Кіріспе
Альберт II (Albrecht II der Entartete) (1240 – 20 қараша 1314) – Мейссен марграфы, Тюрингия ландграфы және Саксония граф-палатині болған. Ол Веттин әулетінен шыққан. Мейссен марграфы Генрих III пен оның бірінші әйелі, Австриялық Констанцияның үлкен ұлы еді.
Өмір
1265 жылы маркграф Генрих III Альбертке Тюрингия және Пфальц ландгравиаттарын, ал оның інісі Дитрихке Остерландтағы Ландсберг маркграфлығын берді. Генрих III өзінің ұлдарына ресми билік ретінде Мейсен және Лузатия маркграфтықтарын өзіне қалдырды. 1255 жылдың маусым айында Альберт Сицилия императоры Фредерик II мен Англия королевасы Изабелланың қызы Маргарет Сицилиялықпен үйленді. Маргарет, сондай-ақ Швабен Маргарет деп аталатын Генри Оттоның, сондай-ақ Карлоттоның әпкесі болды. Плейснер жері Веттин әулетіне қалыңдық ретінде берілді. Альберт пен Маргареттің бес баласы болды: Генрих, Плейснерленд лорды (туылған 21 наурыз 1256, қайтыс болған 25 қаңтар/23 шілде? 1282), 1274 жылы Плейснерлендті мұра етті; ол Генрих III Ақтың қызы Гедвигаға үйленді. Фредерик (туылған 1257, қайтыс болған Вартбургта, 16 қараша 1323), Мейсен маркграфы. Дитрих, Дизман деп аталды (туылған 1260, Лейпцигте 10 желтоқсан 1307 жылы өлтірілген), Лузатия маркграфы. Маргарет (туылған 1262, жас кезінде қайтыс болған, 17 сәуірден кейін 1273). Агнес (туылған 1264, қайтыс болған қыркүйек 1332), 21 шілде 1282 жылға дейін Грубенхаген герцогы Генрих I-ге тұрмысқа шыққан. Алғашында бақытты өмір сүргеннен кейін Альберт Маргареттен бас тартып, Айзенбергтің Кунгундесімен құмар махаббатқа түсті. Олардың бес баласы болды: 1269 жылы қызы Елизавета, 1270 жылы ұлы Альберт ("Апиц"). Ол зинақорлық пен заңсыз туылғандарды анықтаған кезде, Маргарет 1270 жылы 24 маусымда Вартбургтен шығып, Франкфурт-на-Майнеге барды, сол жылы 8 тамызда қайтыс болды. Фредерик пен Дизманн есімді екі кіші ұлын олардың ағасы Ландсбергтің Теодоригі бақты. Генрих, ең үлкені, 1282 жылы Силезияда жоғалып кетті. 1274 жылы Альберт Кунгундеге үйленіп, балаларына заңдылық берді. Альберт Тюрингияның Ландгравиаттарын Апицке қалдырып, өзінің бірінші некедегі ұлдарына тек Остерландты (оның ішінде анасынан мұра) және Саксонияның Палатин графтығын беруге ниеттенгенде, олар әкелеріне қарсы соғыс бастады. Фредерикті әкесі тұтқынға алып, Вартабург қамалына қамап қойды, бірақ бір жылдан кейін қашып кетті және Дизманмен бірге әкесіне қарсы соғысты жалғастырды. Осы уақыт аралығында, 1284 жылы, олардың ағасы Ландсбергтің Теодоригі қайтыс болды, ал төрт жылдан кейін, 1288 жылы, Альберттің әкесі Генрих Даңқты да қайтыс болды. Бұл өлімдер отбасылық дауларды күшейтті. Әкесінің өліміне байланысты Альберт Мейсеннің маркграфы болды, ал оның немере інісі Фредерик Тута Ландсбергтің Теодоригінің ұлы Лузатия маркграфтығын мұра етті, оны 1303 жылы Альберттің ұлы Дизман сатып жіберді. Көп ұзамай Фридрих әкесін Альбертті ұрыста тұтқынға алады. Рохлиц келісімінің (1 қаңтар 1289 ж.) негізінде Альберт өз жерлерінің үлкен бөлігін бергеннен кейін бостандыққа шықты. Ол Мейссенді өзіне қалдырды, бірақ кейін оны Фредерик Тутаға сатып жіберді. Ол қайтыс болғаннан кейін (1291) оның туыстары Фредерик пен Дизман өз еркімен оның жерлерін иеленіп алған кезде, Альберт қаржылық қиындықтарға ұшырағандықтан, 1293 жылы Тюрингияны Насаулық неміс королі Адольфке сатуға мәжбүр болды; келісімшартта король Альберт қайтыс болғаннан кейін жерлерді иеленуі мүмкін екендігі айтылған. Сату кезінде Альберт Майссен мен Остерландты өзінің феодалары ретінде қосты, бірақ олар оның ұлдарының қолында болды. Осыған байланысты Адольфтің мұрагері Габсбургтің Альберт I-і осы жерлерді иеленуге мүмкіндік алды, ол сату келісім-шарты заңды және заңды деп мәлімдеді. Айзенбергтің Куньгундесі 1286 жылы 31 қазанда қайтыс болды. Төрт жылдан кейін, 1290 жылы 1 қазанда Альберт үшінші рет Елизавета Орламунденге, Нордхалбеннің мұрагері және Лобдебург Арншаугктың Хартман XI жесіріне үйленді. Сол жылы Альберттің Куньгундеден туған ұлы Апиц императордың ресми түрде заңдылығын танытып, Теннебергтің иегері атанды. Ол Апицті Тюрингиядағы өзінің мұрагері етуді қалады, бірақ бұл жоспарға оның екі үлкен ұлы қарсылық көрсетті. 1291 жылы 11 сәуірде Апицтің кіші әпкесі Елизавета Франкенштейннің Генрих III-іне үйленді. Бұл неке ұзаққа соқпады және баласыз болды. Елизавета 1293 жылы 28 қыркүйекте қайтыс болды. Үш жылдан кейін (1296 жылы 9 қазанда) Апиц өзінің інісі Генрих III-нің әпкесі Елизаветаға үйленді. Бұл неке, оның әпкесі сияқты, баласыз болды. Төрт жылдан кейін (1300 жылы 24 тамызда) Альберттің ең үлкен тірі қалған ұлы Фредерик өзінің өгей анасының қызы Элизабет Арншаугкпен үйленді, бұл әке мен ұл арасындағы соңғы татулыққа себеп болды. Бес жылдан кейін (1305 жылы 27 маусымда) Теннебергтік Апиц отыз бес жасында қайтыс болды. Алберт сүйікті ұлының өліміне қатты күйзелді. Ол күйзелістен ешқашан оңала алмады. Екі жылдан кейін, 1307 жылы Альберт ақыры Тюрингияның Ландгравиаттарын және Саксонияның Палатин графтығын өзінің ұлы Фредерикке берді, оның орнына жылдық төлем алды. Ол жеті жылдан кейін Эрфуртта қайтыс болды, он жеті жыл өмір сүрді.
Henry, Lord of Pleissnerland (b. 21 March 1256 d. 25 January/23 July? 1282), inherited the Pleissnerland in 1274; he married Hedwig, daughter of Henry III the White. Frederick (b. 1257 d. Wartburg, 16 November 1323), Margrave of Meissen. Dietrich, called Diezmann (b. 1260 murdered Leipzig, 10 December 1307), Margrave of Lusatia. Margaret (b. 1262 d. young, aft. 17 April 1273). Agnes (b. 1264 d. September 1332), married before 21 July 1282 to Henry I, Duke of Brunswick Grubenhagen. After what was at first a happy rule and marriage, Albert turned away from Margaret and began a passionate love affair with Kunigunde of Eisenberg. They had two children: a daughter, Elisabeth in 1269, and a son, Albert ("Apitz") in 1270. When she discovered the adultery and the illegitimate births, Margaret left Wartburg on 24 June 1270 and went to Frankfurt am Main where she died on 8 August of the same year. The two younger sons, Frederick and Diezmann were looked after by their uncle, Theodoric of Landsberg. Henry, the oldest, disappeared in Silesia in 1282. Albert married Kunigunde in 1274 and legitimised their children. When Albert intended to leave the Landgraviate of Thuringia to Apitz and compensate his sons from his first marriage with only the Osterland (which included the inheritance from their mother) and the County Palatine of Saxony, they began a war against their father. Frederick was captured by his father and was locked up in Wartburg castle; however, he escaped one year later and continued the war against his father together with Diezmann. During this time, in 1284, their uncle Theodoric of Landsberg died, and four years later, in 1288, Henry the Illustrious, Albert's father, also died. These deaths heightened the family disputes. At the death of his father, Albert became Margrave of Meissen, while his nephew Frederick Tuta son of Theodoric of Landsberg inherited the Margraviate of Lusatia, which was sold off by Albert's son Diezmann in 1303. Shortly after, Frederick captured his father Albert in battle. By the Treaty of Rochlitz (1 January 1289), Albert obtained his freedom after the renunciation of large parts of his lands. He retained Meissen for himself, but later sold it to Frederick Tuta. When, after his death (1291) his cousins Frederick and Diezmann arbitrarily took possession of his lands, Albert suffering financial difficulties was compelled to sell Thuringia in 1293 to the German King Adolf of Nassau; in the contract, it was stipulated that the king could take possession of the lands after Albert's death. In the sale, Albert included Meissen and Osterland as his fiefs, despite the fact they were in the hands of his sons. Thanks to this, Adolf's successor Albert I of Habsburg was able to take possession of these lands, claiming that the contract of sale was legitimate and lawful. Kunigunde of Eisenberg died on 31 October 1286. Four years later, on 1 October 1290, Albert married thirdly Elisabeth of Orlamünde, heiress of Nordhalben and widow of Hartmann XI of Lobdeburg Arnshaugk. The same year, Apitz, Albert's son by Kunigunde, was formally legitimized by the Emperor and created Herr of Tenneberg. He wished to make Apitz his successor in Thuringia, but the plan was resisted by his two elder sons. On 11 April 1291 Apitz's younger full sister, Elisabeth, married Henry III of Frankenstein; the marriage was short lived and childless. Elisabeth died on 28 September 1293. Three years later (9 October 1296), Apitz married a sister of his brother in law Henry III, apparently also called Elisabeth. This marriage, like his sister's, was childless. Four years later (24 August 1300) Albert's eldest surviving son, Frederick, married Elisabeth of Lobdeburg Arnshaugk, daughter of his stepmother; this caused the final reconciliation between father and son. Five years later (27 June 1305) Apitz of Tenneberg died, aged thirty five. The death of his favorite son was a terrible blow to Albert. He never recovered from the loss. Two years later, in 1307, Albert finally resigned the Landgraviate of Thuringia and the County Palatine of Saxony to his son Frederick in exchange for an annuity. He died seven years later in Erfurt, aged seventy four.