Америкалық артиллерия полкі: «Қызыл Арыстан» тарихы

119-шы әскери артиллерия полкі – АҚШ әскерінің тарихы, Мичиган Ұлттық гвардиясы, бірінші соғыстарға қатысуы, және оқу орталықтары туралы ақпарат.

39 мин оқу

100%

Дереккөз: 119th Field Artillery Regiment — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық далалық артиллерия полкі (119-шы далалық артиллерия полкі) – Мичиган армиясының Ұлттық гвардиясындағы АҚШ армиясының полк жүйесіне (USARS) қарасты негізгі далалық артиллерия полкі. 119-шы далалық артиллерия полкінің штаб-пәтері Лансинг қаласында (Мичиган штаты) орналасқан, ал оның негізгі оқу орны Мичиган штатындағы Грейлинг лагерінде, елдегі ең ірі Ұлттық гвардиялық оқу орталығы. Қазіргі 119-шы далалық артиллерия полкінің штаб-батареясының тарихы 1861 жылы, АҚШ-тағы Азамат соғысы кезінде, Булл-Ран шайқасының бірінші күніне дейін жетеді. 119-шы далалық артиллерия полкінің тарихы 1911 жылдың 6 қарашасында Мичиган Ұлттық гвардиясының 1-ші батальоны ретінде құрылған кезде басталды. 119-шы далалық артиллерия полкі 1918 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Францияның Лотарингия аймағына жөнелтілген кезде алғашқы жауынгерлік қимылдарды көрсетті. 119-шы далалық артиллерия полкі бес ай бойы соғыста болды және жеті американдық жаяу әскер дивизиясын – 3-ші, 26-шы, 28-ші, 32-ші, 77-ші, 79-шы және 89-шы дивизияларды қолдады, сондай-ақ 1-ші Марокколық жаяу әскер дивизиясына оттық қолдау миссиясын орындады. 119-шы далалық артиллерия полкі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде бірнеше ірі шабуылдарға қатысты. Француздық 10-армияның қолбасшысы генерал Шарль Мангин Айн-Марн және Оиз-Айн кампанияларында көрсеткен ерен еңбегі үшін күміс жұлдызбен безендірілген «Круа де Гер» орденін 119-шы далалық артиллерия полкіне табыс етті. Бас штаб батареясы Бірінші дүниежүзілік соғыста берілген ең жоғары награда – «Круа де Гер» орденімен Пальма жапырағымен марапатталды. 119-шы далалық артиллерия полкі сонымен қатар неміс армиясын жеңіске ұшыратып, соңғы Муаз-Аргонна шабуылына қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін 119-шы далалық артиллерия полкі 1936 жылы Мичиган штатының Флинт қаласында автожұмысшылар ереуілі кезінде бейбітшілікті сақтауға көмектесу үшін шақырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтастар Нормандияға шабуыл жасаған кезде, 119-шы далалық артиллерия полкі көп ұзамай Францияға қонды және соғыс аяқталғанға дейін қатысты. 1967 жылы 119-шы далалық артиллерия полкі 1967 жылғы тәртіпсіздіктер кезінде Мичиган штатының Детройт қаласында заң мен тәртіпті сақтауға көмектесу үшін шақырылды. 11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін 119-шы далалық артиллерия полкі қауіпсіздік міндеттерін атқаруға тартылды, олар Канада-АҚШ шекарасы арқылы Детройт және Мичиган штатының Порт-Хурон қалаларына өтетін жүк көліктерін тексеруге көмектесті. Терроризмге қарсы соғыс салдарынан АҚШ армиясында әскери полиция бөлімшелері жетіспегендіктен, 119-шы далалық артиллерия полкі Гуантанамо шығанағындағы әскери базаға он бір айға Дельта лагерінде қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін жөнелтілді. 119-шы далалық артиллерия полкі бұрынғы президент Джеральд Фордтың мемлекеттік жерлеу рәсімінде 21 зеңбірекпен салют берді.

American Field Artillery Regiment

The 119th Field Artillery Regiment (119th FA), nicknamed the "Red Lions", is a Parent Field Artillery Regiment of the United States Army Regimental System (USARS) in the Michigan Army National Guard. The headquarters of the 119th Field Artillery Regiment is in Lansing, Michigan, and its principal training ground is at Camp Grayling, Michigan, the largest National Guard training center in the country. The Headquarters Battery of the current 119th Field Artillery Regiment can trace its history all the way back to the First Battle of Bull Run in 1861, during the American Civil War. The history of the 119th Field Artillery Regiment as an entire regiment began on 6 November 1911 when it was organized as the 1st Battalion, Field Artillery in the Michigan National Guard. The 119th Field Artillery Regiment saw its first action in battle when it was deployed to the Lorraine Region of France in 1918 during the First World War. The 119th Field Artillery Regiment was in combat for five months and supported seven American infantry divisions, the 3rd, 26th, 28th, 32nd, 77th, 79th, and the 89th and also executed a fire support mission for the 1st Moroccan Infantry Division. The 119th Field Artillery Regiment was involved in several major offensives during World War I. General Charles Mangin, commander of the French Tenth Army, awarded the 119th Field Artillery Regiment with the Croix de Guerre with a silver star for their distinguished service in battle during the Aisne–Marne and Oise–Aisne campaigns. The Headquarters Battery was awarded an additional Croix de Guerre with Palm, the highest order to be awarded during World War I. The 119th Field Artillery Regiment also participated in the final Meuse–Argonne offensive that drove the German Army to defeat. After World War I, the 119th Field Artillery Regiment was called upon to help maintain the peace during the 1936 Auto Workers strike in Flint, Michigan. When the Allies invaded Normandy during World War II, the 119th Field Artillery Regiment landed in France shortly thereafter and was involved through to the end of the war. In 1967, the 119th Field Artillery Regiment was called upon to help maintain law and order in Detroit, Michigan during the riots of 1967. After the 11 September attacks, the 119th Field Artillery Regiment was thrust into the role of security as they assisted in searching trucks crossing the Canada–United States border in Detroit and Port Huron, Michigan. When the United States Army was short military police units as a result of the War on Terror, the 119th Field Artillery Regiment was deployed to Guantanamo Bay Naval Base for eleven months to provide security at Camp Delta. The 119th Field Artillery provided a 21 gun salute at the state funeral for former President Gerald Ford.

Ертедегі ұрпақ

Қазіргі 119-шы далалық артиллерия полкінің тарихы 1911 жылдың 6 қарашасына дейін жетеді. Сол күні, Мичиган Ұлттық гвардиясының қолданыстағы бөлімшелері 1-ші батальон, Далалық артиллерия болып қайта ұйымдастырылды.

Мексикалық экспедиция

1916 жылдың 9 наурызында мексикалық революционер генерал Франсиско "Панчо" Вилла бес жүз адамдық күшпен Нью-Мексико штатының Колумбус қаласына шабуыл жасап, бірнеше американдық сарбаз бен азаматты өлтірді. Бір аптадан кейін генерал-бригадир Джон Першинг президент Вудро Вильсонның бұйрығымен бірнеше мың сарбаздан тұратын экспедициялық күш құрып, Мексикаға қайтып кеткен Панчо Вилланы қууға шықты. Үш айдан аспаған соң, 1916 жылдың 3 маусымында АҚШ Конгресі Ұлттық қорғаныс заңын қабылдады, ол АҚШ Президентіне соғыс жағдайында түрлі штаттық Ұлттық гвардия бөлімдерін федералдау және жұмылдыру құқығын берді. Мексикалық қарақшылар әлі де шекараны кесіп өтіп, американдық сарбаздар мен азаматтарды өлтіріп жатты. 1916 жылдың 15 маусымында Техас штатының Сан-Игнасио қаласына жасалған мұндай шабуылдың салдарынан төрт американдық сарбаз қаза тапты. Жауап ретінде президент Вудро Вильсон 1916 жылдың 19 маусымында 110 000 Ұлттық гвардия сарбазын федералдап, оларды Мексика-АҚШ шекарасына жіберді. 1-ші батальонның А және В батареялары алғаш рет 1916 жылдың 19 маусымында федералдық қызметке шақырылды. 1-ші батальонның қалған бөлімдері таратылды. 1-ші батальон, далалық артиллерия, Мичиган штатындағы Грейлинг лагеріне, содан кейін Техас штатының Эль-Пасо қаласына АҚШ-Мексика шекарасын күзетуге жіберілді. Шекарадағы қызмет оқиғасыз өтті, көбінесе күзет, жаттығулар мен марштардан тұрды. Мексика экспедициясы деп аталатын оқиға кезінде 1-ші батальонның А және В батареялары Мексикаға аяқ баспады. Бригадир генерал Першингтің әскерлері Панчо Вилланы ұстауға жетпеді, ал экспедициялық күштердің назары Панчо Вилланы белсенді түрде іздеуден Мексика президенті Венустиано Каррансаны қолдаған күштерден әскерді қорғауға ауысты. Американ президенті Уилсон мен мексикалық президент Карранса елдер арасындағы шиеленісті азайту үшін Бірлескен Жоғарғы Комиссия құруға келісті. Комиссия 1916 жылдың 6 қыркүйегінде Нью-Лондон қаласында кездесті. Осы кездесулерден туындаған келіссөздер шиеленістің күшін азайтып, экспедициялық күштерді кері шегінуге дайындады және 1917 жылдың 5 ақпанында халықаралық шекарадан АҚШ-қа қайта өтті. Әскери қимылдар аяқталғаннан кейін 1-ші батальон, далалық артиллерия Мичиганға оралды және 1917 жылдың 23 наурызында федералдық қызметтен босатылды.

On 9 March 1916, Mexican revolutionary General Francisco "Pancho" Villa led a force of five hundred men and attacked the town of Columbus, New Mexico, killing several American soldiers and civilians. A week later, Brigadier General John J. Pershing, on orders from President Woodrow Wilson, assembled an expeditionary force of several thousand men to pursue Pancho Villa who had since retreated back into Mexico. Less than three months later on 3 June 1916, the United States Congress passed the National Defense Act which gave the President of the United States the power to federalize and mobilize the various State National Guard units in the event of a war. Mexican bandits were still conducting cross border raids killing American soldiers and civilians. On 15 June 1916, one such cross border raid into San Ygnacio, Texas resulted in the deaths of four American soldiers. In response, President Woodrow Wilson federalized 110,000 National Guard soldiers on 19 June 1916 and ordered them to the Mexico–United States border. Batteries A and B of the 1st Battalion, Field Artillery were mustered into federal service on 19 June 1916, for the first time. The rest of the units of the 1st Battalion, Field Artillery were disbanded. The 1st Battalion, Field Artillery was sent to Camp Grayling, Michigan and then on to El Paso, Texas to patrol the United States Mexico border. Service on the border was uneventful, consisting mainly of guard duty, drill instructions, and marches. Neither Battery A or B of the 1st Battalion, Field Artillery set foot in Mexico during what is known today as the Mexican Expedition. Brigadier General Pershing's troops were unsuccessful in catching Pancho Villa and the focus of the expeditionary force changed from actively seeking out Pancho Villa to a defensive position of protecting the troops from the forces supporting Mexican President Venustiano Carranza. American President Wilson and Mexican President Carranza agreed to establish a Joint High Commission to ease the tensions between the countries. The commission met at New London, Connecticut on 6 September 1916. The talks that resulted from these meetings eased the tensions sufficiently and the expeditionary force prepared for withdrawal and re crossed the international border back into the United States on 5 February 1917. When hostilities ended, the 1st Battalion, Field Artillery returned to Michigan and were mustered out of federal service on 23 March 1917.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

АҚШ 1917 жылғы 6 сәуірде Германияға соғыс жариялады, ал АҚШ Конгресі сол жылдың 18 мамырында АҚШ-қа әскер жинауға мүмкіндік беру үшін Сайланбалы әскери қызмет туралы заңды қабылдады. 1-ші батальон, Далалық артиллерия 1917 жылғы 26 маусымда Мичиган Ұлттық гвардиясының құрамында ресми түрде қайта ұйымдастырылды, ал оның штаб-пәтері 1917 жылғы 5 шілдеде Мичиган штатының Лансинг қаласында федералды мойындалды. Мичиган мен Висконсин штаттарының Ұлттық гвардиясы 1917 жылғы 15 шілдеде федералдық қызметке шақырылды. АҚШ Соғыс министрлігі 1917 жылғы 18 шілдеде Мичиган мен Висконсин штаттарының Ұлттық гвардия әскерлерін 32-ші жаяу әскер дивизиясын құруға белгіледі. Көп ұзамай, 1917 жылғы 5 тамызда 1-ші батальон, Далалық артиллерия федералдық қызметке шақырылды. 1917 жылғы 25 тамызда 57-ші Далалық артиллерия бригадасы құрылды. 1917 жылғы 23 қыркүйекте 1-ші батальон, Далалық артиллерия жаңа құрылған 57-ші Далалық артиллерия бригадасының құрамында 119-шы Далалық артиллерияның 1-ші батальоны болып қайта ұйымдастырылды. 119-шы Далалық артиллерия 31-ші Мичиган жаяу әскерінің штаб-пәтері мен жабдықтау роталарын өзіне қосты. 119-шы Далалық артиллерияның көптеген жаңа қызметкерлері 31-ші Мичиган жаяу әскерінің 1-ші батальоны мен 1-ші эскадрильялық кавалериясынан келді. Полковник Честер Б. Маккормик 1917 жылғы 22 қыркүйекте 119-шы Далалық артиллерияның алғашқы командирі болып тағайындалды және бір аптадан кейін, 29 қыркүйекте жүйелі оқу басталды. 1-ші батальон, 119-шы Далалық артиллерия 1918 жылғы 2 қаңтарда Нью-Джерси штатының Меррит лагеріне көшірілді. Меррит лагерінен әскерлер бір сағаттан астам уақыт Альпин Лэндингке дейін жүріп, содан кейін екі сағаттық пароммен Нью-Джерси штатының Хобокен портына дейін Еуропа құрлығына аттанды. 119-шы Далалық артиллерия 1918 жылғы 26 ақпанда теңізге шығып, 1918 жылғы 6 наурызда Ливерпульге жетті. Ұзақ емес демалыс лагерінде болғаннан кейін 119-шы Далалық артиллерия 5-ші жаяу әскер дивизиясымен бірге Атлант мұхиты арқылы саяхатын аяқтау үшін Франциядағы Ле-Авр қаласына келді. 119-шы Далалық артиллерия 32-ші жаяу әскер дивизиясынан бөлініп, 1918 жылғы 13 наурызда Коэткидан лагеріндегі француздық артиллерия мектебіне далалық артиллерия тактикасын үйренуге келді. 119-шы Далалық артиллерия 1918 жылғы 3 маусымға дейін Коэткидан лагерінде қалды. Коэткидан лагерінен шыққаннан кейін 119-шы Далалық артиллерия 26-шы жаяу әскер дивизиясына Тоул-Бук секторында қосылу үшін жіберілді. 119-шы Далалық артиллерияның сарбаздары Бірінші дүниежүзілік соғыста алғашқы оқ атуын 1918 жылғы 11 маусымда жасады. Бес күннен кейін, 1918 жылғы 16 маусымда сағат 3:20-да Xivray et Marvoisin ауылының жанында 119-шы Далалық артиллерия батыстан және оңтүстік-батыстан ауылға кіруге тырысқан 400-500 неміс әскеріне оқ ашты. Соғыста алғашқы жарақат алғандарына қарамастан, 119-шы Далалық артиллерия атысымен өте құнды қызмет көрсетті және немістердің ауылға кіруіне жол бермеуге көмектесті. 1918 жылғы 25 маусымда 119-шы Далалық артиллерия Францияның Эльзас аймағында Ларгицен және Аспах-ле-О ауылдарының жанында 32-ші жаяу әскер дивизиясына қайта қосылды. 1918 жылғы 22 шілдеде 119-шы Далалық артиллерия 32-ші жаяу әскер дивизиясының құрамында генерал Шарль Мангеннің француздық 10-шы армиясына қосылды. 1918 жылғы 22 шілдеден бастап 119-шы Далалық артиллерияның сарбаздары, жаңа аттармен және тәжірибесіз жүргізушілермен бірге Эльзас аймағынан Шато-Тьерри қаласына батысқа қарай бес күн бойы 360 шақырымнан астам жол жүруге мәжбүр болды. Артиллериялық жабдықтардың жетіспеуіне байланысты 119-шы Далалық артиллерияның сарбаздары оқ-дәрімен толы 16 американдық кассинды бүкіл қашықтықты сүйреуге мәжбүр болды. Аттарды сақтау үшін, жүргізушілерден басқа барлық сарбаздар аяқпен жүріп, бұрын үйренбеген толық қап алып жүрді. 1918 жылғы 27 шілдеде 119-шы Далалық артиллерия Пон-Сен-Максенс қаласына және Бетизи-Сен-Мартин ауылына жақындады, содан кейін Шато-Тьерриге қарай, содан кейін Жаульгон ауылының жанындағы Форт-де-Фер (Фер орманы) ауылына қарай қозғалды.

The United States declared war on Germany on 6 April 1917, and the United States Congress passed the Selective Service Act on 18 May of that year to allow the United States to raise an army through the draft. The 1st Battalion, Field Artillery was officially reorganized as part of the Michigan National Guard on 26 June 1917 with its headquarters federally recognized at Lansing, Michigan on 5 July 1917. The National Guard of Michigan and Wisconsin were called into federal service on 15 July 1917. The United States War Department designated the National Guard troops of Michigan and Wisconsin to form the 32nd Infantry Division on 18 July 1917 with Camp MacArthur in Waco, Texas selected as the location for the training. Shortly thereafter, the 1st Battalion, Field Artillery was drafted into federal service on 5 August 1917. On 25 August 1917, the 57th Field Artillery Brigade was organized. On 23 September 1917, the 1st Battalion, Field Artillery was reorganized as the 1st Battalion, 119th Field Artillery as part of the newly formed 57th Field Artillery Brigade. The 119th Field Artillery absorbed the Headquarters and Supply companies of the 31st Michigan Infantry. Most of the new personnel for the 119th Field Artillery came from the 1st Battalion Field Artillery and 1st Squadron Cavalry of the 31st Michigan Infantry. Colonel Chester B. McCormick was appointed as the first commander of the 119th Field Artillery on 22 September 1917 and systematic training began a week later on 29 September. The 1st Battalion, 119th Field Artillery relocated to Camp Merritt, New Jersey on 2 January 1918. From Camp Merritt, the troops marched for over an hour to Alpine Landing and then took a two hour ferry boat ride to the port of Hoboken, New Jersey for embarkation to the European continent. The 119th Field Artillery set sail on 26 February 1918 and arrived at Liverpool, England on 6 March 1918. After a short stay in a rest camp, the 119th Field Artillery proceeded to Le Havre, France with the 5th Infantry Division to complete their transatlantic journey. The 119th Field Artillery detached from the 32nd Infantry Division and arrived at the French artillery school at Camp Coetquidan on 13 March 1918, to master the technique of field artillery. The 119th Field Artillery remained at Camp Coetquidan until 3 June 1918. After leaving Camp Coetquidan, the 119th Field Artillery was sent to join the 26th Infantry Division in the Toul Boucq Sector. The soldiers of the 119th Field Artillery fired their first salvo in World War I on 11 June 1918. Five days later, at 3:20 on 16 June 1918 near the village of Xivray et Marvoisin, the 119th Field Artillery opened fire on about 400 to 500 German troops who attempted to enter the village from the west and southwest. Despite suffering their first casualties of the war, the 119th Field Artillery rendered very valuable service with their fire and helped prevent the Germans from entering the village. On 25 June 1918, the 119th Field Artillery rejoined the 32nd Infantry Division in the Alsace region of France near the villages of Largitzen and Aspach le Haut. On 22 July 1918, the 119th Field Artillery, as a part of the 32nd Infantry Division was absorbed into General Charles Mangin's French Tenth Army. Beginning on 22 July 1918, the soldiers of the 119th Field Artillery, with new horses and inexperienced drivers, were forced to march over 360 kilometers (224 miles) for five days from the Alsace region to just west of the town of Chateau Thierry. Due to the shortage of artillery harnesses, the soldiers of the 119th Field Artillery were compelled to drag 16 American caissons loaded with ammunition the entire distance. In order to save the horses, all the soldiers except the drivers walked and carried a full pack for which they had no previous training. On 27 July 1918 the 119th Field Artillery arrived near the town of Pont Sainte Maxence and the village of Bethisy Saint Martin and then proceeded to move towards Chateau Thierry, and then into the Foret de Fere (Fere Forest) near the village of Jaulgonne.

Айне-Марн қарсы шабуыл

1918 жылдың 29 шілдесі кешкісін 119-шы далалық артиллерия Францияның Пикардия аймағына, Шато Тьерриден батысқа қарай, 32-ші жаяу әскер дивизиясының құрамында келді. Бұл дивизия Роншерес пен Фере-ан-Тарденуа арасындағы фронтты қорғаған американдық 3-ші жаяу әскер дивизиясын алмастырды. Осымен Айне-Марна қарсы шабуылы, сондай-ақ Екінші Марна шайқасы басталды. 1918 жылдың 30 шілдесінде сағат 14:10-да 119-шы далалық артиллерия Сиерге ауылының оңтүстігіндегі Гримпетт ормандарына (Bois de Grimpettes) толық атыс бастады. Жиырма минуттан кейін, сағат 14:30-да 119-шы далалық артиллерия 32-ші жаяу әскер дивизиясының жаяу әскер бөлімдеріне артиллериялық атыс сызығынан тығыз ілесіп жүруге мүмкіндік беру үшін жылжымалы атысқа көшті. Артиллерия күні бойы және түнде де атыс жүргізді. 1918 жылдың 31 шілдесінде 32-ші жаяу әскер дивизиясы 119-шы далалық артиллерияның үздіксіз атысының қолдауымен Серги ауылынан шығысқа қарай бір шақырым (5/8 миль) жердегі Сиерге және биіктікті шабуылдап басып алды. Ауыр шайқастан кейін 32-ші жаяу әскер дивизиясы бір шақырымға алға жылжып, жаңа неміс қорғаныс шебіндегі екі маңызды бекініс еніп, оларды жаулап алды. Редди фермасы мен 230-шы биік бекініс 1918 жылдың 1 тамызында 119-шы далалық артиллерияның қарқынды атысының көмегімен басылып алынды. 2 және 3 тамызда қарқынды ілгерілеулер жасалды. 1918 жылдың 3 тамызында сағат 10:30-да 32-ші жаяу әскер дивизиясының алдыңғы қатарлары Сент-Жилл ауылының оңтүстік-батысына жарты шақырымға (бір жарым шақырымнан астам) жетіп, онда Рессон фермасын басып алды. Екі күннің ішінде 32-ші жаяу әскер дивизиясы Редди фермасынан алға жылжып, Виллом және Дравегни ауылдарын басып алды, 119-шы далалық артиллерияның қарқынды атысымен Сент-Жиллдің шетіне жетті. 1918 жылдың 3 тамызында кешкісін 32-ші жаяу әскер дивизиясының алдын ала жасақтары Весле өзенін кесіп өтуге тырысты, бірақ екі 77 мм-дік артиллериялық оқ пен өзеннің қарсы жағалауындағы неміс әскерлерінің күшті пулемет атысынан бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 1918 жылдың 4 тамызында 32-ші жаяу әскер дивизиясы Весле өзенінің оңтүстік жағалауындағы Фисмес қаласына кірді, бірақ 6 тамызға дейін Фисместі толық басып алмады. 1918 жылдың 3 тамызынан 6 тамызға дейін 119-шы далалық артиллерия 32-ші жаяу әскер дивизиясына өзеннен өтуге көпірлер салуға көмектесу үшін Весле өзенінің солтүстік жағалауын бомбалады; алайда неміс пулеметтері мен артиллериясының атысы тым күшті болғандықтан американдық әскерлердің өзенге жақындауына қауіпті жағдай туды. Неміс контрбатареялық атысынан бірнеше артиллериялық құралдары жойылғанға қарамастан, 119-шы далалық артиллерия 32-ші жаяу әскер дивизиясына немістерді кері итеруге көмектесті, осылайша олардың көктемгі шабуылы кезінде алған жетістіктерін жоққа шығарды. 32-ші жаяу әскер дивизиясы жеті күннің ішінде 19 шақырым жерді басып алды. 1918 жылдың 6 тамызында немістер өздерінің позицияларын ұстап алып, одақтастардың ілгерілеуін тоқтатты, осымен Айне-Марна қарсы шабуылы аяқталды.

On the evening of 29 July 1918, the 119th Field Artillery arrived in the Picardy region of France, west of Chateau Thierry, as part of the 32nd Infantry Division which relieved the American 3rd Infantry Division on the front line which stretched from Roncheres to Fere en Tardenois. This was the beginning of the Aisne–Marne counter offensive also known as the Second Battle of the Marne. At 14:10 on 30 July 1918, the 119th Field Artillery commenced a full barrage of fire directed at the Bois de Grimpettes (Grimpettes Woods) just south of the village of Cierges. Twenty minutes later, at 14:30, the 119th Field Artillery switched to a creeping barrage to allow infantry units from the 32nd Infantry Division to follow close behind the line of artillery fire. Artillery fire continued throughout the day and into the night. On 31 July 1918, the 32nd Infantry Division stormed and captured Cierges and a ridge one kilometer (5/8 mile) east of the village of Sergy with the support of continuous fire from the 119th Field Artillery. After hard fighting, the 32nd Infantry Division advanced a mile, broke into two important positions in the new German line of resistance, and captured them. Reddy Farm and Hill 230 were both captured on 1 August 1918, with the support of very active fire from the 119th Field Artillery. Rapid advancements were made on 2 and 3 August. By 10:30 on 3 August 1918, the leading elements of the 32nd Infantry Division had advanced to one half kilometer (just over 1/4 mile) southwest of the village of Saint Gilles where they captured Resson Farm. In just a matter of two days the 32nd Infantry Division had advanced from Reddy Farm and captured the villages of Villome and Dravegny, arriving on the outskirts of Saint Gilles with active fire from the 119th Field Artillery. On the evening of 3 August 1918, advance elements of the 32nd Infantry Division attempted to cross the Vesle River but the attempt failed due to artillery fire from two 77's and strong machine gun fire from the German troops on the opposite bank of the river. On 4 August 1918, the 32nd Infantry Division entered the town of Fismes, on the south bank of the Vesle River but did not fully occupy and capture Fismes until 6 August 1918. The 119th Field Artillery pounded the north bank of the Vesle River from 3 August 1918 through 6 August 1918 in an attempt to help the 32nd Infantry Division construct bridges to cross the river; however the German machine gun and artillery fire was too strong to allow American troops to approach the river without sustaining heavy casualties. Despite having several artillery pieces destroyed by German counter battery fire, the 119th Field Artillery had helped the 32nd Infantry Division drive the Germans back negating the gains they had made during their Spring Offensive. The 32nd Infantry Division had marched 19 kilometers (11.875 miles) in just over seven days, capturing significant territory. The Germans were finally able to hold their ground and stop the allied advance on 6 August 1918 bringing an end to the Aisne–Marne counter offensive.

ОисеАйснэ шабуылда

1918 жылдың 7 тамызына қарай 28-ші жаяу әскер дивизиясы Фисмес қаласын басып алды, 32-ші жаяу әскер дивизиясын босатты, бірақ 119-шы далалық артиллерия 28-ші жаяу әскер дивизиясына одан әрі ілгерілеуге көмектесу үшін өз орнында қалды. Келесі екі күн ішінде 119-шы далалық артиллерия Фисмес қаласынан Весль өзенінің арғы жағында орналасқан Фисметс ауылын шабуылдауды жалғастырды. Бұл 28-ші жаяу әскер дивизиясына 1918 жылдың 8 тамызында Весль өзенінен төрт ротаны жіберуге мүмкіндік берді. 1918 жылдың 9 тамызында таңертең 28-ші жаяу әскер дивизиясы бір батальонды Весль өзенінен өтіп, Фисметті басып алды. 119-шы далалық артиллерия жақсы орналастырылған артиллериялық отпен, немістердің 16:00 және 22:45-те екі қарсы шабуылын тойтарды. 1918 жылдың 10 тамызында 119-шы далалық артиллерия немістердің Весль мен Эйн өзендерінің арасындағы платодан қашып кетуіне жол бермеу үшін қораптық артиллериялық от бастады. 28-ші жаяу әскер дивизиясы артиллерияның қоршауында неміс желісін сезіну және көпір басының кеңейтуіне мүмкіндік беру үшін шағын шабуылдаушы патрульдерді жіберді. Патрульдер 1918 жылдың 12 тамызына дейін 119-шы далалық артиллерияның артиллерия отына қолдау көрсетіп, немістердің Весль өзенінің солтүстік жағалауын күшпен ұстап тұрғанын анықтау үшін жіберіле берді. 1918 жылдың 13 тамызында 119-шы далалық артиллерия 77-ші жаяу әскер дивизиясының қол астына өтті және Весль өзенінің солтүстік жағалауында артиллерия отын бағыттады. 1918 жылдың 15 тамызына қарай барлық патрульдер Весльдің солтүстік жағалауы немістердің ірі операцияны қажет ететін күшпен ұсталғанын хабарлады. Бұл операция Оиз-Айсен шабуылы деп аталды. 1918 жылдың 21 тамызында 119-шы далалық артиллерия, алдын ала атыс жүргізді, 77-ші жаяу әскер дивизиясының ротасы Таннери ауылын басып алуға көмектесті. 32-ші жаяу әскер дивизиясын генерал Шарль Мангин француздық 10-шы армияға флангтық шабуылда көмек көрсету үшін жеке таңдады. 119-шы далалық артиллерия полкінің сарбаздары төрт күн ішінде 140 шақырым (87 миль) жүріп өтті және 1918 жылдың 28 тамызында 32-ші жаяу әскер дивизиясына қосылды. 1918 жылдың 27 тамызында неміс желілерінің сым түйініне, траншеяларға және маңызды нүктелеріне ауыр артиллерияның шегіне дейін бірден жойғыш артиллериялық атысты бастау туралы бұйрық қабылданды. 119-шы далалық артиллерияға немістерді күндіз-түні үздіксіз және ретсіз артиллерия атысымен қиындатып, алдағы шабуылдарға дайындық мақсатында олардың қорғанысын бұзуға бұйрық берілді. Артиллерия атысы 1918 жылдың 28 тамызының кешінде жалғасты және немістерге ешқандай тынығуды бермеді, ал алдыңғы және артқы желілер бойынша және артиллерияның мүмкіндік беретіндігіне қарай неміс аумағына терең араласты. 1918 жылдың 28 тамызында 32-ші жаяу әскер дивизиясы шабуыл жасады және 29 тамызға қарай ол Ювиньиден бір шақырымға дейін жетті. 1918 жылдың 29 тамызында кешке қарай немістер өз әскерлерін сол жақ қанатынан кері тартты. Осыған жауап ретінде 1918 жылдың 30 тамызында 32-ші жаяу әскер дивизиясына Жювинь ауылына шабуыл жасап, басып алу туралы бұйрық жіберілді. 119-шы далалық артиллерияға өз артиллериялық отын Ювиньидің шығысына шоғырландыру тапсырылды. Тіпті, кері шегінген кезде де, немістер бірнеше бекіністі форпостыны қалдырып кетті, ал Ювинь ауылы немістердің қолында болды. 32-ші жаяу әскер дивизиясы немістердің алдыңғы орындарын тез жеңіп шықты, бірақ оны Ювинь ауылының маңында жақсы орналастырылған неміс пулеметтері баяулады. Немістер қарсы шабуыл жасауға тырысты, бірақ 32-ші жаяу әскер дивизиясының батыс пен оңтүстіктен екі жақтан шабуыл жасауымен бұзылды. Түнгі уақытта америкалықтар Ювинь ауылының жерін басып алып, екі герман армиясының арасында орналасқан неміс майдан шебінен өтіп кетті. Американың 32-ші жаяу әскер дивизиясының Ювиньяны басып алуы келесі күні француздық XXX корпусының басқа элементтері шабуылдарының табысына үлкен үлес қосты. 119-шы далалық артиллерия полкінің командирі полковник Честер МакКормик өзінің жауынгерлеріне жазған хатында Ювинги маңындағы шайқасты баяндап, төмендегідей жазды: "Менің ойымша, 2 қыркүйекке қараған түні Ювиньиде және оның маңында позицияны таңдау және басып алу біздің мансабымыздың ең маңызды ерекшеліктерінің бірі болды, өйткені күндізгі барлаусыз батальондар қараңғыдан кейін белгісіз жерге көшіп кетті және күндізге дейін Ювиньи ауылының маңында өз қаруларын қызмет етуге дайын болды". 1918 жылдың 30 тамызындағы түнде 32-ші жаяу әскер дивизиясының жылдам алға жылжуына байланысты оларға Терный Сорный ауылынан 300 метр (984 фут) шығысқа орналасқан қырды басып алу міндеті қойылды. 1918 жылдың 31 тамызында 119-шы далалық артиллерия немістерді 12:00-ден 16:00-ға дейін төрт сағат бойы бомбалады, 32-ші жаяу әскер дивизиясының қайтадан шабуыл жасауына дайындық мақсатында. 15:55-те артиллериялық отты жылжыту басталды және 16:00-де 32-ші жаяу әскер дивизиясы Ювиньиден шығысқа қарай шабуылды бастады. Немістер Бомонт фермасында қарсылық көрсетті және сол жақ фланганы минометтермен бомбалады. Американдықтар неміс желісінен өтуді жалғастырып, Бетханкурт Терни жолын басып алды. 18:45-ке қарай 32-ші жаяу әскер дивизиясының алдыңғы әскерлері Терный Сорный ауылына енді және 21:30-ға қарай ауылдың шығысындағы қыр басып алынды. 32-ші жаяу әскер дивизиясының және оның бөлімшелерінің агрессивті тактикасы оларға Терный ауылының маңындағы платоны басып алуға мүмкіндік берді, онда одақтастар Лаффо ауылына от шоғырландыра алды. Егер одақтастар Лаффоны басып алса, немістер Весль өзені бойындағы желіні тастауға мәжбүр болар еді. 1918 жылдың 1 қыркүйегінің кешінде 32-ші жаяу әскер дивизиясы 1-ші марокколық жаяу әскер дивизиясы және француздық 66-шы жаяу әскер дивизиясымен майдан желісінен ауыстырылды. 1918 жылдың 2 қыркүйегінде 119-шы далалық артиллерия 1-ші марокколық жаяу әскер дивизиясының қол астына қойылды және 6 қыркүйекке дейін Воксолон ауылына және одан әрі Кинси Басс ауылының шығысындағы төбеге шабуылдауларына көмектесті. 119-шы далалық артиллерияның офицерлері мен сарбаздары 1-ші марокколық дивизияның француздық артиллерия командирінің құрметіне ие болды, олардың шайқастың қиындығына қарамастан, бейілді рухының үлкендігіне байланысты. 1918 жылдың 6 қыркүйегінде 119-шы далалық артиллерия майдан желісінен қажетті демалыс пен қайта жарақтандыру үшін алынды. 1918 жылдың 7 қыркүйегінде 119-шы далалық артиллерия Шелль ауылына артқа жылжуын аяқтады және француздық 10-шы армияның резервінде болды. Бұл Оиз-Айсен шабуылына қатысуларының соңы болды. 1918 жылдың 9 қыркүйегінде 119-шы далалық артиллерия 32-ші жаяу әскер дивизиясымен бірге Жойнвиль қаласының маңына оқу-жаттығуларына жылжыды.

By 7 August 1918, the 28th Infantry Division occupied the town of Fismes, relieving the 32nd Infantry Division but the 119th Field Artillery remained in place to assist the 28th Infantry Division in further advances. Over the next two days, the 119th Field Artillery continued to pound the village of Fismettes which is directly across the Vesle River from the town of Fismes. This allowed the 28th Infantry Division to send four companies across the Vesle River on 8 August 1918 to establish bridgeheads on the north bank and occupy the southern and eastern parts of Fismettes. During the early morning of 9 August 1918, the 28th Infantry Division advanced one battalion across the Vesle River and captured Fismette establishing outposts occupying the heights to the north of the village. The 119th Field Artillery used well placed barrages to repulse two counterattacks by the Germans at 16:00 and at 22:45. On 10 August 1918, the 119th Field Artillery commenced box barrages to prevent the Germans from escaping the plateau between the Vesle and Aisne Rivers. The 28th Infantry Division sent out small aggressive patrols under the cover of the artillery barrages to feel out the German line and to allow for broadening of the bridgeheads. Patrols continued to be sent out through 12 August 1918, supported by artillery fire from the 119th Field Artillery to determine if the Germans held the north bank of the Vesle River in force. On 13 August 1918, the 119th Field Artillery came under the command of the 77th Infantry Division and remained in place directing artillery fire along the north bank of the Vesle River. By 15 August 1918, the patrols all reported that the north bank of the Vesle was held in sufficient force by the Germans to require a major operation. That operation would be known as the Oise–Aisne offensive. On 21 August 1918, the 119th Field artillery, directed advance fire, assisting in the capture of the village of Tannerie by a company from the 77th Infantry Division
The 32nd Infantry Division was personally selected by General Charles Mangin to assist the French Tenth Army in a flank attack on the German front lines and on the evening of 24 August 1918, the 119th Field Artillery was billeted in the town of Neuilly Saint Front on their way to rejoin the 32nd Infantry Division. The soldiers of the 119th Field Artillery Regiment marched 140 kilometers (87 miles) over four days and by 28 August 1918, had rejoined the 32nd Infantry Division in the front line west of the village of Juvigny. On 27 August 1918, orders were received to immediately commence destructive artillery fire on the wire entanglements, trenches and important points of the German lines, up to the limits of the range of the heavy artillery. The 119th Field Artillery was ordered to harass the Germans day and night with both continued and irregular artillery fire to disorganize their defenses in preparation for forthcoming attacks. The artillery fire was to continue through the evening of 28 August 1918 and not allow the Germans any respite, disrupting communications all along the front and rear lines and as deep into German territory as the artillery would allow. On 28 August 1918, the 32nd Infantry Division attacked and by 29 August, it had advanced to within one kilometer (5/8 mile) of Juvigny. During the evening of 29 August 1918, the Germans pulled their troops back from their left flank. In response, orders were sent on 30 August 1918, to the 32nd Infantry Division to attack and capture the village of Juvigny. The 119th Field Artillery was directed to concentrate its artillery fire east of Juvigny. Even with their fallback, the Germans had left several strongly fortified outposts along the line and the village of Juvigny was strongly held by the Germans. The 32nd Infantry Division quickly overcame the German's advance posts but was slowed down by well placed German machine guns near the village of Juvigny. The Germans attempted a counterattack but were foiled by a two pronged attack from the west and the south by the 32nd Infantry Division. By nightfall, the Americans had captured the village of Juvigny and had breached the German front lines between two German army corps. The capture of Juvigny by the American 32nd Infantry Division contributed greatly to the success of attacks the next day by other elements of the French XXX Corps. Commander Colonel Chester McCormick, commander of the 119th Field Artillery Regiment, wrote the following in a letter to his soldiers in recounting the battle near Juvingy. "I consider the selection and occupation of position in and about Juvigny on the night of September 2nd, one of the most noteworthy features of our career as without any daylight reconnaissance, the battalions moved out into the unknown country after dark and were in position serving their guns near the village of Juvigny before daylight." Due to the rapid advance of the 32nd Infantry Division during the night of 30 August 1918, they were tasked with capturing a ridge 300 meters (984 feet) east of the village of Terny Sorny. On 31 August 1918, the 119th Field Artillery bombarded the Germans for four hours, from 12:00 to 16:00, in preparation for a resumed attack by the 32nd Infantry Division. A rolling artillery barrage commenced at 15:55 and at 16:00 the 32nd Infantry Division began its advance eastward from Juvigny. The Germans put up stiff resistance at Beaumont Farm and shelled the Americans left flank with mortars. The Americans continued to drive through the German lines and captured the Bethancourt Terny Road. By 18:45 the lead troops of the 32nd Infantry Division had entered the village of Terny Sorny and by 21:30 the ridge to the east of the village had been taken. The aggressive tactics by the 32nd Infantry Division, and its units, allowed it to capture the plateau around the village of Terny where the Allies could concentrate fire on the village of Laffaux. If the Allies were able to capture Laffaux, the Germans would be forced to abandon the line along the Vesle River. During the evening of 1 September 1918, the 32nd Infantry Division was relieved from the front line by the 1st Moroccan Infantry Division and the French 66th Infantry Division. On 2 September 1918, the 119th Field Artillery was placed under the command of the 1st Moroccan Infantry Division through 6 September 1918 to assist their advance towards the village of Vauxaillon and then onwards towards a hill east of the village of Quincy Basse. The officers and enlisted men of the 119th Field Artillery gained the respect of The French Artillery Commander of the 1st Moroccan Division due to the prevalence of their determined spirit despite the challenge of the battle. On 6 September 1918, the 119th Field Artillery was relieved from the front lines for much needed rest and reequipping. On 7 September 1918, the 119th Field Artillery completed movement to the rear at the village of Chelles and was held in reserve for the French Tenth Army. This was the end of their involvement in the Oise–Aisne offensive. On 9 September 1918, the 119th Field Artillery moved with the 32nd Infantry Division to the vicinity of the town of Joinville for training.

Әскери марапаттар

32-ші жаяу әскер дивизиясы Францияға келгеннен бастап-ақ француздық 10-армияның бақылауында болды. Француздық 10-армияның қолбасшысы генерал Шарль Мангин 32-ші жаяу әскер дивизиясының барлық төрт жаяу әскер полкіне, барлық үш артиллерия полкіне және барлық үш пулемет батальонына шайқаста көрсеткен ерлігі үшін «Круа-де-Гер» орденін берді. Айс-Марн және Оиз-Айс шабуылдары кезіндегі әскери табыстарының құрметіне 119-шы далалық артиллерия «Круа-де-Гер» орденімен күміс жұлдызға ие болды. Бұл орденнің лентасында «AISNE–MARNE» және «OISE–AISNE» деп кестеленген. 119-шы далалық артиллерияның штаб-батареясы Оиз-Айс шабуылы кезіндегі ерекше жоспарлауы үшін тағы бір «Круа-де-Гер» орденімен (күміс жұлдызды «Круа-де-Гер» орденінен екі дәреже жоғары) марапатталды. Бұл орденнің лентасында «OISE–AISNE» деп кестеленген.

Меза-Аргон шабуылдары

Муаз-Аргонн шабуылына дайындық кезінде (Жүз күндік шабуыл деп аталатын жаппай науқанның бір бөлігі) және американдық экспедициялық күштердің бас қолбасшысы генерал Джон Першингтің бұйрығы бойынша әскерлердің барлық қозғалысы жарықсыз қараңғылық астында өте құпия түрде жүргізілуі керек еді. 16 қыркүйек 1918 жылы 119-шы далалық артиллерияның сарбаздары жеті түндік шеруді балдыр мен жаңбыр арқылы Джойнвилл қаласынан Авокур ауылының маңына, 79-шы жаяу әскер дивизиясына қосылу үшін бастады. Ұзақ шерулер 119-шы далалық артиллерия сарбаздарының моральдық күйін қатты сынады және олар 24 қыркүйек 1918 жылы Авокурға жақын жеткен кезде артиллерияны сүйрейтін аттар әлсіз және шаршап қалған еді. Генерал Петен, État major des armées (қорғаныс штабының бастығы) Муаз-Аргонн шабуылдарын 26 қыркүйек 1918 жылы бастауды бұйырды. 79-шы жаяу әскер дивизиясының шабуыл жасайтын жері 1916 жылы Верден шайқасында француз және неміс әскерлерінің жарты миллион сарбазы қаза тапқан сол аймақта болды. 25 қыркүйек 1918 жылы сағат 23:30-да 119-шы далалық артиллерия неміс алдыңғы қатарларына қарсы шабуылдық және қиылыс атысын бастады. 26 қыркүйек 1918 жылы сағат 02:30-да 119-шы далалық артиллерия алғашқы жаяу әскер шабуылына дайындалу үшін неміс позицияларына үш сағаттық артиллерия шабуылына қатысты. Сағат 05:30-да 119-шы далалық артиллерияның шабуылдаушы батальонының қорғауымен 79-шы жаяу әскер дивизиясы шабуыл жасап, Монфокон ауылына қарай алға жылды. 79-шы жаяу әскер дивизиясының алға жылжуына бүкіл түстен кейін машиналық мылтық атысы кедергі келтірді. Монфокон маңындағы немістердің қарсыласы соншалықты қатал болды, 79-шы жаяу әскер дивизиясы одан әрі алға жылжу үшін 119-шы далалық артиллерияны күтуге мәжбүр болды. 119-шы далалық артиллерияның қарулары "Ешкімнің жері" болып табылатын аймақтағы жолдардың нашар жағдайына және пайдаланылуы мүмкін жолдардың тығынына байланысты алға жылжуда кешіктірілді. Күннің соңында 79-шы жаяу әскер дивизиясы Оку және Маланкур ауылдарын басып алды және Маланкурдан солтүстікке қарай бір жарым шақырым (шамамен 1/4 миль) және Куиси ормандарының (Bois de Cuisy) солтүстік-шығыс шетіне жетті. 27 қыркүйек 1918 жылы 79-шы жаяу әскер дивизиясы Монфоконды басып алып, ауылдың солтүстік-батысында жарты шақырым қашықтықта орналасқан сызыққа жетті. 28 қыркүйек 1918 жылы 79-шы жаяу әскер дивизиясы одан әрі алға жылжиды және Нантилуа ауылын басып алды. 119-шы далалық артиллерияның алға жылжуы 79-шы жаяу әскер дивизиясының алға жылжуымен жалғасты, бірақ артиллерия мен жабдықты тасымалдау жолдардың жағдайына байланысты қайтадан кедергіге ұшырады. 29 қыркүйек 1918 жылы 79-шы жаяу әскер дивизиясы шабуылды қайтадан бастады, бірақ ақыры Нантилуа ауылынан солтүстік-батысқа қарай 300 метрлік жота бойымен қорғаныс позициясына орналасты. Командир полковник Честер МакКормик өз сарбаздарына Муаз-Аргонн шабуылдарының басталуына қатысты келесідей хат жазды: "Бұл жерде батареялар соғыстағы ең ауыр сынақтардың бірін бастан кешірді. Жаудың қорқынышты, жойқын атысына қарсы тұрып, сіздер, Марнадағыдай, ешқашан сүрінбей, нағыз артиллерияның мызғымас рухын көрсетіп, өз қаруларыңызға берілдіңіздер". 30 қыркүйек 1918 жылы 119-шы дивизия жолдардың жағдайына байланысты өз артиллериясын күтуге байланысты 3-ші жаяу әскер дивизиясының қолбасшылығына берілді. Американың бірінші армиясы штабының бұйрығы бойынша барлық артиллерия батареяларына Мейза өзенінің батысындағы қолайлы нысаналар мен қолайлы ауа райы кезінде No 5 Shell (фосген мен түтіннің өлімге әкелетін газ қоспасы) қолдануды тапсырды. 3-ші жаяу әскер дивизиясы 4 қазан 1918 жылы шабуыл жасап, 119-шы далалық артиллерияның шабуылдық атысымен қолдана отырып, бүкіл майдан бойымен бір шақырымға (5/8 миль) алға жылды. 6 қазан 1918 жылы 3-ші жаяу әскер дивизиясының артиллериясы келді және 119-шы далалық артиллерия 32-ші жаяу әскер дивизиясының секторына қайта берілді. 119-шы далалық артиллерияның көмегімен 32-ші жаяу әскер дивизиясы алға қарай жол салып, 1917 жылдың сәуірінде Аррас шайқасынан бері одақтастардың көптеген ілгерілеу әрекеттеріне қарсы тұрған 8 миль тереңдіктегі Гинденбург сызығын бұза алды. 9 қазан 1918 жылдан бастап 32-ші жаяу әскер дивизиясы солтүстікке қарай алға жылжи бастады және Геснес, Кот-Дам-Мари, Романье-су-Монфокон және Бантевилл ауылдарын басып алды. 19 қазан 1918 жылы 32-ші жаяу әскер дивизиясы өзінің желісін жарты шақырымға (бір жарым мильден астам) солтүстікке жылжытып, Гинденбург сызығын бұзуды аяқтады. 20 қазан 1918 жылы 89-шы жаяу әскер дивизиясы 32-ші жаяу әскер дивизиясын алдыңғы қатардан алмастырды. 119-шы далалық артиллерия 89-шы жаяу әскер дивизиясын қолдау үшін өз орнында қалды. 20 қазан 1918 жылы 89-шы жаяу әскер дивизиясы Бантевилл ауылының маңындағы орманнан жауды тазартты, немістердің қарсыласуына қарамастан және орманның солтүстік және батыс шеттерінде қорғаныс шебін орнатты. 89-шы жаяу әскер дивизиясы өз позициясын бірнеше күн консолидациялады және 1 қараша 1918 жылға дейін шабуылға түспеді. Сол күні 119-шы далалық артиллерия батыс майданында берілген ең жақсы ұйымдастырылған және күшті артиллерия шабуылдарын жасады, 89-шы жаяу әскер дивизиясының неміс қорғанысын бұзуына көмектесіп, 11 километр (6,8 миль) аумақты басып алды, немістердің Бельгияға қарайғы байланысын үзіп, неміс қарсыласының омырқасын сындырды. Келесі бірнеше күнде 89-шы жаяу әскер дивизиясы жылдам алға жылжыды және Ремонвиль, Баррикур, Тайлли, Нуар, Боклер және Бофор-ан-Аргонн ауылдарын басып алды. 3 қараша 1918 жылы 119-шы далалық артиллерия алдыңғы қатардан босатылып, 32-ші жаяу әскер дивизиясына қайта қосылды, көп қажетті демалыс, қалпына келтіру және қайта жарақтандыру үшін. Бес айға жуық үздірілмейтін шайқастан кейін 119-шы далалық артиллерия жеті американдық жаяу әскер дивизиясы, француздың ондық армиясы және 1-ші марокколық жаяу әскер дивизиясының жолын ашуға көмектесті, француз территориясының 70 километрін (43 миль) қайтарып алды. 119-шы далалық артиллерия сарбаздары шаршап, әсерінен және шаршаудан рухтанды, бірақ олардың полкі әтпен жоғалтудан толыққанды қозғалмас күйге келді. Соғыс кезінде 119-шы далалық артиллерия алған 1459 аттың арасында тек 327-сі ғана тірі қалды, қалғаны түрлі себептерден қаза тапты, жараланды немесе жоғалып кетті. 11 қараша 1918 жылы сағат 11:00-де Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған келісім күшке енді. Полковник Честер МакКормик сарбаздарына жазған хатында келесідей мағыналы хабарламамен аяқтады: "Сіздер көрсеткен еңбегіңізбен мақтан тұтуға лайықсыз. Полктің тарихы керемет, ешкіммен теңесе алмайды. Біздің шығындарымыз басқа артиллерия полктерімен салыстырғанда жоғары болғанымен, менің ойымша, біз өте бақытты болдық, бірақ бұл офицерлер мен сарбаздардың жақсы тәртібі мен шешіміне байланысты. Сіздерге тапсырылған міндеттер қуаныш пен адал еңбекпен орындалды және қиын жағдайларда, сіздер өте қанағаттанарлық түрде өзіңізді көрсеттіңіздер. Мың километрден астамды қамтитын ұзақ шерулерде, әсерге және аштыққа ұшыраған кезеңдерде сіздер бәрін міндет деп қабылдадыңыз, тіпті армиядан кейінгі аймақтардағы мінез-құлқыңыз да, соғыс майданындағыдан қиын болды, сіздер әрқашан "Кетейік" рухымен біріктірілгендей болдыңыз. Бір сәт кездірейік...".

In preparation of the Meuse–Argonne offensive, (one part of a massive campaign known as the Hundred Days Offensive) and under orders from General John Pershing, commander in chief of the American Expeditionary Forces, all movement of troops were to be performed with the utmost secrecy under the cover of darkness without lights. On 16 September 1918, the soldiers of the 119th Field Artillery began a seven night march through the mud and rain from the town of Joinville to the vicinity of the village of Avocourt to join the 79th Infantry Division. The long marches were a severe test on the morale of the soldiers of the 119th Field Artillery and by the time they arrived near Avocourt on 24 September 1918, the horses towing the artillery were weak and exhausted. General Petain, the État major des armées, (Chief of the Defence Staff) ordered the Meuse–Argonne offensive would commence on 26 September 1918. The place in the front line where the 79th Infantry Division was set to make its attack was in the same area where a half million soldiers from the French and German Armies had perished in the Battle of Verdun in 1916. At 23:30, on 25 September 1918, the 119th Field Artillery commenced harassing and interdiction fire at the German front lines. At 2:30, on 26 September 1918, the 119th Field Artillery participated in a three hour artillery barrage of German positions in preparation for the initial infantry assault. At 5:30, under the protection of a rolling barrage from the 119th Field Artillery, the 79th Infantry Division attacked and advanced toward the village of Montfaucon. The advance of the 79th Infantry Division was hindered by machine gun fire during the entire afternoon stalling their advance. The resistance by the Germans in the vicinity of Montfaucon was so deadly that the 79th Infantry Division had to wait for the 119th Field Artillery before they could advance further. The guns of the 119th Field Artillery were delayed in advancing due to the poor conditions of the roads over an area that used to be "No Man's Land" and the congestion on those roads that could be utilized. By the end of the day the 79th Infantry Division had captured the villages of Haucourt and Malancourt and reached a line one—half kilometer (just over 1/4 mile) north of Malancourt and along the northeastern edge of the Bois de Cuisy (Cuisy Woods). On 27 September 1918, the 79th Infantry Division was eventually able to capture Montfaucon and establish a line one half kilometer (just over 1/4 mile) northwest of the village. On 28 September 1918, the 79th Infantry Division advanced further and captured the village of Nantillois. The advance of the 119th Field Artillery continued with the forward movement of the 79th Infantry Division but the hauling of the artillery and supplies was hampered again by the conditions of the roads. On 29 September 1918, the 79th Infantry Division resumed the attack but was finally forced into a defensive position along a ridge 300 m northwest of the village of Nantillois. Commander Colonel Chester McCormick wrote the following in his letter to his soldiers in regards to the start of the Meuse–Argonne offensive. "Here the batteries suffered one of the most trying ordeals of their experience in the war. Occupying what [was an] impossible position in the face of terrible destructive fire of the enemy with its toll of death, you, without flinching, again demonstrated, as on the Marne, that indomitable dogged spirit of true artillery and stuck to your guns." On 30 September 1918, the 119th Division was transferred to the command of the 3rd Infantry Division while they waited for their own artillery due to the conditions of the roads. Orders from the American First Army Headquarters instructed all artillery batteries to use Number 5 Shell (a lethal gas mixture of phosgene and smoke) west of the Meuse River on favorable targets and under favorable weather. The 3rd Infantry Division attacked on 4 October 1918 and advanced one kilometer (5/8 mile) along the entire front, supported by rolling barrages from the 119th Field artillery. On 6 October 1918, the artillery for the 3rd Infantry Division finally arrived and the 119th Field Artillery was transferred back to the sector of the 32nd Infantry Division. With assistance from the 119th Field Artillery, the 32nd Infantry Division was able to smash its way forward and break through the 8 miles deep Hindenburg Line which had resisted numerous Allied breakthrough attempts ever since the Battle of Arras in April 1917. Beginning on 9 October 1918, the 32nd Infantry Division advanced north and captured the villages of Gesnes, Cote Dame Marie, Romagne sous Montfaucon and Bantheville. By 19 October 1918, the 32nd Infantry Division advanced their line one—half kilometer (just over 1/4 mile) north of Romagne sous Montfaucon completing the breakthrough of the Hindenburg Line. On 20 October 1918, the 89th Infantry Division relieved the 32nd Infantry Division from the front line. The 119th Field Artillery stayed in place to support the 89th Infantry Division. On 20 October 1918, the 89th Infantry Division cleared the enemy from the woods around the village of Bantheville despite a fierce resistance by the Germans and established a defensive line along the northern and western edges of the woods. The 89th Infantry Division spent several days consolidating their position and did not attack again until 1 November 1918. On that day, the 119th Field Artillery launched one of the best organized and most dominant artillery attacks delivered on the western front assisting the 89th Infantry Division in smashing through the German defenses gaining 11 kilometers (6.8 miles) of territory, cutting German communications into Belgium and breaking the backbone of the German resistance. Over the next several days, the 89th Infantry Division advanced rapidly and captured the villages of Remonville, Barricourt, Tailly, Nouart, Beauclair, and Beaufort en Argonne. On 3 November 1918, the 119th Field Artillery was relieved from the front lines to rejoin the 32nd Infantry Division for some much needed rest, recuperation and re equipping. After five months of near continuous fighting, the 119th Field Artillery had assisted in smashing the way for seven American infantry divisions, the French Tenth Army and the 1st Moroccan Infantry Division, recovering a total of 70 kilometers (43 miles) of French territory. The soldiers of the 119th Field Artillery were tired and worn mentally from the exposure and exhaustion; however, their regiment had been finally rendered immobile from the loss of horses. Of the 1,459 horses the 119th Field Artillery received during the war, only 327 survived with the rest either being killed, wounded or lost from all causes. An 11:00 on 11 November 1918, the armistice that ended World War I went into effect. Commander Colonel McCormick's letter to his soldiers concluded with the following poignant message. "You may well feel proud of the distinguished service you have rendered. The record of the regiment stands out brilliantly, equaled by few, if any. Although our casualties have been heavy as compared with other regiments of artillery, considering the hazardous service rendered I consider we have been extremely fortunate but more so to good discipline and judgment of both officers and men. The missions entrusted to you have been ably performed with a spirit of cheerfulness and steadfast self sacrifice and devotion to duty, serving under conditions of extreme hardship and danger, you have acquitted yourselves in a highly gratifying and satisfactory manner. During the long marches covering over one thousand kilometers, and periods of exposure and hunger, you have accepted all as a matter of duty, even to your conduct and behavior in the rear areas after the armistice where the mental stress was worse than front line combat, you seemed always imbued with that indomitable spirit of "Let's Go." Let us pause in reverence to our immortal dead who by their courageous sacrifice have permitted us to return victorious in honor. May their souls rest in peace. It has indeed been an honor to command you. I thank you for your loyal support and congratulate you upon your success."

Соғыс аралығы 1919-1941 жылдар

Соғыс бітісі күшіне енгеннен кейін, 119-шы далалық артиллерия 1918 жылғы 15 қарашада 40-шы жаяу әскер дивизиясына берілді және аймақтық ауыстыру пункті құрылған Ревиньи ауылына көшірілді. 1918 жылғы 23 қарашада 119-шы далалық артиллерия 40-шы жаяу әскер дивизиясымен жұмыстан босатылып, Бірінші армияның тікелей бақылауына өтті, онда оларға Рождество мерекесін тойлауға екі күндік демалыс берілді. 1918 жылғы 25 желтоқсан күні кешкісін 119-шы далалық артиллерия жаттығу үшін Гондрекур ауылына барып, 1919 жылғы 8 сәуірге дейін 88-ші жаяу әскер дивизиясының қарамағына берілді. 1919 жылғы 18 сәуірде 119-шы далалық артиллерия АҚШ-қа оралуға дайындалып, 32-ші жаяу әскер дивизиясына қосылу үшін Брест портына он күндік сапар жасады. 1919 жылғы 25 сәуірде 119-шы далалық артиллерия үйге қайту үшін «S. S. Frederick» кемесіне мінді және 1919 жылғы 3 мамырда Нью-Йоркке келді. 1919 жылғы 16 мамырда 119-шы далалық артиллерия Мичиган штатындағы Кастер лагерінде демобилизацияланды. Полковник МакКормик 119-шы далалық артиллерияның ұрыста болған француздық жерлердің атауларын Грейлинг лагеріндегі жер бедерлеріне берді. Аталған жерлердің арасында: Red Arrow Hill, Juvigny Hill және Cote Dame Marie таулары бар. 119-шы далалық артиллерияның Бірінші дүниежүзілік соғыстағы жетістіктері Армияны олардың есімін тарихқа жоғалтуға рұқсат етпеу және оны жалғастыру қажеттігіне сендірді. Сондықтан 1921 жылы 119-шы далалық артиллерия Ұлттық гвардияда қайта құрылып, Мичиган штатына бекітілді. 1921 жылдың маусым айында 119-шы далалық артиллерия 32-ші жаяу әскер дивизиясына берілді. 1921 жылғы 22 маусымда 119-шы далалық артиллерияның 1-ші батальоны Лансинг қаласында (Мичиган штаты) ұйымдастырылып, федералдық деңгейде мойындалды. 1921 жылғы 12 қазанда 119-шы далалық артиллерияның 2-ші батальоны Джексон қаласында (Мичиган штаты) ұйымдастырылып, федералдық деңгейде мойындалды. Полк штабының бөлімшесі 1922 жылғы 10 ақпанда Лансингте (Мичиган штаты) ұйымдастырылып, федералдық деңгейде мойындалды және полковник Джозеф Х. Льюис 119-шы далалық артиллерияның келесі командирі болып тағайындалды. 1933 жылғы 1 тамызда 119-шы далалық артиллерия жылқымен тартылатын артиллериядан жүк көлігімен тартылатын артиллерияға ауыстырылды. 119-шы далалық артиллерия жыл сайынғы жазғы оқуларын көбінесе Мичиган штатындағы Грейлинг лагерінде өткізді. Алайда, кейбір жылдары жазғы оқулар Мичиган штатындағы Кастер лагерінде өтті. 119-шы далалық артиллерия 1928, 1932 және 1937 жылдары 329-шы далалық артиллериямен, ал 1929 және 1936 жылдары 328-ші далалық артиллериямен бірлесіп Мичиган штатындағы Грейлинг лагерінде жазғы оқулар өткізді. 1936 жылғы 8-22 тамыз аралығында 119-шы далалық артиллерия Мичиган штатындағы Кастер лагерінде өткен Екінші армиялық маневрлерге қатысты.

After the armistice went into effect, the 119th Field artillery was transferred to the 40th Infantry Division on 15 November 1918 and relocated to the village of Revigny where a regional replacement depot had been established. On 23 November 1918, the 119th Field Artillery was relieved from assignment to the 40th Infantry Division and fell under the direct control of the First Army where they were granted a two day respite to enjoy the Christmas holiday. On the evening of 25 December 1918, the 119th Field Artillery made its way to the village of Gondrecourt for training and was transferred to the authority of the 88th Infantry Division through 8 April 1919. The 119th Field Artillery made a ten day journey to the port city of Brest to rejoin the 32nd Infantry Division on 18 April 1919 in preparation for their return to the United States. On 25 April 1919, the 119th Field Artillery boarded the S. S. Frederick for their return home where they arrived at the New York Port of Embarkation on 3 May 1919. On 16 May 1919, the 119th Field Artillery was demobilized at Camp Custer, Michigan. Commander Colonel McCormick named many terrain features at Camp Grayling after French locations where the 119th Field Artillery were in combat. Some of the named locations are: Red Arrow Hill, Juvigny Hill, and the Cote Dame Marie hill range. The 119th Field Artillery's proud record of achievements during World War I led the Army to decide that their namesake could not be allowed to pass into history and must be carried on. So in 1921, the 119th Field Artillery was reconstituted in the National Guard and allotted to the state of Michigan. Sometime in June 1921, the 119th Field Artillery was assigned to the 32nd Infantry Division. On 22 June 1921, the 1st Battalion, 119th Field Artillery was organized and federally recognized at Lansing, Michigan. On 12 October 1921, the 2nd Battalion, 119th Field Artillery was organized and federally recognized at Jackson, Michigan. The regimental headquarters unit was organized and federally recognized on 10 February 1922 at Lansing, Michigan and Colonel Joseph H. Lewis was selected to be the next commander of the 119th Field Artillery. On 1 August 1933, the 119th Field Artillery was converted from horse drawn to truck drawn artillery. The 119th Field Artillery conducted annual summer training most years at Camp Grayling, Michigan. However, some years, annual summer training was conducted at Camp Custer, Michigan. The 119th Field Artillery conducted joint summer training at Camp Grayling, Michigan with the 329th Field Artillery in 1928, 1932 and 1937 and with the 328th Field Artillery in 1929 and 1936. The 119th Field Artillery participated in Second Army Maneuvers held out of Camp Custer, Michigan from 8 to 22 August 1936.

Автомобиль жұмысшыларының ереуілі Флинт , Мичиган

1936 жылдың 30 желтоқсанында Мичиган штатының Флинт қаласындағы General Motors компаниясының Fisher Number One зауытының автомобиль жұмысшылары жұмыста отырып ереуілге шықты. Кәсіподақ мүшелері жалақының кемуіне, жұмыс орындарының қысқартылуына, жұмыс көлемінің артуына және мазақтауға шыдамайтын болды. Жұмысшылар Fisher One және Two зауыттарында, содан кейін Chevrolet Number 4 зауытында жұмыстан бас тартып, зауыттарды тастап кетпеді. General Motors компаниясы зауыттарға жылу және электр қуатын тоқтату арқылы, сондай-ақ азық-түлік жеткізілімдерін кесіп, жұмысшыларды шығарып салуға тырысты. Ереуілші жұмысшылар, General Motors компаниясының "әміршілері" және полиция арасында қақтығыстар болды. Осыған жауап ретінде Мичиган губернаторы Фрэнк Мерфи зауыттың сыртында тәртіп сақтау үшін Мичиган армиясының Ұлттық гвардиясын шақырды. 1936 жылдың 13 қаңтарында 119-шы далалық артиллерияның бөлімдері Мичиган штатының Флинт қаласында тәртіпсіздікті бақылау үшін шақырылды. 1937 жылдың 11 ақпанында General Motors компаниясы United Auto Workers кәсіподағымен уақытша келісімге келіп, американ тарихындағы ең танымал еңбек ереуілін аяқтады. Бес күннен кейін, 1937 жылдың 16 ақпанында, Флинт қаласындағы жағдай қалыпқа келген соң 119-шы далалық артиллерия қайта шақырылды. Губернатор Фрэнк Мерфи 119-шы далалық артиллерияны және Мичиган Ұлттық гвардиясының қалған бөлігін, әсіресе офицерлерді, өздерін ұстаған шеберліктері мен мәселелерді шешудегі тәжірибесі үшін мақтады. 1939 жылдың қаңтарында полковник Гленн У. Кери 119-шы далалық артиллерияның келесі командирі болып тағайындалды. 1940 жылдың 4-27 тамызы аралығында 119-шы далалық артиллерия Висконсин штатының МакКой лагерінде өткен Екінші армияның маневрлеріне қатысты. 1940 жылдың 18 қыркүйегінде 119-шы далалық артиллерия 32-ші жаяу әскер дивизиясының 57-ші далалық артиллерия бригадасынан босатылып, V корпусына тікелей бағынышты 72-ші далалық артиллерия бригадасына қайта тағайындалды. Бұл қайта ұйымдастыру кезінде 119-шы далалық артиллерия штаб пен штаб батареясы, үшінші батальон құрылғанда үшінші батальонды қосты. 1940 жылдың 11 қазанында 119-шы далалық артиллерия 75 мм-лік зеңбіректерді 155 мм-лік зеңбіректерге ауыстырды. 1941 жылдың 7 сәуірінде 119-шы далалық артиллерия Мичиган штатының Лансинг қаласында федералдық қызметке қабылданды және 17 сәуірде Кентукки штатының Форт-Нокс қаласына жеткізілді. 1941 жылдың 2 маусымында 119-шы далалық артиллерия Миссури штатының Форт-Леонард-Вуд қаласына көшірілді. 1941 жылдың 11-30 тамызы аралығында 119-шы далалық артиллерия Арканзас штатының Робинсон лагерінде Екінші армия мен VII корпуспен бірлескен маневрлерге қатысты.

On 30 December 1936, the automobile workers of the General Motors Fisher Number One Plant in Flint, Michigan sat down on the job. The union workers were tired of reductions in pay, jobs, increased workloads, and harassment. The workers refused to work or leave the Fisher One and Two plants, and later on the Chevrolet Number 4 plant as well. General Motors attempted to expel the workers by shutting off the heat and electricity to the plants and preventing food deliveries. Violent clashes erupted between the striking workers, General Motors "enforcers", and the police. In response, Michigan Governor, Frank Murphy, called up the Michigan Army National Guard to keep the peace outside the plant. Elements of the 119th Field Artillery were called up on 13 January 1936 to perform riot control duty in Flint, Michigan. On 11 February 1937, General Motors reached a temporary agreement with the United Auto Workers and ended the most famous labor strike in American history. Five days later on 16 February 1937, the 119th Field Artillery were recalled after calm had been restored in Flint, Michigan. Governor, Frank Murphy commended the 119th Field Artillery and the rest of the Michigan National Guard, especially the officers, for their skill with which they conducted themselves and the manner in which they handled matters. Colonel Glenn W. Carey was appointed the next commander of the 119th Field Artillery in January 1939. The 119th Field Artillery participated in Second Army Maneuvers held out of Camp McCoy, Wisconsin from 4 to 27 August 1940. The 119th Field Artillery was relieved from their assignment to the 57th Field Artillery Brigade, 32nd Infantry Division on 18 September 1940 and reassigned to the 72nd Field Artillery Brigade which was directly attached to the V Corps without being attached to an Infantry Division. During this reorganization the 119th Field Artillery added a third battalion when the Headquarters and Headquarters Battery, Third Battalion, was organized. On 11 October 1940, the 119th Field Artillery changed their armament from 75 mm guns to 155 mm guns. The 119th Field Artillery was inducted into federal service on 7 April 1941 at Lansing, Michigan and was moved to Fort Knox, Kentucky, where it arrived on 17 April 1941. The 119th Field Artillery was then transferred to Fort Leonard Wood, Missouri on 2 June 1941. The 119th Field Artillery participated in joint maneuvers with the Second Army and VII Corps out of Camp Robinson, Arkansas from 11 to 30 August 1941.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Америка Құрама Штаттары Германияға 1941 жылдың 11 желтоқсанында, жапон әскерінің Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін төрт күн өткен соң және Германияның АҚШ-қа соғыс жариялаған күні соғыс жариялады. Полковник Ллойд М. Ханна 1942 жылдың 16 ақпанында 119-шы далалық артиллерияның жаңа командирі болып тағайындалды. 1943 жылы АҚШ армиясы дивизиялық емес далалық артиллерияны қайта құруға шешім қабылдады, осы арқылы олардың жауынгерлік жағдайдағы икемділігі мен жауап беру жылдамдығын арттыруды көздеді. 119-шы далалық артиллерия 1940 жылдың 18 қыркүйегінде 32-ші жаяу әскер дивизиясынан бөлінгеннен бері дивизиялық емес далалық артиллерия бөлімшесі болды. 1943 жылдың 8 ақпанында полк таратылды, оның құрамы қайта ұйымдастырылып, жаңа мақсатта қайта тағайындалды. Ескі штаб және штаб батареясы 119-шы далалық артиллерия тобының штаб және штаб батареясы болып қайта аталды. 1-ші батальон 978-ші далалық артиллерия батальоны деп қайта аталды. 2-ші батальон 979-шы далалық артиллерия батальоны деп қайта аталды. 119-шы далалық артиллерия тобы 1943 жылдың 23 тамызында оқу үшін Калифорния штатындағы Янг лагеріне көшірілді. Шетелге аттанғанға дейін, 119-шы далалық артиллерия тобы 1944 жылдың 5 ақпанында Массачусетс штатындағы Майлс Стандиш лагеріне көшіп, 1944 жылдың 27 ақпанында Бостон портынан аттанғанға дейін күтіп тұрды. 119-шы далалық артиллерия тобы 1944 жылдың 8 наурызында Англияға келді, онда Нормандияға шабуылдың басталуын күтті. Одақтас әскерлер ауыр артиллерияның жағаға шығуына мүмкіндік беретін қауіпсіз және бекем жағажайды орнатқаннан кейін, 119-шы далалық артиллерия тобы 1944 жылдың 26 маусымында Францияға қонды және Нормандия мен Солтүстік Франция кампанияларына қатысты. 119-шы далалық артиллерия тобы 1944 жылдың 8 қыркүйегінде Бельгияға, ал бес күннен кейін, 1944 жылдың 13 қыркүйегінде Нидерландыға өтті. 119-шы далалық артиллерия тобы Рейнланд кампаниясына қатысып, 1944 жылдың 14 қазанында Германияға кірді. Соғыс барысында 119-шы далалық артиллерия тобы Арденн, Эльзас және Орталық Еуропа кампанияларына да қатысты. 1945 жылдың 5 сәуірінен 7 сәуіріне дейін 119-шы далалық артиллерия тобы қысқа мерзімге 95-ші жаяу әскер дивизиясына қосылды, олар Германиядағы Хамм және Камен қалаларын басып алуға көмектесті. 1945 жылдың 7 мамырында Германия Қарулы Күштерінің Жоғарғы Бас штабының операциялық басшысы генерал Альфред Йодль 1945 жылдың 8 мамырында барлық неміс әскерлеріне батыстық Еуропа майданында Екінші дүниежүзілік соғысты тоқтатуды бұйырған шартты капитуляция құжатына қол қойды.

The United States declared war on Germany on 11 December 1941 four days after the Japanese attack on Pearl Harbor and on the same day that Germany declared war on the United States. Colonel Lloyd M. Hanna was appointed the new commander of the 119th Field Artillery on 16 February 1942. In 1943, the United States Army decided to restructure the non divisional field artillery to increase their flexibility and response times during combat. The 119th Field Artillery had been a non divisional field artillery unit since they were separated from the 32nd Infantry Division on 18 September 1940. The regiment was broken up on 8 February 1943, and its elements were reorganized and redesignated. The old Headquarters and Headquarters Battery was renamed to Headquarters and Headquarters Battery, 119th Field Artillery Group. The 1st Battalion was renamed the 978th Field Artillery Battalion. The 2nd Battalion was renamed the 979th Field Artillery Battalion. The 119th Field Artillery Group was transferred to Camp Young, California on 23 August 1943 for training. Prior to overseas deployment, the 119th Field Artillery Group moved to Camp Myles Standish, Massachusetts on 5 February 1944 for staging until they departed from the Boston Port of Embarkation on 27 February 1944. The 119th Field Artillery Group arrived in England on 8 March 1944 where they waited for the invasion of Normandy to begin. Once the allies had established a safe and secure beachhead to allow for heavy artillery to come ashore, the 119th Field Artillery Group landed in France on 26 June 1944 where they participated in the Normandy and Northern France Campaigns. The 119th Field Artillery Group crossed into Belgium on 8 September 1944 and then into the Netherlands five days later on 13 September 1944. The 119th Field Artillery Group participated in the Rhineland Campaign and entered Germany on 14 October 1944. As the war progressed the 119th Field Artillery Group also participated in Ardennes Alsace and Central Europe Campaigns. From 5 April 1945 to 7 April 1945, the 119th Field Artillery Group was very briefly attached to the 95th Infantry Division where it helped in capturing the city of Hamm and the town of Kamen in Germany. On 7 May 1945, General Alfred Jodl, Chief of the Operations Staff for the German Armed Forces High Command, signed an unconditional surrender document that ordered all German troops to surrender on 8 May 1945 bringing an end to World War II on the European Western Front.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

1945 жылдың тамызында 119-шы далалық артиллерия тобы Германияның Ортенберг қаласында дислокацияланды. 119-шы далалық артиллерия тобы 1945 жылдың 16 қарашасында Хэмптон-Роудс порты арқылы АҚШ-қа қайта оралды. 119-шы далалық артиллерия тобының штабы мен штабтық батареясы сол күні Вирджиния штатындағы Патрик Генри лагерінде таратылды. 978-ші далалық артиллерия батальоны Бостон порты арқылы 119-шы далалық артиллерия тобынан бұрын АҚШ-қа оралды және 1945 жылдың 30 қазанында Массачусетс штатындағы Майлс Стендиш лагерінде таратылды. Екі таратылған бөлімше біріктіріліп, қайта ұйымдастырылды және 1946 жылдың 15 желтоқсанында штабы Мичиган штатының Лансинг қаласында орналасқан 119-шы далалық артиллерия батальоны ретінде федералдық деңгейде танылды. Жаңадан құрылған 119-шы далалық артиллерия батальоны 46-шы жаяу әскер дивизиясына бекітілді. 979-шы далалық артиллерия батальоны да Нью-Йорк порты арқылы 119-шы далалық артиллерия тобынан бұрын АҚШ-қа оралды және 1945 жылдың 29 қазанында Нью-Джерси штатындағы Кэмп Килмерде таратылды. Басқа бөлімше, 943-ші далалық артиллерия батальоны 1945 жылдың 28 қарашасында Нью-Йорктегі Шанкс лагерінде таратылды. Бұл екі таратылған бөлімше 1946 жылдың 6 желтоқсанында штабы Мичиган штатының Джексон қаласында орналасқан 943-ші далалық артиллерия батальоны ретінде біріктіріліп, қайта ұйымдастырылды және федералдық деңгейде танылды, сондай-ақ 46-шы жаяу әскер дивизиясына бекітілді.

Жауынгерлік қару-жарақтар полк жүйесі

1950 жылдардың соңында АҚШ Армиясы болашақ ұйымдық өзгерістерге кедерес келтірмей, ерекше жауынгерлік бөлімшелердің сабақтастығын сақтау туралы алаңдады. Екі дүниежүзілік соғыс барысында АҚШ Армиясы көптеген бөлімшелерді таратып, қайта ұйымдастырды, біріктірді немесе таратылды, ал көптеген жаңа бөлімшелер құрылды, сонымен қатар ұзақ жауынгерлік тарихы бар ұйымдар бейбір күйде қалды. Осының салдарынан, әскерлер көбінесе тарихы аз немесе жоқ бөлімшелерде қызмет ететін. Ерекше жауынгерлік бөлімшелердің тарихын сақтау мақсатында, Армия хатшысы Уилбер М. Бруккер 1957 жылғы 24 қаңтарда Жауынгерлік қару-жарақ полк жүйесін (CARS) бекітті. CARS-ке сәйкес, 119-шы далалық артиллерия батальоны мен 943-ші далалық артиллерия батальоны 1959 жылғы 15 наурызда біріктіріліп, Жауынгерлік қару-жарақ полк жүйесіндегі бас полк ретінде 119-шы артиллерия құрылды. Жаңа 119-шы артиллерия 1-ші, 2-ші және 3-ші гаубицалық батальондардан тұрады, олар 46-шы жаяу әскер дивизиясының құрамында қалды. Жауынгерлік қару-жарақ полк жүйесінде әрбір артиллерия полкіне полк тарихын, дәстүрлерін және құжаттамасын сақтау үшін тұрақты орналасқан жерде штаб-пәтер бекітілуі тиіс болды, сонымен қатар полк туларын, жүлделерді және полкке тиесілі басқа да мүлікті көрсету қажет болды. Алайда, CARS бойынша полк штабтарын ұйымдастыру мерзімсіз тоқтатылды және әр полк штабы Армия департаментінің бақылауындағы штаттан тыс күйде қалды. Полк штабтарының болашақта құрылуын күтіп, әр полктегі ең кіші нөмірленген немесе әріптелген белсенді бөлімше полк туларын және мүлікті сақтауға міндетті болды. Осылайша, бұл міндет жаңа 119-шы артиллерияның 1-ші гаубицалық батальонына жүктелді және олар полк туларын және мүлікті сақтады. Келесі он жыл ішінде 119-шы артиллерия екі рет қысқартылды. Бірінші қысқарту 1963 жылғы 15 наурызда болды. 119-шы артиллерия тек 1-ші және 2-ші батальондардан (3-ші батальон таратылды) тұру үшін қайта ұйымдастырылды және 46-шы жаяу әскер дивизиясының құрамында қалып, гаубицалық атауын жойды.

In the late 1950s, the United States Army was concerned about maintaining the continuity of distinguished combat units without restricting future organizational trends. Over the course of two world wars, the United States Army had broken up, reorganized, consolidated, or disbanded many units and many more new units were created while organizations with long combat records remained inactive. As a result, soldiers often served in units with little or no history. In order to preserve the history of distinguished combat units, Secretary of the Army, Wilber M. Brucker approved the Combat Arms Regimental System (CARS) on 24 January 1957. In accordance with CARS, the 119th Field Artillery Battalion and the 943rd Field Artillery Battalion were consolidated on 15 March 1959 to form the 119th Artillery, a parent regiment under the Combat Arms Regimental System. The new 119th Artillery consisted of the 1st, 2nd, and 3rd Howitzer Battalions which remained elements of the 46th Infantry Division. The Combat Arms Regimental System called for each artillery regiment to be assigned a headquarters at a permanent location to maintain the regimental history, traditions, and records while also displaying the regimental colors, trophies, and other properties of the regiment. However, the organization of regimental headquarters under CARS was suspended indefinitely, and each regimental headquarters remained at zero strength under the control of the Department of the Army. Pending the establishment of regimental headquarters in the future, the lowest numbered or lettered active element in each regiment was to retain custody of the regimental colors and properties. Therefore, this duty fell to the 1st Howitzer Battalion of the new 119th Artillery and they maintained custody of the regimental colors and properties. Over the next decade the 119th Artillery was downsized on two occasions. The first downsizing occurred on 15 March 1963. The 119th Artillery was reorganized to consist of only the 1st and 2nd Battalions (the 3rd Battalion was eliminated) and dropped the Howitzer designation while still remaining as elements of the 46th Infantry Division.

1967 жылғы Детройт шеруі

1967 жылғы 23 шілдеде сағат 15:30-да Детройт полиция департаментінің офицерлері Билл Скотт II басқаратын лицензиясыз спикиге рейд жүргізді. Ол «Экономика» баспа ғимаратының екінші қабатындағы Біріккен Қоғамдық Азаматтық Әрекет Лигасының кеңсесінде орналасқан еді. Полиция қызметкерлері Вьетнам соғысынан жаңа оралған екі қара нәсілді сарбазды құттықтаған 82 адамнан тұратын топты тапты. Бір сағаттан кейін полиция қызметкерлері тойға келгендерді ғимараттан шығарып жатқанда, сыртта үлкен топ жиналып, тәртіпсіздікке ұшырады. Келесі күні тәртіпсіздік тез өршіп, сондай-ақ Мичиган губернаторы Джордж В. Ромни 1967 жылғы 24 шілдеде Мичиган Ұлттық гвардиясын шақырды. 119-артиллерияның 1-ші және 2-ші батальондары Мичиган штатының Грейлинг лагерінде жыл сайынғы жаттығулар өткізді. Оқу-жаттығу тоқтатылды және әскерлер тез арада Детройтке ұшып келді. Сол күні Детройттегі жағдай нашарлаған кезде АҚШ президенті Линдон Джонсон қорғаныс министрі Роберт Макнамараға Мичиган Ұлттық гвардиясын федерализациялауға өкілеттік беретін жарлыққа қол қойды. «Детройт» жедел әрекет тобы құрылды, оған 119-артиллерия мен Мичиган Ұлттық гвардиясының 82-ші және 101-ші әуеде десантталатын дивизияларының бригадалары қосылды. Жедел әрекет тобы тәртіпсіздікке қарсы күресті және 1967 жылдың 29 шілдесінде Детройттегі жағдай 82-ші және 101-ші әуеде десантталатын дивизияларды шығарып, қаланы федералды Мичиган Ұлттық гвардиясының қолына қалдыруға жеткілікті тыныш болды. 1967 жылдың 2 тамызында 119-шы артиллерияның 1-ші және 2-ші батальондары белсенді федералды қызметтен босатылды және Мичиган штатының бақылауына қайтарылды және Грейлинг лагеріне оралды. 1960 жылдары АҚШ Қорғаныс министрлігі Армияның екі резервтік құрамын ұстауға қатысты адам күшін және артықшылықты зерттеді: АҚШ Ұлттық гвардиясы мен АҚШ Армиясының резервтік құрамы. 1967 жылы Қорғаныс министрі Роберт С. Макнамара Ұлттық гвардияның 15 жауынгерлік дивизиясы қажет емес деп шешті және дивизиялардың санын 8-ге дейін қысқартты, бірақ бригадалардың санын 7-ден 18-ге дейін көбейтті. Бұл Ұлттық гвардияның жалпы күш-қуатына ешқандай өзгеріс әкелген жоқ. Осы қайта құру нәтижесінде 46-шы жаяу әскер дивизиясы 46-шы жаяу әскер бригадасына қысқартылды және ол 38-ші жаяу әскер дивизиясына тағайындалды. Сонымен қатар, 119-артиллерия онжылдықта екінші рет қысқартылды. 119-артиллерия 1968 жылғы 1 ақпанда қайта ұйымдастырылды, тек 1-ші батальоннан (2-ші батальон жойылды) құралды. 119-артиллерия дивизиядан бригадаға дейін қысқарғанмен, 46-шы жаяу әскер дивизиясына әлі де қосылған. Сондықтан 119-артиллерия жаңа 46-шы жаяу әскер бригадасына қосылып, 38-ші жаяу әскер дивизиясына тағайындалды. Төрт жылдан кейін, 1972 жылғы 1 ақпанында 119-артиллерия 119-шы далалық артиллерия болып қайта аталды. 1984 жылы АҚШ армиясы жауынгерлік қару-жарақ полк жүйесін (CARS) кеңейтіп, оған армияның жауынгерлік емес қару-жарақ бөлімдерін қосты. Бұл жаңа жүйе АҚШ армиясының полк жүйесі (USARS) деп аталды және жауынгерлік қару-жарақ полк жүйесі тоқтады. USARS-ке сәйкес 119-артиллерия 1987 жылғы 20 ақпанда қайта ұйымдастырылып, 119-шы далалық артиллерия полкі болып қайта аталды. 2001 жылғы 24 наурызында 119-шы далалық артиллерияның 1-ші батальоны екі онжылдықта алғаш рет штаттан тыс жерге толық батальон ретінде орналасты. Бірінші батальонның 300-ден астам мүшесі Калифорниядағы Форт-Ирвин Ұлттық оқу орталығына 20 күндік дивизияның негізгі жаттығуларына жіберілді. Оқу-жаттығуда 119-шы далалық артиллерия қарсыластық күш (ОПФОР) ретінде әрекет етті. Бұл жаттығу сонымен қатар 119-шы далалық артиллериясының дәстүрлі дауыстық байланыстарды пайдаланудың орнына кодталған цифрлық ұрыс бұйрықтарын түсіндіруі керек болған алғашқы рет болды.

Around 3:30 on 23 July 1967, officers of the Detroit Police Department conducted a raid on an unlicensed speakeasy being run by Bill Scott II out of the offices of the United Community League for Civic Action on the second floor of the Economy Printing building. The police officers found a party of 82 people celebrating two black soldiers who just returned from serving in the Vietnam War. Over the next hour, as the police officers were removing the partygoers from the building, a large crowd began to gather outside and started to riot. Over the next day the riot escalated quickly and became so violent that Michigan Governor, George W. Romney, called up the Michigan National Guard on 24 July 1967. The 1st and 2nd Battalions of the 119th Artillery were at Camp Grayling, Michigan conducting annual training. The training was cancelled and the troops were quickly flown to Detroit in the very early hours of 24 July 1967 to help restore order. Later that same day as the situation in Detroit worsened, the President of the United States, Lyndon B. Johnson, signed an executive order authorizing the Secretary of Defense, Robert S. McNamara, to federalize the Michigan National Guard. Task Force Detroit was created and the 119th Artillery and the Michigan National Guard were joined by a brigade each from the 82nd and 101st Airborne Divisions under the command of Lieutenant General John L. Throckmorton. The task force cracked down on the rioters and by 29 July 1967, the situation in Detroit was calm enough to pull out the 82nd and 101st Airborne Divisions and leave the city in the hands of the federalized Michigan National Guard. On 2 August 1967, the 1st and 2nd Battalions of the 119th Artillery were released from active federal service and reverted to Michigan State control and returned to Camp Grayling. During the 1960s, the United States Department of Defense investigated the manpower and redundancy involved in maintaining two reserve components of the Army: the United States National Guard and the United States Army Reserve. In 1967, Secretary of Defense, Robert S. McNamara, decided that 15 combat divisions in the Army National Guard were unnecessary and he reduced the number of divisions down to 8 but increased the number of brigades up from 7 to 18. This resulted in no change to the total strength of the Army National Guard. As a result of this restructuring the 46th Infantry Division was reduced to the 46th Infantry Brigade and it was assigned to the 38th Infantry Division. At the same time the 119th Artillery was downsized for the second time in the decade. The 119th Artillery was reorganized on 1 February 1968 to consist of only the 1st Battalion (the 2nd Battalion was eliminated). The 119th Artillery was still attached to the 46th Infantry even though it had downsized from a division to a brigade. Therefore, the 119th Artillery was assigned to the 38th Infantry Division by means of being attached to the new 46th Infantry Brigade. Four years later on 1 February 1972, the 119th Artillery was redesignated as the 119th Field Artillery. In 1984, the United States Army expanded the Combat Arms Regimental System (CARS) to include the non combat arms branches of the Army. This new system was branded United States Army Regimental System (USARS) and the Combat Arms Regimental System ceased to exist. In accordance with USARS, the 119th Artillery was reorganized and redesignated on 20 February 1987 as the 119th Field Artillery Regiment. On 24 March 2001, the 1st Battalion, 119th Field Artillery deployed as an entire battalion out of state for the first time in over two decades. Over 300 members from the 1st Battalion deployed to the Fort Irwin National Training Center in California for a 20 day Division Capstone Exercise. The exercise called for the 119th Field Artillery to act as the opposing force (OPFOR). This exercise was also the first time the 119th Field Artillery had to interpret coded digital battle orders instead of using traditional voice communications.

9/11-ден кейін

11 қыркүйектегі шабуылдардан кейінгі күні, Лансинг, Мичиган қаласынан 1-ші батальонның 119-шы далалық артиллериясының шамамен 100 сарбазы Детройттегі екі халықаралық шекаралық өткел – Елші көпірі және Детройт-Виндзор туннелінің қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін шақырылды. 1-ші батальонның бөлімдері АҚШ Кеден және шекара қорғау қызметіне Мичиган штатының Порт-Хурон қаласындағы Blue Water Bridge-те қауіпсіздікке көмектесу үшін де шақырылды. 1-ші батальонның сарбаздарына екі көпірден немесе Детройт-Виндзор туннелі арқылы шекарадан өтетін жүк көліктерін тексеру міндеті жүктелді. 1-ші батальонның сарбаздары 2002 жылдың шілдесіне дейін Канада-АҚШ шекарасында дислокацияланды. Терроризмге қарсы соғыстың қажеттіліктеріне жауап ретінде АҚШ Армиясы өз дивизияларын, соның ішінде АҚШ Ұлттық гвардиясының дивизияларын қайта ұйымдастырды. Жоспарға сәйкес, бұрынғыдан гөрі тез арада даулы аймақтарға орналастырыла алатын жеңілдетілген құрамалар құрылатын болды. 119-шы далалық артиллерия полкі 2003 жылдың 1 қыркүйегінде 1-ші батальоннан тұрып, 42-ші жаяу әскер дивизиясының құрамына енді.

Гуантанамо шығанағындағы әскери-теңіз базасы

Гуантанамо шығанағындағы әскери-теңіз базасы 1903 жылдан бері Кубадан мұңғажайлы түрде жалға алынған. 2002 жылы Гуантанамодағы әскери-теңіз базасында Терроризмге қарсы соғыста 600-дан астам тұтқынды ұстауға арналған лагерь салынды. АҚШ-тың әскери нысандарының қауіпсіздігін қамтамасыз ету міндеті дәстүрлі түрде Әскери полиция корпусымен шешілген; алайда, 11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін әскери қауіпсіздікке деген сұраныс осыншалық деңгейге жетті ki, әскери полиция бөлімшелері жетіспеді. Сондықтан, қазіргі уақытта қажеттілігі болмаған мамандандырылған американдық әскери бөлімшелер қауіпсіздік қамтамасыз ету үшін қайта даярланды. 119-шы далалық артиллерия полкінің 1-ші батальоны – артиллериялық дағдылары қазіргі уақытта сұранысқа ие емес болғандықтан, олар да қауіпсіздік қамтамасыз етуге қайта даярланды. 2003 жылдың 3 желтоқсанында 119-шы далалық артиллерия полкінің 1-ші батальонынан 200-ден астам сарбаз Мичиганнан Нью-Джерси штатындағы Форт-Дикске аттанды. Форт-Дикске келгеннен кейін, 1-ші батальонның сарбаздары Кубадағы Гуантанамо шығанағындағы әскери-теңіз базасына жол тартуға дайындық үшін бір айдан астам уақыт бойына арнайы оқудан және тексеруден өтті. 1-ші батальонның сарбаздары 2004 жылдың қаңтарында Гуантанамо шығанағындағы әскери-теңіз базасына жетіп, Дельта лагерінде қауіпсіздік қамтамасыз етуде Бірлескен тұтқындау операциялық тобына қосылды. 119-шы далалық артиллерия полкінің 1-ші батальонының сарбаздарына тұтқындарды демалыс және душ алаптарына және кері қайтару міндеті жүктелді. 119-шы далалық артиллерия полкінің сарбаздары өздерінің аты-жөндерін және бөлімше таңбаларын тұтқындардың оларды тануына жол бермеу үшін таспамен жабуға міндетті болды. Сарбаздар тұтқындардың оларды анықтау мүмкіндігін азайту үшін бір аймақты екі күн қатарынан күзетпеуге тағайындалды. 119-шы далалық артиллерия полкі 2004 жылдың қараша айына дейін Гуантанамо шығанағындағы әскери базада орналасқаннан кейін Мичиганға оралды.

Ирак азаттығын алу операциясы

119-шы далалық артиллерия полкінің 1-ші батальонының штаб-пәтері мен штаб-батареясы 2004 жылғы 19 желтоқсанда, 30 қарашада бұрын келген 18-ші әскери полиция бригадасын қолдау мақсатымен Иракқа жөнелтілді. Штаб-пәтер мен штаб-батареясы 3 қарашаға дейін жалғасқан қызметтері үшін ерекше көзге көрінді. Армия департаменті штаб-пәтер мен штаб-батареясын «Құрметті бөлім» мақтау белгісімен марапаттады. Мақтау қағазында былай делінген:

«2004 жылғы 30 қарашадан 2005 жылғы 3 қарашаға дейінгі кезеңде ерекше көзге көрінген қызметі үшін, 18-ші әскери полиция бригадасының штаб-пәтері мен штаб-компаниясы және оған бағынышты бөлімшелер Ирак азаттығы операциясын қолдауда үлкен еңбекті көрсетті. Бөлімше Ирак бойынша конвойлер мен негізгі жабдықтау жолдарының қауіпсіздігін қамтамасыз ету арқылы бірнеше күрделі тапсырмаларды сәтті орындады. Бұдан өзге, бөлімше федералдық деңгейде мойындалған тас жол патрулін құрып, оқытып, жабдықтап берді, сондай-ақ терроризмге қарсы жаһандық соғыстағы ең ірі екі тұтқынға алу орталығында, барлық жоғары құнды тұтқындар мен қорғалатын адамдар үшін ұстау операцияларын жүргізді. 18-ші әскери полиция бригадасының штаб-пәтері мен штаб-компаниясының үлкен қызметі әскери қызметтің ең жақсы дәстүрлеріне сай келеді және бөлімшеге, Ирактағы көпұлттық корпуске және АҚШ армиясына зор құрмет әкеледі».

Джеральд Фордтың мемлекеттік жерлеу рәсімі

АҚШ-тың 38-ші президенті Джеральд Форд 2006 жылғы 26 желтоқсанда 93 жасында Калифорния штатының Ранчо Мирадж қаласындағы үйінде қайтыс болды. Джеральд Форд Мичиган штатында өскен жалғыз АҚШ президенті болды және ол 2006 жылғы 3 қаңтарда Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласындағы Джеральд Р. Фордтың президенттік мұражайында жерленді. Джеральд Фордтың соңғы тілектерінің бірі – әдеттегідей әрекеттегі әскерилер емес, Мичиган Ұлттық гвардиясының оның қосылу рәсіміне жетекші әскери ұйым ретінде қызмет етуі және толық әскери құрмет көрсетуі болды. 119-шы далалық артиллерия полкінің 1-ші батальоны жерлеу рәсімінде 21 зеңбірекпен салют атты. 2014 жылғы наурыз айында 119-шы далалық артиллерия полкі Мичиган штатының Грейлинг лагеріндегі -30 градус Фаренгейт (-34 градус Цельсий) суықта, экстремалды қысқы жағдайда жаттығулар өткізді. Миссия барысында 119-шы далалық артиллерия полкінің сарбаздары өздерінің M777 155 мм гаубицаларын 147-ші және 238-ші авиациялық полктермен жұмыс істейтін CH-47 Chinook тікұшақтарының астына ілдіріп алды, содан кейін UH-60 Blackhawk тікұшақтарында оқ ату жаттығуларын жүргізу үшін атыс нүктелеріне жеткізілді. Арктикаға ұқсас ауа райына байланысты 119-шы далалық артиллерия полкінің сарбаздары -30 градуста жұмыс істемейтін техниканы жеңуге мәжбүр болды. Ауа температурасы соншалықты суық болғандықтан, сарбаздардың көліктеріне қажетті дизель отыны қатып, мұзданды. Сарбаздарға отын алуға мүмкіндік беру үшін жылыту пункті жеткізілуі керек болды. 119-шы далалық артиллерия полкінің сарбаздары өздерінің еңбегі үшін суық ауа райында жұмыс істеуге арналған сертификаттар алды және күтпеген жағдайларға бейімделу және жеңу қабілетін үйренді. 119-шы далалық артиллерия полкі 2015 жылғы қысында тағы бір суық ауа райындағы жаттығулар өткізді. 2015 жылғы наурыз айында екі апта және 2016 жылғы сәуір айында тағы екі апта бойы 119-шы далалық артиллерия полкі Латвияның Рига қаласына жақын орналасқан Адази оқу орталығына дислокацияланды, онда Канада, Финляндия, Германия, Латвия және Литвадан келген 1600-нан астам сарбазбен бірге Summer Shield XII және XIII жаттығуларына қатысты. Жаттығулар барысында 119-шы далалық артиллерия полкінің сарбаздары бірге жаттығудан қана қоймай, бірге тұрып, достық қарым-қатынас орнатып, серіктестікті нығайтуға көмектесті. 2016 жылғы тамыздың алғашқы үш аптасында 119-шы далалық артиллерия полкі Мичиган штатының Грейлинг лагерінде өткен Northern Strike 16 жаттығуына қатысты. Бұл жаттығуға 20 штаттан және үш одақтас елден келген Армия, Әуе күштері, Теңіз корпусы және Арнайы операциялар қолбасшылығынан 5000 әскери қызметкер қатысты. Жаттығу кезінде 119-шы далалық артиллерия полкінің сарбаздары қаруларына жақын жерде ұйықтады, осылайша күндіз немесе түнде кез келген уақытта артиллериялық отқа дайын болуға мүмкіндік алды.

Gerald Ford, the 38th president of the United States, died on 26 December 2006 at his home in Rancho Mirage, California at the age of 93. Gerald Ford was the only United States president who grew up in Michigan and he was buried at the Gerald R. Ford Presidential Museum in Grand Rapids, Michigan on 3 January 2006. One of Gerald Ford's last wishes was to have the Michigan National Guard serve as the lead military organization providing escort service and full military honors at his funeral instead of the active duty military which is normally the custom. The 1st Battalion, 119th Field Artillery Regiment fired a 21 gun artillery salute during the interment service. In March 2014, the 119th Field Artillery Regiment conducted cold weather training in extreme sub zero temperatures of negative 30 degrees Fahrenheit (negative 34 degrees Celsius) at Camp Grayling, Michigan. During the mission, the soldiers of the 119th Field Artillery Regiment sling loaded their M777 155mm howitzers underneath CH 47 Chinook helicopters being operated by the 147th and 238th Aviation Regiments and then were transported in UH 60 Blackhawk helicopters to their firing points to conduct live fire training. Due to the arctic like weather, the soldiers of the 119th Field Artillery Regiment had to overcome machinery that would not operate at 30 degrees below zero. The temperature was so cold that the diesel the soldiers rely on to fuel their vehicles gelled up and froze. A warming bay had to be brought in to allow the soldiers to draw fuel. For their efforts, the soldiers of the 119th Field Artillery Regiment earned cold weather operation training certificates and they learned how to adapt and overcome unexpected situations. The 119th Field Artillery Regiment conducted another round of cold weather training during the winter of 2015. For two weeks in March 2015 and another two weeks in April 2016, the 119th Field Artillery Regiment deployed to the Adazi Training Center near Riga, Latvia joining over 1600 soldiers from Canada, Finland, Germany, Latvia, and Lithuania for the Summer Shield XII and XIII exercises. During the exercises, the soldiers of the 119th Field Artillery not only trained together but bunked together, to build friendships and continue to strengthen partnerships. During the first three weeks of August 2016, the 119th Field Artillery Regiment participated in Exercise Northern Strike 16 at Camp Grayling, Michigan. The exercise brought together 5,000 service members from the Army, Air Force, Marine Corps and Special Operations Command from 20 different states and three coalition countries. During training, the soldiers of the 119th Field Artillery Regiment slept in the field close to their weapons so they could be ready to provide artillery fire at a moments notice day or night.

Геральдика

Бірліктің ерекше белгісі алғаш рет 1925 жылғы 17 сәуірде 119-шы далалық артиллерия полкі үшін мақұлданды. Елтаңба келесі күні, 1925 жылғы 18 сәуірде мақұлданды. Елтаңба мен бірліктің ерекше белгісі 1960 жылғы 2 қыркүйекте 119-шы артиллерия полкіне қайта тағайындалды. Олар 1972 жылғы 11 шілдеде қайтадан 119-шы далалық артиллерия полкіне қайта тағайындалды.

Қалқанның сипаттамасы

Қалқан гербінде де, жеке бөлім белгісінде де қолданылады. Геральдика институтынан: "Қалқанның блезоны: Гулс, сол жақ жоғарғы бұрышта испан-американ соғысының бірінші корпусының белгісі Аржант және төменгі бөлігінен жарым арыстанның денесі жоғары көтерілген Ор шығады; соңғысының кантонында үшіншісінің үш аллерионы бар біріншісінің бұрылысы". Ескерту: Төмендегі түсіндірмеде сол және оң жақ көрерменнің көзқарасынан берілген, қалқанды ұстап тұрған адамның көзқарасынан айырмашылығы, онда сол және оң жақ кері ауысады. Түстер сипаттамада көбінесе үлкен әріппен жазылған. Қарапайым тілмен айтқанда: Қалқанның негізгі түсі "Гулс" – яғни қызыл. "Сол жақ жоғарғы бұрыш" – қалқанның сол жағының жоғарғы бөлігі. "Сол жақ жоғарғы бұрыш" "Испан-американ соғысының бірінші корпусының" "белгісімен" жабылған, ол "Аржант" түсінде, яғни күміс түсті ақ. "Төменгі бөлік" – қалқанның төменгі жағы. "Төменгі бөлікте" "жарым арыстанның денесі жоғары көтерілген" бейнеленген, яғни артқы аяқтарының бірі тік тұрған, ал алдыңғы аяқтарының бірі екіншісінен жоғары көтерілген, басы бүйірден қараған арыстанның жоғарғы жартысы. Бұл "жарым арыстанның денесі жоғары көтерілген" "Ор" түсінде, яғни сары, алтын түсті. Қалқанның "кантоны" бар, ол егер басқаша көрсетілмесе, қалқанның сол жақ жоғарғы бұрышында орналасқан тікбұрыш. Бұл "кантон" "соңғы" түстес, яғни соңғы айтылған "Ор" түсінде, сары түсті. Бұл "кантон" үстінде "бұрылыс" бар, ол "кантонның" сол жақ жоғарғы бұрышынан оң жақ төменгі бұрышына дейін жүретін диагональды жолақ. Бұл "бұрылыс" "бірінші" түстес, яғни алғаш айтылған "Гулс" түсі, қызыл. Бұл "бұрылыс" "элемнттермен безендірілген", яғни үш "аллерионы" бар эмблема орналасқан, ол қанаты мен тұмсығы жоқ бүркіттер. Бұл "аллериондар" "үшінші" түстес, яғни үшінші айтылған "Ор" түсінде, сары түсті.

Жазықтардың сипаттамасы

Елтаңба тек қана елтаңбада қолданылады. Бұл – қалқанның үстіндегі бөлік. Геральдика институтынан: "Мичиган армиясының ұлттық гвардиясының полктері мен жеке батальондары үшін: Күміс және қызыл түстердің тоқуында, қанаттары жайылған гриффин". Қарапайым тілмен айтқанда: 119-шы далалық артиллерия полкі Мичиган армиясының ұлттық гвардиясының құрамындағы полк болғандықтан, олар өз елтаңбаларында қалқанның үстінде Мичиган армиясының ұлттық гвардиясының елтаңбасын пайдаланады. "Тоқу" деп те аталатын бұл элемент – қалқанның үстінен көлденең өтетін өрмелеген жолақ. "Тоқудың" түстері – "күміс және қызыл", яғни ақ және қызыл. "Тоқудың" үстінде "гриффин сегрерант" бейнеленген, ол – қанаттары жайылған, "арыстанның" позасындағы мифтік құс. "Гриффин сегреранттың" түсі – "алтын", яғни сары.

Девизі

Девиз ерекше бірлік белгісінде қалқанның астында орналасқан. Геральдика институты былай мәлімдейді: "Қалқанның төменгі және бүйір жақтарында көтеріңкі металлмен жазылған "VIAM PRAEPARAMUS" деген жазуы бар алтын ілмек бейнеленген". VIAM PRAEPARAMUS латын тілінде "Жолды дайындаймыз" дегенді білдіреді.