Томас Холмс: Бейсболшы және жаттықтырушының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы және менеджер

Томас Фрэнсис Холмс (29 наурыз 1917 жыл - 14 сәуір 2008 жыл) – американдық оң және орталық шеңгелдегі ойыншы және Басты Лига бейсболында менеджер, карьерасының көп бөлігін «Бостон Брэйвз» командасы үшін өткізген. Ол өмір бойы .300-ден жоғары көрсеткішпен (.302) соқты және 1944 жылдан 1948 жылға дейін әр жыл сайын, 1948 жылы .352 көрсеткішіне жетті, ол Ұлттық лиганың үздік соққышы жарысында екінші орын алды және NL ең құнды ойыншы сыйлығы үшін күресті.

Мансап

Холмс Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында дүниеге келген. Жастық шағында боксшы болуға дайындық жасаған, бірақ әкесі оның осы спортты кәсіби деңгейде қууын тыйым салған. Ол Бруклин техникалық орта мектебінде оқыды, онда әртүрлі маусымдарда .613 және .585 орташа көрсеткіштерге ие болды, бұл жоғары лига скауттарының назарын аударды. Холмс жоғары сынып оқушысы ретінде жексенбі күндері жартылай кәсіби ойындарда бір ойынға 5 доллар төлеген (1933 жылы 5 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). Сол қолмен соққы беретін және лақтыратын Холмс өзінің алғашқы кәсіби шартын Нью-Йорк Янкизбен жасады, бірақ Джо ДиМаджио, Томми Хенрих және Чарли Келлердің құрамындағы ойыншылар қатарына іліге алмады. Янкиздің үздік фермалық командасы – Ньюарк Беарс сапында үш маусымнан кейін, 1942 жылдың ақпанында Бостон Брейвске ауыстырылды. Соңғы кезде бас лигада тұрақты жұмысқа ие болған Холмс бес маусым қатарынан .300-ден жоғары орташа көрсеткіш көрсетті (1944–48). 1944 жылы Холмс емделе алмайтын синустық проблемасының салдарынан Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет етуге жарамсыз деп танылды. Холмс, әсіресе карьерасының соңында Бостон Брейвс командасының ең танымал ойыншыларының бірі болды, 1945 жылы Ұлттық лиганың ең құнды ойыншысы сайлауында екінші орынды иеленді, сонымен қатар хиттер (224), хоум-рандар (28) және қос ойындар (47) бойынша лига көшбасшысы атанды. Сол маусымда ол 6 маусымнан 8 шілдеге дейін 37 ойын қатарынан табысқа жетіп, қазіргі заманғы Ұлттық лиганың рекордын орнатты (Билл Дален мен Уилли Килер 1890 жылдары одан ұзақ тізбекке ие болды), бұл көрсеткіш 33 жылдан кейін Пит Роуз 44 ойындық тізбегімен теңестірілді және 1941 жылы Джо ДиМаджионың Бас лигасындағы 56 ойындық рекордына ең жақын келді. Холмс 1945 жылы бар болғаны 9 рет соққыға ұшырады, ал оның хоум-рандар (28) мен соққылар (9) арасындағы қатынасы бейсбол тарихындағы ең жақсы көрсеткіштердің бірі болып табылады. 1945 жылы оның .325 орташа көрсеткіші 139 ойында "Брейвз" командасының жетекші ойыншысы ретінде Бостонды Ұлттық лиганың жеңімпазы атануына көмектесті (МВП үшінші базасы Боб Эллиотт және жиі пародиаланатын Спан, Сайн және жаңбыр тілеу ротациясымен бірге). Маусымнан кейін 33 жастағы Холмс команданың А класындағы Хартфорд Чифс фермалық клубының ойыншы-менеджері болып тағайындалды. 1951 жылдың 19 маусымында, жарақат алған "Брейвз" командасының менеджері Билли Саутворт басшылығымен бесінші орында тұрғанда, ол Бостонға шақырылып, ескі командасын басқаруға және резервтік ойыншы ретінде қызмет етуге келді. Ол команданы оятып, жанкүйерлерді "Брейвз" стадионына қайтаруға үміттенді. Холмс басқарған команда 1951 жылдың қалған бөлігінде 48–47 есебімен, 1949 және 1950 жылдары болғандай төртінші орынды иеленді, бірақ 13–22 көрсеткішімен бастағаннан кейін 31 мамырда жұмыстан босатылып, оның орнына Чарли Гримм келді. "Брейвз" жетінші орынды иеленді, бар болғаны 281 000 жанкүйерді тартты және келесі көктемде Бостоннан Милуокиге көшті. Оның 61–69 көрсеткіші (.469) Холмс үшін Бас лигадағы басқару мансабының жалғыз эпизоды болды. Холмс 1952 жылғы маусымды Бруклин Доджерс командасы үшін резервтік ойыншы ретінде аяқтады және Нью-Йорк Янкилерге қарсы Әлем сериясының 7-ші ойынында сол жақта ойнады, содан кейін ол 1953 жылдан 1957 жылға дейін "Брейвз" және "Доджерс" фермалық жүйелерінде жаттықтырды. Ол 1,320 ойында, он бір жылдық Бас лига мансабында .302 орташа көрсеткіш, 88 хоум-ран және 581 RBI көрсетті. Ол Бас лигада .989 филдлинг пайызын көрсетті, бір маусымда 6 қатеден артық жасаған емес (1945), және қателерден гөрі (33) көп қос ойынды (37) орындады. 1973 жылы ол Нью-Йорк Метс командасының аматорлық бейсбол байланыстарының директоры болып қайта оралды және 86 жасқа толғанға дейін үш онжылдық бойы осы қызметте болды.

Holmes was born in Brooklyn, New York. As a youth, he trained to be a boxer but his father forbade him to pursue the sport professionally. He attended Brooklyn Technical High School where he had batting averages of .613 and .585 in various seasons, attracting the attention of major league scouts. As a high schooler, Holmes also played semiprofessional games on Sundays for $5 per game (5.0 in 1933 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Holmes, who batted and threw left handed, signed his first professional contract with the New York Yankees, but could not break into their outfield of Joe DiMaggio, Tommy Henrich and Charlie Keller. After three over .300 seasons with the Yanks' top farm team, the Newark Bears, he was traded to the Boston Braves in February 1942. Given a regular major league job at last, he hit over .300 for five consecutive seasons (1944–48). In 1944, Holmes was deemed ineligible for service in World War II due to an untreatable sinus condition. Holmes, one of the most popular Boston Braves especially in the twilight of his career, finished second in MVP voting in the National League in 1945 after leading the NL in hits (224), home runs (28) and doubles (47). That season, he set a modern NL record by hitting safely in 37 consecutive games from June 6 through July 8 (Bill Dahlen and Willie Keeler had longer streaks in the 1890s), a mark surpassed 33 years later in by Pete Rose with a 44 game streak that tied Keeler's and came the closest to Joe DiMaggio's MLB record 56 in 1941. Holmes struck out just 9 times in 1945, and his ratio of home runs (28) to strikeouts that season is one of the best in baseball history. In , his .325 batting average in 139 games as the Braves' leadoff hitter help lead Boston to the NL pennant (together with slugging MVP third baseman Bob Elliott and the oft parodied starting rotation of Spahn, Sain and pray for rain). After the season Holmes, at 33, was named player manager of the team's Class A Hartford Chiefs farm club. On June 19, 1951, with the injury ridden parent club Braves floundering in fifth place under manager Billy Southworth, he was called back to Boston to manage his old team and serve as a pinch hitter. It was hoped he could arouse the club and bring fans back to Braves Field. The team went 48–47 under Holmes for the remainder of 1951, finishing fourth as they did in 1949 and 1950, but when they began with a mark of 13–22 he was fired on May 31 and replaced by Charlie Grimm. The Braves finished seventh, drew only 281,000 fans, and left Boston for Milwaukee the following spring. That 61–69 stretch (.469) was Holmes' only major league managing stint. Holmes finished the regular 1952 season pinch hitting for the Brooklyn Dodgers and playing left field in the final inning of game 7 in the World Series against the New York Yankees, after which he managed in the Braves' and Dodgers' farm systems from 1953 to 1957. He retired with a .302 lifetime batting average with 88 home runs and 581 RBIs in his 1,320 game, eleven year major league career. He posted a fine .989 fielding percentage in the majors, never committing more than 6 errors in any one season (1945), and executing more double plays (37) than errors (33). In 1973, he returned to the game as director of amateur baseball relations for the New York Mets, a post he held for three decades until retiring at 86.