Кіріспе

Меллит қышқылы, сондай-ақ графит қышқылы немесе бензолгексакарбоксил қышқылы деп те аталады. Бұл қышқыл 1799 жылы Мартин Генрих Клапрот мелит минералында (бал тасында) – қышқылдың алюминий тұзы – алғаш рет ашқан. Ол жібектей жұқа инелер түрінде кристалданады және су мен спиртте ериді.

Құрылымы

Бұл молекуланың тұрақты конформациясында карбоксил тобы орталық бензол сақинасының жазықтығынан бұрылып шығады. Молекула пропеллер тәрізді конформацияны қабылдайды, ондағы карбоксил топтарының орталық бензол сақинасына қатысты еңіс бұрышы молекулаішілік сутекті байланысқа байланысты өзгереді.

Дайындық

Меллит қышқылын меллитті аммоний карбонатымен жылыту арқылы, аммоний тұзының артық бөлігін қайнатып алып, ерітіндіге аммиак қосып дайындауға болады. Төзілген алюминий гидроксиді сүзгілеп алынады, сүзгiш буландырылады және қышқылдың аммоний тұзы қайта кристалдау арқылы тазартылады. Аммоний тұзы кейін қорғасын ацетатымен тұндыру арқылы қорғасын тұзына айналдырылады, ал қорғасын тұзы күкірттегі сутекпен ыдыратылады. Сондай-ақ, қышқыл таза көміртекті, графитті немесе гексаметилбензолды, салқын сілтілі калий перманганатымен немесе ыстық концентрацияланған азот қышқылымен тотықтыру арқылы да дайындалуы мүмкін.

Реакциялар

Бұл өте тұрақты қосылыс; хлор, концентрацияланған азот қышқылы және йодсутек қышқылы онымен әрекеттеспейді. Құрғақ дистилляциялау арқылы көмірқышқыл газы мен пиромеллит қышқылына (C10H6O8) ыдырайды; әкпен дистилляциялау арқылы көмірқышқыл газы мен бензол алынады. Қышқылдың фосфор пентахлоридінің артық мөлшерімен ұзаққа дейін қорытылуы қышқыл хлоридін түзеді, ол инелер түрінде кристалданады және 190 °C температурада еруге бастайды. Аммиак бөлінетін кезде қышқылдың аммоний тұзын 150–160 °C дейін қыздыру арқылы парамид (меллимид, молекулалық формуласы) және аммоний эвкроаты қоспасы алынады. Қоспаны аммоний эвкроатын сумен еріту арқылы бөліп алуға болады. Парамид – ақ түсті аморфты ұнтақ, су мен спиртте ерімейді. Меллит қышқылы тұздарының жоғары тұрақтылығы және олардың Күн жүйесінде кездесетін полициклді ароматты көмірсутектердің тотығуының соңғы өнімі ретінде болуы, оларды Марс топырағындағы органикалық заттардың бірі болуы мүмкін етеді. Темір мен кобальттың меллитаттары (және басқа бензол поликарбоксилді қышқылдарының тұздары) қызықты магниттік қасиеттерге ие.