Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық-американдық нейробиолог (1943 жылы туған)
British American neuroscientist (born 1943)
Саймон ЛеВей (1943 жылдың 28 тамызында Англияның Оксфорд қаласында туған) – британдық-американдық нейробиолог. Ол 1966 жылы Кембридж университетінен табиғат ғылымдары бакалавры дәрежесін, Германияның Геттинген университетінде нейроанатомия бойынша докторлық дәрежесін алды және 1974 жылы Гарвард медицина мектебінде докторантурадан кейінгі тағылымдамасын аяқтады. ЛеВей 1974 жылдан 1984 жылға дейін Гарвард медицина мектебінде нейробиология саласындағы қызметтерді атқарды. Содан кейін 1984 жылдан 1993 жылға дейін Сан-Диегодағы Калифорния университетінде биология ғылымдарының доценті болып жұмыс істеген кезінде Солк биологиялық зерттеулер институтында жұмыс істеді. Оның алғашқы еңбектерінің көп бөлігі жануарлардың көру қабығына арналған. Солк биологиялық зерттеулер институтында жұмыс істеген кезде ЛеВей "Science" журналында гомосексуал ер адамдар тобының "Алдыңғы гипоталамустың интерстициалдық ядросының" (INAH3) мөлшерін гетеросексуал ер және әйелдер тобымен салыстырған мақала жариялады. Бұл – жыныстық бағдарына байланысты мидың айырмашылықтарын көрсеткен алғашқы ғылыми зерттеу. Зерттеу нәтижелері PBS, Newsweek, Nightline, Donahue және The Oprah Winfrey Show телеарналарында көрсетілді. 1992 жылы ол Солк институтынан демалыс алып, Крис Патруш пен Лорен Джардинмен бірге Батыс Голливудта Гейлер мен лесбияндықтарды оқыту институтын (IGLE) құруға көмектесті. Ол қайтып оралмады. ЛеВей адамдардың жыныстық қатынасы тақырыбында көптеген шараларда сөз сөйледі және бірнеше кітап жариялады. 2003 жылы Стэнфорд университетінде Адамдардың жыныстық қатынасын зерттеу бойынша лекциятор болды.
Simon LeVay (born 28 August 1943 in Oxford, England) is a British American neuroscientist. He received a bachelor's degree in natural sciences from the University of Cambridge in 1966, a Ph. D. in Neuroanatomy at the University of Göttingen in Germany, and completed his postdoctoral fellowship at Harvard Medical School in 1974. LeVay held positions in neurobiology at the Harvard Medical School from 1974 to 1984. He then worked at the Salk Institute for Biological Studies from 1984 to 1993 while holding an Associate Professorship in Biology at the University of California, San Diego. Much of his early work focused on the visual cortex in animals. While working at the Salk Institute for Biological Studies, LeVay published an article in Science that compared the size of the "Interstitial Nucleus of the Anterior Hypothalamus" (INAH3) in a group of gay men to a group of straight men and women. This was the first scientific study ever published that showed brain differences based on sexual orientation. The study results were featured on PBS, Newsweek, Nightline, Donahue, and The Oprah Winfrey Show. In 1992, he took a leave of absence from Salk to help form the Institute of Gay and Lesbian Education (IGLE) in West Hollywood with Chris Patrouch and Lauren Jardine. He never returned. LeVay has spoken extensively on the topic of human sexuality at a number of venues and published a number of books. In 2003 he became a lecturer in Human Sexuality Studies at Stanford University.
Жеке өмір
Саймон ЛеВей 1943 жылғы 28 тамызда Англияның Оксфорд қаласында дүниеге келген. ЛеВей балалық шағының көп бөлігін Батыс Дуличте өткізді, онда ол Дулич дайындық мектебіне қатысты. Кейін ЛеВей Дулуич колледжінде оқыды, онда латын, грек тілі және ежелгі тарих пәндерін тереңдете оқыды, сонымен қатар велоспортта да көзге түсті. Дәл сол Дулуич колледжінде ЛеВей өзінің гомосексуал екенін мойындады.
Simon LeVay was born on 28 August 1943 in Oxford, England. LeVay spent most of his childhood in West Dulwich where he attended Dulwich Preparatory School. LeVay went on to attend Dulwich College where he specialized in Latin, Greek, and Ancient History while excelling in cycling. It was at Dulwich College where LeVay also admitted to himself that he was gay.
Білім
Жоғары білім алу алдында ЛеВей Германияның Геттинген қаласында бір жылдық үзіліс жасады, онда ол электронды микроскоп зертханасында техник болып жұмыс істеді, неміс тілін үйренді және тауықтардың жұлын миы туралы ғылыми мақала жариялады. Үзіліс аяқталғаннан кейін ЛеВей Англияға оралды, онда ол Кембридж университетіне қабылданды. Табиғи ғылымдар бойынша бакалавр дәрежесін алған соң, ол медициналық білімінің клиникалық бөлігін Лондон университетінің колледж ауруханасында жалғастырды, бірақ кейін медицина мектебін толығымен тастап кетті. ЛеВей Геттингендегі зертханаға оралып, аспирантураға түсті, онда ол көру жүйесі туралы докторлық диссертациясын жариялады және 1971 жылы нейроанатомиядан доктор ғылымының кандидаты атағын алды. Геттинген университетінде ЛеВей Калифорния университетінің (Беркли) алмасу студенті Ричард Херсимен танысып, ғашық болды. Херси Германиядан АҚШ-қа оралғанда, ЛеВей оның ізінен барып, Бостон, Нью-Йорк және Висконсин штаттарында докторантурадан кейінгі тағылымдамалар іздеуге кірісті. Ақырында ол Гарвард медицина мектебінде Дэвид Хьюбель мен Торстен Визельдің зертханасында жұмысқа орналасты. ЛеВей мен Херси АҚШ-та бір жыл саяхаттағаннан кейін Херси Берклиге оралды, ал ЛеВей Бостонда өмірін бастады.
Before moving on to higher education, LeVay spent a gap year in Göttingen Germany where he worked as a technician in an electron microscope lab, learned German, and published a scientific article on the spinal cord of chickens. When the gap year was complete, LeVay returned to England, where he was admitted into Cambridge University. After graduating with a B. A. in natural sciences, he continued the clinical portion of his medical education at the University College Hospital in London before dropping out of medical school altogether. LeVay returned to the lab in Göttingen and enrolled in graduate school, where he published his doctoral thesis on the visual system before graduating with a Ph. D. in neuroanatomy in 1971. At the University of Göttingen, LeVay met an American exchange student from the University of California, Berkeley named Richard Hersey and fell in love. When Hersey left Germany and returned to the United States, LeVay followed him and began looking at postdoctoral positions in Boston, New York, and Wisconsin. He eventually got a job at Harvard Medical School working in the lab of David Hubel and Torsten Wiesel. LeVay and Hersey spent a year traveling in the United States before Hersey returned to Berkeley, and LeVay started his life in Boston.
Мансап
ЛеВей Гарвард медицина мектебінде докторантурадан кейінгі курсты аяқтады және нейробиология кафедрасында сабақ беруді бастады. 1984 жылы ЛеВей Калифорнияның Сан-Диего қаласындағы Солк институтында жұмысқа орналасты, онда мидың көру қабілетіндегі рөлін зерттеді. Ол сонымен қатар Калифорния университетінде биология ғылымдарының доценті болып жұмыс істеді. ЛеВей СПИД жұқтырған Херсиге күтім жасау үшін демалысқа шықты. 1990 жылы Херси осы аурудан қайтыс болғаннан кейін ЛеВей Солк институтына оралды, бірақ мидың визуалды орталықтарын зерттеуді жалғастыруға құлшынысы болмады. "Ричард пен мен 21 жыл бірге өмір өттік", - деді ЛеВей Discover журналының тілшісіне берген сұхбатында. "Оны күтіп жүргенде, өмірімді басқаша бағыттауды шештім. Мен өзімнің гомосексуалдығыммен байланысты, жеке басыма жақын нәрсе жасау қажеттігін сезіндім". 1991 жылы ЛеВей Science журналында гипоталамустағы INAH3 деп аталатын құрылымды, гомосексуалды еркектердің миындағы гетеросексуалды еркектер мен әйелдердегі құрылыммен салыстыратын мақала жариялады. Ол гомосексуалды еркектердің миының бұл бөлігі гетеросексуалды әйелдердің миына ұқсас екенін анықтады. 1992 жылы ЛеВей Солк институтынан екінші рет демалыс алып, Крис Патруч пен Лорен Жардинмен бірге Батыс Голливудта Гейлер мен лесбияндық білім беру институтын (IGLE) құруға көмектесті. Ол ешқашан қайтып оралмады. IGLE таратылғаннан кейін ЛеВей адамдардың сексуалдығы тақырыбында көптеген орындарда лекция оқыды және кітаптар жариялады. 2003 жылы ол Стэнфорд университетінде Адамдар сексуалдығын зерттеу бойынша лектор болып жұмыс істеді.
LeVay completed his postdoc at Harvard Medical School and began teaching in the Neurobiology Department. In 1984, LeVay accepted a job at the Salk Institute in San Diego, California where he studied the brain's role in vision. He also began working as an Associate Professor in Biology at the University of California. LeVay took a leave of absence to take care of Hersey, who had contracted AIDS. After Hersey died of the disease in 1990, LeVay returned to Salk with little interest in continuing his work on the visual centers of the brain. "Richard and I had spent 21 years together," LeVay said during an interview with a reporter from Discover magazine. "It was while looking after him that I decided I wanted to do something different with my life I had an emotional need to do something more personal, something connected with my gay identity." In 1991, LeVay published an article in Science that compared a structure in the hypothalamus called INAH3 in the brains of male homosexuals to that found in a group of heterosexual men and heterosexual women. He found that this region of the brain in gay men was similar to that found in straight women. In 1992, LeVay took a second leave of absence from Salk to help form the Institute of Gay and Lesbian Education (IGLE) in West Hollywood with Chris Patrouch and Lauren Jardine. He never returned. After IGLE folded, LeVay would go on to speak on the topic of human sexuality at a number of venues and published books. In 2003 he became a lecturer in Human Sexuality Studies at Stanford University.
INAH3 зерттеулері
Зерттеушілер ерлер мен әйелдердің миын 1980 жылдан бері салыстырып келеді, бірақ ЛеВейдің назарын аударған мақаланы UCLA тобы жариялады. Зерттеу барысында зерттеушілер 11 еркек пен 11 әйелдің гипоталамустарын салыстырды. ЛеВейді зерттеушілердің "Антиорлық гипоталамустың интерстициалдық ядросы" (INAH3) деп атаған аймақ қызықтырды, ол мидың жыныстық мінез-құлықты реттеуге көмектесетін бөлігі. UCLA тобы INAH3 мөлшері ерлерде әйелдерге қарағанда екі есе үлкен екенін анықтады. Бұл LeVay-ге жыныстық бағдарына негізделген жасушалар топтастыруында да айырмашылықтарды көре аламын ба деп ойландырады. "Мен мидың бір бөлігінің құрылымы мен функциясы туралы жұмыс істеп жүрдім, сондықтан мидың жыныстық бөлігіне жұмыс жасау үлкен өзгеріс болмады". Тоғыз ай ішінде ЛеВей 41 адамның миын операция жасады: 18 гей ер адам (плюс 1 бисексуал ер адам), 16 гетеросексуал ер адам және 6 гетеросексуал әйел адам. Бұл процестің толығымен соқыр болуын қамтамасыз ету үшін, ол әр донордың жыныстық бағытын жасыру үшін әр миды сандық кодтады. 1991 жылы ЛеВей "Гетеросексуалдық және гомосексуалдық ерлер арасындағы гипоталамус құрылымындағы айырмашылық" атты мақаласын Science журналында жариялады. ЛеВей гетеросексуалдардың миындағы INAH3 гетеросексуалдардың миындағы INAH3-тен екі есе үлкен екенін анықтады. Шын мәнінде, гомосексуалистер тобының INAH3 мөлшері әйелдердегімен бірдей болды. ЛеВей "бұл нәтиже INAH жыныстық бағдарымен байланысты екі түрлі екенін көрсетеді, кем дегенде ерлерде, және жыныстық бағдардың биологиялық негізі бар екенін ұсынады" деп жазды. Бұл жыныстық бағдар негізінде милар арасындағы айырмашылықтарды қарастырған алғашқы ғылыми зерттеу болды. Осыған байланысты ЛеВейдің табысы БАҚ-тың көп назарын аударды. Зерттеу нәтижелері PBS, Newsweek, Nightline, Donahue және The Oprah Winfrey Show телеарналарында жарияланды. Нәтижелер кейбір діни топтардан, сондай-ақ ЛГБТ қауымдастығының мүшелерінен қарсылық білдірді. Ғалымдар тарапынан бірнеше сын-пікірлер де айтылды:
Researchers had been comparing the brains of men and women since the 1980s, but the article that caught LeVay's attention was published by a group at UCLA. In the study, the researchers compared the hypothalami of 11 men to 11 women. Of particular interest to LeVay was an area the researchers called the "Interstitial Nucleus of the Anterior Hypothalamus" (INAH3), a part of the brain that had been found to help regulate sexual behavior. The UCLA team found that INAH3 was, on average, twice as large in men as it was in women. This made LeVay wonder if he would see differences in this grouping of cells based on sexual orientation as well. "I was already working on structure and function in one part of the brain, so working on the sexual part of the brain wasn't a big switch." Over a period of nine months, LeVay performed surgery on the brains of 41 cadavers: 18 gay men (plus 1 bisexual male), 16 straight men, and 6 straight women. To ensure that the process was fully blinded, he'd had each brain numerically encoded to conceal the sexual orientations of each donor. In 1991, LeVay published "A difference in hypothalamic structure between heterosexual and homosexual men" in Science. On average, LeVay found that the INAH3 in the brains of heterosexual men were more than twice as large as those found in the brains of homosexuals. In fact, the INAH3 size of the homosexual group was the same as that of the women. LeVay wrote that "[t]his finding indicates that INAH is dimorphic with sexual orientation, at least in men, and suggests that sexual orientation has a biological substrate." This was the first scientific study that looked specifically at differences between brains on the basis of sexual orientation. Because of this, LeVay's finding attracted a lot of media attention. The study results were featured on PBS, Newsweek, Nightline, Donahue, and The Oprah Winfrey Show. The results received pushback from some religious groups as well as from members of the LGBT community. There were also several criticisms from scientists:
ВИЧ орталық жүйке жүйесіне шабуыл жасай алады, ал ЛеВей зерттеуіндегі гейлердің барлығы дерлік ЖИТС-тен қайтыс болды. Бұл аймаққа ВИЧ-тің қандай әсері болды, болмады? Көрінген айырмашылықтар биологияның нәтижесі ме, әлде ВИЧ-тің миға тигізген әсерінен туындады ма? ЛеВейдің зерттеуінде тек 41 ми үлгісі қаралды. Деректердің аз болуы зерттеу нәтижелерін сенімді емес етеді. Гетеросексуал еркектерде ЛеВей INAH3 құрылымының құм түйіршігі мөлшерінде екенін анықтады. Әйелдерде (және гей еркектерде) бұл құрылым дерлік жоқ. Өте кішкентай болғандықтан, бұл құрылымдарды тіндер кесінділерінде дәл өлшеу қиын болуы мүмкін. LeVay деректері гомосексуалистік және гетеросексуалистік миларда INAH3 үшін өлшемдер диапазонын көрсетті. Гейлердің кейбіреулерінде INAH3 құрылымы үлкен, ал гетеросексуалдардың кейбіреулерінде кішірек, ал сандары бір-біріне сәйкес келеді. Браун университетінің профессоры Энн Фаусто Стерлинг: "Егер ЛеВей ядроның ортаңғы өлшемін таңдаса, оның гетеросексуалдық немесе гомосексуалдық екенін айта алмас еді". Ми адамның әрекеттерін анықтайды, бірақ орта да ми құрылымына әсер етуі мүмкін. Зерттеуге қатысқан адамдар туралы жеткілікті ақпарат болмады, нәтижелер биологиялық сипатта ма, әлде гей қатысушылардың мінез-құлқы мидың сол аймағын уақыт өте өзгертті ме. ЛеВей өзінің зерттеулерін қате түсіндіруден сақтандырды: "Мен гомосексуализм генетикалық екенін дәлелдемедім, гей болудың генетикалық себебін таппадым. Мен гейлер осылай туылған деп көрсетпедім, бұл адамдардың менің жұмысымды түсіндіруде жиі жасаған қателігі. Сондай-ақ, миында гейлік орталықты да таппадым". 1992 жылы Newsweek журналына берген сұхбатында ол былай деді: "Менің хабарлауым бойынша гипоталамустың ми құрылымындағы айырмашылықтар бар. Біз осыған сүйеніп адамдарды гей немесе гетеросексуал деп айта алмаймыз. Бірақ бұл сұраққа жауап табуға есік ашады".
HIV can attack the central nervous system, and nearly all of the gay men in LeVay's study had died of AIDS. What effect, if any, did HIV have on this region of the brain? Were the perceived differences the result of biology or because of HIV's actions on the brain? LeVay's study only considered 41 brain samples. Too few data points can make study results unreliable. In straight males, LeVay found that the INAH3 structure was about the size of a grain of sand. In women (and in gay men), it was almost non existent. Because of the extremely small size, these structures could be difficult to precisely measure in tissue slices. LeVay's data showed a range of size values for INAH3 in both the homosexual and heterosexual brains. Some of the gay men had larger INAH3 structures, some of the straight men had smaller structures, and the numbers overlapped. Anne Fausto Sterling at Brown University said, "If LeVay picked a nucleus size in the middle, he couldn't tell if it was heterosexual or homosexual." The brain influences the way the person acts, but the environment can influence brain structures. There was not enough information about the people in the study to know whether the results were biological in nature, or whether the behavior of the gay participants caused that region of the brain to change over time. LeVay himself cautioned against misinterpreting his findings: "I did not prove that homosexuality is genetic, or find a genetic cause for being gay. I didn't show that gay men are born that way, the most common mistake people make in interpreting my work. Nor did I locate a gay center in the brain." In an interview with Newsweek in 1992, he said, "What I reported was a difference in the brain structure of the hypothalamus. We can't say on the basis of that what makes people gay or straight. But it opens the door to find the answer to that question."
Гейлер мен лесбияндықтарға білім беру институты
Губернатор Пит Уилсон Калифорнияның AB101 заңына вето қойғаннан кейін, бұл заң ЛГБТ қауымдастығына азаматтық құқықтарды кеңейтуге бағытталған болатын, ЛеВей қоғамдық өмірде белсенділік танытты. Гей саяси тобының жиналысында ол Батыс Голливудтағы жоспарлаушы Крис Патрушпен танысты. Патруш олардың әңгімелерінде Батыс Голливудта ЛГБТ қауымдастығына бейімделген жаңа білім беру мекемесін құру идеясын ұсынды. ЛеВей бұл идеяны қатты ұнатып, 1992 жылы Солк институтынан демалыс алып, көмектесуге кірісті. Олар мекемені Сан-Францисконың алғашқы ашық гей қалалық кеңесшісі Харви Милк есімімен атауды жоспарлаған, ол 1987 жылы Дэн Уайттың қолынан қаза тапқан еді. Бірақ, соңында Лорен Жардинмен бірге Батыс Голливуд ЛГБТ білім беру институтын (IGLE) құрды. Батыс Голливуд қалалық кеңесі бірауыздан IGLE-ге қаланың меншігіндегі ғимаратта тегін орын беру туралы шешім қабылдады және IGLE 1992 жылы сабақтарды бастады. Бірінші жылы IGLE күтілген оқушы санын толықтыра алмады. Боксаллдың мәліметінше, курс каталогында тізілген 22 сабақтың 14-і оқушылар жетіспеуіне байланысты тоқтатылды. Екі жыл өткен соң IGLE басшылары мектептің гейлер мен лесбияндық тақырыптарға бағытталған сабақтарды оқытуға, немесе ЛГБТ студенттеріне дәстүрлі пәндерді оқытуға шолу қалай жасау керектігін анықтау қиындықтарымен күресіп жатты. Патруш пен ЛеВей өз курстарын аккредиттеуге және дипломдар беруге үміттене білді, бірақ жағдай шешілмейтін болып шықты және IGLE 1996 жылы жабылды.
After Governor Pete Wilson vetoed California Bill AB101 which would have extended civil rights protections to the LGBT community, LeVay became active in the community. While attending a gay political group, he met a planner in West Hollywood by the name of Chris Patrouch. In their conversations Patrouch pitched the idea of creating a new educational institution in West Hollywood that would be gay friendly. LeVay liked the idea so much that he took a leave of absence from Salk in 1992 to help. They were planning to call the institution the "Harvey Milk University" after the first openly gay elected supervisor of San Francisco that had been assassinated by Dan White in 1987. However, they eventually formed the West Hollywood Institute of Gay and Lesbian Education (IGLE) with Lauren Jardine. The West Hollywood City Counsel unanimously passed a resolution giving IGLE free space in a building owned by the city and IGLE began offering classes in 1992. IGLE did not meet enrollment expectations that first year. Boxall reports that 14 of 22 classes that had been listed in the course catalog had been canceled due to lack of enrollment. Two years later IGLE's administrators were still struggling with whether the school was going to concentrate on teaching classes focused on gay and lesbian studies, or whether it was going to focus on teaching conventional subjects to LGBT students. Patrouch and LeVay had been hoping to get their courses accredited and start offering degrees, but the situation proved untenable and IGLE shut down in 1996.
Жыныстық ми
1993 жылы жарық көрген "Жыныстық ми" ЛеВейдің алғашқы кітабы болды. Онда жыныстық мінез-құлық пен сезімдерге қатысты ми механизмдері талқыланды.
The Sexual Brain, published in 1993, was LeVay's first book. It discussed brain mechanisms involved in sexual behavior and feelings.
Квирлік ғылым
Квир ғылымы: Гомосексуализмді зерттеудің пайдалануы мен зиянды пайдалануы, 1996 жылы жарық көрген, сексуалдық бағдар зерттеулерінің шолуы. Онда Карл Генрих Ульрихс және Магнус Хиршфельд сияқты пионер-сексологтардың еңбектері, Зигмунд Фрейд және оның ізбасарлары, мінез-құлықтану және ЛеВейдің INAH3 бойынша өзінің зерттеулері мен оның ықтимал салдары талқыланды.
Queer Science: The Use and Abuse of Research into Homosexuality, published in 1996, was a survey of sexual orientation research. It discussed the work of pioneering sexologists such as Karl Heinrich Ulrichs and Magnus Hirschfeld, Sigmund Freud and his followers, behaviorism, and LeVay's own research on INAH3 and its possible implications.
Олбриктің алтыны
1997 жылы жарық көрген «Албриктің алтыны» ғылыми-фантастикалық роман, оның басты кейіпкері Роджер Кавендиш ішінара Саймон ЛеВейге негізделген.
Albrick's Gold, published in 1997, was a science fiction novel, whose main character, Roger Cavendish, is partially based on Simon LeVay.
Гейлер мен гетеросексуалдар және олардың себебі
Гей, гетеро және оның себебі: 2010 жылы алғаш рет жарияланған «Жыныстық бағдарламалыққа қатысты ғылым» еңбегінде жыныстық бағдарламалық туралы 650-ден астам зерттеудің нәтижелері, соның ішінде автор күтпеген нәтижелер де келтірілген: «Гей ерлер отбасында кейінгі туған балалар болып келеді және әйелдердің жыныстық бағдарламалықтары ерлерге қарағанда тұрақты емес екенін күтпедім». 2016 жылы еңбектің екінші басылымы жарық көрді. 2010 жылы «Гей, гетеро және оның себебі» кітабы Сексуалдық зерттеулер қорының Бони және Верн Л. Булофф сыйлығын жеңіп алды, бұл сыйлық кәсіби сексологтар қауымдастығы үшін жазылған ең көрнекті кітапқа беріледі.
Gay, Straight, and the Reason Why: The Science of Sexual Orientation, first published in 2010, details findings from over 650 studies on sexual orientation, including findings he had not considered: "I didn't expect the avenue of research about birth order, that gay men tend to be late born in families, and that women aren't as fixed in their sexual orientation as are men." A second edition was released in 2016. In 2010, Gay, Straight, and the Reason Why won the Bonnie and Vern L. Bullough Award which is given by the Foundation for the Scientific Study of Sexuality to the most distinguished book written for the professional sexological community.
Басқа кітаптар
ЛеВей сонымен қатар адамның сексуалдығы туралы оқулық, сондай-ақ жер сілкінісі, жанартаулар, Паркинсон ауруы және сыртқы планеталық өмір туралы кітаптардың да авторы болды. Адамның сексуалдығы (қазіргі кезде үшінші басылымында) бір рецензияда «сексуалдықтың барлық қыр-сырын теориялық, тарихи және мәдени тұрғыдан қарастыратын ерекше кітап» деп сипатталған.
LeVay has also co authored a textbook on human sexuality and books on earthquakes, volcanoes, Parkinson's disease, and extraterrestrial life. Human Sexuality (now in its third edition) was described in one review as "an exceptional book that addresses nearly every aspect of sexuality from multiple theoretical, historical, and cultural perspectives."
Шығармалары
ЛеВей С (1993). Жыныстық ми. Кембридж: MIT баспасы. ЛеВей С, Нонас Е (1995). Достар қаласы: Америкадағы гейлер мен лесбиянкалар қауымының портреті. Кембридж: MIT баспасы. ЛеВей С (1996). Квир ғылымы: Гомосексуализмді зерттеуді пайдалану және зәбелдеу. Кембридж: MIT баспасы. ЛеВей С (1997). Олбриктің алтыны. Лондон: Headline Book Publishing. Сие К, ЛеВей С (1998). Қирақаған Жер: Жер сілкінісі, жанартау және олардың адамзатқа тигізетін әсері. Нью-Йорк: W. H. Freeman. Коернер Д, ЛеВей С (2000). Мұнда аждаһалар бар: Сыртқы кеңістіктегі өмірді іздеудегі ғылыми ізденіс. Оксфорд: Оксфорд университетінің баспасы. Фрид К, ЛеВей С (2002). Миды емдеу: Паркинсон ауруын емдеуге арналған жасушалық терапияны іздеудегі дәрігердің даулы тырысы. Нью-Йорк: Times Books. ЛеВей С (2008). Ғылым қате кеткенде. Plume. ЛеВей С, Болдуин Дж (Төртінші басылым, 2012). Адамның сексуалдығы. Сандерленд: Sinauer Associates. ЛеВей С, Болдуин Дж, Болдуин Дж (Бесінші басылым, 2021). Адамның сексуалдығын ашу. Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы. ЛеВей С (Екінші басылым, 2016). Гей, түз және оның себебі: Сексуалды бағдар туралы ғылым. Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы. ЛеВей С (2013). Константиннің сыйы: Роман. Лос-Анджелес: Lambourn Books. ЛеВей С (2023). Тартымдылық, махаббат, секс: Ішкі оқиға. Нью-Йорк: Columbia University Press.
LeVay S (1993). The Sexual Brain. Cambridge: MIT Press. LeVay S, Nonas E (1995). City of Friends: A Portrait of the Gay and Lesbian Community in America. Cambridge: MIT Press. LeVay S (1996). Queer Science: The Use and Abuse of Research into Homosexuality. Cambridge: MIT Press. LeVay S (1997). Albrick's Gold. London: Headline Book Publishing. Sieh K, LeVay, S (1998). The Earth in Turmoil: Earthquakes, Volcanoes, and Their Impact on Humankind. New York: W. H. Freeman. Koerner, D, LeVay, S (2000). Here Be Dragons: The Scientific Quest for Extraterrestrial Life. Oxford: Oxford University Press. Freed, C, LeVay, S (2002). Healing the Brain: A Doctor's Controversial Quest for a Cell Therapy to Cure Parkinson's Disease. New York: Times Books. LeVay S, (2008). When Science Goes Wrong, Plume. LeVay S, Baldwin J (Fourth ed., 2012). Human Sexuality. Sunderland: Sinauer Associates. LeVay S, Baldwin J, Baldwin J (Fifth ed., 2021). Discovering Human Sexuality. New York: Oxford University Press. LeVay S, (Second ed., 2016). Gay, Straight, and the Reason Why: The Science of Sexual Orientation. New York: Oxford University Press. LeVay S, (2013). The Donation of Constantine: A Novel. Los Angeles: Lambourn Books. LeVay S, (2023). Attraction, Love, Sex: The Inside Story. New York: Columbia University Press.