Гус Кассиус Цезар: Трагедия Английского Футболшысы

Кіріспе

Ағылшын футболшысы, футболшы

Гас Кассиус Цезарь (5 наурыз 1966 жылы туған) – ағылшын футболшысы, бұрынғы кәсіби футболшы.

Жастық шағы мен "Арсенал" клубында

Лондонның Тоттенхэм қаласында туған Цезарь 1982 жылы тамызда «Арсенал» клубына қосылып, 1984 жылы ақпанда кәсіпқой футболшы болды. Карьерасының басында білезігін сындырғанмен, Цезарь «Арсенал» жастар командасында қорғаушы ретінде үлкен үміттер тудырды, ол қанат қорғаушы немесе көбінесе орталық қорғаушы болып ойнайтын. «Арсенал» сапындағы дебюті 1985 жылғы 21 желтоқсанда «Олд Траффордта» «Манчестер Юнайтедке» қарсы өткен матчта болды. «Арсенал» өз қақпасын құрғақ сақтап, Цезарь «Юнайтедтің» қанат шегіндегі ойыншысы Джеспер Ольсенді сәтті қорғап, 1:0 есебімен жеңіске жетті. Цезарь келесі 18 ай бойы «Арсеналда» көбінесе қосалқы ойыншы ретінде ойнады, матчтың соңғы минуттарында алаңға түсіп, «бес минуттық адам» деген лақап атын алды. Дегенмен, ол 1987 жылы Англияның 21 жасқа дейінгі құрамасына шақырылып, үш ойында көзге түсті. 1987-1988 маусымында Дэвид О’Лиридің жарақат алғаннан кейін Цезарь команданың тұрақты ойыншысына айналып, сол маусымда 25 матч өткізді. Бірақ, барлық дағдысына қарамастан, ол шаршаңқы және өзіне сенімсіз ойыншы болды, қарсыласымен жеке-жеке кездескенде әлсіздік танытып, көзге түсетін қателіктер жасауға бейім болды. 1988 жылғы Футбол лигасы кубогының финалында «Уэмблиде» «Лутон Таунға» қарсы өткен матчта «Арсенал» 2:1 есебімен жеңіске жеткен кезде, матч аяқталуға жеті минут қалғанда Цезарь өз жақсы қақпасынан дұрыс соқпады, нәтижесінде «Лутонның» Дэнни Уилсон алаңдағы қақтығыста допты голға айналдырды. «Лутон» соңғы минутта жеңіс голын соқты және «Арсенал» 3:2 есебімен жеңілді. Дэвид О’Лиридің жарақат алғандықтан қатыса алмағандықтан, Джордж Грэм финалда ойнау үшін Цезарьді таңдады, ол кейіннен өзі де сол кезде жамбас және білезігіне жарақат алғанын, бірақ оған қарамастан ойнауға бел буғанын айтты. Осыдан кейін Цезарьдің «Арсеналдағы» карьерасы дерлік аяқталды. Джордж Грэм Стив Боулдты (кейін Энди Линиганды) сатып алды, ал Цезарь келесі екі маусымда команда үшін бар болғаны бес матч өткізді. Ол 1989 жылы Англияның бірінші дивизионында жеңіске жеткен «Арсенал» командасының құрамында болды, бірақ тек екі матчта ойнады, бұл медаль алуға жеткіліксіз болды. Ол «Арсенал» жанкүйерлерінің арасында соншалықты жақтырылмады, кейбіреулері оны алаңға шыққанда ысқырықтап шабуылдады. Күні бүгінге дейін көптеген жанкүйерлер оны клубтың ең нашар ойыншыларының бірі деп санайды, ал 2007 жылы «The Times» газетінің сауалнамасында Англияның жоғары лигасының тарихындағы 50 ең нашар футболшының тізімінде 3-орынды иеленді. Сондай-ақ, ол «The Gooner» фан-журналында «Арсенал» үшін ойнаған ең нашар ойыншы деп танылды. «Арсенал» жанкүйері Ник Хорнби 1992 жылы жариялаған «Fever Pitch» кітабында Цезарьдің құлдырауы туралы ой бөліседі, Цезарьдің жас кезінде үлкен дағдыға ие болғанын (әйтпесе «Арсенал» оны бастапқыда сатып алмас еді) атап өтеді. Оны өзінің (сол кездегі) сәтсіз жазушы ретіндегі көңілсіздігімен салыстыра отырып, Хорнби талант пен шешімділік жеткіліксіз екенін түйіндеді:

Born in Tottenham, London, Caesar joined Arsenal in August 1982, turning professional in February 1984. Despite breaking his ankle early on in his career, Caesar showed a lot of promise playing for the Gunners youth side, as a defender who could either play at full back, or more usually in the centre of defence. His Arsenal debut came in a match away to Manchester United at Old Trafford on 21 December 1985, for the suspended Viv Anderson; Arsenal kept a clean sheet and Caesar turned in a strong performance marking United winger Jesper Olsen, as they won 1–0. Caesar continued as a bit part player at Arsenal for the next eighteen months, playing mainly as a substitute, coming on in the last few minutes of a match, giving rise to the nickname "the five minute man". However, he shone enough to be called up for the England U21 side in 1987, winning three caps. When David O'Leary sustained an injury during the 1987–88 season, Caesar became a semi regular in the side, playing 25 matches that season. However, for all his talent he was a nervy and unconfident player, lacking assurance when one on one with an attacker, and prone to making high profile mistakes. In the 1988 Football League Cup Final against Luton Town at Wembley, Arsenal were 2–1 up with seven minutes left when Caesar miskicked a clearance from his own penalty area, allowing Luton's Danny Wilson to bundle the ball home in the ensuing chaos; Luton went on to score a last minute winner and Arsenal lost 3–2. Caesar, who had been selected by George Graham to play in the final largely because David O'Leary was unavailable due to injury, later reflected that he had himself been carrying hernia and ankle injuries at the time, but was determined to play regardless. After that, Caesar's career at Arsenal was effectively finished. George Graham signed Steve Bould (and later Andy Linighan), and Caesar only played five more matches for the side in two seasons. He was part of the Arsenal side that won the old First Division in 1989 but only played in two matches which was not enough games to earn a medal. He became so unpopular with Arsenal fans that some of them booed him when he did take to the field. Even today, he is still regarded by many as one of the club's worst ever players, and in 2007 he was voted in at Number 3 in The Times poll of the 50 worst footballers to play in the English top flight. He was also voted the Worst Player Ever to play for Arsenal in the fanzine The Gooner. Arsenal fan Nick Hornby in his 1992 book Fever Pitch muses on Caesar's downfall, pointing out that Caesar had considerable talent as a youth (or else Arsenal would have never signed him in the first place). Likening it to his own frustrations as a (then) failed writer, Hornby concluded that talent and determination alone were not enough to bring about success:

«Ол қол жеткізген жетістіктерге қарағанда, Гас Цезарь өте талантты болған, оның буын серіктерінен асып түскен, бірақ бәрібір жеткіліксіз болды. [ ] Гас өзінің жақсы екенін білген болуы керек, дәл Маркиде ойнаған кез келген поп-бэнд олардың Мэдисон Сквер Гарденге және NME мұқабасына арналған екенін біледі, және Фабер мен Фаберге толыққанды қолжазба жіберген кез келген жазушы сияқты ол Букерден екі жыл қашықтықта екенін біледі. Сен осы сезімге сеніп, өмір сүресің, сонда күш пен шешімділік қаныңды қанда героин сияқты ағып жүреді, бірақ ол ешнәрсеге мән бермейді».