Анри Матисс суреттеген «Жасыл жолақ» портреті – әйелінің суреті, фавизм стиліндегі батыл түстер мен өте ерекше техникасымен көзге түседі. Фавизм, портрет, Матисс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Генри Матисс салған сурет
Painting by Henri Matisse
«Жасыл жолақ» (кейде «Жасыл сызық» немесе «Мадам Матисс» деп те аталады) — француз суретшісі Генри Матисс 1905 жылы әйелі Амели Ноэли Матисс Парайрдың портреті. Сурет атауы Мадам Матисс бетінің ортасынан өтетін тік жасыл жолақтан шыққан, бұл фовизмнің техникалық ерекшеліктері мен эстетикалық принциптеріне сай келетін авторлық шешім. Суретте Мадам Матисс бюст бойынша, айқын және жарқын түстермен бейнеленген. Бұл сурет түстің бұрын-соңды болмаған және тәжірибелік қолданылуының арқасында фовизм ағымымен байланысты. Портрет осы техникасы және модельдің суреттегі бейнесі үшін мақтау мен сынға ұшырады. «Жасыл жолақ» қазіргі таңда Данияның Копенгаген қаласындағы «Стейтен Музейі»нде сақталуда.
The Green Stripe (also known as The Green Line or Madame Matisse) is an oil painting from 1905 by French artist Henri Matisse of his wife, Amélie Noellie Matisse Parayre. The title stems from the vertical green stripe down the middle of Madame Matisse's face, an artistic decision consistent with the techniques and values of Fauvism. The painting features a bust length view of Madame Matisse in blocks of bold and vibrant colors. It is associated with the Fauvist Movement due to this unnatural and experimental use of color. The portrait has received both praise and criticism due to this technique as well as the artistic representation of the model. The Green Stripe is currently displayed in the Staten Museum for Kunst in Copenhagen, Denmark.
Фаустік контекст
1905 жылдың жазында Матисс Францияның Коллиурде теңіз жағалауындағы балықшы қаласында суретші Андре Деранмен бірге сурет салумен айналысты. Осы кезеңде Матисс пен Деран өнерде түстің рөлін зерттеді, нысандардың нақты түсіне сәйкес келмейтін, жарқын және батыл түстердің дақтарын пайдаланды. Осы тәжірибелі жаз қазір фаувизм деп аталатын бағыттың қалыптасуына негіз болды, ол жарқын және табиғи емес түстермен, сондай-ақ сызықтың қарапайымдалуымен ерекшеленеді. Матисс пен Деран осы бағыттың көшбасшылары болды. Матисс түс туралы «күш» дейтін. Оның бетінің ортасынан, шашының түбінен мұрны арқылы жоғары ерінге дейін жасыл түсті тік жолақ жүреді. Шашы, қабаулары мен көздері терең көк түсті, ал ол қызғылт сары және қызғылт түсті көйлек немесе көйлек киген, мойны көк түсті. Фонның бір бөлігі қызғылт және қызғылт сары, ал екінші бөлігі көк түсті. Бұл батыл түстер Мадам Матисс-тің сыртқы келбетін және ол отырған бөлменің жарығын анықтайтын бөліктерге бөлінген. Бұл таза түстердің блогы Гоген мен Ван Гогтың техникасына ұқсас және Матисс импрессионизмнен алшақтаған кезде түске қатысты көзқарасының дамуын көрсетеді. Бұл эволюцияны Амели бейнеленген «Кепшік киген әйел» және «Жасыл жолақ» картиналарының арасындағы айырмашылықтан көруге болады. Оның бетінің әр бөлігіндегі түстердің қарсылығынан және түстің тазалығынан жандылық пен өмір пайда болады. Осы жақындыққа қарамастан, модель әлі де жұмбақ және адам емес сияқты көрінеді. «Кепшік киген әйел» және «Жасыл жолақ» арасындағы байланыс Амелидің осы суреттерде тек модель болғанын көрсетеді. Матисс өзінің көркемдік көзқарасын және мазмұнын әйелі – модельдің жеке басынан жоғары қойды. Сыншылар мен достары осы портреттегі адамгершілік жоқтығына таң қалды. Сурет иелері Майкл мен Сара Штайннің досы оны «портреттің ақылсыз карикатурасы» деп атады, ал 1910 жылы сыншы Гелетт Берджесс «Жасыл жолақ» Матисс-тің Амелиге жасаған «жазасы» болғанын, ол көрерменді «оның ерекше және қорқынышты жағын көруге» мәжбүр ететінін жазды. Көркемсурет тарихшысы Джон Клейн Матисстердің некедегі қиындықтары осы портреттің тұлғасыз және маска тәрізді болуына себеп болуы мүмкін деп болжайды.
Matisse spent the summer of 1905 painting and drawing in the Mediterranean fishing town of Collioure, France with fellow artist André Derain. During this time, Matisse and Derain explored the role of color in their art, using blotches of bright and bold colors that did not always follow the actual natural coloring of their subject. This experimental summer was foundational to the movement now known as Fauvism, which was characterized by vibrant and unnatural colors and the simplification of line. Matisse and Derain were leaders in this movement. Matisse spoke about color as "a force." The middle of her face famously has a vertical streak of green from her hairline down her nose to her top lip. Her hair, eyebrows, and eyes are all a deep blue and she is dressed in an orange and pink blouse or dress with a teal neckline. The background is split between pink and orange on one side and teal on the other side. These bold colors are organized into sections that define Madame Matisse's facial features and the lighting of the room wherein she is seated. These blocks of pure color are similar to the techniques of Gaugin and Van Gogh and show development in Matisse's approach to color as he moved away from Impressionism. This evolution can be seen in the contrast between Woman with a Hat and The Green Stripe, which both depict Amélie. Intensity and life come from the purity of color and the tension between the contrasting colors in each part of her face. Even with this closeness, the model still seems mysterious and almost nonhuman. The conversation between Woman with a Hat and The Green Stripe shows how Amélie was nothing but a model in these paintings. Matisse prioritized his artistic vision and message over the actual personality of the sitter, his wife. Critics and friends alike were unsettled by the lack of humanity in this portrait. A friend of the painting's owners Michael and Sarah Stein called it "a demented caricature of a portrait," and in 1910 the critic Gelett Burgess wrote that The Green Stripe was Matisse's "punishment" of Amélie that compelled the viewer "to see in her a strange and terrible aspect." The art historian John Klein has suggested that difficulties in the Matisses' marriage may have contributed to the portrait's impersonal and mask like character.