Barclay, who quickly accepted. The Americans dominated Lake Ontario and held the Niagara Peninsula. As a result, Barclay was forced to travel overland to Amherstburg, where his command was based, with a handful of officers and seamen. He arrived there on 5 June. Although the Americans had no armed vessels on the lake, they were constructing two large brig rigged corvettes at Presqu'Isle, and also transferring several from Black Rock on the Niagara River. Barclay immediately set sail in two of his armed vessels. He first reconnoitred Presqu'Isle, and determined that it was defended by an entrenched force of 2000 militia, and the two American brigs had their lower masts fitted. He then proceeded to intercept the American ships from Black Rock, but missed them in hazy weather, although at one point the two forces were apparently only fourteen miles apart off the Cattaraugus Creek. For the next few weeks, Barclay maintained a blockade of Presqu'Isle, preventing the Americans under Oliver Hazard Perry from crossing the sandbar at the mouth of the harbour. He meanwhile repeatedly requested that Yeo send him more sailors and arms, and that the Lieutenant Governor of Upper Canada (Major General Francis de Rottenburg) reinforce the troops at Amherstburg under Major General Henry Procter. Neither senior officer sent the requested help. On 28 July, bad weather and shortage of supplies forced Barclay to lift the blockade. When he returned three days later, Perry's force was free of the sandbar and apparently ready for action. Barclay reasoned that he was outnumbered and withdrew. From then on, Perry controlled the lake, and the British were unable to move supplies to Amherstburg. Finally in September, Barclay had received a last reinforcement of a few officers and sailors and part completed a ship rigged corvette, but no food remained at Amherstburg. Barclay set out to fight Perry's squadron, and in the Battle of Lake Erie his squadron was defeated and captured by the Americans. Barclay himself was severely wounded in his right arm. As was customary after any defeat or the loss of any ship, Barclay was court martialed. He appeared before the court with one leg and his surviving arm swathed in bandages. The court exonerated him, stating "the Judgement and Gallantry of Captain Barclay . were highly conspicuous and entitled him to the highest Praise". His promotion to Commander was confirmed in November that year. In August 1815, he married his first cousin, Agnes Cosser, at St John's, Smith Square, London and they had several children. In November of that year he was granted an annual pension of £200. Barclay later petitioned the Admiralty for employment, but received the command only of a bomb vessel in 1822. From 1824 to his death in Edinburgh in 1837, he saw no further service.